සංජය ජයසේකර විසිනි.
මෙම ලිපිය ඉංග්රීසි බසින් LTTE Crimes and State War Crimes: A Political Clarification on our Position යන සිරසින් 2025 සැප්තැම්බර් 5 දින theSocialist.lk හි පළ කෙරුණි.
සහෝදරවරුනි, හිතවතුනි,
උතුරු-නැගෙනහිර යුද්ධයේදී දකුණේ සිංහල රාජ්යයේ මිලිටරිය කරපු අපරාධ පමණක් අපි මතු කරනවා, නමුත් එල්.ටී.ටී.ඊ. (LTTE) එකේ වෙන වෙනම අපරාධ වාර්තා කරන්නේ නැහැ කියමින්, ඒ හරහා අපි LTTE එකට සහනශීලී වෙනවා කියලා ව්යාජ චෝදනා කරන බොරු සදාචාරවාදීන්ට සහ සිංහල වර්ගවාදී ආස්ථානයන්ට විරුද්ධව අපි කෙටියෙන් මෙසේ පැහැදිලි කරන්න ඕනේ.
LTTE ය සාහසික යුද අපරාධ කළා කියලා අපි කවුරුත් දන්නවා. අපි කොහෙවත් ඒවා ප්රතික්ෂේප කරලා නැහැ. ඒ අපරාධ කරන්න හේතු වුණු ප්රතිගාමී දේශපාලන වැඩපිළිවෙළ වගේම දෘෂ්ටිවාදයත්, ඒ අපරාධත් ප්රතික්ෂේප නොකරන්න අපිට කිසිම හේතුවක් නැහැ — අපි කිසිදු දේශපාලනික දෙපිටිකාට්ටු කමකින් තොරව, සම්පූර්ණයෙන්ම හා දේශපාලන කොන්දේසියකින් තොරව ඒවා ප්රතික්ෂේප කරනවා. LTTE එක විසින් සිංහල සිවිල් වැසියන්ට එල්ල කළ බෝම්බ ප්රහාර, 1987 දී අරන්තලාවේදී බාල වයස්කාර භික්ෂූන් ඇතුලු භික්ෂූන් තිස්තුන් දෙනෙකු ඝාතනය කිරීම, 1990 දී උතුරු පළාතෙන් මුස්ලිම් වැසියන් හැත්තෑපන්දහසක් වාර්ගික සුද්ද කිරීම (ethnic cleansing), දේශපාලන ප්රතිවාදීන් සහ වෘත්තීය සමිති නායකයින් ඝාතනය කිරීම, දෙමළ ළමුන් ළමා සෙබළුන් ලෙස පැහැරගැනීම, සහ දෙමළ සමාජය තුළ වූ සෑම ස්වාධීන සමාජවාදී හා ප්රජාතන්ත්රවාදී ප්රවාහයක්ම ම්ලේච්ඡ ලෙස මර්දනය කිරීම — මේ සියල්ල කම්කරු පන්තියට එරෙහිව සිදු කළ දේශපාලන අපරාධ. අපි කිසිදු පැකිළීමකින් තොරව ඒ සියල්ල හෙළා දකිනවා.
හැබැයි ඒ අපරාධ ලැයිස්තුගත කළාට විතරක් දේශපාලනිකව මොනවත් වෙන්නේ නැහැ. අපි දේශපාලන සංවිධානයක් — ශ්රී ලංකාවේ සහ දකුණු ආසියාවේ කම්කරු පන්තියේ සමාජවාදී පූර්වගාමී නායකත්වය ලෙස ගොඩනගන ට්රොට්ස්කිවාදී දේශපාලන නායකත්වයක් මිසක්, මානව හිමිකම් වාර්තා සකසන NGO එකක් නෙවෙයි. අපගේ කාර්යභාරය වන්නේ අපරාධකාර කණ්ඩායම් දෙකක් අතර සදාචාරාත්මක සමානතාවක් පෙන්වීම නෙවෙයි. අපගේ කාර්යභාරය වන්නේ මේ අපරාධවල පන්තිමය ස්වරූපය, ඒවායින් සේවය වුණේ කාටද, සහ කම්කරු පන්තිය ඊට ප්රතිචාර දැක්විය යුත්තේ කෙසේද යන්න කම්කරු පන්තියට පැහැදිලි කර දීමයි.
LTTE භීෂණය මූලෝපායක්, පිස්සුවක් නොවේ
LTTE එක මේ සියලු අපරාධ කළේ නිශ්චිත දේශපාලන වැඩපිළිවෙළක් වෙනුවෙන්: එනම් දෙමළ ජාතික බෙදුම්වාදය — එනම්, දෙමළ ධනපති පන්තියට සහ ජාත්යන්තර මූල්ය ප්රාග්ධනයට දෙමළ කම්කරු ශ්රමය සූරාකෑමට හැකි වෙනම අධිරාජ්යවාදී-ගැති ධනපති රාජ්යයක් පිහිටුවීම සඳහාය. මේ වැඩපිළිවෙළට තිබුණු ප්රධානම තර්ජනය ශ්රී ලංකා මිලිටරිය නෙවෙයි. ප්රධානම තර්ජනය වුණේ උතුරේ, නැගෙනහිර සහ කොළඹ ජීවත්වෙන දෙමළ කම්කරුවන් සහ පීඩිතයන්, පන්ති අරගලයේ පදනම මත ජාතික ප්රශ්නයට පොදු විසඳුමක් සොයාගැනීමට සිංහල කම්කරු පන්තිය සමඟ එකමුතු වීමේ හැකියාවයි. එකී එකමුතුව — එනම් සිංහල සහ දෙමළ කම්කරුවන් තමන්ගේ පොදු පන්ති සතුරාට එරෙහිව එකතු වීම — LTTE යට දේශපාලනිකව දරාගත නොහැකි වූ එකම වර්ධනය වුණා.
ඒ නිසා LTTE ය ක්රමානුකූලව කටයුතු කළේ එය වැළැක්වීමටයි. භේද කිරීම යනු ඔවුන්ගේ දේශපාලන ඔක්සිජන් වුණා. දෙමළ සහ සිංහල ජනතාව අතර බද්ධ වෛරයක් වැපිරීම ඔවුන්ගේ මූලෝපායේ අතුරු ඵලයක් නෙවෙයි — එය එහි මූලිකම කොටස වුණා. LTTE එක කවමදාවත් සිංහල කම්කරුවන්ට පන්තිමය ආමන්ත්රණයක් නොකළේ මෙන්න මේ නිසයි. සිංහල ජාතිය තමන්ගේ සතුරා ලෙස අර්ථ දක්වන වාර්ගික ජාතිකවාදී සංවිධානයකට ව්යූහාත්මකවම එබඳු ආමන්ත්රණයක් කරන්න බැහැ. ඒ වෙනුවට ඔවුන් කළේ සිංහල ජනතාව භීතියට පත් කිරීමයි: කොළඹ ජනාකීර්ණ වීදි සහ දුම්රිය ස්ථානවල බෝම්බ ප්රහාර එල්ල කිරීම, මායිම් ගම්මානවල සිටි සිංහල සහ මුස්ලිම් ගොවි ජනතාව සමූලඝාතනය කිරීම, සහ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියේ මුදුන් මල්කඩ ලෙස සැලකෙන දළදා මාලිගාවට ප්රහාර එල්ල කිරීම සිදු කළා. බෙදුම්වාදී ව්යාපාරයක් ලෙස, වාර්ගික සුද්ද කිරීම හරහා තමන් හිමිකම් කී ප්රදේශ ජනගහන පදනමෙන් තහවුරු කරගැනීමටත් ඔවුන් මේ ප්රහාර එල්ල කළා.
මේවා උමතු ක්රියා හෝ සරල පළිගැනීමේ ක්රියාවන් නෙවෙයි. ඒවා වාර්ගිකවාදී භීෂණය මගින් තමන්ගේ බෙදුම්වාදී වැඩපිළිවෙළට සේවයක් වන බව ඉතා දැඩි ලෙස තේරුම් ගත් නායකත්වයක් විසින් ගත් ගණන් බලන ලද (calculated) දේශපාලන තීන්දුයි. කොළඹ මගී දුම්රියක පිපිරුණු සෑම බෝම්බයක්ම, යුද්ධයම ප්රශ්න ගත කිරීමට ඉඩ තිබූ සිංහල කම්කරුවන්ව නැවතත් පාලක පන්තියේ විලංගුවට තල්ලු කළා. මායිම් ගම්මානවල සිදු වූ සෑම සමූලඝාතනයක්ම, සිංහල ගොවියන්ට තමන්ගේ දෙමළ අසල්වැසියන්ව “කොටියෙකු” හෝ “ත්රස්තවාදියෙකු” ලෙස මිස වෙන යම් ආකාරයකින් දැකීම දේශපාලනිකව කළ නොහැකි තත්ත්වයට පත් කළා. මේක හිතාමතාම, මූලෝපායිකව වෛරය නිෂ්පාදනය කිරීමක් වුණා — එනම් පන්ති දේශපාලනය වෙනුවට වාර්ගික භීෂණයත්, කම්කරු පන්තික එකමුතුව වෙනුවට වාර්ගිකවාදී භේදයත් ආදේශ කිරීමයි.
දේශපාලන සහජීවනයක්: එල්ටීටීඊය සහ දකුණේ පාලක පන්තිය
අනෙක් අතට සිංහල-දෙමළ විතැන්වීම (alienation) උත්සන්න කිරීම තමයි දකුණේ පාලක පන්තියටත් හරියටම ඕන කළේ — මාක්ස්වාදී විශ්ලේෂණයකින් පමණක් පැහැදිලිව පෙනෙන තීරණාත්මක දේශපාලන කාරණය වන්නේ මෙයයි. ඇත්තටම ගත්තොත්, LTTE එක මේ අපරාධ සිදු කිරීමම තමයි දකුණේ පාලක පන්තියට අවශ්ය වෙලා තිබුණේ.
1948 ඊනියා නිදහසෙන් පස්සේ, පාලක ආණ්ඩු විසින් ගෙනගිය දේශපාලන වැඩපිළිවෙළ සකස් වුණේ කම්කරු හා පීඩිත ජනතාවගේ එකමුතුවට එරෙහිව ක්රමානුකූලව යොදවන ලද දෙමළ හා මුස්ලිම් විරෝධී ස්වෝත්තමවාදය (chauvinism) මතයි. 1948 පුරවැසි පනත මගින් වතුකරයේ දෙමළ ජනතාව ලක්ෂ දහයකගේ ඡන්ද අයිතිය අහෝසි කළා. 1956 රාජ්ය භාෂා පනත මගින් දෙමළ ජාතික පීඩනය ආයතනගත කළා. 1972 ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව මගින් බෞද්ධ ආධිපත්යයවාදය (supremacism) තහවුරු කළා. සිංහල කම්කරු පන්තිය තමන්ගේ විප්ලවීය විභවය පෙන්නුම් කළ අවස්ථාවේදී — එනම්, සියලු වාර්ගිකත්වවල කම්කරුවන් එකතු කර එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව දණගැස්වූ 1953 හර්තාලයේදී — පාලක පන්තිය ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ගොඩනැගුවේ ඒ එකමුතුව නැවත ඇතිවීම වැළැක්වීමේ සිංහල ස්වෝත්තමවාදී පදනම මතයි. 1980 දී සාධාරණ වේතන ඉල්ලා රාජ්ය අංශයේ කම්කරුවන් ශ්රී ලංකා ඉතිහාසයේ විශාලතම මහ වැඩවර්ජනය දියත් කළ විට, ජයවර්ධන ආණ්ඩුව කම්කරුවන් ලක්ෂයක් රැකියාවලින් දොට්ට දමා, දෙමළ කොළඹ ගිනිබත් කරමින් පූර්ණ පරිමාණ සිවිල් යුද්ධයක් ආරම්භ කළ 1983 කළු ජූලි වාර්ගික හිංසන (pogrom) සංවිධානය කළා.
ශ්රී ලංකාවේ ධනපතියෝ මේ “බෙදා පාලනය කිරීමේ” මූලධර්මය ඉගෙනගත්තේ බ්රිතාන්ය අධිරාජ්යවාදීන්ගෙන් — ඉන්දියාව බෙදා වෙන්කිරීමේ ඛේදවාචකයේ පාඩම මගින් පෙන්නුම් කළේ ඒකයි — ඔවුන් එය ඉතා විනාශකාරී ලෙස එක දිගටම භාවිත කළා. LTTE එක සිදු කළේත් මේ දේශපාලන ක්රමවේදයම එහි ඉතාම ම්ලේච්ඡ ස්වරූපයෙන් ක්රියාත්මක කිරීමයි. උපායමාර්ගිකව, සිංහල කම්කරුවන් හා ගොවියන් භීතියට පත් කරමින් සෑම දෙමළ මනුස්සයෙකුම “කොටියෙකු” ලෙස දැකීමට සැලැස්වීමෙන්, ඔවුන් දෙමළ තරුණයන්ව බෙදුම්වාදී දේශපාලන ආවෘත අන්තයක සිරකර, සිංහල පන්ති මිතුරන්ගෙන් ඔවුන්ව වෙන් කර, ඔවුන්ගේ කෝපය හා කැපකිරීම එහි මිලිටරි අනුකණ්ඩ වලට බලහත්කාරයෙන් යොදාගත්තා. මූලෝපායිකව, කම්කරු පන්තික එකමුතුව මර්දනය කිරීමට, මිලිටරි අයවැය සාධාරණීකරණය කිරීමට, යුද විරෝධය නිහඬ කිරීමට සහ යුද්ධය විවේචනය කරන සෑම කෙනෙකුම ත්රස්තවාදී හිතවාදියෙකු ලෙස හංවඩු ගැසීමට දකුණේ පාලක පන්තියට අවශ්ය වූ වාර්ගික ධ්රැවීකරණය LTTE එක විසින් ලබාදුන්නා.
අදටත් මේ වාර්ගික විතැන්කිරීම ඉදිරියට අරගෙන යන, සිංහල ස්වෝත්තමවාදී සමාජ මාධ්ය තුළ දෙමළ මුල්ලිවයික්කාල් සැමරුම්වලට එරෙහිව වෛරය පතුරුවන, “රණවිරු” මිථ්යාව උත්කර්ෂයට නංවන තරුණයෝ සහ කම්කරුවෝ කියන්නේ LTTE එකේත් දකුණේ පාලක පන්තියේත් මේ තුච්ඡ දේශපාලනයේ ගොදුරුයි. LTTE එකේ ත්රස්තවාදය සහ පාලක පන්තියේ ස්වෝත්තමවාදය කියන්නේ එකිනෙකට විරුද්ධ බලවේග නෙවෙයි. ඒවා එකිනෙකා මත යැපුණු දේශපාලන සහජීවනයක් (symbiosis) වුණා වගේම, දෙපාර්ශවයේම කම්කරු ජනතාව බිලිදෙමින් එක් පාර්ෂවයක් විසින් ඔවුන්ගේ ජනතාව තම ග්රහණයට ගැනීම සඳහා අනෙක් පාර්ෂවය උදව් වුණා. මේ ගතිකයන් සියල්ල පැහැදිලිව පෙනෙන්නේ මාක්ස්වාදී විශ්ලේෂණයක් ඇතුළේ විතරයි.
සැබවින්ම LTTE එකේ මේ බෙදුම්වාදී දේශපාලනයේ කොටසක් වුණේ එහි භීෂණය හරහා සිංහල ජනතාව දෙමළ ජනතාවගෙන් බිඳවීම සහ ඒ හරහා සිංහල ස්වෝත්තමවාදය පෝෂණය කිරීමයි. අද දක්වා දෙමළ ජනතාවට එරෙහිව මේ සිංහල ස්වෝත්තමවාදය ඉදිරියට ගෙනියන අය කරන්නේ දකුණේ ධනපති පන්තියත්, LTTE එකත් එක්ව පූර්ණත්වයට පත් කළ දේශපාලන මූලෝපාය ඉදිරියට ගෙනයෑමයි. මේ නිශ්චිත ඓතිහාසික අර්ථයෙන් ගත්තොත්, LTTE යේ දේශපාලන පීතෲත්වය හිමි වන්නේ කොළඹ පාලක පන්තියටයි — 1980 මහ වැඩවර්ජනයට සහ සිංහල-දෙමළ කම්කරු පන්තික එකමුතුවේ තර්ජනයට පිළිතුරු ලෙස වර්ගවාදී යුද්ධයක් නිර්මාණය කළ පාලක පන්තියක දුෂ්ට ඵලයක් තමයි LTTE එක.
වගවීම මගින් අපරාධකරුවන් ආරක්ෂා කළ රාජ්යය හෙළිදරව් කරයි
දැන්, අපි පැහැදිලිව කියනවා: ඔය අපරාධවලට වගකිව යුතු LTTE නායකත්වයක් ජීවතුන් අතර ඉන්නවා නම් ඔවුන්ව වගවීමට ලක් කරන්න ඕනේ. මෙතැනදී දැනට පවතින ඇත්ත තත්ත්වය මොකක්ද කියලා අපි නිශ්චිතව තේරුම් ගන්න අවශ්යයි.
LTTE එකේ ඉහළම දේශපාලන සහ මිලිටරි නායකත්වය — ප්රභාකරන්, සූසෙයි, චාල්ස්, බාලසිංහම් සහ අනෙකුත් අය — 2009 දී හෝ ඊට පෙර මියගොස් අවසන්. හැබැයි ඊට වගකිව යුතු සියලුදෙනාම මියගොස් නැහැ. කරුණා අම්මාන් (විනයාගමූර්ති මුරලිදරන්) — නැගෙනහිර පළාතේ LTTE බලඇණි මෙහෙයවූ අතර, අරන්තලාව සංහාරය ඇතුළු එහි සිදු වූ අපරාධවල අණදීමේ වගකීම දරනවා. 2004 දී සංවිධානයෙන් වෙන් වීමෙන් පසු, ශ්රී ලංකා මිලිටරි බුද්ධි අංශයේ ආරක්ෂාව යටතේ LTTE විරෝධී පැරාමිලිටරි නායකයෙකු ලෙස කටයුතු කළ පිල්ලෙයාන් — සිවනේසතුරෙයි චන්ද්රකාන්තන් — ළමා සෙබළුන් පැහැරගැනීම් සහ දේශපාලන ඝාතන සම්බන්ධයෙන් වගකිව යුතු ආණ්ඩු හිතවාදී පැරාමිලිටරි බලඇණිවලට නායකත්වය දුන්නා. කේ.පී. (කුමරන් පත්මනාදන්) — LTTE එකේ ආයුධ මිලදී ගැනීම් සහ ජාත්යන්තර ජාලයන් මෙහෙයවූවා. මේ තිදෙනාම අද ජීවතුන් අතර ඉන්නවා.
සමස්ත පද්ධතියේම තීරණාත්මක හෙළිදරව්ව තියෙන්නේ මෙන්න මෙතැනයි: අපි LTTE එකේ අපරාධ ගැනත් කතා කරන්න ඕනේ කියලා බලකරන දකුණේ සිංහල ස්වෝත්තමවාදී රාජ්යය කියන්නේ, කරුණා අම්මාන්ට රාජ්යතාන්ත්රික ගමන් බලපත්ර ලබාදුන්, පිල්ලෙයාන්ව නැගෙනහිර පළාත් මහ ඇමති ලෙස පත්කළ, සහ අරන්තලාව ඇතුළු ඔවුන් කළ අපරාධවලින් ඔවුන්ව ආරක්ෂා කරමින් තමන්ගේම දේශපාලන යාන්ත්රණයට මොවුන්ව එකතු කරගත් රාජ්යයමයි. ඒ නිසා LTTE එකේ යුද අපරාධ ගැන කෙරෙන ඕනෑම සැබෑ පරීක්ෂණයකින් කරුණා සහ පිල්ලෙයාන් ආරක්ෂා කිරීමට රාජ්යයේ ඇති අපරාධකාරී සම්බන්ධය විතරක් නෙවෙයි හෙළිවෙන්නේ — 1983 කළු ජූලිය සහ දශක ගණනාවක ක්රමානුකූල දෙමළ විරෝධී මර්දනය හරහා LTTE එක නිර්මාණය කිරීමේ රාජ්යයේ දේශපාලන වගකීමත්, මුල්ලිවයික්කාල්, චෙම්මනි, මන්නාරම සහ වසර තිහක මිලිටරි පාලනය පුරා රාජ්යය විසින්ම සිදු කළ සෘජු යුද අපරාධත් එළියට එනවා. දකුණේ රාජ්යය ඊට සූදානම් නැහැ. කොළඹ පාලක පන්තිය විසින් එබඳු කිසිදු පරීක්ෂණයකට කිසිදිනක ඉඩ නොදෙන්නේත්, පාර්ශව දෙකේම අපරාධවල සත්යය එකවිට යටගසන්නේත් මෙන්න මේ නිසයි.
සදාචාරයේ ගිණුම් පොත නොව, දේශපාලන ප්රශ්නයයි වැදගත්
දකුණේ රාජ්යය කියන්නේ දේශපාලනික හා මර්දනකාරී ආයතනයක් මිසක්, අපරාධ කළ පුද්ගලයන් කිහිපදෙනෙකුගේ එකතුවක් විතරක් නෙවෙයි. සමූලඝාතන, අතුරුදහන් කිරීම්, චෙම්මනි සමූහ මිනීවලවල් — මේවා අහම්බෙන් සිදු වූ බලය ඉක්මවා යාම් නෙවෙයි. ඒවා ධනපති ක්රමය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා යොදවන ලද රාජ්ය භීෂණයේ ව්යූහාත්මක ක්රියාත්මක කිරීම්. ඒ රාජ්යය අදටත් හෙටටත් මේ අපරාධ නැවත කිරීමට සූදානමින් ඉන්නවා — දෙමළ ජනතාවට එරෙහිව විතරක් නෙවෙයි, IMF කප්පාදු ක්රියාත්මක කරමින්, වැඩවර්ජන තහනම් කරමින්, ඊට එරෙහි වන කම්කරුවන්ට එරෙහිව මිලිටරිය යෙදවීමට ලෑස්ති වෙමින්, සමස්ත සිංහල, දෙමළ හා මුස්ලිම් කම්කරු පන්තියටම එරෙහිව ඔවුන් එය කරන්න සූදානම්.
ඒ නිසා අපිට වැදගත් වෙන්නේ “පාර්ශව දෙකම සදාචාරාත්මකව වැරදියි” කියලා පෙන්වන්න අපරාධ ලැයිස්තු පෙළගස්වන එක නෙවෙයි. වඩාත්ම වැදගත් වෙන්නේ සදාචාරාත්මක ප්රශ්නය නෙවෙයි, දේශපාලන ප්රශ්නයයි. සදාචාරාත්මකව බැලුවොත් මේ සියලු අපරාධ, අපරාධම තමයි — අපි ඒ සියල්ල හෙළා දකිනවා. නමුත් දේශපාලනික වගවීම අතිමූලිකවම පැවරෙන්නේ දකුණේ සිංහල ස්වෝත්තමවාදී ධනපති රාජ්යයටයි. ඒක තමයි අනවරතව පවතින ආයතනය. ඒක තමයි සන්නද්ධ යාන්ත්රණය. තමන්ගේ අපරාධකරුවන් ආරක්ෂා කරමින්, අදටත් කම්කරු පන්තියට තර්ජනය කරමින් ආරක්ෂිතව පවතින පන්ති සතුරා වන්නේ එයයි.
දකුණේ කිසිදු සංස්ථාපිත මාධ්යයක් “රණවිරුවන්” උත්කර්ෂයට නැංවීමෙන් ඔබ්බට යන්නේ නැහැ. උතුරේ සහ නැගෙනහිර යුද්ධයේදී රාජ්ය හමුදා කළ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් දකුණේ සියලු මාධ්යයන් නිහඬතාවක් රකිනවා. දේශපාලන පිරිවැයක් දරමින් ම මේ සත්යය හෙළිදරව් කරන ඉතා සුළු පිරිස අතර අපි ඉන්නවා — රාජ්යයෙන් වගේම LTTE එකෙන් අපේ ව්යාපාරයට සිදු වූ පීඩාවල ඉතිහාසය මගින් ඒක ඔප්පු වෙනවා. විප්ලවවාදී කොමියුනිස්ට් සංගමයේ (RCL) සාමාජිකයන් තිදෙනෙකු ජේවීපී (JVP) එක විසින් ඝාතනය කළා. සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ (SEP) සාමාජිකයන් පස්දෙනෙකු LTTE එකෙන්ම පැහැරගනු ලැබුවා. අපි කවදාවත් ඒ දෙගොල්ලන්ටම යටත් වුණේ නැහැ.
එබැවින්, අපේ “ස්වාධීනත්වය” මැනීමේ පරීක්ෂණයක් ලෙස LTTE අපරාධ ගැන ලියන්න කියලා අපිට අභියෝග කරන සිංහල ස්වෝත්තමවාදීන්ට අපි මෙසේ කියනවා: උතුරේ සහ නැගෙනහිරදී දකුණේ සිංහල ආණ්ඩුවේ හමුදාව යුද අපරාධ කළ බව පිළිගන්න. 2009 සිට පත් වූ සෑම ආණ්ඩුවකටම සහ දකුණේ ප්රධාන මාධ්යවලට ඒ අපරාධ එකින් එක හෙළිදරව් කරන්න කියලා බල කරන්න. අරන්තලාව සමූල ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් ඔබේම ආණ්ඩුව විසින් වැළැක්වූ නඩු කරුණාට එරෙහිව පවරන්න කියලා බල කරන්න. හැබැයි අපි ඔබට කියනවා: දැනුවත්ව හෝ නොදැනුවත්ව ඔබ සේවය කරන පාලක පන්තියටවත්, ඔබටවත් කිසිසේත්ම ඒක කරන්න බැහැ. මොකද එහෙම කළොත් ඔබ ආරක්ෂා කරන මුළු පද්ධතියම හෙළිදරව් වෙන නිසයි.
දකුණේ රාජ්යයේ අපරාධ මතු කළා කියලා LTTE එකේ අපරාධ අහෝසි වෙන්නේ නැහැ. සැබවින්ම, දකුණේ රාජ්යය තමන්ගේ අපරාධ යටගහලා සත්යය වසං කරන්න හදන නිසාම තමයි LTTE නායකත්වය සහ එහි ඉතුරු වෙලා ඉන්න කොටස්කරුවන් කරපු අපරාධවලටත් එරෙහිව වගවීමේ සැබෑ යාන්ත්රණයකට යන්න බැරි වෙලා තියෙන්නේ. එහෙම කරන්න නම් දකුණේ රාජ්යයේ යුද අපරාධ පිළිගන්න වෙනවා, ඒ වගේම කරුණා සහ පිල්ලෙයාන් LTTE එකෙන් වෙන් වුණාට පස්සේ කළ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් රාජ්යයේ ඇති අපරාධනීය සහභාගීත්වයත් පිළිගන්න වෙනවා. දකුණේ රාජ්යය ඒකට ලෑස්ති නැහැ — ඒ නිසයි ඔවුන් මේ සියල්ලේ සත්යය යටගහන්නේ. ඒ නිසයි අපි සත්යය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින්, සත්යය යටගැසීමේ සෑම උත්සාහයකටම එරෙහිව එය මතු කරන්න ඕනේ.
ඉදිරිය සඳහා ඇති එකම මාවත: ජාත්යන්තර සමාජවාදී එක්සත් කම
තවත් බෙදුම්වාදී අන්තයන්ට, වාර්ගික ඝාතනයන්ට සහ අලුත් අපරාධයන්ට මේ රට තල්ලු වීම වැළැක්වීම සඳහා කම්කරුවන් සහ පීඩිත ජනතාව සංවිධානය කිරීමයි අපගේ ප්රධාන අරමුණ. යුද්ධය අවසන් වී දා හත් වසරකට පසුව, ජනගහනයෙන් සියයට 23ක් දිළිඳුකමේ පසුවෙද්දී, දෙමළ ජනතාවගේ ඉඩම් තවමත් මිලිටරි පාලනය යටතේ පවතිද්දී, අතුරුදහන් වූවන් ගැන තවමත් තොරතුරක් නැතිවෙද්දී, සහ JVP/NPP ආණ්ඩුව එක පැත්තකින් “රණවිරු දිනය” සමරමින් අනික් පැත්තෙන් සිංහල හා දෙමළ කම්කරුවන් එකසේ විනාශ කරන IMF කප්පාදු ක්රියාත්මක කරද්දී — දෙමළ ජාතික ප්රශ්නය විසඳී නැහැ. එය තවත් තීව්ර වෙලා තියෙනවා. දකුණේ ධනපති රාජ්යයට එය විසඳීමට නොහැකි තාක්, දෙමළ ජාතිකවාදී ධනපති නායකයෝ කරන්නේ දෙමළ ජනතාවගේ නොවිසඳුණු සැබෑ ප්රශ්න පාවිච්චි කරමින් නැවතත් බෙදුම්වාදය ඉදිරියට ගේන්න උත්සාහ කරන එකයි.
එය වැළැක්වීම සඳහා, මේ ධනපති රාජ්යයේ සහ එහි මර්දනකාරී මෙවලම්වල සැබෑ ස්වරූපය පිළිබඳව කම්කරු පන්තිය නිරන්තරයෙන් දැනුවත් කළ යුතුයි — එනම්, පාලක පන්තිය විසින් නිර්මාණය කරන, පවත්වාගෙන යන සහ ප්රයෝජනයට ගන්නා ජාති, ආගම් හෝ කුල මල බේද කිසිවක් නොසලකා, මේ රාජ්යය පිහිටුවා ඇත්තේ කම්කරුවන්ට සහ පීඩිත ජනතාවට එරෙහිව බවත්; එහි හමුදාව යනු එහි මර්දන යන්ත්රය බවත්; ඔවුන් උත්කර්ෂයට නංවන “රණවිරුවන්” යනු ඔවුන් විසින්ම ආරක්ෂා කරන යුද අපරාධකරුවන් බවත් ඒත්තු ගැන්විය යුතුයි. රාජ්යයේ අපරාධ, කාලයෙන් හෝ මර්දනයෙන් වැසී යාමට ඉඩ නොදිය යුතුයි. ඒවා මතුපිටට ගෙන සිහිපත් කළ යුත්තේ, ඒ ඉතිහාසය නොමැතිව අලුත් පරම්පරාවන්ට පවතින රාජ්යයේ සැබෑ ස්වරූපය වටහාගත නොහැකි නිසයි. නැවතත් මේ රට වාර්ගික සංහාරයන්ට යන එක වළක්වා ගැනීමට සිංහල කම්කරුවෝ, ගොවියෝ සහ තරුණයෝ මේ දේශපාලන යථාර්ථය හරියට තේරුම් ගන්න ඕනේ. ඒ වගේම, මුල්ලිවයික්කාල් හි සිදුවූ යුද අපරාධ සඳහා, අතුරුදහන් වූවන් සඳහා, සහ මිලිටරිය අත්පත් කරගත් ඉඩම් සඳහා යුක්තිය ඉටුකර ගැනීම දෙමළ ප්රභූන් නියෝජනය කරන දෙමළ ජාතිකවාදී පක්ෂවලින්වත්, භූ-දේශපාලනික අවශ්යතාවලට සේවය කරන අධිරාජ්යවාදී අධිකරණවලින්වත් ලබාගත නොහැකි බවත්, එය ලබාගත හැක්කේ සියලු ජාතීන්ගේ කම්කරු පන්තියේ එක්සත් අරගලයකින් පමණක් බවත් දෙමළ කම්කරුවෝ, ගොවියෝ සහ තරුණයෝ තේරුම් ගන්න ඕනේ.
පාලක දේශපාලන පන්තිය, රාජ්යය සමඟ පෙළගැසුණු බෞද්ධ බල ධූරාවලිය, පාලක පන්තික අවශ්යතාවලට සේවය කරන මාධ්ය පද්ධතිය, සහ ඔවුන්ගේ ඒජන්ත වර්ගවාදී සංවිධාන නැවත වරක් දෙමළ හා මුස්ලිම් විරෝධී වාර්ගිකවාදය ඇවිළවීමට සූදානම් වෙනවා. දෙමළ ජනතාවගේ දුක්ගැනවිලි කෙරෙහි JVP/NPP ආණ්ඩුව දක්වන සීමිත හා මතුපිටින් කෙරෙන ප්රදර්ශනාත්මක පැලැස්තර — එනම්, මිලිටරි අත්පත් කරගැනීම් සහ මර්දන යාන්ත්රණය එලෙසම පවත්වා ගනිමින් දෙමළ ඡන්ද ලබාගැනීමට සිදු කරන ගණන් බලන ලද මැතිවරණ උපමාරු — දෙමළ ඩයස්පෝරාවට යටත් වීමක් සහ සිංහල ජාතිය පාවාදීමක් ය යන්නට “සාක්ෂි” ලෙස දක්වමින් ජාතිවාදී බලවේග විසින් ඒවා ආයුද බවට පත් කර ගැනීමට කටයුතු කරනවා. මේ ප්රචාරය සිතා මතා උවමනාවෙන්ම සිදු කරන බේගල් ඇදබෑමක්. දිසානායක ආණ්ඩුව දෙමළ ජනතාවගේ එකම මූලික ප්රජාතන්ත්රවාදී ඉල්ලීමක්වත් විසඳා නැහැ: මිලිටරිය තවමත් දෙමළ ඉඩම් අත්පත් කරගෙන ඉන්නවා, අතුරුදහන් වූවන් ගැන තොරතුරක් නැහැ, සහ ත්රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත (PTA) එලෙසම පවතිනවා. ස්වෝත්තමවාදීන් දෙමළ ජනතාවට දෙන ලද “සහන” ලෙස පෙන්වන්නේ, සිංහල ආධිපත්යයවාදී රාජ්ය බලයේ පූර්ණ යන්ත්රණය ක්රියාත්මක වෙද්දී මතුපිටින් දැමූ බොරු ආවරණයකට විතරයි. ගෝලීය ආර්ථික අර්බුදයේ සහ අධිරාජ්යවාදී යුද සූදානමේ බලපෑම රට තුළට කඩාවදින විට — වඩාත් දරුණු සමාජ කප්පාදු පටවමින්, වෘත්තීය සමිති නිලධාරිත්වයේ සහායෙන් දිසානායක ආණ්ඩුව විසින් කෘතිමව මර්දනය කර ඇති කම්කරු පන්තික අරගලවල පිපිරුම්කාරී වර්ධනයක් ඇතිවෙද්දී — පාලක පන්තිය අනිවාර්යයෙන්ම කම්කරු පන්තිය වාර්ගික හා ආගම් පදනමින් බෙදා වෙන්කිරීමේ අත්හදා බලා පිරික්සන ලද පැරණි ක්රමවේදයන් වෙත යොමුවෙනු ඇති. යුද්ධයෙන් පසු සිදු වූ මිලිටරීකරණය, “රණවිරු” දේශප්රේමී මිථ්යාව, සහ අනුප්රාප්තික ආණ්ඩු විසින් සිංහල-බෞද්ධ ආධිපත්යයවාදී සංවිධාන ක්රමානුකූලව පෝෂණය කිරීම මගින් ශ්රී ලාංකේය සමාජය තුළ ගොඩනගා ඇති නැගී එන ෆැසිස්ට්වාදී ප්රවණතාවයන් පිළිබඳව සියලු ජාතීන්ගේ කම්කරු පන්තිය සහ තරුණයන් විමසිලිමත් විය යුතුය — එකී ප්රවණතාවන්හි වඩාත්ම දෘශ්යමාන ප්රකාශනය වර්තමානයේ දෙමළ සහ මුස්ලිම් ප්රජාවන් ඉලක්ක කරගනිමින් ක්රියාත්මක වන සමාජ මාධ්ය ව්යාපාර තුළින් දැකිය හැකි අතර, ගැඹුරු වන ආර්ථික අර්බුදය සහ කම්කරු පන්තික අරගලයන්හි පිපිරුම්කාරී වර්ධනය විසින් ඉල්ලා සිටින විට, සංවිධානාත්මක වීදි හිංසනයක් ලෙස ඒවා බලමුලු ගැන්වීමට පාලක පන්තිය කිසිසේත්ම පසුබට නොවනු ඇත.
මේ කර්තව්යයන් සාක්ෂාත් කිරීම සඳහා, අපි ජාත්යන්තර සමාජවාදී ඉදිරිදර්ශනය යටතේ විප්ලවවාදී සමාජවාදී නායකත්වයක් ගොඩනගමින් සිටිනවා — එනම්, 1938 දී ලියෝන් ට්රොට්ස්කි විසින් පිහිටුවන ලදුව, හතරවන ජාත්යන්තරයේ ජාත්යන්තර කමිටුව (ICFI) විසින් ඉදිරියට ගෙන යනු ලබන හතරවන ජාත්යන්තරයේ ඉදිරිදර්ශනයයි. උතුරේ, දකුණේ සහ නැගෙනහිර තරුණයන්ට සහ කම්කරුවන්ට අතීත අපරාධ සහ වේදනාවන් තේරුම් ගනිමින්, පොදු පන්ති සතුරාට — එනම් ධනපති පාලක පන්තියට සහ එය ආරක්ෂා කරන පද්ධතියට — එරෙහිව එක්වීමටත්, 1987නොවැම්බර් ජාත්යන්තර කමිටුව ඉදිරිපත් කළ ඉදිරිදර්ශනය වන දකුණු ආසියාතික සමාජවාදී ජනරජයන්ගේ සම්මේලනයක කොටසක් ලෙස ශ්රී ලංකා සහ දෙමළ ඊළාම් සමාජවාදී ජනරජයක් වෙනුවෙන් එක්ව සටන් කිරීමටත් හැකිවෙන්නේ මෙබඳු ඉදිරිදර්ශනයක් යටතේ පමණයි. වාර්ගිකව වෙනම රාජ්ය කැබලිවලට බෙදීමක් හෝ ධනපති රාජ්යත්වය වෙනුවට කම්කරු පන්තික බලය හරහා දෙමළ ජාතික ප්රශ්නය විසඳන මෙම රාමුව යටතේ පමණක්, නැවත බෙදුම්වාදයකට ඉඩක් නොමැති වන අතර, අලුත් සමූලඝාතන සාධාරණීකරණය කිරීමක් සිදු නොවන අතරම, මේ යුද්ධයේ සියලු විපතට පත්වූවන්ට සැබෑ යුක්තිය ඉටුවෙනු ඇත.
මේ අරගලය සඳහා අප හා එක්වන්න. අපි ශ්රී ලංකාවේ සහ දකුණු ආසියාවේ සමාජවාදී නායකත්වය (SLLA) යි. theSocialist.lk සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය පළ කරනන්නෙ අපි.
