Supreme Court

Protest

වික්‍රමසිංහ ආන්ඩුව ප්‍රමුඛ සංස්ථාපිතය කම්කරුවාට එරෙහි අශුද්ධ සංධානයක

සංජය ජයසේකර විසිනි.

Protest
“සේවක අරමුදල් කොල්ලය වහා නවතනු!” ජුලි 25 කොලඹ කොටුව අසල නිදහස් වෙලද කලාප සහ පොදු සේවා සේවක සංගමය උද්ඝෝෂනයක් පැවැත් වීය (ජායාරූපය :ෆේස්බුක්)

දේශීය නය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම (දේනප්‍ර) නොහොත්  ප්‍රශස්තිකරනය යන ප්‍රෝඩාකාරී වචන යට සඟවා කම්කරුවාගේ අවසාන ඉතිරි කිරීම් ද මංකොල්ල කෑමේ පියවර රනිල් වික්‍රමසිංහ ආන්ඩුව පසුගියදා තැබුවේය. ආන්ඩුවේ දේශීය නය වලින් වැඩි ප්‍රතිශතය බැංකු හා මූල්‍ය සමාගම් විසින් දරන තතු යටතේම, ඒවාට අතක්වත් නොතබා, මූල්‍ය වෙලඳපොල වසා දමමින් හා ඉතිහාසයේ දීර්ඝතම දින පහක බැංකු නිවාඩු ලබා දී කුමන්ත්‍රනය කරන ලද මහ බැංකු අධිපතිවරයාගේ සැලැස්ම යටතේ, ආන්ඩුව කම්කරු මහජනතාවගේ අවසාන බලාපොරොත්තුව වන සේවක අර්ථසාධක අරමුදල (ඊපීඑෆ්) හා සේවක භාරකාර අරමුදල (ඊටීඑෆ්) යන අරමුදල්වලට දැවැන්ත පාඩු ගෙන එමින්  ඊනියා ප්‍රශස්තිකරන සැලැස්ම ⁣කැබිනට්ටුවේ සම්මත කරනලදී.  එය පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත කර ගැනීමෙන් පසු රටේ ඉහලම අධිකරනය ද, මෙම සැලැස්මට එ⁣රෙහිව යැයි කියමින් ගෙනෙන ලද නඩු කටයුතු ද වැඩි දුර නොඅසාම විසිකර දැමුවේය. 

අශුද්ධ සංධානය

මේ ආකාරයෙන් සමස්ත ධනපති සංස්ථාපිතයම – විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය හා අධිකරනය – කම්කරු පන්තියට එරෙහිව ලේ උරා බොන සංධානයකට එලඹ ඇත්තේය. 

නඩු කටයුතු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරනය තුල විභාග වෙමින් පවතිද්දීම ඊනියා පාර්ලිමේන්තු වරප්‍රසදවලට මුවා වෙමින් අගෝස්තු 9 දින පාර්ලිමේන්තුවේ දී කතානායක මහින්ද යාපා අබේවර්ධන කියා  සිටියේ පාර්ලිමේන්තු පටිපාටිය අධිකරනයට ප්‍රශ්න කල නොහැකි බැවින්, පාර්ලිමේන්තුව විසින් ‘නිසි පරිදි’ සම්මත කල පසුව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරනය ඇතුලු කිසිදු  අධිකරනයකට දේනප්‍ර සැලැස්ම පිලිබඳව කිසිදු ආකාරයක නියෝග නිකුත් කිරීමේ අධිකරන බලයක් නොමැති බවය. 

එදිනම ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරනය ජාතික ජන බලවේගය ගොනුකල නඩුවක් ඇතුලු නඩු හතක් විසිකර දැම්මේ ය. අනෙක් නඩුව 11 දා බැහැර කෙරුනි.  ඒ කිසිදු හේතු දැක්වීමකින් තොරව මුල් අවස්ථාවේම ය.

අධිකරනයේ නඩුව ඇසෙමින්  පවතින අතරතුර මහ බැංකුව හා මූල්‍ය මන්ඩලය ද, අරමුදල්වල භාරකාර පාලකයන් ද උසාවිය තුල පෙනී සිටියේ ලක්ෂ 25කට වැඩි සාමාජික කම්කරුවන් හෙවත් තැන්පත්කරුවන් වෙනුවෙන් නොව ආන්ඩුවේ බැංකු ආරක්ෂා කිරීමේ වැඩපිලිවෙල වෙනුවෙනි. වැටත් නියරත් ගොයම් කා දමා ඇත.

උසාවියට නියෝග

අධිකරනය දේනප්‍ර සැලැස්මට ඇඟිලි නොගැසිය යුතු බවට වික්‍රමසිංහ අගෝස්තු  මුලදීම විවෘත අනතුරු ඇගවීමක් කලේය. පොල් වගා කරුවන්ගේ සංගමයේ රැස්වීමක දී අන්ඩුවේ නය “ප්‍රශස්තකරනයට” බාධා පැමිනවීම සඳහා යම් පාර්ශවයන් අධිකරන නියෝග අයැද ඇතැයි සඳහන් කරමින්  ඔහු කියා සිටියේ මෙසේය:

“රජයේ මූල්‍ය පාලනය අයිති පාර්ලිමේන්තුවට, වෙන කාටවත් නොවෙයි. මේ වැඩසටහන පාර්ලිමේන්තුව සම්මත කරල තියෙන්නෙ…ජනතාවගෙ පරමාධිපත්‍ය බලය යටතෙ ජනතාවගෙ අධිකරන බලය දීල තියෙන්නෙ පාර්ලිමේන්තුවට. පාර්ලිමේන්තුව දෙන යෝජනා, නීති අනුව තමයි ආන්ඩුව ක්‍රියා කරන්න යන්නෙ. මේ කරන කටයුතු අපි නවත්වන්නෙ පාර්ලිමේන්තුව කිව්වොත් විතරයි. නැත්තං ඒක ඉදිරියට ගෙනියනවා. මොකද බලය තියෙන්නෙ පාර්ලිමේන්තුවෙ. බලය පාර්ලිමේන්තුවෙ තියෙනව නම් අපිට වෙන කාගෙන්වත් උපදෙස් ගන්නත් බෑ, නියෝග ගන්නත් බෑ… විශේෂයෙන් මේ නය ප්‍රතිව්‍යුහගතකරනයෙදි අපි වගකියන්නෙ පාර්ලිමේන්තුවට විතරයි.”

වික්‍රමසිංහගේ මෙම ප්‍රකාශය අධිකරනයේ තීන්දු වලට බලපෑම් කිරීමේ හිටපු විධායක ඒකාධිපති පාලකයාගේ වැඩ කටයුතු සිහි කැඳවයි. බලයෙන් පහ කරනු ලැබූ හිටපු ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ 2019 අග ජනාධිපති ලෙස පත් වීමෙන් පසු මුල් අවධියේ සිටම අධිකරනයට විවෘතවම කියා සිටියේ තම ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති වලට අකුල් හෙලන ලෙස අධිකරනය නොහැසිරිය යුතු බවයි. 

ධනපති දේශපාලකයන් කියා ඇති පරිදි පාර්ලිමේන්තුව හා අධිකරනය අතර ඝට්ඨනයක් ඇතිවී ව්‍යවස්ථාමය අර්බුදයක් නිර්මානය වීම වැලැක්වීම අධිකරනයේ උත්සුකය වීය යන්න අමූලික බොරුවකි. සත්‍යය නම් පාලක සංස්ථාපිතයේ කොටසක් ලෙස ආන්ඩුවේ මූල්‍ය ප්‍රතිපත්‍තිය ක්‍රියාවට දැමීම අවහිර නොකිරීමට අධිකරනය පරිස්සම් වී ඇති බවය.

පාර්ලිමේන්තු සම්මතය

ජුලි 1 වන දින දේනප්‍ර සැලැස්ම පිලිබද මෝසම පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත කිරීමේදී වික්‍රමසිංහ රඳා සිටින සිංහල  ස්වෝත්තමවාදී ශ්‍රී ලංකා පොදු ජන පෙරමුනේ (එස්එල්පීපී) මන්ත්‍රීවරු එයට පක්ෂව චන්දය දුන්හ. මන්ත්‍රීන් 122 ක් ඊට පක්ෂව ඡන්දය දෙමින් එය වැඩි ජන්ද 60 කින් පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත විය. මෙසේ ව්‍යවස්ථාවට අනුව එය නීතියක් වන්නේ නැති නමුත්, එය පාර්ලිමේන්තුව විසින් අනුමත කල ආන්ඩුවේ ප්‍රතිපත්තියක් වේ.

කප්පාදුවේ තරම හා ස්වභාවය

ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ (අයිඑම්එෆ්) ඩොලර් බිලියන 2.9ක ඇප නය ලබාගැනීමේ සිව් අවුරුදු කප්පාදු ඇතුලු නය ස්ථායීකරනය හා ආර්ථික ප්‍රතිව්‍යුහගතකරන වැඩසටහනේ කොටසක් ලෙස විදෙස් නය හිමියන් සමග එලඹෙන ගනුදෙනුවේ දී ආන්ඩුවේ දේශීය නය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම නොවැලැක්විය හැකි කොන්දේසියක් ලෙස ආන්ඩුව ක්‍රියාවට දමා ඇත. මෙම ක්‍රියාදාමය සම්බන්ධ අයිඑම්එෆ් මීලඟ ඇගයීම සැප්තැම්බර් මස පැවැත්වීමට නියමිතව තිබේ. ආන්ඩුව එයට සූදානම් වෙමින් සිටී.

පබ්ලික් ෆයිනෑන්ස් වෙබ් අඩවියට අනුව විශ්‍රාම වැටුප් (superannuation) අරමුදල් ආන්ඩුවේ සමස්ථ දේශීය නය ප්‍රමානයෙන් දරන්නේ 43%ක් පමනකි. සෙසු 57%ක ප්‍රමානය බැංකු, රක්ෂන ආයතන හා වෙනත් පාර්ශව විසින් දරනු ලබයි. මෙම සැලැස්ම යටතේ ඊපීඑෆ් හා ඊටීඑෆ් බැඳුම්කර වල කල් පිරෙන කාලය 2038 දක්වා දීර්ඝ කෙරෙනු ලැබෙන අතර කල් පිරෙන තෙක් ගෙවන පොලී අනුපාතය 2025 සිට 9% ක, එනම්, සෙසු බැඳුම්කර වලට සාපේක්ෂව ඉතා පහල හා ස්ථාවර අගයක, රඳවා ගැනීමට නියමිතය. එම කාලය තුල ඊපීඑෆ් අරමුදලට, එනම් අරමුදලේ සාමාජික කම්කරුවන්ට, සිදුවන අතිමහත් අලාභය රුපියල් බිලියන 12000ක් පමන වනු ඇති බව ගනන් බලා තිබේ. 

බැංකු ගලවා ගැනීම

දල දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් (ජීඩීපී) 64.6%ක් හෙවත් ඩොලර් බිලියන 42ක් වන භාන්ඩාගාරයේ දේශීය නය ප්‍රමානය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමේදී සේවක ඉතුරුම් ගිනුම් පමනක් දංගෙඩියට යැවීමේ පාලක පන්තියේ තීන්දුව සම්බන්ධයෙන් මූල්‍ය කටයුතු පිලිබඳ රාජ්‍ය අමාත්‍ය ෂෙහාන් සේමසිංහ පාර්ලිමේන්තුවට කීවේ, “2023 වන විට දල දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් (ජීඩීපී) දැනට පවතින 128%ක නය ප්‍රමානය දල දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 95% දක්වා අඩු කිරීම සඳහා ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ ගිවිසුම මගින් නියම කර ඇති ඉලක්කය සපුරාලීමට මෙම නය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමේ සැලැස්ම ශ්‍රී ලංකාවට අත්‍යවශ්‍ය” බවයි.

අපි මෙය කරන්නේ බැංකු, තැන්පත්කරුවන් සහ විශ්‍රාම වැටුප් ආරක්ෂා කරමින්,” යනුවෙන් සේමසිංහ කියන විට විශ්‍රාම වැටුප් ආරක්ෂා කිරීම සමිබන්ධව ඔහු බොරු කියයි. මහ බැංකු අධිපති නන්දලාල් වීරසිංහ ම මෙම බොරුව ජනගත කිරීම සඳහා විශාල වෙහෙසක් ගත්තේය. සත්‍යය නම්, ජුලි අග වීරසිංහ කැබිනට්ටුවට පැහැදිලි කිරීමේදී ම කියා ඇති පරිදි, සියල්ල කරනු ලැබ ඇත්තේ අර්බුදය මධ්‍යයේම දැවැන්ත ලාභ ගැරූ බැංකු හා මූල්‍ය සමාගම් ආරක්ෂා කිරීමට ය යන්නය.  

මාලදිවයින, නේපාලය හා ශ්‍රී ලංකාව සම්බන්ධ ලෝක බැංකුවේ අධ්‍යක්ෂ ෆරිස් හඩාඩ් සර්වොස් ජුලි 18 කොලඹ පැවති මාධ්‍යවේදීන් හමුවේ කරන ලද දේශනයකින් පසුව මෙම ලියුම්කරු ඔහුගෙන් මෙසේ විචාලේය: “ආන්ඩුවේ සමස්ථ දේශීය නය ප්‍රතිශතයෙන් වැඩි කොටසක් බැංකු හා මූල්‍ය ආයතන සතුව පවතිද්දී සේවක ඉතුරුම් අරමුදල් වලට පමනක් අලාභ වන පරිදි නය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම ඔබ දකින්නේ කෙසේ ද?” ඔහුගේ පිලිතුර සේමසිංහ හා වීරසිංහ උච්චාරනය කරන භාෂාවේ නිරුක්තිය සනිටුහන් කලේය: “ඒක ආන්ඩුව හා නයකරුවන් අතර තීන්දුවක්. කුමක් උවත් වැදගත් වන්නේ බැංකු පද්ධතිය බේරා ගැනීම යි.” 

සූරාකෑමේ න්‍යායපත්‍රයක් 

කම්කරුවාගේ අවසාන ඉතුරුම් ද ඇපයට තබමින් බැංකු හා මූල්‍ය සමාගම් පද්ධතිය ආරක්ෂා කරන වික්‍රමසිංහගේ ආන්ඩුව, වැඩකරන මහජනතාව වෙත හෙන පිට හෙන පාත් කිරීම සඳහා, දැනටමත් ඉදිරිපත් කර ඇති නව ලිබරල් න්‍යාය පත්‍රය ක්‍රියාවට දැමීමට අර්බුදය යහමින් ගසා කමින් සිටී. 

පොලිස් හා මිලිටරි යාන්ත්‍රනය ද මෘග ලෙස යොදා ගනිමින්, වික්‍රමසිංහ තම වැඩපිලිවෙල නොසඟවා ඉදිරිපත් කර විටින් විට අවධාරනය කර ඇත්තේ රාජ්‍ය ව්‍යවසායයන් පුද්ගලීකරනය හා වානිජකරනයට ලක් කරමින්, කම්කරු නීති ලිහිල් කරමින් සූරාකෑමේ කොන්දේසි ශක්තිමත් කරන බවට දේශීය හා විදේශීය ධනපති ආයෝජකයන්ට දී ඇති තම සහතිකය ස්ථාවර කිරීමටයි.   

ගිය බදාදා (16), කොලඹ තේ වෙලඳුන්ගේ 129 වන වාර්ෂික සමුලුවේදී, ලංකාවේ පුමුඛ ම ධනපති සූරාකන්නන් කොටසක් ඉදිරියේ වික්‍රමසිංහ කල ප්‍රකාශය පාලක පන්තියට දුන් නිශ්චිත පොරොන්දුවකි. ඔහු මෙසේ කීවේය:

“අද අපට ආර්ථික වශයෙන් සහ නියාමන වශයෙන් රජය විසින් ආධිපත්‍යය දරන ආර්ථිකයක් පවත්වාගෙන යා නොහැකියි.  නියාමනය ඉවත් කර පුද්ගලික ව්‍යවසාය [ආර්ථිකය] භාර ගත යුතුය.  ඒක තමයි අපි ඉලක්ක කරන්නේ.”

ජවිපෙ පන්ති අරගලයට ඇබ ගසයි

ප්‍රධාන විපක්ෂය වන  දක්ෂිනාංශික සමගි ජන බලවේගය (සජබ) සේම අයිඑම්එෆ් කප්පාදු පිලිවෙත ආරක්ෂා කර ඇති ජනතා විමුත්කි පෙරමුන (ජවිපෙ) ප්‍රමුඛ ජාතික ජන බල වේගය (එන්පීපී) ද  පාර්ලිමේන්තුවේදී දේනප්‍ර සැලැස්මට විරුද්ධව ජන්දය දීම ප්‍රෝඩාවකි. ආන්ඩුව, මහ බැංකු අධිපති හා අධිකරනය සේම ධනපති මූල්‍ය හා බැංකු පද්ධතිය කඩා නොවැටීම තහවරු කිරීමට මෙම පක්ෂ බැඳී සිටී. 

ධනපති ලිබරල් පාර්ලිමේන්තුවාදය ආරක්ෂා කිරීමට ලංකාවේ හා විදේශ ආයෝජකයන්ට හා වෙලඳ සංගම්වලට අයත් පාලක ප්‍රභූවට ශපත කර ඇති ජවිපෙ, අධිකරනය තුල “යුක්තිය” පිලිබඳ ව්‍යාජයන් උත්කර්ෂයට නංවමින්, කම්කරු මහජනතාවගේ ඉතුරුම්වල ඝාතකයන්ට එරෙහිව බංකොලොත් නාටක රඟ දැක්වූයේ කම්කරුවන්ගේ දැවෙන ප්‍රතිරෝධය අවසාන වශයෙන්  භූමදානය කිරීමට උත්සාහ ගනිමිනි. ජවිපෙට අයත් හා සෙසු වෘත්තීය සමිති සුපුරුදු ලෙස ව්‍යාජ සාකච්ජා හා විරෝධතා උද්ඝෝෂන මගින් කම්කරුවන්ගේ වැඩෙන අරගල දේශපාලනික සටනක් දක්වා වර්ධනය වීම සිරගතකර තැබීමේ ක්‍රියාන්විතයක නිරතව සිටී.

විශ්‍රාම වැටුප රැකගන්නේ කෙසේද? 

ප්‍රංශය, බ්‍රිතාන්‍යය ඇතුලු ප්‍රධාන ධනපති රටවල සිට ලංකාව වැනි රටවල් දක්වා පවතින ආන්ඩුවල මෙම සමාජ ප්‍රතිවිප්ලවවාදී ප්‍රතිපත්ති මගින් සෑම රටකම කම්කරු පන්තිය තල්ලු කරමින් පවතින්නේ, තම අතට දේශපාලන බලය ලබා ගැනීම සඳහා සටන් කිරීම හැර විදෙස් නය අවලංගු කොට, කප්පාදුව, පුද්ගලීකරනය හා යුද්ධය නතර කිරීමේ අන් මාවතක් නැති බව වටහා ගැනීම කරා ය. 

අධික බදු, බඩු මිල හා සේවා ගාස්තු මගින් මිරිකනු ලැබ ඇති වැඩකරන මහජනතාවගේ විශ්‍රාම වැටුප ආරක්ෂා කර ගැනීමේ අරගලය, එකී බලය සෑම කර්මාන්ත ශාලාවකම, වැඩපොලකම, සේවා ස්ථානයකම ද්වි-බලයක් ලෙස ගොඩනැගීම මගින් පෙරට ගත යුත්තේය. ඒ සඳහා වෘත්තිය සමිති-ආන්ඩුව-සමාගම් යන තුන් කට්ටුවට එරෙහිව ස්වාධීන ක්‍රියාකාරී කමිටු ගොඩනැගිය යුතුය. එම කමිටුවල ජාතික සංධානයක් මගින් මහා වැඩවර්ජනයක් සූදානම් කිරීම තීරනාත්මක දේශපාලන පියවරක් වන්නේය.

වික්‍රමසිංහ ආන්ඩුව ප්‍රමුඛ සංස්ථාපිතය කම්කරුවාට එරෙහි අශුද්ධ සංධානයක Read More »

supreme Court

Contempt of court law: Sri Lanka Government wages war against people’s freedom of expression

By Sanjaya Jayasekera

supreme Court
The Supreme Court Complex, Hulftsdorp, Colombo

As part of a larger onslaught on democratic rights, Sri Lanka government of President Ranil Wickremasinghe is waging a war against free expression of the masses, specifically targeting print and digital media and online platforms. The latest of this attack is prepared by another piece of proposed legislation to reinvigorate the archaic legal mechanism of  contempt of court law, long used by governments around the world to witch-hunt political opponents and stifle dissent and criticism. 

The proposed law titled, “Contempt of Court, Tribunal and Institution Bill,” was published in the government gazette on June 27, on the order of the Minister of Justice, Prison Affairs and Constitutional Reforms, Wijedasa Rajapaksha. On the same date last year, cabinet of then prime minister Wickremasinghe approved the proposal to codify the law to specify the offences, the punishments for the same and to provide for the procedure in punishing for contempt. 

The bill proposes its objectives to be to:

  • uphold the “dignity” and authority of a court, tribunal and institution,
  • protect the due administration of justice,
  • safeguard public order, public health and morals,
  • strike a balance between the right of expression, “fair comment” and compliance with judicial directives;
  • set out with precision the ambit of contempt of a court.

It provides that a person who commits an act or omission with intent to (a) bring the authority of a court, tribunal and institution and administration of justice into disrespect or disregard; or (b) interfere with, or cause prejudice to the judicial process in relation to any ongoing litigation, commits the offence of  contempt of a court. 

Further, as per Section 3(c) of the Bill, expressing, pronouncing or publishing any matter that is “not substantially true” which, or doing any other act which, (i) “scandalizes” or lowers the judicial authority or dignity of a court, tribunal or institution; (ii) prejudices, or interferes with, the due course of any judicial proceeding; or (iii) interferes with, or obstructs the administration of justice, commits contempt. 

According to Section 3(e) thereof, “scandalizing a court, tribunal or institution, or a judge or judicial officer with intent to (i) interfere with the due administration of justice; (ii) excite dissatisfaction in the minds of the public in regard to a court, tribunal or institution; or (iii) cast public suspicion on the administration of justice is an offence. (Emphasis added)

However, it is given that any publication or expression (a) of “true and accurate facts” of any case or proceedings before a court, tribunal or institution made without malice or intention to impair the administration of justice; or (b) of “fair comments” on merits of any action or application which has been heard and decided, shall not be deemed to be contempt. 

None of the words and phrases, ‘dignity’, ‘fair comment’, ‘disrespect’, ‘causing prejudice to the judicial process’, ‘scandalizing’ have been defined in the bill and therefore would imply a broader scope covering any kind of speech or activity. The contempt proceedings could also be brought against a person in order to safeguard public order, health and morals, and against publication of something “not substantially true”. How to ‘strike a balance’ between ‘fair comment’ and ‘compliance’ once again would depend on the discretion of a judge. These terms would be easily interpreted against any dissent. 

Again, the judges themselves will find any free expression of opinion to amount to acts of contempt of court to excite dissatisfaction in the minds of the public in regard to a court, or to cast public suspicion on the administration of justice.

The bill encodes the associated reactionary law of sub judice, which is often used to ban or restrict any expression or discussion on an ongoing case, which could happen to be of larger public interest. 

After all, fundamentally, judges themselves deciding upon contempt of itself is a clear conflict of interest situation, and violates the rule that no one should hear his own case. 

Sri Lanka’s authoritarian constitution itself recognizes that fundamental rights, specifically the right to freedom of expression, could be restricted on the basis of contempt of court. It empowers the highest courts of the country, the Supreme Court and the Court of Appeal to punish as it wishes for contempt taken place before or outside itself or a lower court. 

Under the Penal Code of Sri Lanka, the colonial legislation that codifies principal criminal offences, “whoever by words, either spoken or intended to be read, excites or attempts to excite hatred or contempt of the administration of justice” commits the offences of contempt.  

Prosecutions for the aforesaid offences under the new law could be readily instituted against anybody by anyone, who could be the police, a government official or possibly any racist and religious group or individual who constitute far-right political forces hell-bent on crushing fighters against backward and reactionary social structures.   

The Supreme Court or the Court of Appeal can order detention of the person charged for contempt under the Act against themselves or a lower court, or grant bail. It is a well known fact that defending a respondent in the apex courts of the island is not affordable to many and this could mean deprivation of a strong defence and longer terms in detention. 

A person found guilty of contempt of court could be imposed a fine upto rupees half a million or to imprisonment for a period not exceeding one year, or both. On a second or subsequent conviction these thresholds would be doubled.

While the government of Sri Lanka wants to strengthen this draconian law, entrenching these constitutional restrictions, the common law jurisprudence, however  limited, has affirmed that freedom of expression should not be restricted by matters of contempt, as it cuts across the standards of modern democracy, and as judicial authority is not undermined by public criticism. In the United Kingdom, there is almost no conviction to be found  for scandalizing since the John Colsey case in 1931. Lord Diplock, in 1985, in Secretary of State for Defence v. Guardian Newspapers Ltd., considered the offence to be ‘virtually obsolescent’. In the United States, UK and Canada, the offence of criticizing judges and courts has been effectively a dead letter.

During the past two decades, Sri Lanka has developed a practice of increasingly using this law to prosecute and incarcerate political opponents. In mid 2018, the Supreme Court convicted  Ranjan Ramanayaka, whistleblower, popular actor and then a member of parliament from the United National Party (UNP), to rigorous imprisonment for an unprecedented term of four years, for contempt, in openly asserting a public perception that “Majority in Sri Lanka are corrupted judges, corrupted lawyers. They work for money.” The judgment of the court easily avoided referring to rich jurisprudence that discourages the use of contempt law to suppress criticism of the judiciary. 

In India, where contempt law is enacted, it has often been used to suppress dissent. The controversy surrounding its application to suppress expression came to limelight when, in 2020, the Supreme Court found famous activist advocate Prashant Bhushan guilty of contempt for tweeting to mean that the Indian supreme court and its past four chief justices were contributing to the destruction of the country’s democracy. 

Wijedasa’s  proposed legislation is intended to make this anti-democratic law a part of the country’s statute book and give otherwise a discouraged and discredited law a  new lease of life, making it easily accessible to reactionary forces in the assistance of the ruling class to suppress political opposition from the media, activists, youth and the working people. 

These reforms are the demand of the ruling class, not of the people. It is true to say that to enact is to always restrict some right. Whatever the ruling class may give from one hand, is taken from the other. The laws are shown to be placed to defend the good ones against bad ones, but, in fact these are rules guarding one class against the other. 

However, liberal circles, think tanks and a section of the upper middle class of Colombo have quite some time been lobbying for codification of a contempt of court law. The Law Commission of Sri Lanka even proposed a draft bill in 2008. The observable silence of these groups in respect of the current bill shows their tacit approval of the law. Shown as the ultimate guardian of ‘justice’, the court’s ‘independence’ is regarded by them in high esteem, and they want it to  be immune from public criticism.

Recently, a number of similar anti-democratic law reforms were temporarily retracted or receded to the backdrop amidst larger public opposition. One of such was the law proposed to institute a broadcasting regulatory commission to regulate media licensing and introduce a number of media related offences to intimidate and punish journalists and media institutions. Earlier, a harsher law was proposed to replace the draconian Prevention of Terrorism Act, which has been widely used against ethnic minorities. 

During and following the last year mass protests, a number of times the government used court orders to block mass protests, attack protesters with batton charges, water cannon and tear gas, and arrest and prosecute them. The public perception of the justice system including courts is nothing but its own make.  The more the class antagonisms deepens, the more precarious the crisis grows, and “all that is solid melts into air”and “all that is holy is profaned”.

Court is an instrument of class rule. In respect of matters relating to people at large, no court is independent from its bias towards the ruling class. Its unquestioned authority is therefore a critical element in securing the exploitative profit system, the capitalist property relations. Expressions that can spark and direct class struggles against social inequality, when directed against the authority of this class instrument, should therefore be suppressed. Principles of sub judice and contempt of court originate from this class necessity.

History testifies that governments, anywhere in the world, want people to believe a facade that their actions are democratically legitimate. Every dictatorship, even with all its machinery to arrest, detain, imprison and kill political opponents and working class leaders, still endeavors to make all repressive measures legal, having necessary laws passed by its legislatures, to attempt to preempt class struggles.  However, the more the crisis deepens, whether they have these laws in their arsenal or not, they stop at nothing to halt the working class marching toward their barracks.  

Wickremasinghe government is well aware that it is sitting on a social powder-keg. It is aware that aborting the people’s right to elections, blaming the economic crisis, carries far reaching consequences in the public perception of the government, in spite of all its subsequent false claims of economic recovery. Wickremasinghe is planning to hold a presidential election prior to another  social uprising that could dwarf last year’s popular struggles, in view of the severe austerity measures implemented at the behest of  the International Monetary Fund (IMF), which demands a strong authoritative regime to pay debts and impose its burden upon the working class. 

Such mass struggles are not only a matter of time, but most critically, a matter of leadership. An independent revolutionary leadership of the working class has to be built. In view of the fact that all bourgeois nationalist alternatives have rotten to the core, including the so-called petty bourgeois political movements, the space for fascistic elements to gather a momentum within disillusioned sections of the middle class is an acute danger. Unless the working class takes command of the deep-rooted social anger to direct progressive social forces against the ruling class, social counter-revolution will take rather  bloodier forms. This prospect should be defeated.

The essential first step in this perspective is for the working class to take matters of their lives into their own hands. Laws for the toiling masses have to be determined democratically by them through their own independent committees. They should convene a constituent assembly  of the working class to abolish all repressive and communal laws, and to draw up a new constitution for themselves. Such a constitution should be based on principles of social equality, in order to ensure genuine democracy and reorganize the society for the benefit of the  oppressed, not for the profit of a tiny layer of a parasitic class. 

Contempt of court law: Sri Lanka Government wages war against people’s freedom of expression Read More »

Scroll to Top