thesocialist, Author at Global Socialist Reviews

The Gen-Z Uprisings and the Crisis of Leadership: Permanent Revolution against ‘Leaderless’ movements and ‘Left Populism’ – Part 3

class struggles, Democratic Rights, economics, english, Events, Global Inequality, lead article, Living Conditions, Marxist Theory, News, Perspective, politics, politics & economics, Trade Unions / February 27, 2026

By Sanjaya Jayasekera.

We publish here Part 3 of a series examining the global wave of Gen Z protests, the deepening crisis of revolutionary leadership, and the necessity of fighting for the program of socialist internationalism on the basis of Leon Trotsky’s Theory of Permanent Revolution. Part 1 was published on November 6, 2025 here. Part 2 was published on November 14, 2025 here.

The Lineage of Gen-Z Revolts: Arab Spring, Occupy Wall Street and the Yellow Vests — Politics, Tactics, Programme and the Lessons for the Working Class

The Arab Spring — Historical Precursor and Political Object Lesson

The Arab Spring of 2010–2011 in the Middle East and North Africa (MENA) constitutes the decisive historical precursor to the successive waves of extra-parliamentary revolt examined here and its political lessons penetrate the entire subsequent history. It was not a single homogeneous movement but a global eruption of mass social unrest driven by the structural crisis of world capitalism—rising inequality, mass unemployment, and collapsing living standards—whose politics were shaped by the collision of profoundly antagonistic class forces: a radicalising working class and poor, large layers of youth and petty-bourgeois activists, sections of the middle class seeking political space and a greater share of the spoils, and competing fractions of the national ruling classes including military cliques and Islamist parties. What began as mass popular uprisings against dictatorial regimes rapidly became a battlefield where different class forces and bourgeois factions contended to shape outcomes in their own interests.

Image Not Found — Demonstrators celebrate in Cairo’s Tahrir Square after the announcement of President Hosni Mubarak’s resignation

In Egypt, the Muslim Brotherhood and the military-backed Tamarod campaign each sought to channel mass anger into their respective bourgeois projects rather than into an independent working-class overthrow of the capitalist state. As the World Socialist Web Site (WSWS) analysis of the Egyptian experience established, the so-called liberal and pseudo-left organisations played a decisive counterrevolutionary role, with Tamarod leaders standing at the side of coup commander General Abdel Fattah el-Sisi as he announced the military takeover—an outcome those organisations had materially prepared.[1] The political demands advanced spontaneously in the streets—bread, jobs, dignity, an end to corruption, democratic rights—expressed

genuine and profound social need, but social and democratic demands do not automatically constitute a socialist programme. Where organised revolutionary working-class leadership was absent, liberal, Islamist, and petty-bourgeois currents filled the vacuum, offering alternative programmes that in every instance preserved capitalist property relations and imperialist domination.

A central feature of the Arab Spring was its spontaneity: sudden mass mobilisations, general strikes, and occupations that burst through the limits of existing organisations and terrified ruling classes globally. This spontaneity was simultaneously a strength—demonstrating the capacity of the masses to act independently and with enormous force—and a structural limitation that proved fatal to the revolutionary potential of the uprisings. Without a revolutionary working-class party and without organs of working-class power—factory committees, rank-and-file unions, neighbourhood councils—spontaneous movements remain vulnerable to appropriation by better-organised bourgeois factions or to demobilisation through absorption, exhaustion and repression. As Nick Beams argued in his contemporaneous analysis of the Egyptian upheaval in February 2011, the army and bourgeois forces were able to reassert control precisely where the working class lacked a political and organisational leadership capable of transforming mass revolutionary energy into state power.[2] Egypt possessed, in the strike waves that brought down Mubarak, the objective social power to make a socialist revolution; what it lacked was the subjective instrument—the revolutionary party anchored in the masses and fighting for the perspective of international socialism—without which that power could not be directed to its necessary conclusion. The result, confirmed by a decade of subsequent experience, was a military dictatorship under el-Sisi more brutal than the one the revolution had overthrown.

The Arab Spring exerted a direct ideological and tactical influence on Occupy Wall Street (2011), while simultaneously exposing the political pitfalls that Occupy would reproduce in the specific conditions of the imperialist center. The vivid demonstration that mass occupations of public space and horizontal assemblies could galvanise broad popular sympathy gave Occupy its tactical model and its initial political confidence. But the Arab Spring also disclosed, for those with eyes to see, the precise vulnerability that “leaderless” spontaneous movements carry within themselves: without a socialist programme and independent working-class organisation, mass insurgency is systematically channelled back into bourgeois institutions or reformist dead-ends.

The WSWS identified this danger at the outset of Occupy’s emergence, documenting the efforts of ex-left figures and Democratic Party operatives to absorb the movement into the 2012 Obama electoral campaign—precisely the mechanism of bourgeois reabsorption that had disfigured the Arab Spring’s political outcomes in country after country.[3] The strategic question the Arab Spring posed, and which Occupy failed to resolve, was the same question that confronts the Gen-Z movements from 2022: whether mass protests aim at symbolic disruption and awareness-raising within the framework of bourgeois politics, or whether they are directed toward building independent working-class organisation—general strikes, rank-and-file committees, industrial coordination—capable of fighting the economic power of capital and posing the question of state power. From a revolutionary internationalist standpoint, only transforming spontaneous mass energy into a socialist political programme and durable proletarian (industrial) organisation—linking democratic struggles to the working class’s capacity to seize power—can convert the recurring insurgency of the oppressed into a force capable of overthrowing capitalist rule.

Common Roots: The Crisis of Capitalism and the Crisis of Political Legitimacy

Occupy Wall Street, the Yellow Vest movement (Gilets Jaunes, 2018–2020), and the Gen-Z uprisings constitute three successive and qualitatively escalating waves of mass extra-parliamentary revolt. To treat them as unrelated or merely sequential phenomena is to miss the most important truth they disclose in common: all three are expressions of the same underlying and deepening contradiction of world capitalism—the contradiction between social production organized on an ever more integrated and global scale, and its subordination to private ownership and profit that concentrates wealth in ever fewer hands while condemning the vast majority to insecurity, impoverishment, and precarity.

Each wave erupted from a specific conjuncture of that general crisis. Occupy responded to the 2007–2009 financial crash and the naked reassertion of Wall Street power through the Obama administration’s bank bailout program, which transferred trillions in public funds to the architects of financial ruin while working-class families lost their homes, their jobs, and their savings. The WSWS observed at the time that the Occupy movement expressed “the class struggle reemerging as the basic historical force,” and that it “foreshadows an explosive eruption of class struggle in the United States, the center of world capitalism.”[4]

The Yellow Vests erupted in November 2018 when Emmanuel Macron’s fuel tax—a levy deliberately designed to shift the costs of the energy transition (away from fossil fuels) from corporations onto workers and the provincial poor—rendered unmistakable the class character of the “En Marche” (the centrist, liberal party of Macron) project presented to the electorate as post-ideological (that the era of class politics and ideological conflict was over) technocratic modernization.

The Gen-Z wave erupted when the accumulated wreckage of forty years of neoliberal restructuring, the devastation of COVID-19, the economic warfare of the US-NATO proxy conflict in Ukraine, the IMF’s debt-peonage regime across the backward countries, and the accelerating climate crisis made survival itself a political question for tens of millions of young people across multiple continents simultaneously.

Their common political character follows directly from these shared material roots. All three registered a profound mass rupture with parliamentary politics, with the established parties of both nominal “left” and right perceived as equally complicit in exploitation, and with the trade union bureaucracies and institutional mediators that had long managed and dampened class struggle. The “We are the 99 percent” of Occupy, the Yellow Vests’ visceral contempt for the “Parisian elites” in their media chambers, the Gen-Z movements’ blanket dismissal of all established political formations as corrupt beyond reform—these slogans express not political immaturity but a genuine and deepening crisis of bourgeois political legitimacy that no cosmetic reform or change of government personnel can address.

Politics: Anti-Establishmentism, “No Politics,” and the Populist Trap

Despite their common anti-establishment character, the three waves exhibit significant differences in political composition that must be analyzed with precision rather than collapsed into an undifferentiated “new social movements” category.

Occupy Wall Street: The Middle-Class Rehearsal

Occupy was dominated from its inception by a predominantly middle-class social milieu concentrated in metropolitan centers—New York’s Zuccotti Park, Oakland, Boston, and their counterparts in London and other imperialist cities. The Occupy movement explicitly drew inspiration from the Arab Spring, with organizers from Canadian magazine Adbusters declaring: “Like our brothers and sisters in Egypt, Greece, Spain, and Iceland, we plan to use the revolutionary Arab Spring tactic of mass occupation to restore democracy in America.”[ABC News] The movement’s imagery—the occupation of Zuccotti Park echoing Cairo’s Tahrir Square—and its timing, coming months after the Egyptian Revolution’s triumph, established a direct lineage. As the WSWS observed at the time, “From the revolutionary upheavals in Egypt, to mass demonstrations in Israel and social eruptions in Europe, the class struggle has reemerged as the basic historical force.”[5]

The movement emerged from anarchist organizations, in particular the Adbusters, which explicitly invoked “the revolutionary Arab Spring tactic” as its organizational model while stripping that model of its class content. The “99 percent” slogan, however appealing as an expression of popular anti-oligarchic sentiment, was politically designed to obscure rather than sharpen the fundamental class division between the working class and the affluent upper-middle strata from which Occupy’s leadership was drawn.[6]

The political consequences of this class foundation became visible in the role played by pseudo-left organizations, above all the International Socialist Organization (ISO). Despite its nominally socialist rhetoric, the ISO worked systematically to subordinate

Occupy to the AFL-CIO trade union apparatus and channel its energy toward Barack Obama’s 2012 re-election campaign. As the WSWS documented in contemporaneous coverage, the ISO “is attempting to stifle the protest movement by helping to bring it under the control of the AFL-CIO and the rest of the trade union apparatus,” praising corrupt union officials—among them AFL-CIO President Richard Trumka and CWA’s Bob Master, both fresh from betraying the Verizon strike—while concealing their role in imposing concessions on workers.[7]

The ISO’s promotion of “no politics” and “no leadership” served to create precisely the political vacuum the Democratic Party rushed to fill. The WSWS warned with prophetic accuracy: “Many of the groups involved in Wall Street demonstrations have echoed the position of the indignados in Spain and Greece that there should be ‘no politics’ and no leadership. The call for ‘no politics’ amounts to a rejection of a principled and coherent political alternative to bourgeois politics and the capitalist two-party system—that is, to socialist politics. It plays directly into the hands of the Democratic Party, which will move to fill the political vacuum.”[8] This is precisely what occurred. The coordinated federal-local police crackdown that destroyed Occupy’s encampments in November 2011—documented by the WSWS as a nationally organized operation involving the FBI, the Department of Homeland Security, and local police forces across multiple cities[9]—revealed the ruling class’s settled determination to tolerate no sustained challenge to capitalist order, however embryonic. The ISO’s subsequent dissolution and absorption of its dominant faction into the Democratic Socialists of America merely formalized the political trajectory it had pursued within Occupy from the outset.

The Yellow Vests: Broader Social Base, Sharper Edge, Same Political Ceiling

The Yellow Vest movement expressed a sharper social radicalism and a considerably broader working-class social base than Occupy. Its geographical and social centre of gravity lay in provincial France—among commuters, pensioners, small proprietors, precarious workers, and the rural and peri-urban poor hit by transport costs, the decline of local public services, and the accelerating erosion of wages under neoliberal restructuring. This diffuse, provincial social composition—rooted in layers of the working class and lower middle strata most directly exposed to the costs of the “modernization” celebrated by Macron’s metropolitan enthusiasts—gave the Yellow Vests a broader geographic reach and a more direct material confrontation with capitalist rule than Occupy’s metropolitan concentration had permitted.

Its tactics were correspondingly more disruptive. Weekly nationwide actions, roundabout and toll-road blockades, the occupation of commercial arteries, and confrontations with riot police in Paris and provincial cities created real costs for capitalist circulation and subjected the French ruling class to sustained political pressure of a kind Occupy’s symbolic square occupations had not achieved. At certain moments, the Yellow Vest movement intersected with strike waves—teachers, health workers, transport workers—creating the real possibility, if never the organizational reality, of a fusion between mass street protest and organized industrial action.

This possibility was systematically blocked. The French trade union confederations worked methodically to prevent any convergence between the Yellow Vests and the organized labor movement. As the WSWS documented in January 2019: “Oppose French unions’ attempts to strangle the ‘yellow vest’ protests!”[10] Left-populist tendencies within and around the movement framed demands in the idiom of “the people versus the elites”—calls for referenda, wealth redistribution, and stronger national welfare provisions—that avoided identifying the systemic enemy: the capitalist class and its state, not merely its more visibly corrupt or arrogant individual representatives. Macron’s government survived. The Yellow Vests dissipated. The underlying social crisis intensified.

The Gen-Z Wave: Global Scale, Revolutionary Intensity, Identical Political Deficit

The Gen-Z uprisings represent a qualitative escalation in both geographic scope and revolutionary intensity. Occurring simultaneously across multiple countries of the former colonial world, they combined militant student and youth vanguards with genuine proletarian intervention through strikes and industrial action. Sri Lanka’s two general strikes of April 28 and May 6, 2022, in which millions participated across ethnic lines, demonstrated the decisive power of the working class when it acts as an independent force.[11] Kenya witnessed successive waves of strikes by teachers, healthcare workers, civil servants, and transport workers erupting in the wake of the initial Gen-Z protests.[12] The scale of political disruption—heads of state driven from office, parliaments stormed, governments collapsed—surpassed anything Occupy or the Yellow Vests had produced.

Yet the political framework within which these movements operated reproduced in these countries of belated capitalist development the identical dynamics that had contained and betrayed Occupy and the Yellow Vests in the imperialist centers. Kenya’s Revolutionary Socialist League, justifying the absence of leadership on the grounds that “the government is actively looking for leaders,” created a political vacuum filled by Raila Odinga and the trade union bureaucracy.[13] The Communist Party Marxist-Kenya promoted defense of the 2010 Constitution—drafted by the ruling class with British and US funding—thereby channeling mass anger into bourgeois-democratic illusions. BAYAN and Akbayan in the Philippines aligned with bourgeois anti-China factions, subordinating working-class politics to the strategic imperatives of US imperialism’s Indo-Pacific confrontation.[14]

The pseudo-left’s international character was not incidental: these organizations participate in the same international political current—representing affluent middle-class layers whose material interests require the preservation of capitalism while managing working-class discontent—that the ISO embodied in the United States. They celebrate spontaneity to avoid building revolutionary parties. They promote “people power” and “anti-corruption” to obscure class divisions. They align with bourgeois opposition forces presented as “progressive” alternatives. As the WSWS has consistently warned, these tendencies serve objectively as a reservoir for capitalist ideology within the “left.”[15]

To be continued….

References:

[1] World Socialist Web Site, ‘Revolution and counterrevolution in Egypt: The political lessons’ (7 September 2013) <https://www.wsws.org/en/articles/2013/09/07/egyr-s07.html>

[2] World Socialist Web Site (Nick Beams), ‘Notes on the Egyptian Revolution’ (25 February 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/02/nbre-f25.html>

[3] World Socialist Web Site (Bill Van Auken), ‘Ex-SDS leader seeks to herd Wall Street protest behind Obama’ (12 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/gitl-o12.html>

[4] World Socialist Web Site, ‘The way forward in the fight against Wall Street’ (15 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/pers-o15.html>

[5] World Socialist Web Site, ‘Occupy Wall Street movement at a crossroads’ (26 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/pers-o26.html>

[6] The WSWS analysis identified this with precision: “The social and political outlook of those at the core of the protests—including anarchist organizations around the Canadian magazine Adbusters, which initiated the call to occupy Wall Street—was fundamentally hostile to the working class. Contained in the ‘99 percent’ slogan itself was an effort to obscure the deep social divide between the working class and the more privileged sections of the upper-middle class, for which these groups spoke.”

World Socialist Web Site, ‘The 2011 Occupy Wall Street Protests’ (editorial overview) <https://www.wsws.org/en/topics/socialIssuesCategory/wallst> , drawing on ‘The way forward in the fight against Wall Street’ (15 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/pers-o15.html>

[7] World Socialist Web Site, ‘The Nation, ISO seek to channel Wall Street protests back to the Democratic Party’ (7 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/nati-o07.html>

World Socialist Web Site, ‘The Occupy movement, identity politics and the International Socialist Organization’ (11 November 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/11/iden-n11.html>

[8] World Socialist Web Site, ‘How to fight Wall Street’ (4 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/pers-o04.html>

[9] World Socialist Web Site, ‘The shutdown of Occupy Wall Street’ (17 November 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/11/pers-n17.html> ; see also ‘Mayors conspired to close Occupy Wall Street encampments’ (17 November 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/11/occu-n17.html> and ‘Police repression escalates against Occupy protests’ (19 November 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/11/occu-n19.html>

[10] World Socialist Web Site, ‘Oppose French unions’ attempts to strangle the “yellow vest” protests!’ (26 January 2019) <https://www.wsws.org/en/articles/2019/01/26/yell-j26.html>

[11] Socialist Equality Party (Sri Lanka), ‘For a Democratic and Socialist Congress of Workers and Rural Masses!’ (20 July 2022) <https://www.wsws.org/en/articles/2022/07/21/pers-j21.html >

[12] World Socialist Web Site, ‘Kenya’s Gen Z insurgency, the strike wave and the struggle for Permanent Revolution-Part 1’ (3 October 2024)

<https://www.wsws.org/en/articles/2024/10/03/rhnr-o03.html>

[13] World Socialist Web Site, ‘Kenya’s Gen Z insurgency, the strike wave and the struggle for Permanent Revolution — Part 3’ (6 October 2024) <https://www.wsws.org/en/articles/2024/10/06/xrfc-o06.html> ; see also ‘One year since the Gen-Z Uprising in Kenya: The need for a socialist and internationalist strategy’ (24 June 2025) <https://www.wsws.org/en/articles/2025/06/24/yvsc-j24.html>

[14] World Socialist Web Site, ‘Washington’s war drive against China fuels political conflict in the Philippines’ (8 November 2023) <https://www.wsws.org/en/articles/2023/11/08/xjyz-n08.html> ; see also ‘Philippine Maoists support US war drive against China’ (5 June 2015) <https://www.wsws.org/en/articles/2015/06/05/phil-j05.html>

[15] World Socialist Web Site, ‘The resurgence of the class struggle and the tasks of the Socialist Equality Party (UK)’ (5 December 2018) <https://www.wsws.org/en/articles/2018/12/05/con3-d05.html>

The Gen-Z Uprisings and the Crisis of Leadership: Permanent Revolution against ‘Leaderless’ movements and ‘Left Populism’ – Part 3 Read More »

ට්‍රම්ප්ගේ ඇමරිකාවේ සැබෑ තත්වය: සමාජ කාලකන්නිභාවය, ආඥාදායකත්වය, යුද්ධය—සහ පන්ති අරගලයේ නැගීමක්

class struggles, Democratic Rights, economics, Fascism, Imperialism, Inequality, Living Conditions, Militarism, News, Oligarchy, Perspective, politics, politics & economics, War, War Crimes, World Economy, World War / February 26, 2026

WSWS කර්තෘ මණ්ඩලය

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 පෙබරවාරි 23 වන දින ‘The real state of Trump’s America: Social misery, dictatorship, war—and an upsurge of class struggle’ යන හිසින් පළවූ WSWS කර්තෘ මණ්ඩලය විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද ඉදිරිදර්ශන ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

ඇමරිකානු ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් කොංග්‍රසයේ ඒකාබද්ධ සැසිවාරයදී අඟහරුවාදා රාත්‍රියේ වාර්ෂික රාජ්‍ය තත්ව දේශනය පවත්වනු ඇත. අවංකව එම කතාව නම් කරනු ලැබුනේ නම්, එය “ධනවතුන්ගේ රාජ්‍යය” ලෙස හඳුන්වනු ඇත–එය ඇමරිකානු ජීවිතයේ විනාශකාරී යථාර්ථය බොරු කන්දක් යට වළලමින් ස්වයං-සුබ පැතුම් ප්‍රකාශ කිරීමේ වාචාල කතාවල අභ්‍යාසයකි.

මෙම දේශනය පවත්වනු ලබන්නේ එක්සත් ජනපද නිදහස් ප්‍රකාශනයේ 250 වන සංවත්සරය සැමරීමට නියමිත වර්ෂයේදීය. 2026 ජූලි 4 වන දින, “සියලු මිනිසුන් සමාන ලෙස නිර්මාණය කර ඇත” යනුවෙන් ප්‍රකාශ කරන ලද සහ “ජීවිතය, නිදහස සහ සතුට ලුහුබැඳීමේ” අහිමි කළ නොහැකි අයිතිවාසිකම් තහවුරු කරන ලද ලේඛනය නිකුත් කිරීම ජාතිය විසින් සමරනු ඇත. රාජ්‍යය බිහිකිරීමේ පුරෝගාමීහු III වන ජෝර්ජ් රජුට එරෙහිව විප්ලවයක් සිදු කළහ.

වසර දෙසිය පනහකට පසු, ට්‍රම්ප්ගේ ඇමරිකාව ප්‍රකාශනයේ පරමාදර්ශයන්ට තමන්ගේම පිළිතුරක් ලබා දෙයි: එය, බිලියනපතියන් විසින් සහ බිලියනපතියන් සඳහා වූ බිලියනපතියන්ගේ රජයක්, සංක්‍රමණික ප්‍රජාවන්ට එරෙහිව සන්නද්ධ වැටලීම් මෙහෙයවීම, රට පුරා පැතිරී ඇති ගාල් කිරීමේ කඳවුරු ජාලයක්, දෙමාපියන්ගෙන් උදුරා ගන්නා ලද දරුවන් සහ මිනියාපොලිස් වීදිවල ෆෙඩරල් නියෝජිතයන් විසින් නිරායුධ සිවිල් වැසියන්ට වෙඩි තැබීම, ආදී දේ වලින් යුක්තව ඇත.

රැස්වීමේ කටයුතු පුරා පැතිර ඇත්තේ ජෙෆ්රි එප්ස්ටයින්ගේ දුර්ගන්ධයයි. ළමා ලිංගික ශ්‍රම ජාවාරම්කරුවෙකු සමඟ බිලියනපතියන්, ප්‍රධාන විධායක නිලධාරීන් සහ ජ්‍යෙෂ්ඨ දේශපාලන පුද්ගලයින්ට පැවති සම්බන්ධතා හෙළිදරව් කරමින් අධිකරණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් පිටු මිලියන 3 කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් නිකුත් කිරීම මගින් සංස්ථාපිත ඇමරිකාවේ ඉහළ ස්ථර සොලවා ඇත. ලෝසවෙඅ සභාපති ඩේවිඩ් නෝර්ත් මෑතකදී සදහන් කල පරිදි, එම ලිපිගොනු , “දිරාපත්වීමේ ඉහළම තත්වයක සිටින පරිහානියට පත් පාලක පන්තියක සහ කතිපයාධිකාරී සමාජයක සමාජ දේහය හෙළි කරයි. ඔවුන්ගේ අපරාධ ඉහළම ගනණයේ ඒවාය; ඒවායින් මහත් කුණුගඳ වහනය වේ.”

මේවාට ට්‍රම්ප්ම ගැඹුරින් සම්බන්ධ වී සිටී. නීතිපති පැම් බොන්ඩි, ඩව් දර්ශකය 50,000 දක්වා ඉහළ ගොස් ඇති බවට පුරසාරම් දොඩමින්, අඛණ්ඩ කෙරෙන කරණු වසන් කිරීම පිළිබඳ ප්‍රශ්නවලට ප්‍රතිචාර දැක්වීය. 2019 දී බිලියනපති ලෙස්ලි වෙක්ස්නර් එප්ස්ටයින්ගේ සම-කුමන්ත්‍රණකරුවෙකු ලෙස හඳුනාගෙන ඇති බව FBI ලේඛනවලින් හෙළි වන නමුත්, කිසිදු චෝදනාවක් ඔහුට එරෙහිව ඉදිරිපත් කර නොමැත. එප්ස්ටයින් තමා ජාවාරම් කළ ගැහැණු ළමයින් “හිස ඉවත් කර ශරීරය තබා ගන්නා ඉස්සන්” සමඟ සංසන්දනය කර ඇති බව විද්‍යුත් තැපෑල් ලිපි පෙන්වයි. මේ ඇමරිකාව පාලනය කරන පාලක පන්තියයි.

ට්‍රම්ප්ගේ ප්‍රලාප යටින් වැළලෙන කරුණු සලකා බලන්න. ජාතික ණය ඩොලර් ට්‍රිලියන 38.4 ක් වන විට රටේ සෑම පුද්ගලයෙකුම ඩොලර් 113,000 ක ණය බරක් දරයි. එය දිනකට ඩොලර් බිලියන 8 කින් වැඩි වෙමින් පවතී. කොංග්‍රස් අයවැය කාර්යාලය (CBO) මෙම වසරේ අය වැය හිඟය ඩොලර් ට්‍රිලියන 1.9 ක් ලෙස ප්‍රක්ෂේපණය කරන අතර එය 2036 වන විට ඩොලර් ට්‍රිලියන 3.1 දක්වා වර්ධනය වේ. ණය දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට 120 දක්වා ළඟා වන අතර එය ජාතියේ ඉතිහාසයේ ඕනෑම අවස්ථාවකට වඩා ඉහළ අගයක් ගනී.

2025 දී ඩොලරය සියයට 9 කට වඩා පහත වැටුණි. එය 2017 න් පසු එහි නරකම වාර්ෂික ක්‍රියාකාරිත්වය වන අතර පසුබෑමක කලාපයේ පවතී. BRICS රටවල් දේශීය මුදල් ඒකක වලින් වෙළඳ පියවීම් සියයට 35 සිට 50 දක්වා වැඩි කර ඇත. 2020 සිට සමුච්චිත මිල ඉහළ යාම විනාශකාරී වී ඇත: ආහාර මිළ සියයට 25 ට වඩා ඉහළ යාම, නිවාස පිරිවැය තවමත් වාර්ෂිකව සියයට 3 කින් ඉහළ යාම සහ ස්වාභාවික ගෑස් සියයට 10 කින් පමණ ඉහළ යාම ආදී වශයෙනි.

සමාජ අසමානතාවයේ මට්ටම ඓතිහාසික වශයෙන් පෙර නොවූ විරූ මට්ටමක පවතී. ඉහළම කුටුම්භ 1% දැන් සියලු ධනයෙන් සියයට 31.7 ක් පාලනය කරයි. එය 1989 දී ෆෙඩරල් මහ බැංකුව එවැනි දත්ත නිරීක්ෂණය කිරීමට පටන් ගත් දා සිට ඉහළම කොටසයි. ඔවුන් සතුව ඩොලර් ට්‍රිලියන 55 ක් ඇති අතර එය ජන ගහනයෙන් පහළම සියයට 90 ට ඇති ධනයේ එකතුවට සමානය. ඇමරිකානු බිලියනපතියන් 935 දෙනෙකුගේ ඒකාබද්ධ ධනය 2025 අවසානයේ ඩොලර් ට්‍රිලියන 8.1 දක්වා ඉහළ ගියේය.

DOGE ( රජයේ කාර්යක්ෂමතා දෙපාර්තමේන්තුව) හරහා ෆෙඩරල් රජය විසුරුවා හැරීමේ ට්‍රම්ප්ගේ හවුල්කරු වන එලොන් මස්ක්, ඔහුගේ ධනය ඩොලර් බිලියන 726 දක්වා ඉහළ දමාගෙන තිබේ. S&P 500 සමාගම්වල ප්‍රධාන විධායක නිලධාරීන්ගේ වන්දි ගෙවීම් වල සාමාන්‍යයය ඩොලර් මිලියන 18.9 ක් විය–එය සාමාන්‍ය සේවකයෙකුගේ වැටුප මෙන් 285 ගුණයකි; එය 1965 දී පැවති 21 ට 1 වන අනුපාතයේ සිට ඉහළ ගොස් ඇත. 1978 සිට ප්‍රධාන විධායක නිලධාරී වැටුප සියයට 1,094 කින් ඉහළ ගොස් ඇති අතර සේවක වැටුප සියයට 26 කින් පමණක් වැඩි වී තිබේ. ටෙස්ලා සමාගම මස්ක් සඳහා ඩොලර් ට්‍රිලියන 1 ක වැටුප් පැකේජයක් යෝජනා කර ඇති අතර එය සමස්ත ෆෙඩරල් ශ්‍රම බලකායේ මුළු වාර්ෂික වන්දි මුදල ඉක්මවා යයි. කොටස් වෙළඳපොළ ජාතික සමෘද්ධිය පිළිබඳ මිනුමක් නොවේ. එය පාලක පන්තියේ පොහොසත්කම පිළිබඳ පරාමිතියකි.

නමුත් එක්සත් ජනපදයේ සැබෑ තත්වයේ වඩාත්ම භයානක මානය වන්නේ ජනගහනයට එරෙහිව සන්නද්ධ ෆෙඩරල් නියෝජිතයන් යෙදවීමයි. 2025 දෙසැම්බර් මාසයේදී පරිපාලනය විසින් ඔපරේෂන් මෙට්‍රෝ සර්ජ් (Operation Metro Surge) දියත් කරන ලද අතර, වෙස්මුහුණු පැළඳගත් ICE (එක්සත් ජනපද ආගමන සහ රේගු බලාත්මක කිරීමේ ආයතනය) සහ දේශසීමා මුර සංචාර නියෝජිතයන් 3,000 ක් මිනසෝටා හි නිවුන් නගරවලට යොදවන ලදී. DHS (එක්සත් ජනපද ස්වදේශ ආරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුව) විසින්ම එය ඇමරිකානු ඉතිහාසයේ විශාලතම සංක්‍රමණ විරෝධී මෙහෙයුම ලෙස හැඳින්විණි. ජනවාරි 7 වන දින, ICE විසින් 37 හැවිරිදි ඇමරිකානු පුරවැසියෙකු සහ දරුවන් තිදෙනෙකුගේ මවක් වන රෙනී ගුඩ් වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලදී. ජනවාරි 24 වන දින, දේශසීමා මුර සංචාර නියෝජිතයන් 37 හැවිරිදි ICU හෙද නිලධාරියෙකුවන ඇලෙක්ස් ප්‍රෙට්ටිට වෙඩි තබා ඝාතනය කළ අතර, ඔහු බිම වැතිර සිටියදී ඔහුට වට 10 ක් පමණ වෙඩි තැබීය.

පරිපාලනය රට පුරා රැඳවුම් කඳවුරු ජාලයක් ගොඩනඟා ඇති අතර, එහි පුද්ගලයින් 66,000 කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් රඳවා ඇත–එය සියයට 75 ක වැඩිවීමක් වන අතර එය ඉතිහාසයේ ඉහළම මට්ටමයි. කොංග්‍රසය තවත් එවැනි මධ්‍යස්ථාන සඳහා ඩොලර් බිලියන 45 ක් වෙන් කර ඇති අතර, එහි ධාරිතාව 135,000 ක් ලෙස ප්‍රක්ෂේපණය කර ඇත. වාර්තාගත අනුපාතයකින් දරුවන් තම දෙමාපියන්ගෙන් වෙන් කරනු ලැබේ. ටෙක්සාස් හි ෆෝර්ට් බ්ලිස් (Fort Bliss) හි කූඩාරම් කඳවුරක, දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේදී ජපන් ඇමරිකානුවන් සඳහා සිර කඳවුරක් ලෙස පාවිච්චියට ගත් භූමියේම පුද්ගලයින් 5,000 ක් රඳවා සිටී. 2025, ICE රඳවා තබා ගැනීම සඳහා වාර්තාගත මාරාන්තිකම වසර විය.

මෙහිදී ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය කිසිදු සැබෑ විරුද්ධත්වයක් ඉදිරිපත් නොකරනු ඇත. අඟහරුවාදා රාත්‍රියේ ඔවුන් කරන ඕනෑම අභිනයක් අර්ථ විරහිත ප්‍රයෝග වනු ඇත. සැබෑ භාවිතයේදී, පාලක පන්තියට වඩාත්ම වැදගත් කරුණු සම්බන්ධයෙන් ඔවුහු ට්‍රම්ප් සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කරති. ට්‍රම්ප් සමඟ ඔවුන්ගේ මතභේද පවතින තැන්වල, ඔවුන් කේන්ද්‍රගත වී ඇත්තේ අධිරාජ්‍යවාදී උපායමාර්ගයේ උපායශීලී ප්‍රශ්න මත ය–සියල්ලටත් වඩා, යුක්රේනය තුළ රුසියාවට එරෙහි එක්සත් ජනපද-නේටෝ ප්‍රොක්සි යුද්ධයට ඔහු ප්‍රමාණවත් සහයෝගයක් නොදැක්වීම පිළිබඳ අතෘප්තියි. නමුත් ඉරානය සමඟ යුද්ධය කරා යන ගමනේදී, පක්ෂ දෙක අත්‍යවශ්‍ය එකඟතාවයක සිටිති.

ට්‍රම්ප්ගේ රාජ්‍ය තත්ව දේශනයට ප්‍රතිචාරය ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය සීඅයිඒ හිටපු ප්‍රවීණයන්–පසුගිය වසරේ සෙනෙට් සභික එලිසා ස්ලොට්කින් සහ මෙම වසරේ වර්ජිනියා ආණ්ඩුකාර අබිගේල් ස්පාන්බර්ගර් – තෝරා ගැනීමම, බර්නි සැන්ඩර්ස් සහ ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියා ඔකාසියෝ-කෝර්ටෙස්ගේ “වාම” හඬක් සහිත වාචාලකම භාවිතා කරමින් පහළින් මහජන ව්‍යාපාරයක් මතුවීම අවහිර කිරීම සඳහා ඔවුන් මිලිටරි-බුද්ධි යාන්ත්‍රණය ආරක්ෂා කරන බවට පාලක පන්තියට දෙනු ලැබූ සහතිකයකි.

නිදහස් ප්‍රකාශනයේ සිට 250 වන වසර වන විට ට්‍රම්ප්ගේ ඇමරිකාවේ සැබෑ තත්වය මෙයයි: එය, ස්වර්ණමය යුගයේ (Gilded Age) සිට නොදුටු පරිමාණයකින් පන්ති ප්‍රතිවිරෝධතාවලින් ඉරිතලා ගිය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනයේ මවාපෑම පවා අත්හැර දැමූ, විදේශයන්හි යුද්ධයට සහ රට තුළ ආඥාදායකත්වයට නැඹුරු වූ අපරාධකාරී කතිපයාධිකාරීත්වයක් විසින් පාලනය කරන ලද සමාජයකි.

නමුත් සමීකරණයට තවත් පැත්තක් ඇති අතර එය තීරණාත්මක එකකි. පාලක පන්තිය ෆැසිස්ට්වාදය හා යුද්ධය කරා තල්ලු කරන එම අර්බුදයම කම්කරු පන්තිය අරගලයට තල්ලු කරයි. වර්ධනය වන වැඩ වර්ජන රැල්ලක්, ICE විරෝධී මහජන විරෝධතා, පසුගිය වසරේ “නෝ-කිංග්ස් ( රජුන් එපා!)” පාගමන්, උසස් පාසල් සිසුන්ගේ අඛණ්ඩ පාගමන්–මේවා මහා ව්‍යාපාරික පක්ෂ දෙකට පාලනය කළ නොහැකි සමාජ බලවේගයක ආරම්භක ප්‍රකාශනයන් වේ.

තීරනාත්මක ප්‍රශ්නය වන්නේ දේශපාලන වැඩපිළිවෙල, ඉදිරිදර්ශනය සහ සංවිධානය පිළිබඳ එකකි. ට්‍රම්ප් පරිපාලනයට එරෙහි විරෝධය ඔහු කරන සෑම දෙයකටම හවුල් වන ඩිමොක්‍රටිකයන්ට භාර දිය නොහැක. එය කම්කරු පන්තියේ ස්වාධීන බලමුලු ගැන්වීම මත පදනම් විය යුතුය.

කම්කරුවන් සෑම වැඩබිමකම, පාසලකම සහ අසල්වැසි ප්‍රදේශයකම ක්‍රියාකාරී කමිටු පිහිටුවා ගත යුත්තේ ප්‍රතිරෝධය සම්බන්ධීකරණය කිරීමට, ICE ත්‍රස්තවාදය අවසන් කරන ලෙස ඉල්ලා සිටීමට, සංක්‍රමණිකයන් ආරක්ෂා කිරීමට සහ රජයේ යුද, කප්පාදු සහ ආඥාදායකත්ව වැඩසටහනට එරෙහිව මහා වැඩ වර්ජනයකට සූදානම් වීමට ය. සමාජවාදී සහ ජාත්‍යන්තරවාදී වැඩසටහනක පදනම මත සංවිධානය කරන ලද එවැනි කමිටු ගොඩනැගීම ඇමරිකානු කතිපයාධිකාරීත්වයේ ෆැසිස්ට් කුමන්ත්‍රණය පරාජය කිරීම සඳහා ඇති එකම යථාර්ථවාදී උපාය මාර්ගයයි.

ට්‍රම්ප්ගේ ඇමරිකාවේ සැබෑ තත්වය: සමාජ කාලකන්නිභාවය, ආඥාදායකත්වය, යුද්ධය—සහ පන්ති අරගලයේ නැගීමක් Read More »

Demand the immediate release of Communist Party Marxist-Kenya leader Booker Omole!

class struggles, Democratic Rights, english, Events, Fascism, lead article, Militarism, News, Perspective, politics, politics & economics / February 25, 2026

Statement of the International Committee of the Fourth International

The Central Committee of the Communist Party Marxist Kenya (CPM-K) has reported that its secretary general, Booker Ngesa Omole, was violently abducted on Monday in Isiolo town by the Kenya Police Service.

In a public statement February 24, the party wrote: “This was not an arrest. This was not lawful detention. This was a kidnapping.” Omole was “beaten severely. Tortured. Brutalised to near death. His tooth was broken. His finger was cut with a pen knife.” They state that after the assault he was “dumped at Mlolongo Police Station,” a facility associated with extrajudicial kidnappings and killings. His phone signal, they report, was traced there.

The party posted a photo of Omole in a Mlolongo Police Station cell February 25, explaining that he is being held unlawfully, “and the police have refused all access to him. No lawyers. No comrades. No family.”

The International Committee of the Fourth International (ICFI) denounces Omole’s abduction and demands that the Kenyan regime release him immediately.

That Omole was singled out by the “broad-based unity” government of President William Ruto—uniting the United Democratic Alliance (UDA) and the Orange Democratic Movement (ODM) founded by the late political fixer Raila Odinga—is clear from the repeated and escalating character of the attacks against him and other CPM-K members. A year ago, he was targeted for assassination as part of a broader campaign of intimidation and repression directed at the party’s leadership.

The assassination attempt came days after the attempted abduction of CPM-K National Chairperson Mwaivu Kaluka in Mombasa—Kenya’s second-largest city—along with two other party members, by plain-clothes police officers. While Kaluka was eventually released, the operation came just weeks after a crackdown on the CPM-K following its national congress in November. At that time, Kaluka and former National Chairperson Kinuthia Ndungu—who had been beaten repeatedly and arrested 10 times—were detained at Central Police Station in Nairobi. No reason was given for their arrest.

The repression against the CPM-K is part of the escalating violence of the Ruto regime since he came to power in 2022. In 2023, Ruto’s first year in power, security forces killed at least 31 demonstrators. In June 2024, during the Gen Z protests against Ruto’s International Monetary Fund (IMF) Finance Bill that sought to impose savage tax hikes, police killed more than 60. In 2025, at least 50 were killed in protests and hundreds injured.

The abduction of Omole takes place amid an escalating campaign of repression against opposition figures in the run-up to next year’s elections. Weeks ago, police violently dispersed a rally in Kitengela organised by the former and expelled the general secretary of ODM, Senator Edwin Sifuna, firing tear gas and live rounds at thousands of supporters. One of the victims, 28-year-old Vincent Ayomo, was shot in the eye as he crossed the road from work and another 50 attendees were injured.

This deepening turn to repression unfolds against a backdrop of extreme social inequality and mounting economic hardship. Oxfam reports show that nearly half of Kenya’s population lives in extreme poverty, surviving on meagre daily incomes, even as wealth accumulates at the very top. A minuscule layer of the super-rich has amassed obscene fortunes: the richest 125 individuals now control more wealth than 77 percent of the population—over 42 million people.

Meanwhile, average real wages have fallen by 11 percent since 2020, the cost of food has surged by 50 percent over the same period, and household expenses for transport and energy remain punishingly high. Public services are deteriorating under the impact of IMF-dictated austerity and debt servicing, exposing millions to collapsing health, education and social support systems.

The trade union bureaucracy is backing this assault on the working class and rural masses. Francis Atwoli, Secretary General of the Central Organisation of Trade Unions (COTU), recently declared that workers should “support him [Ruto] and ignore the noise,” hailing him as the only leader capable of transforming Kenya into a “first-world” industrialised economy. “The only person who can take us to that level is none other than William Ruto,” Atwoli insisted, presenting the regime’s pro-capitalist agenda as the path to jobs and development.

Atwoli has openly backed Ruto’s violence on protesters after last year’s July 7, 2025 “Saba Saba” protest massacre, when security forces gunned down scores of protesters nationwide commemorating pro-democracy protests in the 1990s against the Western-backed Daniel Arap Moi regime. Speaking days after the bloodshed, Atwoli instructed young people to “forget about demonstrations, remain home, silent, and promote peace,” warning that protests were “scaring investors away.” He called on the government to take “firm measures to curb the unrest.”

By urging youth to stay off the streets while police deployed live ammunition, mass arrests and abductions, the trade union bureaucracy is providing political cover for state repression. It has made clear that it stands not with workers and youth facing austerity and bullets, but with the capitalist state and its demands for “stability” and investor confidence.

The attacks on the CPM-K, the abductions, arbitrary detentions and cross-border renditions to neighbouring Uganda under brutal dictator Yoweri Museveni, carried out by the Kenyan government, are political preparations for far broader assaults on the democratic rights of the population as a whole. What is being tested against one organisation today will be used tomorrow against striking workers, protesting youth and impoverished communities resisting austerity.

These events lay bare the grave dangers confronting the masses as social tensions intensify and the ruling elite closes ranks in defence of its wealth and power.

The turn to open repression in Kenya is being emboldened by the example set by would-be dictator Donald Trump in the United States. Thousands of armed ICE agents have been sent into major urban centres, while detention centres have been built across the country, with 66,000 people held in immigration custody—the highest level in US history. These crackdowns have left two American protesters killed.

In France, President Emmanuel Macron and the political establishment have exploited the death of fascist activist Quentin Deranque—following clashes around an event addressed by Rima Hassan of La France Insoumise (France Unbowed)—to whip up a reactionary campaign against the left. Backed by the neo-fascist National Rally (RN) and the Socialist Party, a broad political front is seeking to criminalise opposition and prepare the ground for an authoritarian shift in advance of next year’s presidential elections. As with Charlie Kirk in the US, the death of a fascist is being weaponised to strengthen the repressive powers of the state and legitimise far-right forces.

In South Africa, the African National Congress (ANC) government is deploying the army into townships under the pretext of restoring order. It follows the mass killings of protesters in Tanzania in the aftermath of last year’s elections, where thousands were reported killed or disappeared amid a brutal post-election crackdown, and the ongoing suppression of opposition forces in Uganda under President Yoweri Museveni.

These developments are expressions of a global crisis of capitalism. From Washington to Paris, Pretoria to Nairobi, ruling elites confront deepening inequality, mass anger and political instability. Their common response is to fortify the police state apparatus, promote far-right forces and normalise violence against social opposition.

Workers and youth must draw the necessary conclusions. The defence of democratic rights cannot be entrusted to the courts, the opposition factions of the bourgeoisie, or the trade union bureaucracy. Mass meetings, demonstrations and workplaces must establish their own defence committees to protect protesters from police violence and state-sanctioned gangs. Those targeted for repression must not be left isolated but defended collectively.

Above all, the working class must build its own independent political movement, rooted in factories, neighbourhoods and schools, and guided by an international socialist perspective. This means breaking from all parties and trade union apparatuses tied to the capitalist ruling class and uniting with workers across Africa and internationally in the struggle against imperialist domination, austerity and state repression. Only through the conscious mobilisation of the working class for socialist transformation can democratic rights be secured and defended.

The ICFI has well-documented and irreconcilable political differences with the CPM-K, which have been clearly presented in the World Socialist Web Site. But it unequivocally opposes this brutal attack on the organization’s general secretary, demands Omole’s immediate release, and calls for an end to all state threats and repressive acts against the CPM-K.

Demand the immediate release of Communist Party Marxist-Kenya leader Booker Omole! Read More »

Weekly Political Report — Week Ending 21 February 2026

Democratic Rights, economics, english, Imperialism, Militarism, News, Oligarchy, politics, politics & economics, Trade War, War, Weekly Political Report, World Economy, World War / February 24, 2026

This political report for the week of February 15–21, 2026, is compiled based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS.org).

I. Imperialism and War

US War Preparations Against Iran

The most urgent development of the week is the accelerating US preparation for war against Iran. Washington drew up plans for “leadership change” and “targeting of individuals” in any Iran strike, while US forces were repositioned in the region in readiness for what military planners described as a “sustained, weeks-long” campaign.[1] The USS Abraham Lincoln carrier strike group was already operational in the Arabian Sea and the USS Gerald R. Ford — the world’s largest warship — transited the Strait of Gibraltar and entered the Mediterranean. More than 50 fighter jets, two carrier strike groups and dozens of refueling tankers were deployed.[2]

Trump and Netanyahu held a three-hour war council at the White House to coordinate strategy.[3] European imperialist powers — Britain, Germany and others — lined up behind regime-change in Tehran. This is not a bilateral US-Iran crisis but an expression of inter-imperialist competition for regional dominance, energy resources and geostrategic control. The working class internationally must oppose this war drive through mass mobilisation, linking anti-war demands to opposition to the domestic austerity imposed to finance rearmament.

Gaza: Slaughter Continues Amid Diplomatic Theatre

Israeli air strikes killed 12 Palestinians on the eve of Trump’s “Board of Peace” meeting — a cynical exercise in diplomatic theatre that masks Washington’s unconditional backing for genocide. Eyewitness testimony from Gaza published during the week, recounting the brutal killing of a Palestinian child and the systematic denial of medical care, cuts through every abstraction and exposes the class basis of imperialist violence. More than 100 international film artists condemned the Berlinale festival for censoring artists who oppose Israel’s actions, while Germany’s parliament president conducted an embedded visit to Gaza, signalling Berlin’s endorsement of the genocidal campaign. European institutions are not neutral bystanders — they are complicit partners in imperialist crime.

Militarisation of Europe

The heads of British and German armed forces called this week for “whole-of-society” mobilisation and massive increases in defence spending, demanding that Europe’s populations be made ready for war. Factories in ailing industrial regions of Berlin are being repurposed for military weapons production. This is a declaration of class war: rearmament will be paid for by workers through wage cuts, service reductions and political repression. The working class must respond with international anti-war mobilisation and rank-and-file committees to resist the austerity that militarisation demands.

II. Authoritarian Consolidation and State Repression

ICE: Spearhead for Dictatorship

ICE raids intensified across the United States during the week. Masked ICE agents conducted operations outside GM’s Factory Zero in Detroit; two Amazon Flex drivers were abducted during enforcement actions; a two-month-old infant was deported after falling gravely ill in a south Texas detention facility; and a former Cass Tech student, Alcides Caceres, was held in what lawyers described as an illegal “domestic Guantánamo.” Immigration attorney Eric Lee warned that the mass detention infrastructure being constructed by the Trump administration is the spearhead of a broader drive toward authoritarianism and domestic dictatorship.

Pennsylvania high school students who walked out in protest against ICE operations were met with violent police repression. The UAW bureaucracy remained silent as agents operated outside Factory Zero. This silence is not accidental — it reflects the union apparatus’s accommodation to state and employer power. The defence of immigrant workers is inseparable from the defence of the entire working class, and requires workplace committees prepared to shut down production in defence of coworkers.

Trump’s Assault on Democratic Rights

Trump signalled plans for an executive order restricting voting procedures ahead of midterm elections. The jailing of a former South Korean president for coup-related offences, contrasted with Trump’s continued occupation of the White House, illustrates the decomposition of bourgeois democratic forms under the weight of capitalist crisis. These are not isolated authoritarian manoeuvres — they form part of a systematic consolidation of executive power that requires mass, independent working-class political resistance, including preparedness for a general strike.

State Repression Internationally

In Hungary, German anti-fascist Maja T. was sentenced to eight years in prison in a politically orchestrated show trial. France’s mainstream politics lurched further right following the death of a prominent fascist figure. The ANC government in South Africa moved to deploy the army domestically to suppress worker unrest. Russia banned WhatsApp. The Albanese Labor government in Australia moved to bar women and children interned in Syria from returning home. France’s human rights commission documented torture, mass detentions and systematic discrimination against the Kanak people during 2024 unrest in New Caledonia. The common thread is the international capitalist class reaching for repression as its preferred instrument of social management.

III. Global Economy and Corporate Restructuring

IMF Presses China; Inter-Imperialist Economic Rivalry Sharpens

The IMF this week called on China to halve industrial subsidies from 4 to 2 percent of GDP and pivot from export-led manufacturing to domestic consumption, warning of international “spillovers” from China’s growing trade surplus and rising share of global manufacturing. Beijing rejected the framing, defending its competitiveness as innovation-driven — signalling that no major course correction will follow and that economic confrontation, above all with Washington, will intensify. The IMF’s prescriptions are not neutral technical advice but coordinated imperialist pressure to constrain China’s industrial rise. Workers in China and internationally must reject both IMF-dictated restructuring and nationalist protectionism as twin instruments of rival capitalist classes.

Wages, Jobs and Corporate Profits

The week’s economic reporting exposed the class content of the global “cost of living crisis” with precision. In Australia, new data confirmed real wages have fallen to their lowest level in 15 years — nominal growth of 3.4 percent against inflation of 3.8 percent — while major corporations simultaneously announced record profits and accelerated job cuts. Volkswagen announced plans to impose a 20 percent cost reduction across all its brands by 2028, equivalent to €60 billion annually, with entire plant closures envisaged — an escalation beyond the 35,000 job cuts and real wage reductions of up to 18 percent already certified by IG Metall in December 2024. UPS simultaneously prepared a second round of driver buyouts ahead of 30,000 planned layoffs in 2026, while the Los Angeles Unified School District moved to eliminate hundreds of positions. The US Department of Labor’s annual tally recorded 5,070 workers killed on the job in 2024 — not accidents but the structural outcome of deregulation, staffing cuts and production speedups driven by the profit motive, with union bureaucracies and weakened regulators normalising lethal conditions. In Argentina, Javier Milei’s Labour Modernisation Law — slashing protections and facilitating mass layoffs — passed despite a national general strike, as the CGT and allied bureaucracies deliberately confined action to a symbolic 24-hour stoppage. India’s BJP budget raised defence spending by approximately 15 percent while cutting the share of social expenditure and shifting rural relief costs onto cash-strapped states, combining military build-up with attacks on workers’ rights through new labour “reforms.”

Militarisation of Production and Civilian Infrastructure

The economic offensive is inseparable from the drive toward war. In Berlin, factories in declining industrial regions are being bought up and retooled for military weapons production. Walter Reed military hospital formalised an agreement with Kaiser Permanente to coordinate mass-casualty care for future wars — the subordination of civilian healthcare to military contingency planning. Veolia, the multinational water services corporation, was implicated in New Zealand’s wastewater crisis, exposing how the privatisation of essential infrastructure produces environmental disaster and social harm. Across every sector, the picture is the same: capital extracts record profits, destroys jobs, slashes wages, converts civilian production to military ends — and charges the working class for it all. The working class must reject the austerity that funds militarism, build independent rank-and-file committees to resist corporate restructuring, and link these struggles across borders and sectors into a unified international movement.

IV. Austerity and Economic Warfare

India: Guns Before Butter

The BJP government’s 2026–27 budget raised defence spending by approximately 15 percent while cutting the share of social spending and shifting rural relief costs to debt-ridden states. Corporate subsidies and infrastructure CAPEX were expanded alongside labour “reforms” that erode workers’ rights. The budget encapsulates capitalism’s response to global strategic instability: privilege military capacity and corporate accumulation while attacking living standards. The tens of millions who joined a one-day national strike against Modi’s class war assault the prior week demonstrated the scale of mass anger — but the Stalinist-led federations channelled that energy toward bourgeois electoral alternatives rather than independent working-class struggle.

Argentina: Bureaucracy Enables Historic Counterreform

In Argentina, a 24-hour general strike failed to halt the passage of Javier Milei’s Labour Modernisation Law, which slashes worker protections and facilitates mass layoffs.[4] The CGT and allied bureaucracies deliberately bottled up the struggle, enabling the ruling class to ram through anti-labour reforms that constitute the most sweeping attack on working-class rights in decades. The lesson is unambiguous: a single-day strike controlled by bureaucracies that refuse to paralyse production is not a general strike — it is a safety valve.

Volkswagen: 20 Percent Cost Reduction Across All Brands

Volkswagen announced a corporate plan to cut costs by 20 percent across all brands, threatening plant closures, job losses and intensified speed-ups. Co-management institutions and union bureaucracies will facilitate these cuts unless workers build rank-and-file committees to coordinate cross-plant resistance and international solidarity across global supply chains.

Falling Real Wages and Public Service Collapse

Real wages continued to fall in Australia. Seven Los Angeles County public health clinics announced the end of clinical services. The Los Angeles school district moved to eliminate hundreds of positions. Washington D.C. declared a public emergency after a major sewer collapse. The US Department of Labor reported 5,070 workers killed on the job in 2024 — an annual death toll that reflects not accidents but the structural outcome of capitalism’s drive for profit under conditions of deregulation and staffing cuts.

V. Class Struggle and Bureaucratic Betrayal

US Healthcare: The Central Arena of Struggle

The Kaiser Permanente strike of 31,000 healthcare workers entered its fourth week, with operating engineers from IUOE Local 501 joining the action, broadening the dispute to technical trades whose withdrawal threatens hospital functioning.[5] Nurses at NewYork-Presbyterian simultaneously defied the New York State Nurses Association’s attempt to impose a second sellout agreement through a rushed snap ratification vote. Rank-and-file nurses had overwhelmingly rejected the first tentative agreement — nearly 74 percent voted it down; the bureaucracy responded by engineering a second vote under conditions designed to maximise management-friendly outcomes and minimise membership oversight.[6]

These strikes reveal a healthcare system driven by profit, executive pay and marketisation. The decisive question is whether they remain fragmented or develop into a unified national fight. That depends on the construction of democratic rank-and-file committees across hospitals, unions and regions, capable of coordinating industrial strategy, enforcing strike discipline and expanding the struggle beyond the boundaries set by bureaucratic leaders.

Mexican Auto Parts Workers Occupy Plants

Workers at six First Brands maquiladora plants occupied factories across northern Mexico after mass shutdowns and the firing of over 4,000 employees, physically preventing the removal of machinery.[7] The occupations echo the historic sit-down strikes of the 1930s and demonstrate the willingness of workers to assert direct control over production. This struggle exposes the transnational integration of auto supply chains: UAW bureaucratic nationalism and employer collaboration must be broken by international rank-and-file coordination. UAW rank-and-file candidate Will Lehman publicly backed the occupations and linked them to his campaign for democratic restructuring of the union.[8]

San Francisco Teachers and the NYSNA Sellout

The UESF bureaucracy in San Francisco ended a four-day strike with a tentative agreement containing minimal raises, a no-strike clause, and acceptance of austerity parameters — while the district warned of imminent budget cuts and layoffs. In New York, the NYSNA forced a second snap vote on a contract for NewYork-Presbyterian nurses that fails to secure safe staffing or meaningful job protections. Both episodes exemplify the same dynamic: union bureaucracies choreograph controlled stoppages that dissipate militant momentum while accepting the fundamental terms of the employers’ austerity agenda.

BP Whiting Refinery Workers and the USW Betrayal

Workers at BP’s Whiting refinery, who voted 98 percent for strike authorisation, were left on the job under day-to-day extensions while the United Steelworkers International negotiated a national pattern deal in secret. Workers publicly denounced the union for isolating their facility. The USW’s pattern deals normalise concessions, fragment industrial power and prevent the coordinated national strike that alone can defend wages, jobs and safety.

Royal Mail: CWU as Industrial Enforcer

At Royal Mail’s Mount Pleasant Mail Centre in London, workers circulated the Postal Workers Rank-and-File Committee statement exposing the CWU leadership’s role in implementing the Optimised Delivery Model — a restructuring scheme that extends delivery spans, intensifies workloads and entrenches two-tier pay. The CWU has disappeared into closed-door talks with management and the EP Group. The breakdown of service is not the result of operational difficulties but of deliberate asset-stripping backed by the union apparatus. The only path forward is democratically controlled rank-and-file committees that restore power to workers on the shop floor.

VI. Elite Criminality and Political Decay

The Epstein Files and the Monarchy

Former Prince Andrew was arrested on suspicion of Misconduct in Public Office after documents from the Jeffrey Epstein releases linked him to the sharing of confidential information and access with Epstein’s network. Searches were conducted at royal residences.[9] Further documents forced high-profile billionaires, corporate lawyers and executives to resign. US corporate media simultaneously framed public outrage over the files as “conspiracy theories,” protecting elite networks from accountability.[10]

The arrest and the ongoing revelations do not represent justice — they represent factional damage control within a decomposing ruling class. The Epstein files expose the intimate integration of the monarchy, the state and the global financial oligarchy.[11] Newly released documents also confirmed Noam Chomsky’s extensive personal accommodation with Epstein — travel on his plane, stays at his properties, private counsel during Epstein’s 2019 media crisis — exposing the capacity of sections of the petty-bourgeois intelligentsia to be co-opted by the ruling class while posturing as moral critics.[12] The lesson: meaningful opposition to oligarchy cannot rest on celebrity dissent. It requires independent working-class organisation.

VII. The Political Bankruptcy of Reformism

Fortress Europe: Social Democracy’s Capitulation

The European Parliament approved a revised Asylum Procedure Regulation and Return Border Procedure Regulation, creating an EU-level list of “safe countries of origin” (including Egypt, Morocco, Tunisia, India, Bangladesh, Colombia and Kosovo) and expanding powers to deport migrants to external “return hubs.”[13] The measures passed with notable defections and abstentions from social-democratic deputies in Denmark, Malta, Romania and Sweden. This is not a technocratic tightening of asylum law but a political offensive — the continentalisation of “Fortress Europe.” Social-democratic parties have abandoned any substantive defence of migrants or democratic rights, aligning with conservatives and the far right to militarise borders and outsource repression. The measures serve capitalist interests: disciplining labour markets, deflecting social unrest into xenophobia and consolidating the authoritarian tools the ruling class requires for class war at home.

The Pseudo-Left as Bureaucratic Enforcer

The DSA launched personal attacks and smears against UAW rank-and-file candidate Will Lehman, whose campaign for union president — built on abolishing the Solidarity House bureaucracy and establishing rank-and-file committees — drew wide grassroots support from autoworkers in the US and Canada. The DSA’s intervention exposes the pseudo-left’s function: to police acceptable labour politics and divert militancy into safe institutional channels. In Catalonia, union bureaucracies and the regional government moved rapidly after a mass teachers’ strike to contain rank-and-file anger through negotiated settlements. New York Mayor Zohran Mamdani threatened a 9.5 percent property tax rise on workers while shelving rental voucher expansions and accommodating Governor Hochul — the DSA mayor managing capitalist budgets rather than challenging Wall Street.[14]

David North’s Lectures in Ankara

David North, chairman of the International Editorial Board of the WSWS and national chairman of the Socialist Equality Party (US), delivered lectures at Bilkent University and METU in Ankara titled “Where is America headed? The American volcano and the global tsunami.” The lectures connected the US political crisis — domestic democratic erosion, rising inequality, aggressive imperialism — to Trotsky’s analysis of the epoch and the necessity of world socialist revolution. The strategic tasks posed are clear: build political independence from bourgeois institutions, construct rank-and-file and party-building organs across borders, and prepare the working class to lead the struggle against war, austerity and dictatorship.

***

The developments of this week confirm the central thesis advanced by the International Committee of the Fourth International: capitalist crisis produces simultaneous austerity, repression and imperialist war, while union bureaucracies and reformist parties function as the enforcers of the ruling class within the workers’ movement. The necessary answer is the independent, international organisation of the working class around a Trotskyist programme — rank-and-file committees in workplaces and schools, coordinated across national boundaries, and the construction of sections of the Fourth International capable of providing revolutionary leadership.

—theSocialist.lk

References:

[1] “US draws up plans for ‘leadership change’ and ‘targeting individuals’ in Iran strike,” WSWS, 21 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/21/abbz-f21.html

[2]: “US forces in position for illegal attack on Iran,” WSWS, 20 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/20/lhql-f20.html

[3]: “Trump and Netanyahu hold Iran war conclave,” WSWS, 12 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/12/wali-f12.html

[4]: “National strike in Argentina fails to halt historic labor counterreform and mass layoffs,” WSWS, 21 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/21/bdeb-f21.html

[5]: “Expanding nurses strikes in California and New York raise need for unified struggle,” WSWS, 18 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/18/uyrg-f18.html

[6]: “New York nurses in ‘uprising’ against union boss’s attempts to sabotage strike,” WSWS, 18 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/18/rtmw-f18.html

[7]: “Auto parts workers occupy plants across northern Mexico after 4,000 jobs cut,” WSWS, 18 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/18/whph-f18.html

[8]: “Will Lehman backs plant occupations by Mexican auto parts workers against mass layoffs,” WSWS, 20 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/20/jczl-f20.html

[9]: “Former prince Andrew Mountbatten-Windsor arrested in Epstein investigation,” WSWS, 19 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/19/xxkq-f19.html

[10]: “US corporate media slanders anger over Epstein cover-up as ‘conspiracy theories’,” WSWS, 18 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/18/pbbm-f18.html

[11]: “Andrew’s arrest, the British monarchy, and the international oligarchy,” WSWS, 20 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/20/zcdn-f20.html

[12]: “Noam Chomsky’s contemptible friendship with Jeffrey Epstein,” WSWS, 15 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/15/f305-f15.html

[13] “Sections of European social democrats vote with conservatives and far-right to pass anti-migrant policies,” WSWS, 15 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/15/zvsc-f15.html

[14] Zohran Mamdani threatens to increase property tax on New York City workers” WSWS, 19 February 2026

https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/19/zqky-f19.html

Weekly Political Report — Week Ending 21 February 2026 Read More »

Supreme Court ruling against Trump tariffs exposes ruling class crisis

Democratic Rights, economics, english, Law and Judiciary, lead article, Oligarchy, Perspective, politics, politics & economics, Trade War / February 24, 2026

By John Burton

This perspective article was originally published on the World Socialist Web Site on 23 February 2026.

Friday’s Supreme Court ruling invalidating $160 billion in tariffs collected under President Donald Trump over the last year generated sighs of relief among sections of the ruling class. It also provoked an unhinged verbal tantrum at a hastily convened press conference during which Trump labeled the three conservative justices who joined the three liberals against him “fools and lapdogs … of the radical left.”

The decision in Learning Resources, Inc. v. Trump and its fallout expose deepening divisions within the ruling class that ultimately stem from the decline of US capitalism.

After labeling the three liberals a “disgrace to our nation,” Trump accused the entire majority of being “swayed by foreign interest and a political movement that is far smaller than people would ever think.”

Trump called the forces challenging his unbridled assertion of power to set and modify tariffs, “major sleazebags” who are “foreign country-centric,” and the two justices he nominated who voted with the majority, Neil Gorsuch and Amy Coney Barrett, “an embarrassment to their families.”

Trump ranted, imitating a Mafia don, that “foreign countries that have been ripping us off for years are ecstatic … dancing in the streets, but they won’t be dancing for long, that I can assure you.”

The Wall Street Journal editorialized, “Trump owes the Supreme Court an apology—to the individual Justices he smeared on Friday and the institution itself. Mr. Trump doubtless won’t offer one, but his rant in response to his tariff defeat at the Court was arguably the worst moment of his Presidency.”

The legal issues presented are relatively straightforward. Article I, Section 8 of the US Constitution expressly allocates all taxation power, including the imposition of duties on imported goods and services, to Congress. Following President Richard Nixon’s resort to extraordinary measures in response to the collapse of the post-World War II Bretton Woods financial framework, Congress enacted the International Emergency Economic Powers Act (IEEPA), which allows the president to identify an “unusual and extraordinary threat” and declare a “national emergency,” triggering executive power to “investigate, block, regulate, direct and compel, nullify, void, prevent or prohibit” transactions involving foreign-held property. The list of executive powers notably does not include tariffs, and for almost 50 years no president invoked IEEPA powers to impose them.

Shortly after resuming office, however, Trump declared a national emergency based on drug trafficking to justify a 25 percent duty on most Canadian and Mexican imports, and another national emergency citing trade deficits to justify an array of tariffs, modifications, reductions and exemptions that sent equity markets careening. The rate on Chinese goods was ratcheted up in rapid succession—from 10 percent to 20, then to an additional 34, then 84, and finally 125 percent—bringing the total effective tariff rate on most Chinese goods to 145 percent.

Trump’s IEEPA tariffs account for almost three-fourths of US tariffs imposed last year. Without them, the average effective US tariff rate would fall from 17.4 percent to 6.8 percent.

Separate suits were filed by businesses hammered by tariffs, joined by 12 states. Several lower courts ruled the IEEPA tariffs illegal prior to the Supreme Court taking the case, where nine justices splintered into three camps of three, producing seven separate opinions totaling 170 pages.

The decisive opinion, written by Chief Justice John Roberts, contains language that amounts to a remarkable indictment of the White House’s dictatorial aims. Roberts wrote that the Framers, “having just fought a revolution motivated in large part by ‘taxation without representation,’” gave Congress “alone … access to the pockets of the people,” and deliberately excluded the executive branch from any part of the taxing power. This was, Roberts noted, the “birthright power” of Congress—a characterization that underscores how fundamental the majority considered the constitutional question.

Gorsuch went even further in his own concurring opinion, warning that “our system of separated powers and checks-and-balances threatens to give way to the continual and permanent accretion of power in the hands of one man. That is no recipe for a republic.”

Roberts was blunt in his description of the scope of power Trump claimed, writing, “All it takes to unlock that extraordinary power is a Presidential declaration of emergency, which the Government asserts is unreviewable.” The only check, Roberts observed, would be a veto-proof supermajority in Congress—rendering the legislature virtually powerless. This would “replace the longstanding executive-legislative collaboration over trade policy with unchecked Presidential policymaking.”

Trump craves the tariff power to bully and extort foreign nations, to promote or harm certain economic sectors, and to steer wealth to favored industries and companies, including those that directly benefit his family. Roberts’s opinion, read in full, describes a president who has arrogated to himself the unilateral power to tax the entire population, even the world, answerable to no one, on the basis of an “emergency” declaration that he asserts cannot be reviewed.

Justice Brett Kavanaugh drafted a 63-page dissent joined by the arch-reactionary Trump toadies Clarence Thomas and Samuel Alito that, Roberts noted, “echoed point-for-point” Trump’s arguments. Kavanaugh bemoaned the fact that the US “may be required to refund billions of dollars to importers who paid the IEEPA tariffs,” like a bank robber asking to be let off the hook because the stolen money has already been spent.

Kavanaugh then switched from his role as a supposed neutral judge to Trump’s consiglieri, advising him, “Although I firmly disagree with the Court’s holding today, the decision might not substantially constrain a President’s ability to order tariffs going forward because numerous other federal statutes authorize the President to impose tariffs and might justify most (if not all) of the tariffs at issue in this case.” Those alternatives were not raised in the briefing, which addressed only IEEPA tariffs, and Kavanaugh’s addressing them in his dissent, which itself has no legal force, deviates from accepted judicial standards.

Media outlets reported that Trump exploded in profane anger when informed of the ruling while in the midst of a breakfast meeting with various governors. A few hours later he appeared before cameras in the White House press room, his face beet-red with rage under layers of orange makeup.

“Those tariffs remain,” Trump said repeatedly. “We’re still getting them and we will after the decision,” adding, “As Justice Kavanaugh—whose stock has gone so up, you have to see, I’m so proud of him—wrote in his dissent … ‘the decision might not substantially constrain a president’s ability to order tariffs going forward.’”

“He’s right,” Trump continued, “In fact, I can charge much more than I was charging. So I’m going to just start.” Following a Kavanaugh suggestion, Trump announced new tariffs under a never used emergency statute that authorizes 150-day tariffs to remedy balance of payment deficits.

The invocations of the American Revolution by the majority justices are not merely rhetorical ornaments. As the 250th anniversary of the Declaration of Independence approaches this July, the Revolution and the democratic principles it evoked are intruding into political life—and not only into the sphere of legal opinions. The language of 1776 retains an explosive contemporary relevance.

That a chief justice of the Supreme Court felt compelled to invoke the memory of the Revolution against a sitting president’s assertion of unchecked taxing power is itself a measure of how deep the present constitutional crisis has become. The ideals of the American Revolution, rooted in the Enlightenment and in the struggle against monarchical tyranny, stand in irreconcilable opposition to the regime Trump is attempting to construct.

The Supreme Court has not, however, undergone a democratic awakening. The Court is, and remains, a pillar of the capitalist state. Its function is to uphold the property relations and class interests upon which the existing social order depends. Nothing in Friday’s ruling alters that fundamental character. The same Roberts Court that struck down Trump’s tariffs has gutted voting rights, overturned Roe v. Wade, and granted presidents sweeping criminal immunity. To recognize the political significance of the divisions within the Court on specific issues is not to harbor any illusions in the nature of the institution itself.

Thomas, Alito and Kavanaugh—the uncompromising Nazis on the Court—argued that IEEPA gives the president essentially unlimited power to impose tariffs. Thomas, in his separate dissent, suggested a bare and temporary congressional majority can delegate virtually any power to the president.

The conflict between the two factions is not absolute. Roberts, Gorsuch and Coney Barrett have provided critical support for large portions of Trump’s fascist agenda. They have backed the brutal assault on immigrants—the mass arrests, the deportation flights, the use of military facilities as detention camps—that constitutes one of the most vicious attacks on democratic rights in modern American history. On the tariff question, however, which impinges directly on the economic interests of powerful sections of the ruling class, a part of Trump’s judicial majority has been compelled to blurt out—though in carefully worded legal language—that the president is seeking to overthrow the Constitution.

The ruling exposes a profound crisis within the American ruling class. One faction, represented by the Wall Street Journal and the internationally oriented sections of finance capital, recognizes that Trump’s tariff war is a catastrophe—raising consumer prices, disrupting supply chains, and provoking retaliatory measures that threaten the global position of American capitalism. The other views the tariff power as an instrument of personal rule and plunder, a means of rewarding allies and punishing enemies entirely outside the framework of democratic accountability.

The ruling class is deeply divided, its democratic institutions are breaking down, and the working class has no voice in official politics. The defense of democratic rights and the struggle against the emerging dictatorship can be carried forward only through the independent social and political mobilization of the working class on the basis of a socialist and internationalist program. It is the working class that is the true heir of the revolutionary principles and spirit of 1776, and it is the working class that must fight to defend them.

Supreme Court ruling against Trump tariffs exposes ruling class crisis Read More »

මියුනිච් යුද සමුළුව

economics, Fascism, Imperialism, lead article, Militarism, News, Oligarchy, Perspective, politics, politics & economics, War, World Economy, World War / February 19, 2026

පීටර් ෂ්වාස් විසිනි.

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (ලෝසවෙඅ) 2026 පෙබරවාරි 15 වන දින ‘The Munich War Conference’ යන හිසින් පළවූ පීටර් ෂ්වාස් විසින් ලියන ලද ඉදිරිදර්ශන ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

පසුගිය දින තුන තුළ ලොව පුරා රාජ්‍ය සහ ආණ්ඩු නායකයින් 60 දෙනෙකු පමණ සහ අමාත්‍යවරුන්, දේශපාලනඥයින්, ඉහළ පෙළේ හමුදා නිලධාරීන් සහ ආරක්ෂක විශේෂඥයින් සිය ගණනක් එක්රැස් කළ මියුනිච් ආරක්ෂක සමුළුව (MSC) තියුණු ආතතීන්ගෙන් සලකුණු විය. නමුත් එක් කාරණයක් සම්බන්ධයෙන්, සියලුම සහභාගිවන්නන් එකඟ විය: රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික උපාමාරු සහ ජාත්‍යන්තර ආයතන මගින් අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන්ගේ අවශ්‍යතා සඟවා තිබූ යුගය අවසන්. මිලිටරි බලය සහ යුද්ධය හරහා ඒවා විවෘතව තීරණය කරන නව යුගයක් ආරම්භ වී තිබේ.

සමුළුවේ විවාද කේන්ද්‍රගත වූයේ තුන්වන ලෝක යුද්ධයක් වළක්වා ගන්නේ කෙසේද යන්න වටා නොව, ඒ සඳහා හොඳටම සූදානම් වන්නේ කෙසේද යන්න වටා ය. ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ සහ යුරෝපයේ පාලක කවයන් යුද්ධය සලකන්නේ අවශ්‍ය සහ නොවැළැක්විය හැකි දෙයක් ලෙස ය.

ජර්මානු චාන්සලර් ෆ්‍රෙඩ්රික් මර්ස් සමුළුව ආරම්භ කළේ “එක්ව, අපි නැවත වරක් බලයෙන් සහ සියල්ලටත් වඩා මහා බල දේශපාලනයෙන් විවෘතව සංලක්ෂිත යුගයකට එළිපත්ත තරණය කර ඇත්තෙමු” යනුවෙනි. අයිතිවාසිකම් සහ නීති මත පදනම් වූ ජාත්‍යන්තර පිළිවෙල තවදුරටත් නොපවතින බව ඔහු පැවසීය. මෙම යථාර්ථය හඳුනාගෙන “නව යුගය සඳහා සූදානම් වීම” යුරෝපීය බලවතුන්ගේ කාර්යයකි.

දීර්ඝ ෆැසිස්ට්වාදී දොස් කථනයක් කරමින්, එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය ලේකම් මාර්කෝ රුබියෝ මෑත දශකවල ජාත්‍යන්තර දේශපාලනයට පහර දුන්නේය. වසර 35 කට පෙර සෝවියට් සංගමයේ අවසානය යන්නෙන් අදහස් කළේ “ඉතිහාසයේ අවසානය”ය යන්න “භයානක මායාවක්” වූ අතර එය දැන් ට්‍රම්ප් පරිපාලනය විසින් නිවැරදි කරනු ලැබෙමින් පවතී.

රූබියෝ මෙසේ පැවසුවේය: “මෙම මායාව තුළ, අපි නිදහස් හා නිර්බාධී වෙළඳාම පිළිබඳ අධානග්‍රාහී දැක්මක් වැළඳ ගත්තෙමු. … බොහෝ ජාතීන් තමන්ව ආරක්ෂා කර ගැනීමේ හැකියාව පවත්වා ගැනීමේ වියදම් කපා හරිමින් දැවැන්ත සුභසාධන රාජ්‍යයන්හි ආයෝජනය කළ අතර, අපි අපගේ ස්වෛරීභාවය ජාත්‍යන්තර ආයතනවලට වැඩි වැඩියෙන් පැවරීමු. … දේශගුණය ඇදහීම පිළිබඳ සංස්කෘතියක් සංතර්පනය කිරීම සඳහා, අපගේ ජනතාව දුප්පත් කරන බලශක්ති ප්‍රතිපත්ති අප මත පටවාගෙන ඇත්තෙමු. … දේශසීමා නොමැති ලෝකයක් ලුහුබැඳීමේදී, අපගේ සමාජවල සංගතභාවයට, අපගේ සංස්කෘතියේ අඛණ්ඩතාවයට සහ අපගේ ජනතාවගේ අනාගතයට තර්ජනයක් වන පෙර නොවූ විරූ මහා සංක්‍රමණ රැල්ලකට අපි අපගේ දොරටු විවෘත කළෙමු.” රුබියෝට අනුව, මෙය “මානව ස්වභාවය සහ වසර 5,000 කට අධික වාර්තාගත මානව ඉතිහාසයේ පාඩම් නොසලකා හරින ලද මෝඩ අදහසක් විය. එය අපට බෙහෙවින් වියදම් සහගත වී ඇත.”

පසුගිය වසරේ මියුනිච් ආරක්ෂක සමුළුවේදී එක්සත් ජනපද උප ජනාධිපති ජේ.ඩී. වැන්ස් යුරෝපීය බලවතුන්ට එරෙහිව සෘජු ප්‍රහාරයක් දියත් කළ ද, රුබියෝ වඩාත් සහනදායක ස්වරයකින් කතා කළේය. කොමියුනිස්ට් විරෝධී සහ ෆැසිස්ට් ඒකාකෘති වලින් පිරුණු කතාවකදී, ඔහු “සියවස් ගණනාවක බෙදාහදා ගත් ඉතිහාසය, ක්‍රිස්තියානි ඇදහිල්ල, සංස්කෘතිය, උරුමය, භාෂාව, පෙළපත් පරම්පරාව සහ අපගේ මුතුන් මිත්තන් එක්ව කළ කැපකිරීම්” සිහි කැඳවූ අතර “යුරෝපය ශක්තිමත් වීම අපට අවශ්‍යයි” යනුවෙන් අවධාරණය කළේය.

පැමිණ සිටි රාජ්‍ය නායකයින් නැගී සිට ඔහුට ස්තූති කළහ. “අපගේ මිත්‍ර පාක්ෂිකයන් වරදකාරිත්වයෙන් හා ලැජ්ජාවෙන් බැඳ තැබීමට අපි කැමති නැත” යන රුබියෝගේ ප්‍රකාශය, නාසීන්ගේ අපරාධ, ශ්‍රේෂ්ඨත්වය සඳහා ඔවුන්ගේ අලුත් වූ අභිලාෂයන් මන්දගාමී කිරීමට ඉඩ නොදිය යුතු බවට දිගු කලක් තිස්සේ පෙනී සිටියාවූ, පැමිණ සිටි ජර්මානුවන් විසින් විශේෂයෙන් හොඳින් පිළිගනු ලැබූ බවට සැකයක් නැත.

කෙසේ වෙතත්, රුබියෝට තියුණු අන්තර්-අත්ලාන්තික් සාගර ආතතීන් විසඳීමට නොහැකි විය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම් විනාශ කිරීම, ICE ගෙස්ටාපෝව විසින් සංක්‍රමණිකයන් දඩයම් කිරීම, දේශීයව හමුදාව යෙදවීම, ඒකාධිපති පාලන තන්ත්‍රයක් ස්ථාපිත කිරීම වැනි ට්‍රම්ප්ගේ ෆැසිස්ට් ප්‍රතිපත්ති වලින් යුරෝපීය බලවතුන් කරදරයට පත් නොවේ. ගාසා තීරයේ ජන සංහාරය, ඉරානයට බෝම්බ හෙලීම, වෙනිසියුලානු ජනාධිපති මධුරෝ පැහැර ගැනීම වැනි ඔහුගේ අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධවලට හෝ චීනයට එරෙහිව යුද්ධයට ඔහු සූදානම් වීමට ඔවුන් විරුද්ධ වන්නේ ද නැත. මෙහිදී, යුරෝපීය පාලක පන්තිය සම්පූර්ණයෙන්ම එකඟතාවයෙන් සිටී.

ට්‍රම්ප් ඉරානයට එරෙහිව දැවැන්ත යුධ හමුදාවක් එක්රැස් කරමින් එරටට එරෙහිව දැවැන්ත මිලිටරි ප්‍රහාර එල්ල කරන බවට තර්ජනය කළද, සමුළුවේදී මේ සම්බන්ධයෙන් එක හඬක්වත් නැගුනේ නැත. ඊට පටහැනිව, සමුළුව ඊළඟ අධිරාජ්‍යවාදී අපරාධය සඳහා ප්‍රවර්ධන වේදිකාවක් ලෙස සේවය කළේය. 1979 විප්ලවයෙන් බලයෙන් පහ කරන ලද ෂා රජුගේ පුත් රේසා පහ්ලවි, ආරාධිත අමුත්තෙකු ලෙස ආරාධනා කරන ලද අතර යුරෝපය පුරා තැන්වලින් ගෙන්වා ගත් ආධාරකරුවන්ට සමුළුවෙන් පිටත සිට කතා කළේය. ඔහුගේ ඉල්ලීම: 1953 කුමන්ත්‍රණයෙන් පසු සීඅයිඒ සංවිධානය ඔහුගේ පියා පිහිටවූ ආකාරයටම, එක්සත් ජනපදය ඉරානයට බෝම්බ දමා නව පාලකයා ලෙස ඔහුව පත් කළ යුතුය.

යුරෝපීය සංගමය (EU) සහ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය අතර ආතතීන් කේන්ද්‍රගත වන්නේ ට්‍රම්ප් යුරෝපීය භාණ්ඩ සඳහා දණ්ඩනීය තීරුබදු පැනවීම, ග්‍රීන්ලන්තය බලහත්කාරයෙන් ඈඳා ගැනීමට ඔහු කරන තර්ජනය සහ සියල්ලටත් වඩා යුරෝපීයයන්ගේ හිසට ඉහළින් රුසියාව සමඟ එකඟතාවයකට පැමිණීමට ඔහු දරන උත්සාහය මත ය.

රුසියාවට එරෙහි යුද්ධය උත්සන්න කිරීම, චාන්සලර් මර්ස් සිය මියුනිච් කතාවේදී ඉල්ලා සිටි “නව යුගය සඳහා සූදානම් වීමේ” හදවතයි. යුක්රේනයට එරෙහි රුසියාවේ ප්‍රහාරය දිගු කලක් තිස්සේ යුරෝපීය බලවතුන්ට සීමාවකින් තොරව සන්නද්ධ වීමට සහ මහා බලවතෙකුගේ තත්ත්වය සඳහා තමන්ගේම සැලසුම් සමඟ ඉදිරියට යාමට කඩතුරාවක් ලෙස සේවය කර ඇත. නමුත් රුසියාව ආක්‍රමණිකයා බවත් මුළු යුරෝපයම යටත් කර ගැනීමට සැලසුම් කරන බවත් ඔවුන් කරන ප්‍රකාශය යථාර්ථය ඔලුවෙන් පිහිටුවයි.

ඇත්ත වශයෙන්ම, වෝර්සෝ ගිවිසුම සහ සෝවියට් සංගමය විසුරුවා හැරීමෙන් පසු සියලු ගිවිසුම් කඩ කර නැගෙනහිර දෙසට ඉදිරියට ගියේ නේටෝවයි. මුළු නැගෙනහිර යුරෝපයම දැන් මිලිටරි සන්ධානයේ කොටසකි. 2014 දී, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සහ ජර්මනිය, කියෙව්හි බටහිර ගැති කුමන්ත්‍රණයක් සංවිධානය කළ අතර යුක්රේන හමුදාව ක්‍රමානුකූලව සන්නද්ධ කිරීමට පටන් ගත්හ. එහි පැවැත්මට තර්ජනයක් වන, රුසියාව සමඟ කිලෝමීටර් 2,000 ක් දිග (සැතපුම් 1,242 ක් දිග) දේශසීමාවක් සහිත රට, නේටෝව තුළට ගෙන ඒමේ සැලසුම් අවසානයේ මොස්කව් ප්‍රහාරයකට පොළඹවනු ලැබිණි. නේටෝව හිතාමතාම යුද්ධය අවුලුවා ලීය.

එතැන් සිට, නේටෝව යුක්රේනය තුළ රුසියාවට එරෙහිව ප්‍රොක්සි යුද්ධයක් දියත් කර ඇත. යුද්ධය ආරම්භයේ සිට, යුරෝ බිලියන 380 ක බටහිර මිලිටරි සහ මූල්‍ය ආධාර කියෙව් වෙත ගලා ගොස් ඇත. එවා නොමැතිව යුද්ධය බොහෝ කලකට පෙර තීන්දු වීමට නියමිත ව තිබුණි. නමුත් ට්‍රම්ප් බොහෝ දුරට එක්සත් ජනපද මූල්‍ය ආධාර කපා හැර ඇති අතර යුරෝපීයයන් සම්පූර්ණ පිරිවැය දැරිය යුතු බව අවධාරනය කරයි. යුරෝපීයයන් බිල්පත කල්තියා ගෙවන්නේ නම් පමණක් එක්සත් ජනපද ආයුධ යුක්රේනයට සපයනු ලැබේ.

ඔවුන් පසුබැසීමට සූදානම් නැත. ඔවුන්ට රුසියාව යටත් කර ගැනීමට අවශ්‍ය වන අතර මහා බලවතෙකුගේ තත්ත්වය සඳහා ඔවුන්ගේම සැලසුම් සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා යුද්ධය අවශ්‍ය වේ. යුක්රේනයේ යුද්ධය ආරම්භයේ සිට, ජර්මනිය පමණක් බුන්ඩෙස්වෙර් (ජර්මානු සන්නද්ධ හමුදා) නැවත සන්නද්ධ කිරීම සහ යුද්ධය සඳහා එහි යටිතල පහසුකම් සකස් කිරීම වෙනුවෙන් යුරෝ ට්‍රිලියන 1 කට වඩා අත්කර ගෙන ඇත. සමස්ත සමාජයම යුද පදනමකට ගෙනැවිත් බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගැනීම නැවත හඳුන්වා දිය යුතුය.

චාන්සලර් මර්ස් සිය මියුනිච් කතාවේදී මෙසේ පැහැදිලි කළේය: “යුරෝපය අවදානම් වළක්වා ගැනීම දක්වා පසුබැසිය යුතු නැත. යුරෝපය අවස්ථා විවෘත කර එහි ශක්තිය මුදා හැරිය යුතුය. … එය තමන්ගේම ආරක්ෂක ප්‍රතිපත්ති මූලෝපායන් සමඟ ගෝලීය දේශපාලනයේ සාධකයක් බවට පත්විය යුතුය.” බුන්ඩෙස්වෙර් “හැකි ඉක්මනින් යුරෝපයේ ශක්තිමත්ම සාම්ප්‍රදායික හමුදාව” බවට පත් කිරීමේ ඉලක්කය ඔහු නැවත තහවුරු කළේය.

ප්‍රංශ ජනාධිපති එමානුවෙල් මැක්‍රොන් ඉල්ලා සිටියේ යුරෝපය භූ දේශපාලනික බලවතෙකු බවට පත්විය යුතු බවත්, එයට පැහැදිලිවම න්‍යෂ්ටික වැළැක්වීම ද ඇතුළත් විය යුතු බවත්ය. මේ සම්බන්ධයෙන් චාන්සලර් මර්ස් සහ අනෙකුත් යුරෝපා සංගම් රජයේ ප්‍රධානීන් සමඟ තමා දැනටමත් “මූලෝපායික සංවාදයක්” ආරම්භ කර ඇති බව ඔහු පැවසීය.

බ්‍රිතාන්‍ය අගමැති කියර් ස්ටාර්මර් යුරෝපය සමඟ සමීප මිලිටරි සහයෝගීතාවයකට කැපවී සිටියේය. යුරෝපීයයන් “අපගේම දෘඩ බලය ගොඩනගා ගත යුතුය, මන්ද එය යුගයේ මුදල් ඒකකයයි යි. අපට ආක්‍රමණ වැළැක්වීමට හැකි විය යුතු අතර, ඔව්, අවශ්‍ය නම්, අපි සටන් කිරීමට සූදානම් විය යුතුය.”

ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියේ දේශපාලන මැදිහත්වීමකින් තොරව අනිවාර්යයෙන්ම තුන්වන ලෝක යුද්ධයකට තුඩු දෙන මෙම මිලිටරි සුපිරි බල ප්‍රතිපත්තියට ස්ථාපිත පක්ෂ අතර කිසිදු විරෝධයක් නොමැත. ජර්මනියේ සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීන්ට අමතරව, හරිතයන්, වාම පක්ෂය සහ ඔවුන්ගේ සහෝදර සංවිධාන ද එයට සහාය දක්වයි.

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ සිට මියුනිච් වෙත ගමන් කළ ඩිමොක්‍රටික්වරු රුසියාවට එරෙහි යුද්ධය තීව්‍ර කිරීම සඳහා වූ යුරෝපීය ඉල්ලීමට සහාය දැක්වූහ. ජර්මනියේ වාම පක්ෂය සමඟ සන්ධානගතව සිටින ඇමරිකානු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජවාදීන්ගේ (DSA) සාමාජිකාවක් වන කොංග්‍රස් සභික ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියා ඔකාසියෝ-කෝර්ටෙස්, ට්‍රම්ප් සිය ඉවත් වීම හරහා, “පුටින්ට යුරෝපය වටා කඩුව ලෙලවා එහි සිටින අපගේම සගයන් වටා හිරිහැර කිරීමට උත්සාහ කළ හැකි” තත්වයන් නිර්මාණය කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඔහුට චෝදනා කළාය.

යුද තර්ජනය නැවැත්විය හැක්කේ යුද්ධයේ සහ මිලිටරිවාදයේ පිරිවැය දරාගත යුතු ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියේ ස්වාධීන ව්‍යාපාරයකට පමණි. එවැනි ව්‍යාපාරයක් සමාජ වියදම් කප්පාදුවට, ආඥාදායකත්වයට සහ යුද්ධයට එරෙහි අරගලය, ඒවායේ හේතුව වන ධනවාදයට එරෙහි අරගලය සමඟ සහ සමාජවාදී සමාජයක් ගොඩනැගීම සඳහා සටන සමඟ ඒකාබද්ධ කළ යුතුය. හතරවන ජාත්‍යන්තරයේ ජාත්‍යන්තර කමිටුව (හජාජාක) සහ සමාජවාදී සමානතා පක්ෂ (සසප) මෙම ඉදිරිදර්ශනය සඳහා සටන් කරයි.

මියුනිච් යුද සමුළුව Read More »

Political Report for the Week ending 14 February 2026

class struggles, Democratic Rights, economics, Imperialism, Militarism, politics, politics & economics, Trade Unions, War, Weekly Political Report, World Economy, World War / February 17, 2026

This political report for the week of February 8–14, 2026, is compiled based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS.org).

1. Imperialism and War

Preparations for War Against Iran

The United States has repositioned substantial military assets—including the USS Abraham Lincoln carrier group, additional aircraft and logistics infrastructure—to prepare for what officials describe as a “sustained, weeks-long” military campaign against Iran. This build-up accompanies tightened sanctions and continued diplomatic manoeuvring, with high-level Trump–Netanyahu conclaves coordinating strategy and escalatory rhetoric toward Tehran. The repositioning signals an expectation of reciprocal strikes and prolonged regional confrontation, occurring alongside sharp transatlantic diplomatic tensions at the Munich Security Conference.

This military mobilisation represents imperialist decision-making divorced from democratic accountability, driven by competition for regional dominance and resource control. War preparations will deepen social misery both in Iran and across the region while accelerating global polarisation. The working class internationally must mount independent anti-war mobilisations: strikes, mass actions and political organisation to block military adventurism and the domestic austerity that invariably accompanies rearmament spending.

Complicity in Israeli Genocide

Israeli policies in the West Bank have escalated dramatically, with expanded settlement construction, tightened movement restrictions and explicit annexationist measures designed to “bury the idea of a Palestinian state.” German officials, including Parliament President Klöckner, visited Israel in what amounts to tacit endorsement of genocidal policies, signalling Berlin’s political alignment with Israeli security doctrine. Meanwhile, Australian police violently suppressed mass protests opposing Israeli President Herzog’s state visit to Sydney, deploying riot squads, horse charges and kettling tactics that left demonstrators—including filmmaker James Ricketson—bloodied and arrested. Labor governments imposed protest bans and extended police-state powers to protect visiting war criminals.

These actions confirm that European and allied governments are active accomplices in imperialist aggression. The suppression of dissent through state violence exposes the class character of bourgeois democracy: when challenged on fundamental questions of war and genocide, ruling elites deploy repression regardless of party labels. Workers must oppose their own governments’ participation in imperialist crimes through international solidarity and industrial action, not appeals to the very state institutions orchestrating repression.

Militarisation and Inter-Imperialist Rivalry

Germany is transforming a regional airport into a military fortress as part of NATO’s eastern-flank expansion, deepening preparations for imperialist confrontation. The Munich Security Conference revealed sharp US–EU tensions over strategy, burden-sharing and confrontations with Russia and China, exposing fissures within NATO alliances. Social-democratic parties across Europe are converting wholesale to pro-war positions: Germany’s SPD is drafting a programme stressing military readiness and “national strengthening,” while conscription plans advance despite youth opposition organised by socialist student groups.

Inter-imperialist rivalry intensifies the danger of global conflict as capitalist powers compete for markets, resources and geopolitical advantage. Workers must oppose their own governments’ militarism and build international solidarity to prevent war profiteering and the conversion of Europe into a staging ground for imperialist confrontation.

2. Authoritarian Consolidation and State Repression

Criminalisation of Dissent

Türkiye imprisoned 77 members of the Socialist Party of the Oppressed (ESP) and placed six Left Party members under house arrest, with charges relying on informant testimony that conflated legal party activism with terrorism. Evidence presented in court included routine political literature such as copies of The Communist Manifesto. In Australia, new “prohibited hate group” laws echo 1951 Cold War-era attempts to ban communism, while Queensland’s LNP government matched Labor by banning “prescribed phrases” at protests. Princeton University abruptly cancelled a scheduled discussion by Norman Finkelstein on Gaza, implementing new policies to limit campus dissent and free speech.

These measures demonstrate how bourgeois states weaponise counter-terror and hate-speech legislation to criminalise legal socialist organising and suppress opposition to imperialist policy. The expansion of police-state powers is bipartisan: Labor and conservative governments alike deploy repression to defend capitalist interests. The defence of democratic rights requires mass working-class mobilisation and political independence, not reliance on bourgeois courts or appeals to the same state apparatus orchestrating repression.

Immigration Enforcement as State Terror

ICE operations have intensified across the United States, with mass workplace raids targeting Amazon Flex drivers in Michigan, meatpacking workers in Colorado facing deportation threats to break strike authorisations, and routine abductions dwarfing media-sensationalised individual kidnapping cases. The Department of Justice moved to gut asylum rights through regulatory changes designed to accelerate deportations. At the Dilley detention centre, a toddler’s near-fatal medical neglect case exposed life-threatening conditions and systematic denial of care. Palestinian detainee Leqaa Kordia suffered a delayed medical emergency after one year of detention at a Texas ICE facility.

Immigration detention operates as a racist, punitive apparatus designed to discipline precarious labour and fragment working-class solidarity. Deportation threats function as employers’ weapons to intimidate workers and prevent collective action. The defence of immigrant workers requires workplace solidarity committees, mass mobilisation against detention regimes and political organisation that links immigrant rights to broader working-class struggles against state repression.

Police Violence and Authoritarian Measures

Minnesota police rioted against protesters outside the Whipple Federal building, deploying indiscriminate baton charges and mass arrests. NSW riot police violently attacked demonstrators opposing Herzog’s visit, with eyewitness accounts documenting kettling, horse charges and denial of medical attention to injured protesters in custody. Massive security operations in Milan deployed snipers and heavy policing against protests opposing Trump administration presence at the Winter Olympics, though dockworker strikes delayed arms shipments and athletes publicly criticised ICE.

State violence is escalating to protect imperialist policy and criminalise dissent. The international coordination of repression—from Australia to the United States to Europe—reveals the class function of bourgeois states under crisis. Defensive mobilisation requires united working-class action and democratic organising, not appeals to the institutions wielding violence.

3. Austerity and Economic Warfare

Corporate Restructuring and Worker Attacks

Stellantis recorded a $26 billion charge tied to its electric-vehicle strategy reversal and simultaneously delayed plant reopenings, cut dividends and pushed buyout schemes affecting American workers. UPS is preparing a second driver buyout program while planning 30,000 layoffs in 2026, shifting labour costs despite sustained profitability. BYD’s Xi’an high-voltage electrical equipment factory imposed steep cuts to piece-rate bonuses that reduced many workers’ take-home pay below 2,000 yuan monthly, provoking wildcat strikes met with police repression.

Corporate crisis is weaponised to intensify exploitation: immense private wealth accrues to billionaire owners while workers face precarious pay, forced exits and degraded conditions. Buyout programmes and “voluntary” redundancies are designed to weaken collective strength and force exits that erode bargaining power. The strategic response requires coordinated rank-and-file mobilisation, rejection of unilateral management schemes and international solidarity to resist the global race to the bottom.

Public Service Destruction

The UK lost WHO measles elimination status due to falling vaccination rates and deliberate public-health neglect—a direct outcome of neoliberal austerity that prioritises profit over population health. New Zealand’s capital faces environmental disaster from a massive sewage leak, exposing capitalist underinvestment in essential infrastructure. Los Angeles authorities moved to dismantle federal oversight of homelessness as the crisis deepens, shifting responsibility to avoid redistributive demands. A UN report warned of global “water bankruptcy” affecting billions, with scarcity and contamination exacerbated by private control of resources and climate breakdown.

The rollback of public health, infrastructure and essential services is rooted in the capitalist drive to divert social resources toward private accumulation and war preparation. Restoring public goods requires mass working-class pressure to force socialised control, democratic planning and international cooperation—issues only resolvable through political struggle against capitalist property relations.

Trade War and Economic Coercion

Trump threatened to block the opening of the Gordie Howe International Bridge as part of escalating economic warfare against Canada, weaponising infrastructure to extract concessions. New Zealand’s coalition government fractured over the India Free Trade Agreement, with populist objections masking the reality that such deals serve corporate profit and intensify wage competition, privatisation and precarious labour.

Economic warfare is an extension of imperialist diplomacy. Free-trade agreements deepen exploitation and cross-border wage competition while populist nationalism channels working-class anger into reactionary scapegoating. Workers on both sides of borders must unite internationally to resist bourgeois brinkmanship and oppose both neoliberal trade regimes and chauvinist diversion.

4. Class Struggle and Bureaucratic Betrayal

Healthcare Workers’ Resistance

Nurses at NewYork-Presbyterian overwhelmingly rejected a tentative agreement that the New York State Nurses Association attempted to force through via an illegitimate snap vote, continuing their strike under rank-and-file defiance. The Kaiser healthcare workers’ strike expanded as 3,000 pharmacy and laboratory workers joined 31,000 already on strike, significantly widening disruption. San Francisco’s 6,400 educators struck for the first time since 1979, drawing mass rallies and broad community support before union bureaucrats and Democratic Party figures brokered a tentative agreement that concedes austerity and fails special-education demands.

These struggles expose the gulf between rank-and-file militancy and union apparatus. Bureaucratic sellouts are imposed to protect political ties with the Democratic Party and stabilise capitalist rule. The NYSNA’s snap-vote manoeuvre, the attempt to isolate Kaiser strikers and the intervention of Nancy Pelosi to contain San Francisco educators all demonstrate that union leaderships function as barriers to sustained class struggle. Winning safe staffing, liveable wages and healthcare as a social right requires democratically elected strike committees, strike pay drawn from union assets, expansion of strikes across facilities and sectors, and political independence from both union bureaucrats and bourgeois parties.

Industrial Militancy and Betrayal

Refinery workers denounced the United Steelworkers’ national pattern deal as a sellout prioritising corporate interests, with BP Whiting workers facing isolation if concessions are accepted. The UAW hailed a Volkswagen Tennessee contract as “historic” amid rank-and-file criticism that gains are modest and concessions linger. Will Lehman, a Mack Trucks rank-and-file activist, launched a campaign for UAW president demanding abolition of the Solidarity House bureaucracy and creation of workplace committees. In Norway, a union organised a sham strike that imposed financial burdens on members while failing to press management, forcing workers to pay for bureaucratic theatre.

National pattern agreements and bureaucratic compromises fragment struggle and normalise concessions. Union apparatuses routinely betray workers by containing mobilisation, isolating militants and deferring to management. The necessary alternative is democratic coordination across plants, refusal of bureaucratic imposition and preparation for escalated, coordinated strike action under workers’ control.

International Worker Struggles

Tens of millions of Indian workers joined a one-day national strike against the Modi government’s labour “reforms” and removal of employment guarantees, though participation remained politically confined by Stalinist-linked federations channelling dissent toward bourgeois opposition parties. Peru saw mass protests uniting transport workers, students and families of state-repression victims against austerity and violence. Colorado meatpacking workers authorised strike action over dangerous conditions despite ICE deportation threats. High school students in Carson, Royal Oak and Detroit suburbs staged walkouts protesting ICE raids, authoritarianism and war, joining broader youth mobilisations.

These struggles demonstrate the international scope of working-class resistance and the potential for cross-generational, cross-border solidarity. However, episodic protests and one-day token strikes cannot substitute for sustained, politically independent organisation. Without rank-and-file leadership breaking from nationalist and reformist containment, such mobilisations risk canalisation into bourgeois electoral channels or bureaucratic dead-ends.

5. Elite Criminality and Political Decay

Revelations tying Lord Peter Mandelson to Jeffrey Epstein networks have engulfed Keir Starmer’s Labour government, producing resignations and police inquiries. Jeremy Corbyn called for a Chilcot-style inquiry while insisting much remain shielded on “national security” grounds, demonstrating the political bankruptcy of Corbynism: seeking establishment solutions that protect state secrets and preserve bourgeois stability rather than mobilising independent working-class opposition. Leaked Epstein files implicate Trump and other political figures, with testimony at the Bondi hearing exposing cover-ups and secret “domestic terrorist” lists targeting dissidents. The FBI identified billionaire Leslie Wexner as a co-conspirator in 2019 but took no action.

The Mandelson-Epstein scandal exposes intimate links between political elites and the financial oligarchy, revealing how the ruling class operates with systemic impunity. Parliamentary inquiries and legalistic remedies cannot break oligarchic power because state institutions exist to shield ruling-class crimes. Only mass working-class mobilisation and independent political organisation can hold elites accountable and overturn the structures protecting them.

6. Political Bankruptcy of Reformism

Corbynism and Pseudo-Left Opportunism

Internal battles within Your Party saw factional purges and contrasting programmes, with Zarah Sultana’s Grassroots Left emphasising parliamentary reform and alliances with NGOs, unions and identity-based coalitions. Corbyn’s historical record of accommodation to Labour’s Blairite right and Sultana’s reformist trajectory both reproduce illusions that have repeatedly failed the working class. Alexandria Ocasio-Cortez’s appearance at the Munich Security Conference signals her full integration into establishment foreign-policy circles, providing pseudo-left cover for imperialist strategy.

Corbynism’s “broad church” historically subordinated the left to Blairite interests; Sultana-style reformism proposes parliamentary solutions that will capitulate under capitalist crisis. Figures like AOC function to contain working-class anger within bourgeois institutions. Objective economic developments—globalisation, financial oligarchy, declining profitability—have rendered social-democratic reformism impotent. Only revolutionary organisation rooted in workplaces, independent of bourgeois parties and grounded in international socialist strategy, can defend social rights.

Stalinist Betrayal

The Communist Party Marxist–Kenya published a diatribe openly defending Stalin and endorsing Stalinist historical falsifications while aligning with reactionary bourgeois regimes. The Turkish Communist Party held a mass Ankara rally glorifying Stalinist figures and promoting revisionist Soviet narratives. In Venezuela, Morenoite currents formed alliances with Stalinist parties supporting bourgeois nationalist regimes through electoral manoeuvres.

Praising Stalin today is not abstract historiography but a political programme that betrays working-class independence by subordinating socialist aims to bourgeois nationalism and petty-bourgeois interests. Stalinist tendencies function as props for capitalist regimes, providing pseudo-left legitimacy for reactionary policies and undermining international solidarity. Trotskyism remains the necessary continuity of revolutionary Marxism against both Stalinist bureaucratic liquidation and nationalist illusions.

Electoralism and Municipal Dead-Ends

DSA-aligned councilmember Nithya Raman entered the Los Angeles mayoral race presenting symbolic progressive rhetoric while actual policy remains confined within bourgeois constraints. New York City Mayor Mamdani announced symbolic tax-the-rich rhetoric while cutting homelessness support, prioritising market interests. The military-aligned Bhumjaithai Party won Thailand’s election through defections and right-wing consolidation, reflecting the bankruptcy of nominally “democratic” bourgeois parties.

Electoral manoeuvres cannot substitute for independent workplace organisation. Symbolic reforms and progressive branding deflect from fundamental class conflict while subordinating working-class demands to capitalist institutional limits. Parliamentary routes have been exhausted; only mass organisation and direct working-class action can secure social rights.

7. The Revolutionary Alternative

The week’s events confirm a central reality: global capitalist crisis produces simultaneous assaults on living standards, democratic rights and international peace. Imperialism drives toward war in the Middle East while intensifying repression domestically. Austerity destroys public services and infrastructure. Corporate restructuring weaponises crisis to deepen exploitation. Elite criminality operates with systemic impunity.

Against these attacks, working-class resistance is mounting: nurses rejecting bureaucratic sellouts, educators striking, refinery and meatpacking workers authorising action, youth walking out against ICE terror, millions in India protesting labour destruction. Yet episodic militancy remains fragmented and politically contained by union bureaucracies, reformist parties and pseudo-left opportunism.

The strategic answer is the independent, international organisation of the working class around a Trotskyist programme: democratically elected rank-and-file committees in every workplace and school; coordination across industries, borders and continents; political independence from all bourgeois and reformist parties; and the construction of a mass revolutionary party to expropriate the oligarchy, end imperialist war and place social power in workers’ hands. The International Committee of the Fourth International (ICFI) and the Socialist Equality Parties organise this political work. Workers seeking to connect their struggles to organised resistance can join at https://www.wsws.org/en/special/pages/sep/us/join.html.

Political Report for the Week ending 14 February 2026 Read More »

චීනයේ BYD හි ෂියාන් කම්හලේ කම්කරුවෝ දරිද්‍රතා වැටුප් වලට එරෙහිව වැඩ වර්ජනය කරති

class struggles, Democratic Rights, Living Conditions, Oligarchy, politics, politics & economics, Poverty, Trade Unions, World Economy / February 15, 2026

පීටර් සිමන්ඩ්ස් විසිනි.

මෙහි පලවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (ලෝසවෙඅ) 2026 පෙබරවාරි 08 වන දින ‘Workers at BYD’s Xi’an plant in China strike over poverty wages’ යන හිසින් පලවූ පීටර් සිමන්ඩ්ස් විසින් ලියන ලද ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

පෙබරවාරි 5 වන දින, ෂියාන්හි (Xi’an’s) අධි-තාක්‍ෂණික කලාපයේ ජික්සියන් කාර්මික උද්‍යානයේ (Jixian Industrial Park) පිහිටි BYD හි අධි වෝල්ටීයතා විදුලි උපකරණ කම්හලේ කම්කරුවන් තම කෑලි-අනුපාත ප්‍රසාද දීමනා ම්ලේච්ඡ ලෙස කප්පාදු කිරීම් වලට එරෙහිව සාමූහික වැඩ වර්ජනයක් දියත් කළහ. BYD හි දැනට ක්‍රියාත්මක පිරිවැය අඩු කිරීමේ මෙහෙයුම යටතේ, කම්කරුවන්ගේ සොච්චම් ආදායමේ තීරණාත්මක අංගයක් වන, උපරිම මාසික කෑලි-අනුපාත ප්‍රසාද දීමනාව යුවාන් 2,400 සිට යුවාන් 300-600 දක්වා අඩු කරන ලදී.

සමාජ රක්ෂණ සහ නිවාස අරමුදල් දායක මුදල් සඳහා අනිවාර්ය අඩු කිරීම් වලින් පසුව, බොහෝ සේවකයින් වාර්තා කළේ ඔවුන්ගේ මාසික අතට ලැබෙන වැටුප යුවාන් 2,000 ට (ආසන්න වශයෙන් ඇමරිකානු ඩොලර් 290) ට වඩා පහත වැටී ඇති බවයි. මෙම අගය වෙනත් විදිහකට පවසතොත්, මසකට යුවාන් 2,000 ක් වසරකට දළ වශයෙන් ඩොලර් 3,480 කි.

මේ අතර, BYD නිර්මාතෘ, සභාපති සහ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරී වැන්ග් චුවාන්ෆු (Wang Chuanfu) ගේ පසුගිය වසරේ ඇස්තමේන්තුගත පුද්ගලික ධනය ඩොලර් බිලියන 28.5 ක් බව ෆෝබ්ස් වාර්තා කරයි. මසකට යුවාන් 2,000 ක් උපයන තනි BYD කර්මාන්තශාලා සේවකයෙකුට අද වැන්ග් සතුව ඇති ධනය රැස් කර ගැනීමට වසර මිලියන 8.2 කට වඩා කාලයක් වැඩ කිරීමට සිදුවනු ඇත.

මෙම දැවැන්ත විෂමතාවය අපගමනයක් නොව BYD හි ව්‍යාපාරික ආකෘතියේ අත්තිවාරමයි. එහිදී මූලික වැටුප් හිතාමතාම ප්‍රාදේශීය අවම වැටුප් මට්ටම්වලට වඩා යන්තම් ඉහළින් –සමහර විට යන්තම් සමාන වනසේ–සකසා ඇති අතර, සේවකයින්ට කළමනාකරණයේ අභිමතය පරිදි ඉවත් කර ගත හැකි අතිකාල, ප්‍රසාද දීමනා සහ කාර්ය සාධන අතිරේක දීමනා මත යැපීමට බල කෙරේ.

ෂියෑන් වැඩ වර්ජනය හුදකලා සිදුවීමක් නොවේ. එය වසර ගණනාවක් පුරා විහිදෙන සහ රටවල් ගණනාවක් සහ චීන‍යේ පළාත් පුරා පැතිරී ඇති BYD හි දැවැන්ත නිෂ්පාදන අධිරාජ්‍යය පුරා උත්සන්න වන කම්කරු නොසන්සුන්තාවයේ රටාවක නවතම පිපිරීමයි.

2024 මැයි මාසයේදී, එක්සත් ජනපදය පදනම් කරගත් ඉලෙක්ට්‍රොනික නිෂ්පාදකයෙකු වන ජබිල්ට (Jabil) අයත් වූ BYD හි වූක්සි (Wuxi) කම්හලේ සේවකයින් වැඩ වර්ජනය කළේ, සමාගම විසින් අතිකාල ඉවත් කරන නව කාලසටහනක් පැනවීමෙන් පසුවය. එය කම්කරුවන් ඔවුන්ගේ දරිද්‍රතා මට්ටමේ මූලික වැටුපට අතිරේකව යමක් උපයා ගත් ප්‍රධාන යාන්ත්‍රණයයි. වූක්සි හි BYD හි මූලික වැටුප, නීත්‍යානුකූල අවමයට වඩා යන්තම් ඉහළ යුවාන් 2,490 ක් ලෙස පිහිටුවා තිබුණි. චීන කම්කරු නීතියට අනුව සාමාන්‍ය අනුපාතයට වඩා 1.5 සිට 2 ගුණයකින් ගෙවීමට අවශ්‍ය වන අතිකාල ඉවත් කිරීම, සැබෑ මාසික ආදායම බොහෝ සේ පහත වැටීමට හේතු විය.

2025 මාර්තු අග සහ අප්‍රේල් මුලදී තත්වය නාටකාකාර ලෙස තීව්‍ර විය. මාර්තු 28-29 දිනවල වූක්සි කම්හලේ සේවකයින් 1,000 කට වැඩි පිරිසක් වැඩ වර්ජනය කළ අතර, මාර්තු 31 සිට අප්‍රේල් 1 දක්වා BYD හි චෙන්ග්ඩු කම්හලේ ඔවුන්ගේ සගයන් ද වැඩ වර්ජනය කළහ. දුක්ගැනවිලි සමාන විය: කාර්ය සාධනය මත පදනම් වූ වැටුප් අඩු කිරීම්, යුවාන් 30 ක උපන්දින සහනාධාරයක් වැනි සංකේතාත්මක ප්‍රතිලාභ පවා ඉවත් කිරීම, අත්තනෝමතික තනතුරු මාරු කිරීම් සහ පහත් කිරීම්.

සියල්ලටත් වඩා, වූක්සි කම්හලේ කම්කරුවන්ගේ කෝපය යොමු වූයේ 2023 දෙසැම්බර් මාසයේදී ජබිල් හි ග්‍රීන් පොයින්ට් මෙහෙයුම් යුවාන් බිලියන 15.8 කට අත්පත් කර ගැනීමේදී BYD විසින් දුන් පොරොන්දු බරපතල ලෙස උල්ලංඝනය කිරීම කෙරෙහි ය. එහිදී කළමනාකාරිත්වය අවම වශයෙන් මාස 18 ක් වැටුප් හා කොන්දේසි නොවෙනස්ව පවතින බවට පොරොන්දු විය.

වූක්සි කම්හලට පොලිසිය යොදවා තිබූ අතර, විරෝධතාකරුවන් මහජන දර්ශනයෙන් වැළැක්වීම සඳහා රෙදි තිර ඉදිකර තිබුණි. චෙන්ග්ඩු හි, කැරලි මර්දන පොලිසිය සහ SWAT කණ්ඩායම් පසුගිය වසරේ අප්‍රේල් 2 වන දින වැඩ වර්ජනය බලහත්කාරයෙන් විසුරුවා හැරිය අතර, අත්අඩංගුවට ගැනීම් වාර්තා විය. මාර්තු මැද භාගයේදී එක් සේවකයෙකු ඒ වනවිටත් දින පහක් රඳවාගෙන සිටියේ සේවය පහත් කිරීමකට විරෝධය දැක්වීම නිසාය.

සූරාකෑමේ රටාව චීනයේ දේශසීමාවලින් ඔබ්බට විහිදේ. 2024 දෙසැම්බර් මාසයේදී, බ්‍රසීල බලධාරීන් බහියා හි කැමසාරි හි නව BYD කම්හලක් සඳහා ඉදිකිරීම් ස්ථානයක, අවම වශයෙන් චීන කම්කරුවන් 163 දෙනෙකු අභිචෝදකයන් විසින් “වහල්භාවයට සමාන කොන්දේසි” ලෙස විස්තර කළ තත්වයෙන් බේරා ගත්හ. පසුගිය වසරේ ආසියාවෙන් පිටත සමාගමේ පළමු මගී මෝටර් රථ කම්හල විවෘත කිරීම ප්‍රමාද කරමින් එම ස්ථානය වසා දමන ලදී.

HK කම්කරු අයිතිවාසිකම් නිරීක්ෂක වෙබ් අඩවියට (HK Labour Rights Monitor website) අනුව, “පරීක්ෂණයෙන් කම්පනය සහගත අපයෝජන අනාවරණය විය: සමහර සේවකයින් හිස් ඇඳන් මත නිදා ගත් අතර, පුද්ගලයෝ 31 දෙනෙකු එකම වැසිකිළියක් පාවිච්චි කළහ. ආහාර සහ පුද්ගලික අයිතම අපිරිසිදු තත්වයන් යටතේ ගබඩා කර තිබුණි. වාර්තා වන පරිදි, සේවකයින්ට අලුයම 4 ට පමණ වේලාසනින් අවදි වීමට බල කෙරුණි, විවේක දින නොමැතිව අධික වැඩ පැය ගණනක් විඳදරාගත් අතර සමහර අවස්ථාවල දින 25 ක් අඛණ්ඩව වැඩ කළහ.”

කම්කරුවන්ගේ විදේශ ගමන් බලපත්‍ර රඳවා ගන්නා ලද අතර, වැටුප් වලින් සියයට 60 ක් දක්වා අත්හිටුවා, දිනකට පැය 12 ක් දක්වා, සතියේ දින හතේම, අඛණ්ඩව දින 25 ක් වැඩ කිරීමට බල කෙරුණි. පසුව ෆෙඩරල් නඩු පවරන්නන් රිඉස් මිලියන 257 ක (ආසන්න වශයෙන් ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 45) වන්දි ඉල්ලා නඩුවක් ගොනු කළ අතර, පසුව රිඉස් මිලියන 40 ක් පමණක් ගෙවීමට එය සමථ වී ඇත.

2008 සිට 2025 දක්වා වසර 17ක් පුරා, BYD හි කම්කරු පිළිවෙතට ලොව ධනවත්ම පුද්ගලයින්ගෙන් කෙනෙකු වන බහු-ප්‍රකෝටිපති සමපේක්ෂක වොරන් බෆට් (Warren Buffett) වක්‍රව සහාය ලබා දී ඇත. බෆට්ගේ ආයෝජන උපකරණය වන බර්ක්ෂයර් හැතවේ (Berkshire Hathaway), BYD හි ප්‍රධාන කොටස් හිමිකරගෙන සිටි අතර, බෆට්ගේ මියගිය ව්‍යාපාර සහකරු චාලි මුන්ගර් (Charlie Munger) ගේ උනන්දු කිරීම පරිදි, මුලින් 2008 දී, ඩොලර් මිලියන 230 කට එය අත්පත් කර ගන්නා ලදී. මුන්ගර් වැන්ග් චුවාන්ෆු (Wang Chuanfu) “තෝමස් එඩිසන් සහ ජැක් වෙල්ච්ගේ (Jack Welch) සංයෝජනයක්” ලෙස විස්තර කළේය.

එහි උච්චතම අවස්ථාවේදී, බර්ක්ෂයර් හි BYD කොටස් වටිනාකම ඩොලර් බිලියන 9 ඉක්මවිය–එය දළ වශයෙන් 40 ගුණයක ලාභයකි. ආයෝජනයෙන් ඇස්තමේන්තුගත ඩොලර් බිලියන 7 ක ලාභයක් උපයා ගන ඇත. මෙම කාලය පුරාම, BYD සේවකයින් දරිද්‍රතා වැටුප්, වැඩ වර්ජන සඳහා පොලිස් මර්දනයන්, විදේශයන්හි විදේශ ගමන් බලපත්‍ර රඳවා ගැනීම් සහ ක්‍රමානුකූලව කඩ කරන ලද පොරොන්දු විඳදරා ගනිද්දි, බර්ක්ෂයර් හැතවේ ප්‍රමුඛ කොටස් හිමියෙකු ලෙස රැඳී සිටිමින්, එහි සහ පෞද්ගලිකව බෆට්ගේ කීර්තිය සමාගමට ලබා දුන්නේය.

බර්ක්ෂයර් 2022 අගෝස්තු මාසයේදී තම කොටස් විකිණීම ආරම්භ කළ අතර 2025 මුල් භාගය වන විට එහි පිටවීම සම්පූර්ණ කළේය. බෆට් BYD හි අධික ලෙස සූරාකෑමේ ශ්‍රම පිළිවෙත් පිළිබඳව කිසිදු විවේචනයක් ඉදිරිපත් කළේ නැත. ඔහුගේ එකම ප්‍රසිද්ධ ප්‍රකාශය වූයේ, 2023 දී, BYD යනු “අපූර්ව පුද්ගලයෙකු” විසින් පවත්වාගෙන යනු ලබන “අපූර්ව සමාගමක්” බවයි. එනමුත්, තමන් “මුදල් වලින්, වඩා හොඳ හැඟීමක් ඇති කරන දේ සොයා ගන්නා බව” ඔහු පැවසීය.

BYD හි පුණරාවර්තනය වන වැඩවර්ජන මගින් චීනයේ ධනවාදී සූරාකෑමේ ස්වභාවය සහ ලෝකයේ ප්‍රමුඛ විදුලි වාහන නිෂ්පාදකයා ලෙස BYD හි නැගීම හෙළි වේ. 2024 දී යුවාන් බිලියන 777.1 ක ආදායමක් සහ යුවාන් බිලියන 40 කට වඩා වැඩි ශුද්ධ ලාභයක් BYD වාර්තා කළේය. වැන්ග් චුවාන්ෆුගේ පෞද්ගලික ධනය ඔහුව පෘථිවියේ ධනවත්ම පුද්ගලයින් අතරට පත් කරයි–පසුගිය වසරේ Forbes සඟරාව විසින් චීනයේ බිලියනපතියන් අතරින් 9 වන ධනවත්ම පුද්ගලයා ලෙස ඔහුව ලැයිස්තු ගත කෙරුණි.

එහෙත් බොහෝ කර්මාන්තශාලා වල, මෙම ධනය නිෂ්පාදනය කරන–චීනයේ විශාලතම ප්‍රසිද්ධියේ වෙළඳාම් කරන (publicly traded company) සේවා යෝජකයා බවට BYD පත් කරන දැන් 900,000 කට වඩා වැඩි සංඛ්‍යාවක් වන–කම්කරුවන්ට ලැබෙන්නේ අධික වෙහෙසකින් අතිකාල කිරීමෙන් තොරව මූලික ජීවන වියදම් සපුරාලීමට නොහැකි වන වැටුපකි.

නීත්‍යානුකූලව අවසර ලත් එකම වෘත්තීය සමිති ආයතනය වන සමස්ත චීන වෘත්තීය සමිති සම්මේලනය (All-China Federation of Trade Unions), කම්කරුවන්ගේ ස්වාධීන සංවිධානය මර්දනය කරමින් සහ අතෘප්තිය හානිකර නොවන මාර්ග වෙත යොමු කරමින්, කම්කරුවන්ගේ නියෝජිතයෙකු ලෙස නොව කළමනාකරණයේ සහ රාජ්‍යයේ හස්තයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. සංවිධානය වීමට හෝ විරෝධතා දැක්වීමට උත්සාහ කරන කම්කරුවන්, වේගයෙන් පොලිස් මර්දනය, සේවයෙන් පහ කිරීම සහ රඳවා තබා ගැනීමකට මුහුණ දෙති.

වුක්සි, චෙන්ග්ඩු සහ චැංෂා හි ඊට පෙර සිදු වූ දේ මෙන්, ෂියාන් වැඩ වර්ජනයෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ චීන කම්කරු පන්තිය මෙම කොන්දේසි පිළිගැනීමට සූදානම් නැති බවයි. චීන රාජ්‍ය මාධ්‍ය සහ නිලධරය කාර්මික ක්‍රියාමාර්ග පිළිබඳ සංඛ්‍යාලේඛන ප්‍රසිද්ධ නොකලත්, චීනයෙන් පිටත සිට වැඩ වර්ජන ක්‍රියාකාරකම් නිරීක්ෂණය කිරීමට උත්සාහ කරන සංවිධානවලට අනුව, විශේෂයෙන් නොගෙවූ වැටුප් සහ වැටුප් කප්පාදුවලට එරෙහිව 2023 සිට හදිසි වැඩ වර්ජන සහ විරෝධතා කැපී පෙනෙන ලෙස වැඩි වී තිබේ.

චීනයේ BYD හි ෂියාන් කම්හලේ කම්කරුවෝ දරිද්‍රතා වැටුප් වලට එරෙහිව වැඩ වර්ජනය කරති Read More »

Political Report for the Week ending 07 February 2026

class struggles, Democratic Rights, economics, english, Fascism, Imperialism, Inequality, Militarism, Oligarchy, politics, politics & economics, Trade Unions, War, Weekly Political Report, World Economy / February 8, 2026

This political report for the week ending 07 February 2026 is compiled based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS.org).

The week ending February 7, 2026 witnessed an intensification of inter-imperialist rivalry, the acceleration of domestic repression in the United States, and a global surge in working-class militancy met with systematic betrayal by trade union bureaucracies. From preparations for regime change in Iran to mass strikes in healthcare and education, the international crisis of capitalism manifested in parallel assaults on democratic rights, living standards, and public services. This report synthesizes key developments across four domains: imperialist war preparations and geopolitical realignment; the consolidation of authoritarian rule and state repression; capitalist austerity and economic warfare; and the eruption of class struggle against union bureaucratic containment.

I. Imperialism and War: Escalation Toward Iran and Regional Realignment

European Powers Line Up Behind Regime Change in Iran

European governments openly aligned with Washington’s escalation toward regime change in Tehran. The EU placed Iran’s Revolutionary Guards on its “terror” list while European leaders—including Germany’s Friedrich Merz and UK Prime Minister Keir Starmer—publicly backed US threats and prepared rhetoric for a “transition” in Iran. This coordination followed prior US and Israeli strikes and represents strategic repositioning by European imperialism to secure access to energy resources and geopolitical influence.

Core analysis: The WSWS situates European actions as integral to imperialist rivalry and the scramble for markets and spheres of influence. Liberal imperialism cloaks predatory aims in “humanitarian” language, but the underlying logic is capitalist competition driving preparations for inter-imperialist war. Only an international working-class anti-war movement grounded in revolutionary socialist politics can halt the slide toward regional and global conflagration.

Turkey Attempts Mediation as NATO Ally

As US preparations for possible military action against Iran escalated, Turkey sought to mediate between Washington and Tehran. Ankara’s diplomacy aimed to limit regional destabilization while protecting Turkish geopolitical and economic interests, revealing the contradictions of a junior NATO power attempting to maneuver within imperialist rivalry.

Core analysis: Turkish mediation is not peaceful diplomacy but a junior imperialist power managing fallout from US militarism. Imperialist competition, not negotiation, drives the crisis; only international working-class anti-war mobilization can block regional war.

Merz’s Gulf Tour: Alliance with Dictators for German Great Power Politics

German Chancellor Friedrich Merz toured Gulf monarchies—Saudi Arabia, Qatar, UAE—meeting personally with Mohammed bin Salman and pledging strategic partnerships, arms deals, and energy cooperation despite documented human rights crimes. The visit frankly asserted German great-power ambitions subordinating all ethical concerns to capitalist and geostrategic interests.

Core analysis: Imperialist states ally with dictators to secure energy and markets. Workers must oppose rearmament and foreign-policy adventurism through an international socialist program that rejects nationalist accommodation to imperialism.

II. Authoritarian Consolidation and State Repression

Trump Administration’s Assault on Democratic Norms

Federal Election Seizure Plans: President Trump publicly urged federal takeover of state election administration and directed FBI operations in Fulton County, Georgia, threatening to “nationalize” elections in targeted cities. These moves signal preparation to rig or cancel the 2026 elections.

Core analysis: This represents an overt break with democratic norms by sections of the capitalist state preparing for dictatorship. The principal obstacle to a coup is the working class; the necessary response is independent political mobilization through rank-and-file organizations and preparation for general strike, not reliance on the Democratic Party.

Federal Purges: The administration announced sweeping purges of federal civil service employees, replacing career officials with political loyalists to centralize control—measures framed as rooting out “disloyalty.”

Core analysis: Politicized purges characterize authoritarian consolidation, removing institutional checks on presidential power. Defense of democratic rights requires independent working-class organizing and mass political resistance.

Racist Provocations: Trump posted a racist video depicting Barack and Michelle Obama as apes, one in a series of overt racist provocations from the White House designed to mobilize racist sentiment, terrorize minorities, and divide the working class.

Mass Surveillance Infrastructure

The Trump administration expanded mass-surveillance networks—databases, facial recognition, cross-agency sharing—to track immigrants and political protesters, integrating private tech contractors into state repression apparatus.

Core analysis: Surveillance is a political tool to suppress dissent and enforce social control for the oligarchy. Defense of democratic rights requires independent working-class mobilization and dismantling surveillance apparatuses through mass action.

Immigrant Repression and Detention Center Horrors

Measles Outbreak at Dilley: A measles outbreak tore through the South Texas Family Residential Center in Dilley, confining hundreds of asylum-seeking families and children. Overcrowding, poor sanitation, and rationed medical care created conditions for rapid spread amid a nationwide measles resurgence (2,267 confirmed cases in 2025) following mass purges at HHS and CDC.

Core analysis: The outbreak demonstrates Trump’s program of criminalizing and caging migrants while dismantling scientific public health, subordinating life to profit and political repression. Both Republican and Democratic parties share complicity in detention regimes and public-health defunding.

Vindictive Deportation: After protests forced the release of five-year-old Liam Conejo Ramos from Dilley, DHS filed a motion to expedite deportation proceedings against his family—vindictive state repression designed to terrorize immigrants and suppress dissent.

ICE Workplace Raids: ICE conducted workplace raids including at an Amazon facility in Hazel Park, Michigan, weaponizing enforcement to intimidate immigrant and non-immigrant workers alike, deepen labor discipline, and facilitate corporate flexibility.

University Republican Club Calls for Assassinations

The Illini Republicans at the University of Illinois Urbana-Champaign posted on Instagram celebrating political killings and calling for assassination of opponents; the administration refused discipline, citing “protected speech.”

Core analysis: This evidences deepening fascist and white-supremacist currents fostered by capitalism resorting to political violence. The university’s selective “free speech” shields reactionary violence while repressing left protests. Defense of democratic rights requires independent working-class mobilization against both fascism and the bipartisan state protecting it.

Repression of Nurses and Protesters

New York Nurses Arrested: At least 13 striking nurses were arrested outside Greater New York Hospital Association headquarters on Day 25 of their strike, with NYPD riot units deployed amid pressure from Mayor Zohran Mamdani and Governor Kathy Hochul to end the action through emergency orders facilitating out-of-state replacements.

Core analysis: The arrests demonstrate state readiness to use force defending corporate healthcare interests. Union bureaucracy’s containment strategy isolates nurses; expansion of the strike, full strike pay, and national coordination through rank-and-file committees are essential.

Mamdani’s Betrayal: DSA Mayor Embraces Police State

New York Mayor Zohran Mamdani praised an NYPD shooting of a 22-year-old Bangladeshi man experiencing a mental-health crisis and endorsed Governor Hochul’s strike-breaking measures, revealing continuity with pro-police policies despite earlier populist branding.

Core analysis: DSA-style figures integrate into the capitalist state, converting electoral radicalism into administrative collaboration with police and oligarchy. The working class must not be misled; independent organization and rank-and-file control are essential.

III. Austerity, Economic Warfare, and Capitalist Crisis

US Economic Warfare Against Cuba and Venezuela

Cuba Blockade: The US energy blockade threatened Cuba with humanitarian “collapse” as the UN Secretary-General warned of imminent crisis. Washington’s executive order threatened tariffs on countries supplying Cuba with oil; Mexico and other suppliers faced pressure to cease shipments, precipitating blackouts and shortages.

Core analysis: The blockade constitutes genocidal imperialist coercion aimed at regime overthrow, with complicity from regional bourgeois governments and nationalist-left leaders who capitulate. Only international working-class solidarity can oppose imperialist economic warfare.

Venezuela Privatization: Following the US abduction of Nicolás Maduro, Venezuela’s interim authorities rapidly overhauled hydrocarbons law, opening oil to foreign control and subordinating resources to US and corporate interests.

Core analysis: This exposes the failure of chavismo and bourgeois-nationalist projects that cannot defend resources or working-class gains under imperialism. Only working-class revolution and international socialist policy can break imperialist domination.

Corporate Layoffs Accelerate to Great Recession Levels

January job-cut announcements by US corporations tripled, with large tech, media, and retail firms leading the wave. The increase signals renewed corporate restructuring and mass unemployment approaching Great Recession scale.

Core analysis: Layoffs flow from falling profitability and overaccumulation; corporate efforts to restore margins enforce political choices subordinating labor to capital. The response must be mass industrial organization, strikes, and rank-and-file committees defending jobs and fighting for nationalization under workers’ control.

Washington Post Slashes Newsroom: The Washington Post eliminated roughly one-third of its newsroom (over 300 jobs), closing entire desks while billionaire owner Jeff Bezos’s wealth surged. This media purge is part of capitalist restructuring and concentration of cultural power under the oligarchy, using “efficiency” rationales to mask political decisions shrinking independent journalism.

1,200 GM Layoffs in Canada: General Motors ended the third shift at its Oshawa plant, laying off approximately 1,200 autoworkers as part of production rationalization.

Austerity Across Multiple Fronts

Australia: The Labor government drove up housing prices through developer-friendly policies, cut arts funding (forcing Writers Victoria to close), raised interest rates deepening household debt crises, and approved National Cabinet measures removing tens of thousands of children from disability support. Labor also pressed ahead with demolition of Melbourne public housing towers, displacing residents under privatized redevelopment schemes.

UK: A major charity reported deepening poverty under the Starmer Labour government, documenting rising food insecurity, housing stress, and benefit shortfalls. Starmer’s administration implements austerity while claiming respectability.

SNAP Cuts: Trump administration changes to SNAP eligibility set 2.4 million people at risk of losing food assistance by 2034, shifting the burden onto working people to finance corporate and military priorities.

Homeless Death in Kalamazoo: A homeless man froze to death in Kalamazoo, Michigan while the city allocated $515 million to build a new arena—a stark juxtaposition of social neglect and pro-business public spending.

Kaiser Permanente Medicare Fraud

Kaiser agreed to a $556 million settlement over allegations of inflating Medicare Advantage risk scores, generating roughly $1 billion in alleged overpayments—while claiming inability to meet demands from striking healthcare workers.

Core analysis: “Non-profit” healthcare corporations are profit-driven entities using public funds for private gain. Fraud settlements are routine costs of business while frontline workers and patients suffer austerity.

IV. Class Struggle and Union Bureaucratic Betrayal

Healthcare Workers’ Strikes

Kaiser Strike Enters Third Week: The strike by 31,000 Kaiser healthcare workers continued into its third week, with 4,000 pharmacy and lab workers (UFCW) preparing to join. Management pursued legal and PR strategies while union bureaucracy sought localized talks fragmenting the struggle.

New York Nurses: 15,000 nurses remained on strike facing threats of permanent replacement, with escalated repression (arrests, state emergency orders) and union bureaucracy retreat toward concessions.

Boston Nurses: Despite an overwhelming strike vote, the union bureaucracy left 650 nurses at Boston Medical Center Brighton working, fragmenting leverage and isolating the struggle.

Core analysis: Healthcare strikes contain the embryo of a national movement defending public health, but unions seek containment. Only rank-and-file organization could transform disputes into unifying working-class struggles. The fight centers on whether workers accept permanent understaffing or build nationwide, worker-led movements.

Education Workers’ Mobilization

San Francisco Teachers’ Strike: 6,400 educators in San Francisco Unified School District voted overwhelmingly to strike over chronic understaffing, poverty wages, unaffordable healthcare costs, and class-size caps—the first district-wide walkout since 1979.

Core analysis: The strike occurs amid obscene regional inequality driven by tech billionaires and Democratic-party austerity. Union bureaucratic entanglement with Democrats must be broken; independent rank-and-file committees should link educators across districts for statewide and national action.

Ann Arbor: Educators worked under expired contracts amid massive cuts and restructuring.

Australia: The WSWS called for building rank-and-file committees among educators and students to oppose mass job cuts, course closures, and integration of universities into the military-industrial complex under the Universities Accord.

Industrial Workers’ Struggles

Birmingham Refuse Workers: Over a year into indefinite strike action, Birmingham loaders and drivers opposed pay cuts up to £8,000 and abolition of safety roles, facing intimidation, court injunctions, agency labor, and £33 million council deployment to break the strike—backed by the Starmer government declaring a “major incident.”

Core analysis: This is a test case for Starmer’s austerity drive and labor bureaucracy’s capacity to contain conflict. The dispute can only be won through independent rank-and-file organization, democratic worker control of strategy, and national solidarity exposing government use of state power to enforce austerity.

USW Refinery Sellout: The United Steelworkers announced a tentative national agreement for 30,000 refinery workers offering 15% over four years with no binding protections against AI or job cuts; rank-and-file anger erupted over the perceived betrayal.

Core analysis: The WSWS denounced the USW bureaucracy’s sellout and called for immediate formation of elected rank-and-file refinery committees to reject the deal, coordinate national strike, and use union assets to sustain prolonged action.

Royal Mail: The Communication Worker Union’s Martin Walsh attacked rank-and-file initiatives calling for nationwide fightback against the Optimised Delivery Model and asset-stripping, collaborating with EP Group management.

German Public Transport: Verdi leadership limited warning strikes over pay and conditions, negotiating incremental deals rather than escalating militant potential.

Pattern of Bureaucratic Containment

Teachers’ Unions Suppress Resistance: Teachers’ union bureaucracies issued directives forbidding participation in anti-fascist walkouts and protests, framing suppression under “student safety” and contractual pretexts.

Core analysis: Union bureaucracies act to preserve capitalist order by containing rank-and-file militancy and preventing cross-sector solidarity. Democratic rank-and-file committees are essential to defend educational professionals’ rights and broader anti-dictatorship mobilizations.

International Labour Developments

Mediterranean Dockworkers: Dockworkers across Mediterranean ports planned coordinated protests opposing use of port infrastructure for military logistics and arms shipments.

German Hospital Workers: Strikes and protests spread across regions over understaffing, wage stagnation, and cost-cutting as patient safety deteriorates.

University of Sheffield Lock-out: Management locked out staff adhering to action short of striking, withholding pay—an unprecedented enforcement of unpaid labor to punish industrial action.

V. Elite Criminality and Systemic Corruption

Epstein Files Expose Ruling Class Impunity

The DOJ released millions of Epstein-related documents revealing extensive elite contacts; the Trump White House sought to minimize revelations while DOJ downplayed prosecution prospects and redactions selectively protected prominent individuals. Materials implicated UK figures including Peter Mandelson and Prince Andrew, threatening Starmer’s “clean-government” stance.

Core analysis: The files expose systemic criminality and class impunity at capitalism’s summit. The ruling class protects its own through legal cover-ups and media manipulation. Justice cannot be delivered by capitalist courts or parties; accountability requires mass political mobilization of the working class and dismantling oligarchic power.

Financial Oligarchy and Fed Appointment

Wall Street figures rallied to secure Kevin Warsh’s nomination to lead the Federal Reserve, demonstrating fusion between state power and financial oligarchy. Central-bank appointments serve capitalist interests by stabilizing conditions for private profit rather than defending working-class living standards.

VI. Political Bankruptcy of Reformism

Colombian President Petro’s Capitulation

Colombian President Gustavo Petro visited the White House for talks with Trump days after military threats related to Venezuela, signaling sharp realignment with pledges of collaboration, intelligence sharing, and economic cooperation.

Core analysis: Petro’s capitulation confirms the bankruptcy of bourgeois nationalist “lefts” attempting reforms within imperialist frameworks. His turn toward Washington facilitates US neocolonial objectives and suppresses independent working-class alternatives.

Costa Rica Election

A Trump-aligned, right-of-centre candidate won Costa Rica’s presidency, displacing traditional pink-tide forces and marking electoral weakness of reformist nationalist-left projects.

Core analysis: This exposes the failure of nationalist or reformist regimes to defend working-class interests; only independent socialist politics rooted in the working class can offer an anti-imperialist alternative.

Conclusion

The week’s developments confirm the WSWS analysis: capitalism’s crisis is driving simultaneous escalation toward imperialist war, consolidation of authoritarian rule, intensification of austerity, and explosion of working-class resistance. The central political question is leadership: will struggles be contained and betrayed by union bureaucracies and bourgeois parties (including their pseudo-left appendages), or will workers build independent, democratically controlled rank-and-file committees capable of coordinating international resistance?

The necessity of the hour is the construction of an international socialist movement of the working class, organized independently of all capitalist parties and union apparatuses, and guided by the program and perspective of the International Committee of the Fourth International. Only such a movement—linking healthcare workers, educators, refinery workers, dockworkers, students, and immigrant communities across national boundaries—can halt the drive to dictatorship and war, defend democratic rights and living standards, and open the road to socialist transformation of society.

Political Report for the Week ending 07 February 2026 Read More »

වෙනිසියුලා ආක්‍රමණය: ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ අර්බුදයේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක්

Democratic Rights, Fascism, Imperialism, Marxist Theory, Militarism, Perspective, politics, politics & economics, War, World Economy, World War / February 8, 2026

සංජය ජයසේකර විසිනි.

මෙම ලිපිය 2026 ජනවාරි 10 දින ඉංග්‍රීසි බසින් ‘The Venezuela Invasion: A Turning Point in the Crisis of American Imperialism’ සිරසින් thesocialist.lk හි පළ විය.

2026 ජනවාරි 3 වන දින වෙනිසියුලාවට එල්ල කරන ලද එක්සත් ජනපද මිලිටරි ප්‍රහාරය සහ ජනාධිපති නිකොලස් මධුරෝ බලහත්කාරයෙන් අල්ලා ගැනීම, ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ පරිහානිය සහ 1945 න් පසු ස්ථාපිත නෛතික පිළිවෙළ (order) බිඳවැටීමේ සන්ධිස්ථානයකි. මෙය තක්කඩි “වැටලීමක්” හෝ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ මෙහෙයුමක් නොව මූලෝපායික සම්පත් සහ භූ-දේශපාලනික අවකාශය පාලනය කිරීම සඳහා සිදු කරන ලද ආක්‍රමණශීලී යුද්ධයකි. ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය (WSWS) අවධාරණය කළ පරිදි, මෙහෙයුම නියෝජනය කරන්නේ, “ට්‍රම්ප් පාලන තන්ත්‍රය විසින් නීත්‍යානුකූලභාවයේ සියලු ස්වරූපයක්ම සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක්… ජාත්‍යන්තර නීතිය බරපතල ලෙස උල්ලංඝනය කරමින් දියත් කරන ලද ප්‍රකෝප නොකළ ආක්‍රමණශීලී යුද්ධයක්” බවයි. [1] බටහිර අර්ධගෝලය පුරා කඳවුරු 20 කින් දියත් කරන ලද ගුවන් යානා 150 කට අධික සංඛ්‍යාවක් යෙදවීම, කැරකස් සහ අවට ප්‍රාන්ත හරහා දැඩි බෝම්බ හෙලීම්, නාවික අවහිරයක් යෙදීම සහ කියුබානු හමුදා නිලධාරීන් 32 ක් ඇතුළුව අවම වශයෙන් 100 ක් ඝාතනය කිරීම, මෙහෙයුමේ ස්වභාවය මත්ද්‍රව්‍ය විරෝධී ක්‍රියාමාර්ගයකට වඩා මහා පරිමාණ මිලිටරි යටත් කිරීමක් බව අවධාරණය කරයි.

ද්‍රව්‍යමය පදනම්: තෙල්, මූල්‍ය ප්‍රාග්ධනය සහ භූ දේශපාලනික එදිරිවාදිකම්

මෙම ප්‍රහාරය සමකාලීන අධිරාජ්‍යවාදය මෙහෙයවන ද්‍රව්‍යමය අවශ්‍යතා හරහා තේරුම් ගත යුතුය. රන්, බොක්සයිට්, දියමන්ති, තඹ, නිකල්, මැන්ගනීස්, කොල්ටන් සහ යුරේනියම් සැලකිය යුතු තැන්පතු සමඟ ලොව විශාලතම ප්‍රත්‍යක්ෂ කරන ලද තෙල් සංචිත වෙනිසියුලාව සන්තකව ඇත. මෙම සම්පත් පාලනය කිරීම එක්සත් ජනපද මූල්‍ය ප්‍රාග්ධනයේ සහ තෙල් සංගත ප්‍රධානීන්ගේ මූලෝපායික අරමුණුවලට කේන්ද්‍රීය වේ. ට්‍රම්ප් කොල්ලකාරී චේතනාව පැහැදිලි කරමින් ප්‍රකාශ කළේ, “ලෝකයේ ඕනෑම තැනක වේවා විශාලතම එවා වූ එක්සත් ජනපද තෙල් සමාගම් රට තුලට ඇතුළු වී ඩොලර් බිලියන ගණනක් වියදම් කරනු ඇත” ලෙසය. [2] වාර්තා වන පරිදි, ට්‍රම්ප් ප්‍රහාරය සිදුවීමට පෙර තෙල් සංගත විධායකයින් ඒ පිළිබඳව දැනුවත් කළ අතර, කොංග්‍රසයෙන් සහ ඇමරිකානු ජනතාවගෙන් තොරතුරු හිතාමතාම සඟවා ගත්තේය.

මෙම මෙහෙයුමේ අරමුණ වන්නේ ලතින් ඇමරිකාව තුළට චීනයේ සහ රුසියාවේ ගැඹුරු වන ආර්ථික විනිවිදීම ආපසු හැරවීමයි. අන්තර්වාර ජනාධිපති ඩෙල්සි රොඩ්‍රිගස් වෙත එක්සත් ජනපදය කළ බලකිරිම් මගින් භූ දේශපාලනික අරමුණු හෙළි විය: වෙනිසියුලාව “චීනය, රුසියාව, ඉරානය සහ කියුබාව පන්නා දමා ආර්ථික සබඳතා බිඳ දැමිය යුතුය”, ඉන්පසු “තෙල් නිෂ්පාදනය සම්බන්ධයෙන් එක්සත් ජනපදය සමඟ පමණක් හවුල් වීමට සහ බර බොරතෙල් (heavy crude) අලෙවි කිරීමේදී ඇමරිකාවට අනුග්‍රහය දැක්වීමට එකඟ විය යුතුය.”[3] රාජ්‍ය ලේකම් මාර්කෝ රුබියෝ මෙය පැහැදිලිවම රාමුගත කළේය: “චීනයට ඔවුන්ගේ තෙල් අවශ්‍ය වන්නේ ඇයි? රුසියාවට ඔවුන්ගේ තෙල් අවශ්‍ය වන්නේ ඇයි? ඔවුන් මේ මහාද්වීපයේවත් නැහැ. මෙය බටහිර අර්ධගෝලයයි.”[4] එබැවින් ආක්‍රමණය සෘජු කොල්ලකෑම හරහා අතිරික්ත වටිනාකම් හඹා යෑම සහ එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදයේ පද්ධතිමය අර්බුදයෙන් ජනනය වන තියුණු වන භූ-දේශපාලනික එදිරිවාදිකම් යන දෙකම ප්‍රකාශ කරයි.

මෙම අර්බුදයට ගැඹුරු ඓතිහාසික මූලයන් ඇත. ලෙනින් විසින් අධිරාජ්‍යවාදය, ධනවාදයේ ඉහළම අවධිය තුළ විශ්ලේෂණය කළ පරිදි, අමුද්‍රව්‍ය ප්‍රභවයන් , ආයෝජන අවස්ථා සහ වෙළඳපොළවල් සුරක්ෂිත කර ගැනීමට ඒකාධිකාරී ප්‍රාග්ධනයේ (monopoly capital) ධාවනය ප්‍රතිවාදී බලවතුන් අතර ලෝකය ප්‍රචණ්ඩ ලෙස නැවත බෙදා ගැන්මට හේතු වේ. වත්මන් කාල පරිච්ඡේදය මෙම ක්‍රියාවලිය උග්‍ර ස්වරූපයෙන් අත්දකී: දශක ගණනාවක මූල්‍යකරණය, ණය ප්‍රසාරණය සහ සීමාව ඉක්මවූ සමපේක්ෂනය, ධනවාදයේ මූලික ප්‍රතිවිරෝධතාව–ලාභ රේට්ටුව පහත වැටීමේ ප්‍රවණතාවය–විසඳීමට අසමත් වී ඇත. 1970 ගණන්වල අග භාගයේ සිට නිෂ්පාදනයේ භූගෝලීයකරණය, ලාභ ශ්‍රමය සහ මූලෝපායික භූමි ප්‍රදේශ වෙත ප්‍රවේශ වීම මත පදනම් වූ තාවකාලික ප්‍රතිචාරයක් නියෝජනය කළ නමුත්, ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදය ඛාදනය වන තම ආර්ථික ආධිපත්‍යයට සහ ප්‍රතිවාදී බලවතුන්ගෙන් තීව්‍ර වන තරඟකාරිත්වයට මුහුණපා සිටිද්දී එම රාමුව දැන් බිඳ වැටෙමින් පවතී.

නෛතිකභාවයේ මවාපෑමේ සිට බලය පිළිබඳ “අයෝමය නීතිය” දක්වා

මෙම ප්‍රහාරයෙන් සංකේතවත් වන්නේ, පැරණි යටත් විජිත, ඒවායේ සම්පත් සහ ලාභ ශ්‍රමය ආදියේ ‘සාමකාමී’ නව-යටත් විජිතමය කොල්ලය සඳහා අන්තර්-අධිරාජ්‍යවාදී සමථය වෙනුවෙන් සේවය කළ එක්සත් ජාතීන්ගේ ප්‍රඥප්ති සම්මතයන්, ස්වෛරීභාවයේ ආරක්ෂාවන්, රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ක්‍රියාවලිය වැනි පශ්චාත්-යුධ නීතිමය සීමාවන් ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදය විසින් අතහැර දැමීමයි. ඓතිහාසිකව, එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදය කිසි විටෙකත් මෙම ජාත්‍යන්තර සීමාවන්ගෙන් සීමා වීමට කැමති වූයේ නැත. අද දින එක්සත් ජනපද පරිපාලන නිලධාරීහු එවැනි සීමාවන් පෙර නොවූ විරූ විවෘතභාවයකින් බැහැර කරති. නියෝජ්‍ය මාණ්ඩලික ප්‍රධානී (Deputy Chief of Staff) ස්ටීවන් මිලර්, ජාත්‍යන්තර නීතිය හුදෙක් “ජාත්‍යන්තර ආචාරශලී චර්යාවන්” ලෙස බැහැර කරමින් ප්‍රකාශ කළේ: “අපි ජීවත් වන්නේ ශක්තියෙන් පාලනය වන, බලහත්කාරකම්න් පාලනය වන, බලයෙන් පාලනය වන ලෝකයකයි” ලෙසය. [5] මිලර් පැහැදිලිවම පැවසුවේ “ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය වෙනිසියුලාව පාලනය කරයි… අපි බලයේ සිටින්නේ, එක්සත් ජනපද හමුදාව රටින් පිටත රදවා ඇති බැවිනි. සීමාවන් සහ කොන්දේසි අපි පනවමු.” [6]

මෙය නියෝජනය කරන්නේ සීමාව ඉක්මවවූ වාචාල කියුම් නොව මිලිටරි මෙහෙයුම් හරහා පනවන ලද රජයේ මූලධර්මයි. මිලර්ගේ සූත්‍රගත කිරීම්, “ජන වර්ගයන් සහ ජන වාර්ගික-රාජ්‍ය ගැටුම් සම්බන්ධව ‘සොබාදහමේ යකඩ නීති’ පිළිබඳ හිට්ලර්ගේ මෙයින් කැම්ප් (Mein Kampf) කෘතියෙන් උපුටා ගන්නා ලද නාසීන්ගේ භාෂාවයි” යනුවෙන් WSWS නිවැරදිව විස්තර කළේය.[7] දැනට සිටින රාජ්‍ය නායකයෙකු වන මධුරෝව–ඔහුගේ අනන්‍යතා ප්‍රකාශය සම්පූර්ණ කිරීමට පවා අවස්ථාව ප්‍රතික්ෂේප කර “යුද සිරකරුවෙකු” ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කර මාංචු දමා–ෆෙඩරල් අධිකරණය ඉදිරියට ප්‍රදර්ශනයේ ගෙනයාමේ මෑන්හැටන් සංදර්ශනය ස්වෛරී ජාතියක් අවමානයට ලක් කරන අතරම ව්‍යාජ නීතිමය රංගනයක් හරහා පැහැර ගැනීම නීත්‍යානුකූල කිරීම අරමුණු කරයි. [8]

අන්තර් අධිරාජ්‍යවාදී එදිරිවාදිකම් නියාමනය කිරීමට සහ නව යටත් විජිත සූරාකෑම සඳහා නීත්‍යානුකූලභාවයේ ආවරණයක් සැපයූ පශ්චාත්-යුධ ආයතන, උග්‍ර ධනේශ්වර අර්බුදයක තත්වයන් යටතේ, කොල්ලකෑමට බාධාවක් බවට පත්ව ඇත. එම පිළිවෙල බිඳ වැටී ඇත. මොන්රෝ මූලධර්මයේ රූස්වෙල්ට් අනුෂංගය විස්තාපනය කරන, “ඩොන්රෝ මූලධර්මය” ලෙස ට්‍රම්ප් හඳුන්වන දෙය ඔහු විසින් කැඳවුම් කිරීම සහ “මෙය අපගේ අර්ධගෝලය යි” යන ඔහුගේ ප්‍රකාශය වොෂින්ටනය ලතින් ඇමරිකාව යටත් විජිත දේපළක් ලෙස සලකන බව පැහැදිලි කරයි. ග්‍රීන්ලන්තය සම්බන්ධයෙන් නේටෝ මිත්‍ර රටක් වන ඩෙන්මාර්කයට පවා තර්ජනය කිරීමට ඇති කැමැත්ත සහ වෙනිසියුලාවෙන් විදේශීය ආර්ථික හවුල්කරුවන් නෙරපා හැරීමට පැහැදිලි ලෙස නියෝග කිරීම සමඟ, එක්සත් ජනපද කතිපයාධිකාරය දැන් නීතිමය සීමාවන් පසෙකට දැමිය යුතු බාධක ලෙස සලකන බව පෙන්නුම් කරයි. ඇමරිකානු ප්‍රතිපත්ති, නග්න අධිරාජ්‍යවාදී අවශ්‍යතා හැර වෙනත් මූලධර්ම මගින් හැඩගස්වා ඇති බවට දිගු කලක් තිස්සේ පැවති ප්‍රබන්ධය දැන් එළිපිටම පසෙකට දමා ඇත.

දිග් ගැස්සුණු ආක්‍රමණ මත ගොඩනැගූ ප්‍රහාරක උත්සන්න කිරීමක්

බටහිර අර්ධගෝලය “ඇමරිකානු බලපෑම් ක්ෂේත්‍රයක්” ලෙස පැහැදිලිව නම් කර, ඒ තුල “අර්ධගෝලයෙන් බාහිර බලවතුන්ගේ” ඕනෑම මැදිහත්වීමක් වොෂින්ටනය විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරනු ඇති බව ප්‍රකාශ කළ දෙසැම්බර් 2025 ජාතික ආරක්ෂක මූලෝපාය නිකුත් කිරීමෙන් කෙටි කලකට පසුව වෙනිසියුලාවට මෙම ප්‍රහාරය එල්ල විය. මෙම මූලෝපායික ලේඛනය චීනය ප්‍රධාන සතුරා ලෙස හඳුනා ගත් අතර, ලතින් ඇමරිකාව සහ මැද පෙරදිග පුරා මූලෝපායික සම්පත් තමන් සදහා සුරක්ෂිත කිරීමෙන් “බලශක්ති ආධිපත්‍යය” මත එක්සත් ජනපද මිලිටරි පාලනය තහවරු කිරීම අවධාරණය කළේය. වෙනිසියුලානු මැදිහත්වීම මෙම මූලධර්මයේ සමාරම්භක ක්‍රියාත්මක කිරීම නියෝජනය කරයි.

මධුරෝ පැහැර ගැනීම හමුදා පීඩනයේ සහ ආර්ථික ගෙල සිර කිරීමේ අඛණ්ඩ ව්‍යාපාරයක් සම්පූර්ණ කළේය. 2025 පුරාම, එක්සත් ජනපදය කැරිබියන් මුහුදේ දැවැන්ත නාවික හමුදාවක් එක්රැස් කර, වෙනිසියුලානු යාත්‍රාවලට නැවත නැවතත් මාරාන්තික ප්‍රහාර එල්ල කර, තෙල් ප්‍රවාහන නෞකා අල්ලා ගත් අතර, ක්‍රියාකාරී නාවික නිරෝධායනයක් පැනවීය–මේවා යුද ක්‍රියා වූවා මෙන්ම සැබෑ ලෙස ම වටලෑමක් (blockade) විය. 2025 දෙසැම්බර් අග දී, CIA සංවිධානය වෙනිසියුලානු භූමියට පළමු ප්‍රහාරය එල්ල කළේ වරාය පහසුකමක් ඉලක්ක කර ගනිමිනි. ජනවාරි මුල වන විට, හමුදා රැස්කිරීම කූටප්‍රාප්තියට පැමිණ තිබූ අතර, විශේෂ බලකායන් මධුරෝගේ වාස භූමියේ ආකෘති භාවිතා කරමින් ප්‍රහාරය පෙරහුරු කලහ; ට්‍රම්ප් නත්තලට පෙර අවසන් මෙහෙයුම අනුමත කළේය.

මෙම ගමන් පථය හිතාමතාම සිදු කළ ප්‍රහාරාත්මක උත්සන්න කිරීමේ ඉණිමඟක් ඉහළට ගමන් කළේය: මදුරෝ විසින් කළමනාකරණය කිරීමට උදව් කළ සහ මුදුනේ සිට මෙහෙයවන ලද බවට රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව චෝදනා කළ “සූර්යයන්ගේ කාටලය” විදේශ ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයක් ලෙස නම් කිරීම, මදුරෝගේ පවුල සහ තෙල් නැව්ගත කිරීම් ඉලක්ක කරගත් සම්බාධක පුළුල් කිරීම, 2007 දී එක්සත් ජනපද සමාගම් වලින් අත්පත් කරගත් ජනසතු කළ වත්කම් ආපසු ලබා දෙන ලෙස බල කිරීම සහ අවසානයේ සෘජු මිලිටරි ප්‍රහාරය. විපක්ෂයට මහජන සහයෝගයක් නොමැතිකම හේතුවෙන් දේශපාලන කුමන්ත්‍රණයක් මෙහෙය වීමට ගත් උත්සාහයන් අසාර්ථක වීමෙන් පසුව පමණක් සෘජු මිලිටරි මැදිහත්වීමක් මගින් සිදු කරන ලද පාලන තන්ත්‍ර වෙනසක් සහ සම්පත් අත්පත් කර ගැනීම සඳහා ක්‍රමානුකූල සූදානම මෙම රටාවෙන් හෙළි වේ.

ධනේශ්වර ජාතිකවාදයේ බංකොලොත්භාවය සහ රෝස උදම් රැල්ල

මෙම වැටලීම මගින් ලතින් ඇමරිකාවේ ජාතික ධනේශ්වරයේ පන්ති ස්වභාවය සහ දේශපාලන බංකොලොත්භාවය ශල්‍යකර්ම නිරවද්‍යතාවයෙන් හෙළිදරව් විය. බ්‍රසීලයේ ලූලා ද සිල්වා, මෙක්සිකෝවේ ක්ලෝඩියා ෂයින්බෝම්, කොලොම්බියාවේ ගුස්ටාවෝ පෙට්‍රෝ සහ අනෙකුත් “රෝස උදම් රැල්ල” (“Pink Tide”) නායකයින්, අධිරාජ්‍යවාදයෙන් බිඳී යාමෙන් හෝ මහජන විරෝධය බලමුලු ගැන්වීමෙන් ප්‍රවේශමෙන් වැළකුණු ඇල්මැරුණු හෙලාදැකීම් ඉදිරිපත් කළහ. WSWS ලේඛනගත කළ පරිදි, “ඇමරිකාව වෙනිසියුලාව ආක්‍රමණය කිරීම කෙරෙහි ලතින් ඇමරිකානු ධනේශ්වරයේ සියලුම කොටස්වල කුණු වූ සහ ප්‍රතිගාමී ප්‍රතිචාරය, අධිරාජ්‍යවාදී යුගයේ සියලු ජාතිකවාදී ඉදිරිදර්ශනවල අප්‍රමාණවත් බව පිළිබඳ සාක්ෂියක් ලෙස කම්කරු පන්තිය විසින් ගත යුතුය.”[9]

දකුණු ආසියාව පුරාම ද බියගුලුකමේ සහ පාවාදීමේ මෙම එකම රටාව ඉස්මතු විය. ශ්‍රී ලංකාවේ, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (ජේවීපී) ජනවාරි 4 වන දින එක්සත් ජනපද ප්‍රහාරය හෙළා දකිමින් සහ ස්වෛරීභාවය පිළිබඳ “මෙම මූලධර්මය බලවත් රටවලට උල්ලංඝනය කිරීමට අයිතියක් නැත” යනුවෙන් ප්‍රකාශයක් නිකුත් කළ අතර, ජාතික ජන බලවේග (එන්පීපී) රජය කැපී පෙනෙන ලෙස වෙනස් ස්ථාවරයක් ගත්තේය. ජේවීපී දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයෙකු වන විදේශ අමාත්‍ය විජිත හේරත්, පක්ෂය සහ එන්පීපී රජය අතර පැහැදිලිව බෙදුම් කඩනයක් සිදු කරමින්, “දේශපාලන පක්ෂවලට තමන්ගේම මත තිබිය හැකි” අතර, රජය “සියලු පාර්ශවයන් නියෝජනය කරන” බවත් එක්සත් ජාතීන්ගේ යාන්ත්‍රණයන් හරහා ක්‍රියා කළ යුතු බවත් ප්‍රකාශ කළේය. විදේශ අමාත්‍යාංශ නිල ප්‍රකාශය, ආක්‍රමණිකයා නම් කිරීම හෝ මහජන විරෝධය බලමුලු ගැන්වීම ප්‍රතික්ෂේප කරන රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික මගහැරීමේ භාෂාවෙන්, “සංවාදය” සහ “සාමකාමී විසඳුමක්” ඉල්ලා සිටින අතර “ගැඹුරු කනස්සල්ලක්” ප්‍රකාශ කළේය. මෙම භේදය ධනේශ්වර ජාතිකවාදී පාලනයේ හදවතේ ඇති මූලික ප්‍රතිවිරෝධතාව හෙළි කරයි: වරක් අධිරාජ්‍ය විරෝධී ලෙස පෙනී සිටි පක්ෂය දැන්, අධිරාජ්‍යවාදී ආර්ථික හා මිලිටරි සැකසුම් වලට එහි ඒකාබද්ධතාවය අනතුරේ හෙළනු ඇතැයි යන බිය දරා ගනිමින් වොෂින්ටනය සහ නවදිල්ලිය සමඟ ආරක්ෂක සහයෝගීතා ගිවිසුම් ආරක්ෂා කරයි.

ඉන්දියාවේ මෝදි රජය ඊටත් වඩා අන්ත වහල්භාවයක් පෙන්නුම් කළේය. ප්‍රහාරයෙන් පැය 24 කට වඩා පසු විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශය නිවේදනයක් නිකුත් කරමින් “ගැඹුරු කනස්සල්ල” ප්‍රකාශ කළ නමුත් එක්සත් ජනපදය නම් කිරීම හෝ හමුදා ප්‍රහාර හෙළා දැකීම කැපී පෙනෙන ලෙස මග හැරියේය. ජනවාරි 04 වන දින ඉන්දියාවේ ප්‍රතිචාරය වොෂින්ටනය නම් කිරීමෙන් ප්‍රවේශමෙන් වැළකී, ඒ වෙනුවට “සංවාදය හරහා සාමකාමීව ගැටළු විසඳා ගැනීමට අදාළ සියලු දෙනාටම” නොපැහැදිලි ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. මෝදි රජයේ ගණනය කිරීම විනිවිද පෙනෙන සුළුය: ට්‍රම්ප් සමඟ වෙළඳ සාකච්ඡා, ONGC (ඉන්දීය රජය සතු විශාල තෙල් සමාගම) වෙත ගෙවිය යුතු වෙනිසියුලානු තෙල් ගෙවීම් සඳහා විභව ප්‍රවේශය සහ වොෂින්ටනය සමඟ මූලෝපායික හවුල්කාරිත්වය අධිරාජ්‍යවාදී ආක්‍රමණයට එරෙහි ඕනෑම ප්‍රතිපත්තිමය විරුද්ධත්වයකට වඩා ප්‍රමුඛත්වය ගනී.

පකිස්ථානයේ මිලිටරි ආධිපත්‍යය දරන තන්ත්‍රය සහ බංග්ලාදේශයේ එක්සත් ජනපදයේ සහාය ලත් අන්තර්කාලීන රජය, කිසිදු හෙළා දැකීමේ ප්‍රකාශයක් ඉදිරිපත් නොකර, පුරෝකථනය කළ හැකි නිහඬතාවයක් පවත්වා ගත්හ. දකුණු ආසියාව පුරා, ධනේශ්වර ජාතිකවාදී පක්ෂ සහ ආණ්ඩු–ඒවා වාම-ප්‍රගතිශීලී, හින්දු-ස්වෝත්තමවාදී හෝ ඉස්ලාම්වාදීන් ලෙස පෙනී සිටියත්–අධිරාජ්‍යවාදයේ නිරුවත් බලය ප්‍රකාශ කිරීමට මුහුණ දුන් විට එයට එරෙහි වීමට ඔවුන්ගේ ඓන්ද්‍රීය නොහැකියාව පෙන්නුම් කළහ.

මෙය ලියොන් ට්‍රොට්ස්කිගේ නොනවතින විප්ලවය පිළිබඳ න්‍යාය සහ පරායත්ත රටවල ජාතික ධනේශ්වර පන්තියට අධිරාජ්‍ය විරෝධී හෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කාර්යයන් ඉදිරියට ගෙන යාමට ඇති නොහැකියාව පිළිබඳ ඔහුගේ විශ්ලේෂණය සනාථ කරයි. ප්‍රතිඵල සහ ශක්‍යතා (Results and Prospects -1906) සහ නොනවතින විප්ලවය (The Permanent Revolution-1928) යන කෘති තුළ, පසුගාමී රටවල ධනවාදයේ ප්‍රමාද වූ සංවර්ධනය, අධිරාජ්‍යවාදයට සහ ඉඩම් හිමි දේපළට ඓන්ද්‍රීයව බැඳී ඇති ධනේශ්වරයක් නිපදවන බවත්, එම පන්තිය ස්වාධීන කම්කරු පන්ති බලමුලු ගැන්වීමට බිය වන බවත්, එබැවින් විදේශ ආධිපත්‍යයට එරෙහිව අරගලයට නායකත්වය දීමට නොහැකි බවත් ට්‍රොට්ස්කි පෙන්නුම් කළේය. රෝස උදම් රැල්ල නියෝජනය කරන්නේ ලතින් ඇමරිකානු ධනේශ්වර ජාතිකවාදයේ ගැලපී ගැනීමේ (accommodation) සහ පාවාදීමේ ඉතිහාසයේ නවතම පරිච්ඡේදය පමණි.

දක්ෂිණාංශික සහ ෆැසිස්ට් ආන්ඩු තවත් ඉදිරියට ගොස්, ප්‍රහාරය විවෘතව සැමරූහ. 2023 ජනවාරි 8 වන දින බ්‍රසීලියාවේ කුමන්ත්‍රණ උත්සාහයේ නිර්මාපකයින් වූ බ්‍රසීලියානු අන්ත දක්ෂිණාංශිකයෝ, අලුතින් වාසිදායක ජාත්‍යන්තර තත්වයන් යටතේ තමන්ගේම ඒකාධිපති අරමුණු ඉදිරියට ගෙන යාම සඳහා මෙහෙයුම අල්ලා ගත්හ. කොලොම්බියානු ජනාධිපති පෙට්‍රෝට එරෙහිව ට්‍රම්ප්ගේ තර්ජන–”ඔහු තම පශ්චාත් භාගය ප්‍රවේශම් කරගත යුතුය” –සහ කියුබාව සහ නිකරගුවාව ඔහුගේ පරිපාලනය ඉදිරියේ “නොනැසී පවතිනු නැත” යන ප්‍රකාශයන් සංඥා කරන්නේ වෙනිසියුලානු මෙහෙයුම අර්ධගෝලය පුරා අසීමිත ප්‍රචණ්ඩත්වය සඳහා පූර්වාදර්ශයක් ස්ථාපිත කරන බවයි.[10]

ව්‍යාජ-වමේ ප්‍රති-විප්ලවවාදී භූමිකාව

ජාත්‍යන්තර නීතිය, රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ආයතන හෝ ප්‍රතිවාදී ධනේශ්වර බලවතුන් සමඟ සන්ධාන තුළ අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහි විරෝධය ස්ථානගත කරන ව්‍යාජ-වාම ප්‍රවාහයන්, ප්‍රතිසංස්කරණවාදී පක්ෂ සහ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන වෛෂයිකව ප්‍රති-විප්ලවවාදී කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි. ඔවුහු මහජන කෝපය ධනේශ්වර දේපළ සබඳතා සහ අධිරාජ්‍යවාදී ආධිපත්‍යයට මූලික වශයෙන් අත නොතබන බෙලහීන ආයාචනා සහ ජාතික මූලෝපායන් වෙතට තල්ලු කරති.

ජර්මනියේ වාම පක්ෂය (Left Party) මෙම ප්‍රවණතාවය නිදර්ශනය කළේය. ට්‍රම්ප්ගේ ක්‍රියා “රාජ්‍ය ත්‍රස්තවාදය” ලෙස රූපිකව හෙළා දකින අතරම, තම විවේචනය යොමු කළේ අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිව නොව, යුරෝපය තමන්ගේම මහා-බලවත් අභිලාෂයන් වඩාත් ආක්‍රමණශීලී ලෙස ප්‍රකාශ කරන ලෙස ඉල්ලා සිටීම දෙසට ය. WSWS විශ්ලේෂණය කළ පරිදි, වාම පක්ෂය “චාන්සලර් මර්ස් විවේචනය කරන්නේ වමේ සිට නොව දකුණේ සිට” ය. එය, එක්සත් ජනපදයට එරෙහිව සම්බාධක පැනවීමට සහ ඇමරිකානු ක්‍රියාමාර්ගවලට එරෙහිව “සංයුක්ත යුරෝපීය සැලැස්මක්” කැඳවුම් කරමින්, එමඟින් “ජර්මානු සහ යුරෝපීය අධිරාජ්‍යවාදය සඳහා ආක්‍රමණශීලී ක්ෂමාලාපකයින්” ලෙස ක්‍රියා කළේය. [11] ජාත්‍යන්තරව ව්‍යාජ-වාම සංවිධාන හරහා සමාන ‍රටා පෙන්නුම් කළ අතර, ඒ සෑම එකක්ම තමන්ගේ ජාතික ධනේශ්වරයේ භූ දේශපාලනික අවශ්‍යතාවලට කම්කරු පන්තියේ විරෝධය යටත් කළේය.

ධනේශ්වර ආයතනවලට ආයාචනා කිරීම හරහා අධිරාජ්‍යවාදය මැඩපැවැත්විය හැකි බවත්, “බහු ධ්‍රැවීය” ධනවාදී තරඟය ප්‍රගතිශීලී විකල්ප ඉදිරිපත් කරන බවත්, අනන්‍යතා දේශපාලනය හෝ ප්‍රතිසංස්කරණවාදී පාර්ලිමේන්තුවාදය ස්වාධීන පන්ති අරගලය වෙනුවට ආදේශ කළ හැකි බවත් ලෙස මෙම ප්‍රවනතා මාරාන්තික මිත්‍යාවන් ප්‍රචාරය කරයි. ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය අවධාරණය කළ පරිදි, “යුද්ධයට එරෙහි අරගලය එහි හේතුවට–එනම් ධනවාදය–එරෙහි අරගලයට වෙන් කළ නොහැකි ලෙස බැඳී ඇත. පෞද්ගලික ලාභයට නොව සමාජ අවශ්‍යතා මත සමාජය ප්‍රතිසංවිධානය කිරීමට ධනවාදය ජය ගැනීම සඳහා ස්වාධීන දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් ගොඩනැගීමේ අරමුණින් කම්කරු පන්තිය විසින් එය මෙහෙයවිය යුතුය.”[12]

දේශීය මානය: විදේශයන්හි යුද්ධය, රට තුල ඒකාධිපතිත්වය

විදේශයන්හි මිලිටරිවාදයට හැරීම දේශීය වශයෙන් ඒකාධිපතිත්වය තහවුරුකිරීම හා වෙන් කළ නොහැකි ලෙස සමගාමී වේ. WSWS මෙම අත්‍යවශ්‍ය සම්බන්ධතාවය හඳුනා ගත්තේය: “මධුරෝ පැහැරගැනීමේදී ප්‍රකාශිත වන එම අනීතික බව, එම අනුකම්පා විරහිත බව, එම අපරාධකාරී බව, රට තුල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම්වලට පහර දීම්–සමූහ පිටුවහල් කිරීම්, මාධ්‍යයට පහරදීම්, සිවිල් සේවයෙන් පහ කිරීම්, ජනගහනයට එරෙහිව හමුදාව යෙදවීම–මගින් ප්‍රකාශ වේ.”[13] අනවරත යුද්ධයන්ට මුදල් සපයන අතර ඒවා පොලිස් රාජ්‍ය ක්‍රියාමාර්ග නීත්‍යානුකූල කිරීමට යොදා ගන්නා අතරම සමාජ කෝපය පාලක පන්තියට එරෙහිව නොව පිටතට යොමු කරයි.

මෙම රටාව කතිපයාධිකාරයේ වෛෂයික අවශ්‍යතාවය පිළිබිඹු කරයි. මාක්ස් පෙන්නුම් කළ පරිදි ධනවාදයේ අභ්‍යන්තර ප්‍රතිවිරෝධතා, බාහිර ප්‍රසාරණය සහ අභ්‍යන්තර මර්දනය යන දෙකම ජනනය කරයි. “වංචාව, සමපේක්ෂනය සහ කොල්ලකෑම හරහා තම ධනය රැස් කරගත් සාපරාධී කතිපයාධිකාරයක් ට්‍රම්ප් නියෝජනය කරයි…ඇමරිකානු පාලක පන්තියේ මෙම තෝරාගත් මෙවලම, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී හෝ නීතිමය ක්‍රම මගින් තවදුරටත් ක්‍රියාත්මක කළ නොහැකි ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා කතිපයාධිකාරිය විසින් වමනය කරන ලද මැරයෙකි.”[14] එකවර වෙනිසියුලාවට පහර දීම සහ දේශීය වශයෙන් ඒකාධිපති පියවර වේගවත් කිරීම, ගැඹුරු වන අර්බුදයට මුහුණ දෙන මූල්‍ය ප්‍රාග්ධනයේ ඒකාබද්ධ වූ පන්ති අවශ්‍යතා ප්‍රකාශ කරයි.

විප්ලවීය කර්තව්‍යයන් සහ ඉදිරි මාවත

වෙනිසියුලාවට එල්ල කරන ප්‍රහාරයෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධයට එරෙහි සටන ධනවාදයට එරෙහි සටනෙන් වෙන් කළ නොහැකි බවයි. ආරක්ෂක පියවරයන් ගැනීම හදිසි වේ: මහා යුද විරෝධී ක්‍රියාමාර්ග බලමුලු ගැන්වීම, මිලිටරි සූදානමට විරුද්ධ වීම සඳහා සේවා ස්ථානවල ක්‍රියාකාරී කමිටු ගොඩනැගීම, විශේෂයෙන් එක්සත් ජනපද කම්කරුවන් සහ ඔවුන්ගේ ලතින් ඇමරිකානු පන්ති සහෝදර සහෝදරියන් අතර කම්කරුවන්ගේ සහයෝගීතාවයේ ජාත්‍යන්තර සබඳතා ඇති කිරීම ආදී ක්‍රියාමාර්ග ඒ අතර වේ.

නමුත් ආරක්ෂක පියවර විප්ලවවාදී ඉදිරිදර්ශනයට සම්බන්ධ විය යුතුය. බැංකු සහ බහුජාතික සමාගම් අත්පත් කර ගැනීම, කම්කරු කවුන්සිල සහ කම්කරු ආණ්ඩු පිහිටුවීම, ජාත්‍යන්තර සමාජවාදී විකල්පයක් මෙහෙයවීම සඳහා හතරවන ජාත්‍යන්තරයේ ජාත්‍යන්තර කමිටුවේ (හජාජාක) ශාඛා ගොඩනැගීම–මේවා සෑම තැනකම පීඩිත ජාතීන් සහ වැඩ කරන ජනතාවගේ එකම යථාර්ථවාදී ආරක්ෂාවයි. WSWS සඳහන් කළ පරිදි: “පිළිතුර විය යුත්තේ 2026 පන්ති අරගලයේ සහ සමාජවාදය සඳහා මහජන ව්‍යාපාරයක වර්ධනයේ වසරක් බවට පත් කිරීමයි. යුද්ධයට එරෙහි සටන එය උත්පාදනය කරන ධනේශ්වර ක්‍රමයට එරෙහි සටනකි.” [15]

විප්ලවවාදී අරගලය සඳහා වෛෂයික කොන්දේසි අසාමාන්‍ය වේගයකින් පරිණත වෙමින් පවතී. එක්සත් ජනපදය පුරා, මධුරෝ පැහැර ගැනීම කර්මාන්තශාලා සහ සේවා ස්ථානවල කම්කරුවන් අතර පුළුල් කෝපයක් සහ සැලකිල්ලක් ඇති කර තිබේ. මෙම විරුද්ධත්වය ස්වාධීන පන්ති පදනම් මත සංවිධානය කළ යුතු අතර, ධනවාදයේ පාලනය සුරක්ෂිත කරන ධනේශ්වරයේ සහ ව්‍යාජ-වමේ සියලු කොටස් ප්‍රතික්ෂේප කළ යුතුය. ලතින් ඇමරිකානු කම්කරුවන් “තමන්ගේම” ජාතික ධනේශ්වරය දෙසට නොව අධිරාජ්‍යවාදය පෙරලා දැමීමේ ඒකාබද්ධ අරගලයකදී ජාත්‍යන්තරව ඔවුන්ගේ පන්ති සහෝදර සහෝදරියන් දෙසට නැඹුරු විය යුතුය.

මාක්ස්වාදී වැඩපිළිවෙලකින් සහ ජාත්‍යන්තර කමිටුව තුළ මූර්තිමත් වන ඓතිහාසික පාඩම් වලින් සන්නද්ධ වූ ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ ස්වාධීන දේශපාලන බලමුලු ගැන්වීම හරහා පමණක්, ම්ලේච්ඡත්වයට හා සමූලඝාතනයට ඇද වැටීම නැවැත්විය හැකි අතර ලෝක සමාජවාදී විප්ලවය හරහා සැබෑ මානව විමුක්තිය සඳහා කොන්දේසි නිර්මානය කළ හැකිය.

යොමුව:

[1] “Oppose Trump’s criminal invasion of Venezuela! Release Maduro!” WSWS, 4 January 2026, <https://www.wsws.org/en/articles/2026/01/04/avdu-j04.html>

[2] “US imperialist bandits parade kidnapped Maduro in show trial,” WSWS, 6 January 2026

[3] “Trump and Miller’s ‘iron law’ of imperialist barbarism,” WSWS, 7 January 2026, <https://www.wsws.org/en/articles/2026/01/07/erjx-j07.html>

[4] “After Venezuela attack: White House threatens Venezuelan acting president, Cuba and Greenland,” WSWS, 5 January 2026, <https://www.wsws.org/en/articles/2026/01/05/crzb-j05.html>

[5] “Trump and Miller’s ‘iron law’ of imperialist barbarism,” WSWS, 7 January 2026

[6] Ibid.

[7] Ibid.

[8] “US imperialist bandits parade kidnapped Maduro in show trial,” WSWS, 6 January 2026 , <https://www.wsws.org/en/articles/2026/01/06/zyve-j06.html>

[9] “Latin America’s bourgeois governments bow to US attack on Venezuela,” WSWS, 6 January 2026, <https://www.wsws.org/en/articles/2026/01/06/slwp-j06.html>

[10] “Oppose Trump’s criminal invasion of Venezuela!” WSWS, 4 January 2026

[11] “After Trump’s attack on Venezuela: Germany’s Left Party supports European imperialism,” WSWS, 7 January 2026, <https://www.wsws.org/en/articles/2026/01/07/sfqt-j07.html>

[12] Ibid.

[13] “Trump and Miller’s ‘iron law’ of imperialist barbarism,” WSWS, 7 January 2026

[14] Ibid.

[15] “Oppose Trump’s criminal invasion of Venezuela!” WSWS, 4 January 2026

වෙනිසියුලා ආක්‍රමණය: ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ අර්බුදයේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් Read More »

Author name: thesocialist