Imperialism

IMG 0672

Political Report for the Week ending 14 February 2026

This political report for the week of February 8–14, 2026, is compiled based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS.org).

Image Not Found
Demonstrators hemmed in by NSW Riot Squad Police at Sydney Town Hall, February 9, 2026

1. Imperialism and War

    Preparations for War Against Iran

    The United States has repositioned substantial military assets—including the USS Abraham Lincoln carrier group, additional aircraft and logistics infrastructure—to prepare for what officials describe as a “sustained, weeks-long” military campaign against Iran. This build-up accompanies tightened sanctions and continued diplomatic manoeuvring, with high-level Trump–Netanyahu conclaves coordinating strategy and escalatory rhetoric toward Tehran. The repositioning signals an expectation of reciprocal strikes and prolonged regional confrontation, occurring alongside sharp transatlantic diplomatic tensions at the Munich Security Conference.

    This military mobilisation represents imperialist decision-making divorced from democratic accountability, driven by competition for regional dominance and resource control. War preparations will deepen social misery both in Iran and across the region while accelerating global polarisation. The working class internationally must mount independent anti-war mobilisations: strikes, mass actions and political organisation to block military adventurism and the domestic austerity that invariably accompanies rearmament spending.

    Complicity in Israeli Genocide

    Israeli policies in the West Bank have escalated dramatically, with expanded settlement construction, tightened movement restrictions and explicit annexationist measures designed to “bury the idea of a Palestinian state.” German officials, including Parliament President Klöckner, visited Israel in what amounts to tacit endorsement of genocidal policies, signalling Berlin’s political alignment with Israeli security doctrine. Meanwhile, Australian police violently suppressed mass protests opposing Israeli President Herzog’s state visit to Sydney, deploying riot squads, horse charges and kettling tactics that left demonstrators—including filmmaker James Ricketson—bloodied and arrested. Labor governments imposed protest bans and extended police-state powers to protect visiting war criminals.

    These actions confirm that European and allied governments are active accomplices in imperialist aggression. The suppression of dissent through state violence exposes the class character of bourgeois democracy: when challenged on fundamental questions of war and genocide, ruling elites deploy repression regardless of party labels. Workers must oppose their own governments’ participation in imperialist crimes through international solidarity and industrial action, not appeals to the very state institutions orchestrating repression.

    Militarisation and Inter-Imperialist Rivalry

    Germany is transforming a regional airport into a military fortress as part of NATO’s eastern-flank expansion, deepening preparations for imperialist confrontation. The Munich Security Conference revealed sharp US–EU tensions over strategy, burden-sharing and confrontations with Russia and China, exposing fissures within NATO alliances. Social-democratic parties across Europe are converting wholesale to pro-war positions: Germany’s SPD is drafting a programme stressing military readiness and “national strengthening,” while conscription plans advance despite youth opposition organised by socialist student groups.

    Inter-imperialist rivalry intensifies the danger of global conflict as capitalist powers compete for markets, resources and geopolitical advantage. Workers must oppose their own governments’ militarism and build international solidarity to prevent war profiteering and the conversion of Europe into a staging ground for imperialist confrontation.

    2. Authoritarian Consolidation and State Repression

      Criminalisation of Dissent

      Türkiye imprisoned 77 members of the Socialist Party of the Oppressed (ESP) and placed six Left Party members under house arrest, with charges relying on informant testimony that conflated legal party activism with terrorism. Evidence presented in court included routine political literature such as copies of The Communist Manifesto. In Australia, new “prohibited hate group” laws echo 1951 Cold War-era attempts to ban communism, while Queensland’s LNP government matched Labor by banning “prescribed phrases” at protests. Princeton University abruptly cancelled a scheduled discussion by Norman Finkelstein on Gaza, implementing new policies to limit campus dissent and free speech.

      These measures demonstrate how bourgeois states weaponise counter-terror and hate-speech legislation to criminalise legal socialist organising and suppress opposition to imperialist policy. The expansion of police-state powers is bipartisan: Labor and conservative governments alike deploy repression to defend capitalist interests. The defence of democratic rights requires mass working-class mobilisation and political independence, not reliance on bourgeois courts or appeals to the same state apparatus orchestrating repression.

      Immigration Enforcement as State Terror

      ICE operations have intensified across the United States, with mass workplace raids targeting Amazon Flex drivers in Michigan, meatpacking workers in Colorado facing deportation threats to break strike authorisations, and routine abductions dwarfing media-sensationalised individual kidnapping cases. The Department of Justice moved to gut asylum rights through regulatory changes designed to accelerate deportations. At the Dilley detention centre, a toddler’s near-fatal medical neglect case exposed life-threatening conditions and systematic denial of care. Palestinian detainee Leqaa Kordia suffered a delayed medical emergency after one year of detention at a Texas ICE facility.

      Immigration detention operates as a racist, punitive apparatus designed to discipline precarious labour and fragment working-class solidarity. Deportation threats function as employers’ weapons to intimidate workers and prevent collective action. The defence of immigrant workers requires workplace solidarity committees, mass mobilisation against detention regimes and political organisation that links immigrant rights to broader working-class struggles against state repression.

      Police Violence and Authoritarian Measures

      Minnesota police rioted against protesters outside the Whipple Federal building, deploying indiscriminate baton charges and mass arrests. NSW riot police violently attacked demonstrators opposing Herzog’s visit, with eyewitness accounts documenting kettling, horse charges and denial of medical attention to injured protesters in custody. Massive security operations in Milan deployed snipers and heavy policing against protests opposing Trump administration presence at the Winter Olympics, though dockworker strikes delayed arms shipments and athletes publicly criticised ICE.

      State violence is escalating to protect imperialist policy and criminalise dissent. The international coordination of repression—from Australia to the United States to Europe—reveals the class function of bourgeois states under crisis. Defensive mobilisation requires united working-class action and democratic organising, not appeals to the institutions wielding violence.

      3. Austerity and Economic Warfare

        Corporate Restructuring and Worker Attacks

        Stellantis recorded a $26 billion charge tied to its electric-vehicle strategy reversal and simultaneously delayed plant reopenings, cut dividends and pushed buyout schemes affecting American workers. UPS is preparing a second driver buyout program while planning 30,000 layoffs in 2026, shifting labour costs despite sustained profitability. BYD’s Xi’an high-voltage electrical equipment factory imposed steep cuts to piece-rate bonuses that reduced many workers’ take-home pay below 2,000 yuan monthly, provoking wildcat strikes met with police repression.

        Corporate crisis is weaponised to intensify exploitation: immense private wealth accrues to billionaire owners while workers face precarious pay, forced exits and degraded conditions. Buyout programmes and “voluntary” redundancies are designed to weaken collective strength and force exits that erode bargaining power. The strategic response requires coordinated rank-and-file mobilisation, rejection of unilateral management schemes and international solidarity to resist the global race to the bottom.

        Public Service Destruction

        The UK lost WHO measles elimination status due to falling vaccination rates and deliberate public-health neglect—a direct outcome of neoliberal austerity that prioritises profit over population health. New Zealand’s capital faces environmental disaster from a massive sewage leak, exposing capitalist underinvestment in essential infrastructure. Los Angeles authorities moved to dismantle federal oversight of homelessness as the crisis deepens, shifting responsibility to avoid redistributive demands. A UN report warned of global “water bankruptcy” affecting billions, with scarcity and contamination exacerbated by private control of resources and climate breakdown.

        The rollback of public health, infrastructure and essential services is rooted in the capitalist drive to divert social resources toward private accumulation and war preparation. Restoring public goods requires mass working-class pressure to force socialised control, democratic planning and international cooperation—issues only resolvable through political struggle against capitalist property relations.

        Trade War and Economic Coercion

        Trump threatened to block the opening of the Gordie Howe International Bridge as part of escalating economic warfare against Canada, weaponising infrastructure to extract concessions. New Zealand’s coalition government fractured over the India Free Trade Agreement, with populist objections masking the reality that such deals serve corporate profit and intensify wage competition, privatisation and precarious labour.

        Economic warfare is an extension of imperialist diplomacy. Free-trade agreements deepen exploitation and cross-border wage competition while populist nationalism channels working-class anger into reactionary scapegoating. Workers on both sides of borders must unite internationally to resist bourgeois brinkmanship and oppose both neoliberal trade regimes and chauvinist diversion.

        4. Class Struggle and Bureaucratic Betrayal

          Healthcare Workers’ Resistance

          Nurses at NewYork-Presbyterian overwhelmingly rejected a tentative agreement that the New York State Nurses Association attempted to force through via an illegitimate snap vote, continuing their strike under rank-and-file defiance. The Kaiser healthcare workers’ strike expanded as 3,000 pharmacy and laboratory workers joined 31,000 already on strike, significantly widening disruption. San Francisco’s 6,400 educators struck for the first time since 1979, drawing mass rallies and broad community support before union bureaucrats and Democratic Party figures brokered a tentative agreement that concedes austerity and fails special-education demands.

          These struggles expose the gulf between rank-and-file militancy and union apparatus. Bureaucratic sellouts are imposed to protect political ties with the Democratic Party and stabilise capitalist rule. The NYSNA’s snap-vote manoeuvre, the attempt to isolate Kaiser strikers and the intervention of Nancy Pelosi to contain San Francisco educators all demonstrate that union leaderships function as barriers to sustained class struggle. Winning safe staffing, liveable wages and healthcare as a social right requires democratically elected strike committees, strike pay drawn from union assets, expansion of strikes across facilities and sectors, and political independence from both union bureaucrats and bourgeois parties.

          Industrial Militancy and Betrayal

          Refinery workers denounced the United Steelworkers’ national pattern deal as a sellout prioritising corporate interests, with BP Whiting workers facing isolation if concessions are accepted. The UAW hailed a Volkswagen Tennessee contract as “historic” amid rank-and-file criticism that gains are modest and concessions linger. Will Lehman, a Mack Trucks rank-and-file activist, launched a campaign for UAW president demanding abolition of the Solidarity House bureaucracy and creation of workplace committees. In Norway, a union organised a sham strike that imposed financial burdens on members while failing to press management, forcing workers to pay for bureaucratic theatre.

          National pattern agreements and bureaucratic compromises fragment struggle and normalise concessions. Union apparatuses routinely betray workers by containing mobilisation, isolating militants and deferring to management. The necessary alternative is democratic coordination across plants, refusal of bureaucratic imposition and preparation for escalated, coordinated strike action under workers’ control.

          International Worker Struggles

          Tens of millions of Indian workers joined a one-day national strike against the Modi government’s labour “reforms” and removal of employment guarantees, though participation remained politically confined by Stalinist-linked federations channelling dissent toward bourgeois opposition parties. Peru saw mass protests uniting transport workers, students and families of state-repression victims against austerity and violence. Colorado meatpacking workers authorised strike action over dangerous conditions despite ICE deportation threats. High school students in Carson, Royal Oak and Detroit suburbs staged walkouts protesting ICE raids, authoritarianism and war, joining broader youth mobilisations.

          These struggles demonstrate the international scope of working-class resistance and the potential for cross-generational, cross-border solidarity. However, episodic protests and one-day token strikes cannot substitute for sustained, politically independent organisation. Without rank-and-file leadership breaking from nationalist and reformist containment, such mobilisations risk canalisation into bourgeois electoral channels or bureaucratic dead-ends.

          5. Elite Criminality and Political Decay

            Revelations tying Lord Peter Mandelson to Jeffrey Epstein networks have engulfed Keir Starmer’s Labour government, producing resignations and police inquiries. Jeremy Corbyn called for a Chilcot-style inquiry while insisting much remain shielded on “national security” grounds, demonstrating the political bankruptcy of Corbynism: seeking establishment solutions that protect state secrets and preserve bourgeois stability rather than mobilising independent working-class opposition. Leaked Epstein files implicate Trump and other political figures, with testimony at the Bondi hearing exposing cover-ups and secret “domestic terrorist” lists targeting dissidents. The FBI identified billionaire Leslie Wexner as a co-conspirator in 2019 but took no action.

            The Mandelson-Epstein scandal exposes intimate links between political elites and the financial oligarchy, revealing how the ruling class operates with systemic impunity. Parliamentary inquiries and legalistic remedies cannot break oligarchic power because state institutions exist to shield ruling-class crimes. Only mass working-class mobilisation and independent political organisation can hold elites accountable and overturn the structures protecting them.

            6. Political Bankruptcy of Reformism

              Corbynism and Pseudo-Left Opportunism

              Internal battles within Your Party saw factional purges and contrasting programmes, with Zarah Sultana’s Grassroots Left emphasising parliamentary reform and alliances with NGOs, unions and identity-based coalitions. Corbyn’s historical record of accommodation to Labour’s Blairite right and Sultana’s reformist trajectory both reproduce illusions that have repeatedly failed the working class. Alexandria Ocasio-Cortez’s appearance at the Munich Security Conference signals her full integration into establishment foreign-policy circles, providing pseudo-left cover for imperialist strategy.

              Corbynism’s “broad church” historically subordinated the left to Blairite interests; Sultana-style reformism proposes parliamentary solutions that will capitulate under capitalist crisis. Figures like AOC function to contain working-class anger within bourgeois institutions. Objective economic developments—globalisation, financial oligarchy, declining profitability—have rendered social-democratic reformism impotent. Only revolutionary organisation rooted in workplaces, independent of bourgeois parties and grounded in international socialist strategy, can defend social rights.

              Stalinist Betrayal

              The Communist Party Marxist–Kenya published a diatribe openly defending Stalin and endorsing Stalinist historical falsifications while aligning with reactionary bourgeois regimes. The Turkish Communist Party held a mass Ankara rally glorifying Stalinist figures and promoting revisionist Soviet narratives. In Venezuela, Morenoite currents formed alliances with Stalinist parties supporting bourgeois nationalist regimes through electoral manoeuvres.

              Praising Stalin today is not abstract historiography but a political programme that betrays working-class independence by subordinating socialist aims to bourgeois nationalism and petty-bourgeois interests. Stalinist tendencies function as props for capitalist regimes, providing pseudo-left legitimacy for reactionary policies and undermining international solidarity. Trotskyism remains the necessary continuity of revolutionary Marxism against both Stalinist bureaucratic liquidation and nationalist illusions.

              Electoralism and Municipal Dead-Ends

              DSA-aligned councilmember Nithya Raman entered the Los Angeles mayoral race presenting symbolic progressive rhetoric while actual policy remains confined within bourgeois constraints. New York City Mayor Mamdani announced symbolic tax-the-rich rhetoric while cutting homelessness support, prioritising market interests. The military-aligned Bhumjaithai Party won Thailand’s election through defections and right-wing consolidation, reflecting the bankruptcy of nominally “democratic” bourgeois parties.

              Electoral manoeuvres cannot substitute for independent workplace organisation. Symbolic reforms and progressive branding deflect from fundamental class conflict while subordinating working-class demands to capitalist institutional limits. Parliamentary routes have been exhausted; only mass organisation and direct working-class action can secure social rights.

              7. The Revolutionary Alternative

                The week’s events confirm a central reality: global capitalist crisis produces simultaneous assaults on living standards, democratic rights and international peace. Imperialism drives toward war in the Middle East while intensifying repression domestically. Austerity destroys public services and infrastructure. Corporate restructuring weaponises crisis to deepen exploitation. Elite criminality operates with systemic impunity.

                Against these attacks, working-class resistance is mounting: nurses rejecting bureaucratic sellouts, educators striking, refinery and meatpacking workers authorising action, youth walking out against ICE terror, millions in India protesting labour destruction. Yet episodic militancy remains fragmented and politically contained by union bureaucracies, reformist parties and pseudo-left opportunism.

                The strategic answer is the independent, international organisation of the working class around a Trotskyist programme: democratically elected rank-and-file committees in every workplace and school; coordination across industries, borders and continents; political independence from all bourgeois and reformist parties; and the construction of a mass revolutionary party to expropriate the oligarchy, end imperialist war and place social power in workers’ hands. The International Committee of the Fourth International (ICFI) and the Socialist Equality Parties organise this political work. Workers seeking to connect their struggles to organised resistance can join at https://www.wsws.org/en/special/pages/sep/us/join.html.​​​​​​​​​​​​​​​​

                Political Report for the Week ending 14 February 2026 Read More »

                White house

                Political Report for the Week ending 07 February 2026

                This political report for the week ending 07 February 2026 is compiled based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS.org).

                White house
                President Donald Trump smiles after signing a spending bill that ends a partial shutdown of the federal government in the Oval Office of the White House, Tuesday, Feb. 3, 2026, in Washington. [AP Photo/Alex Brandon]

                The week ending February 7, 2026 witnessed an intensification of inter-imperialist rivalry, the acceleration of domestic repression in the United States, and a global surge in working-class militancy met with systematic betrayal by trade union bureaucracies. From preparations for regime change in Iran to mass strikes in healthcare and education, the international crisis of capitalism manifested in parallel assaults on democratic rights, living standards, and public services. This report synthesizes key developments across four domains: imperialist war preparations and geopolitical realignment; the consolidation of authoritarian rule and state repression; capitalist austerity and economic warfare; and the eruption of class struggle against union bureaucratic containment.

                I. Imperialism and War: Escalation Toward Iran and Regional Realignment

                European Powers Line Up Behind Regime Change in Iran

                European governments openly aligned with Washington’s escalation toward regime change in Tehran. The EU placed Iran’s Revolutionary Guards on its “terror” list while European leaders—including Germany’s Friedrich Merz and UK Prime Minister Keir Starmer—publicly backed US threats and prepared rhetoric for a “transition” in Iran. This coordination followed prior US and Israeli strikes and represents strategic repositioning by European imperialism to secure access to energy resources and geopolitical influence.

                Core analysis: The WSWS situates European actions as integral to imperialist rivalry and the scramble for markets and spheres of influence. Liberal imperialism cloaks predatory aims in “humanitarian” language, but the underlying logic is capitalist competition driving preparations for inter-imperialist war. Only an international working-class anti-war movement grounded in revolutionary socialist politics can halt the slide toward regional and global conflagration.

                Turkey Attempts Mediation as NATO Ally

                As US preparations for possible military action against Iran escalated, Turkey sought to mediate between Washington and Tehran. Ankara’s diplomacy aimed to limit regional destabilization while protecting Turkish geopolitical and economic interests, revealing the contradictions of a junior NATO power attempting to maneuver within imperialist rivalry.

                Core analysis: Turkish mediation is not peaceful diplomacy but a junior imperialist power managing fallout from US militarism. Imperialist competition, not negotiation, drives the crisis; only international working-class anti-war mobilization can block regional war.

                Merz’s Gulf Tour: Alliance with Dictators for German Great Power Politics

                German Chancellor Friedrich Merz toured Gulf monarchies—Saudi Arabia, Qatar, UAE—meeting personally with Mohammed bin Salman and pledging strategic partnerships, arms deals, and energy cooperation despite documented human rights crimes. The visit frankly asserted German great-power ambitions subordinating all ethical concerns to capitalist and geostrategic interests.

                Core analysis: Imperialist states ally with dictators to secure energy and markets. Workers must oppose rearmament and foreign-policy adventurism through an international socialist program that rejects nationalist accommodation to imperialism.

                II. Authoritarian Consolidation and State Repression

                Trump Administration’s Assault on Democratic Norms

                Federal Election Seizure Plans: President Trump publicly urged federal takeover of state election administration and directed FBI operations in Fulton County, Georgia, threatening to “nationalize” elections in targeted cities. These moves signal preparation to rig or cancel the 2026 elections.

                Core analysis: This represents an overt break with democratic norms by sections of the capitalist state preparing for dictatorship. The principal obstacle to a coup is the working class; the necessary response is independent political mobilization through rank-and-file organizations and preparation for general strike, not reliance on the Democratic Party.

                Federal Purges: The administration announced sweeping purges of federal civil service employees, replacing career officials with political loyalists to centralize control—measures framed as rooting out “disloyalty.”

                Core analysis: Politicized purges characterize authoritarian consolidation, removing institutional checks on presidential power. Defense of democratic rights requires independent working-class organizing and mass political resistance.

                Racist Provocations: Trump posted a racist video depicting Barack and Michelle Obama as apes, one in a series of overt racist provocations from the White House designed to mobilize racist sentiment, terrorize minorities, and divide the working class.

                Mass Surveillance Infrastructure

                The Trump administration expanded mass-surveillance networks—databases, facial recognition, cross-agency sharing—to track immigrants and political protesters, integrating private tech contractors into state repression apparatus.

                Core analysis: Surveillance is a political tool to suppress dissent and enforce social control for the oligarchy. Defense of democratic rights requires independent working-class mobilization and dismantling surveillance apparatuses through mass action.

                Immigrant Repression and Detention Center Horrors

                Measles Outbreak at Dilley: A measles outbreak tore through the South Texas Family Residential Center in Dilley, confining hundreds of asylum-seeking families and children. Overcrowding, poor sanitation, and rationed medical care created conditions for rapid spread amid a nationwide measles resurgence (2,267 confirmed cases in 2025) following mass purges at HHS and CDC.

                Core analysis: The outbreak demonstrates Trump’s program of criminalizing and caging migrants while dismantling scientific public health, subordinating life to profit and political repression. Both Republican and Democratic parties share complicity in detention regimes and public-health defunding.

                Vindictive Deportation: After protests forced the release of five-year-old Liam Conejo Ramos from Dilley, DHS filed a motion to expedite deportation proceedings against his family—vindictive state repression designed to terrorize immigrants and suppress dissent.

                ICE Workplace Raids: ICE conducted workplace raids including at an Amazon facility in Hazel Park, Michigan, weaponizing enforcement to intimidate immigrant and non-immigrant workers alike, deepen labor discipline, and facilitate corporate flexibility.

                University Republican Club Calls for Assassinations

                The Illini Republicans at the University of Illinois Urbana-Champaign posted on Instagram celebrating political killings and calling for assassination of opponents; the administration refused discipline, citing “protected speech.”

                Core analysis: This evidences deepening fascist and white-supremacist currents fostered by capitalism resorting to political violence. The university’s selective “free speech” shields reactionary violence while repressing left protests. Defense of democratic rights requires independent working-class mobilization against both fascism and the bipartisan state protecting it.

                Repression of Nurses and Protesters

                New York Nurses Arrested: At least 13 striking nurses were arrested outside Greater New York Hospital Association headquarters on Day 25 of their strike, with NYPD riot units deployed amid pressure from Mayor Zohran Mamdani and Governor Kathy Hochul to end the action through emergency orders facilitating out-of-state replacements.

                Core analysis: The arrests demonstrate state readiness to use force defending corporate healthcare interests. Union bureaucracy’s containment strategy isolates nurses; expansion of the strike, full strike pay, and national coordination through rank-and-file committees are essential.

                Mamdani’s Betrayal: DSA Mayor Embraces Police State

                New York Mayor Zohran Mamdani praised an NYPD shooting of a 22-year-old Bangladeshi man experiencing a mental-health crisis and endorsed Governor Hochul’s strike-breaking measures, revealing continuity with pro-police policies despite earlier populist branding.

                Core analysis: DSA-style figures integrate into the capitalist state, converting electoral radicalism into administrative collaboration with police and oligarchy. The working class must not be misled; independent organization and rank-and-file control are essential.

                III. Austerity, Economic Warfare, and Capitalist Crisis

                US Economic Warfare Against Cuba and Venezuela

                Cuba Blockade: The US energy blockade threatened Cuba with humanitarian “collapse” as the UN Secretary-General warned of imminent crisis. Washington’s executive order threatened tariffs on countries supplying Cuba with oil; Mexico and other suppliers faced pressure to cease shipments, precipitating blackouts and shortages.

                Core analysis: The blockade constitutes genocidal imperialist coercion aimed at regime overthrow, with complicity from regional bourgeois governments and nationalist-left leaders who capitulate. Only international working-class solidarity can oppose imperialist economic warfare.

                Venezuela Privatization: Following the US abduction of Nicolás Maduro, Venezuela’s interim authorities rapidly overhauled hydrocarbons law, opening oil to foreign control and subordinating resources to US and corporate interests.

                Core analysis: This exposes the failure of chavismo and bourgeois-nationalist projects that cannot defend resources or working-class gains under imperialism. Only working-class revolution and international socialist policy can break imperialist domination.

                Corporate Layoffs Accelerate to Great Recession Levels

                January job-cut announcements by US corporations tripled, with large tech, media, and retail firms leading the wave. The increase signals renewed corporate restructuring and mass unemployment approaching Great Recession scale.

                Core analysis: Layoffs flow from falling profitability and overaccumulation; corporate efforts to restore margins enforce political choices subordinating labor to capital. The response must be mass industrial organization, strikes, and rank-and-file committees defending jobs and fighting for nationalization under workers’ control.

                Washington Post Slashes Newsroom: The Washington Post eliminated roughly one-third of its newsroom (over 300 jobs), closing entire desks while billionaire owner Jeff Bezos’s wealth surged. This media purge is part of capitalist restructuring and concentration of cultural power under the oligarchy, using “efficiency” rationales to mask political decisions shrinking independent journalism.

                1,200 GM Layoffs in Canada: General Motors ended the third shift at its Oshawa plant, laying off approximately 1,200 autoworkers as part of production rationalization.

                Austerity Across Multiple Fronts

                Australia: The Labor government drove up housing prices through developer-friendly policies, cut arts funding (forcing Writers Victoria to close), raised interest rates deepening household debt crises, and approved National Cabinet measures removing tens of thousands of children from disability support. Labor also pressed ahead with demolition of Melbourne public housing towers, displacing residents under privatized redevelopment schemes.

                UK: A major charity reported deepening poverty under the Starmer Labour government, documenting rising food insecurity, housing stress, and benefit shortfalls. Starmer’s administration implements austerity while claiming respectability.

                SNAP Cuts: Trump administration changes to SNAP eligibility set 2.4 million people at risk of losing food assistance by 2034, shifting the burden onto working people to finance corporate and military priorities.

                Homeless Death in Kalamazoo: A homeless man froze to death in Kalamazoo, Michigan while the city allocated $515 million to build a new arena—a stark juxtaposition of social neglect and pro-business public spending.

                Kaiser Permanente Medicare Fraud

                Kaiser agreed to a $556 million settlement over allegations of inflating Medicare Advantage risk scores, generating roughly $1 billion in alleged overpayments—while claiming inability to meet demands from striking healthcare workers.

                Core analysis: “Non-profit” healthcare corporations are profit-driven entities using public funds for private gain. Fraud settlements are routine costs of business while frontline workers and patients suffer austerity.

                IV. Class Struggle and Union Bureaucratic Betrayal

                Healthcare Workers’ Strikes

                Kaiser Strike Enters Third Week: The strike by 31,000 Kaiser healthcare workers continued into its third week, with 4,000 pharmacy and lab workers (UFCW) preparing to join. Management pursued legal and PR strategies while union bureaucracy sought localized talks fragmenting the struggle.

                New York Nurses: 15,000 nurses remained on strike facing threats of permanent replacement, with escalated repression (arrests, state emergency orders) and union bureaucracy retreat toward concessions.

                Boston Nurses: Despite an overwhelming strike vote, the union bureaucracy left 650 nurses at Boston Medical Center Brighton working, fragmenting leverage and isolating the struggle.

                Core analysis: Healthcare strikes contain the embryo of a national movement defending public health, but unions seek containment. Only rank-and-file organization could transform disputes into unifying working-class struggles. The fight centers on whether workers accept permanent understaffing or build nationwide, worker-led movements.

                Education Workers’ Mobilization

                San Francisco Teachers’ Strike: 6,400 educators in San Francisco Unified School District voted overwhelmingly to strike over chronic understaffing, poverty wages, unaffordable healthcare costs, and class-size caps—the first district-wide walkout since 1979.

                Core analysis: The strike occurs amid obscene regional inequality driven by tech billionaires and Democratic-party austerity. Union bureaucratic entanglement with Democrats must be broken; independent rank-and-file committees should link educators across districts for statewide and national action.

                Ann Arbor: Educators worked under expired contracts amid massive cuts and restructuring.

                Australia: The WSWS called for building rank-and-file committees among educators and students to oppose mass job cuts, course closures, and integration of universities into the military-industrial complex under the Universities Accord.

                Industrial Workers’ Struggles

                Birmingham Refuse Workers: Over a year into indefinite strike action, Birmingham loaders and drivers opposed pay cuts up to £8,000 and abolition of safety roles, facing intimidation, court injunctions, agency labor, and £33 million council deployment to break the strike—backed by the Starmer government declaring a “major incident.”

                Core analysis: This is a test case for Starmer’s austerity drive and labor bureaucracy’s capacity to contain conflict. The dispute can only be won through independent rank-and-file organization, democratic worker control of strategy, and national solidarity exposing government use of state power to enforce austerity.

                USW Refinery Sellout: The United Steelworkers announced a tentative national agreement for 30,000 refinery workers offering 15% over four years with no binding protections against AI or job cuts; rank-and-file anger erupted over the perceived betrayal.

                Core analysis: The WSWS denounced the USW bureaucracy’s sellout and called for immediate formation of elected rank-and-file refinery committees to reject the deal, coordinate national strike, and use union assets to sustain prolonged action.

                Royal Mail: The Communication Worker Union’s Martin Walsh attacked rank-and-file initiatives calling for nationwide fightback against the Optimised Delivery Model and asset-stripping, collaborating with EP Group management.

                German Public Transport: Verdi leadership limited warning strikes over pay and conditions, negotiating incremental deals rather than escalating militant potential.

                Pattern of Bureaucratic Containment

                Teachers’ Unions Suppress Resistance: Teachers’ union bureaucracies issued directives forbidding participation in anti-fascist walkouts and protests, framing suppression under “student safety” and contractual pretexts. 

                Core analysis: Union bureaucracies act to preserve capitalist order by containing rank-and-file militancy and preventing cross-sector solidarity. Democratic rank-and-file committees are essential to defend educational professionals’ rights and broader anti-dictatorship mobilizations.

                International Labour Developments

                Mediterranean Dockworkers: Dockworkers across Mediterranean ports planned coordinated protests opposing use of port infrastructure for military logistics and arms shipments.

                German Hospital Workers: Strikes and protests spread across regions over understaffing, wage stagnation, and cost-cutting as patient safety deteriorates.

                University of Sheffield Lock-out: Management locked out staff adhering to action short of striking, withholding pay—an unprecedented enforcement of unpaid labor to punish industrial action.

                V. Elite Criminality and Systemic Corruption

                Epstein Files Expose Ruling Class Impunity

                The DOJ released millions of Epstein-related documents revealing extensive elite contacts; the Trump White House sought to minimize revelations while DOJ downplayed prosecution prospects and redactions selectively protected prominent individuals. Materials implicated UK figures including Peter Mandelson and Prince Andrew, threatening Starmer’s “clean-government” stance.

                Core analysis: The files expose systemic criminality and class impunity at capitalism’s summit. The ruling class protects its own through legal cover-ups and media manipulation. Justice cannot be delivered by capitalist courts or parties; accountability requires mass political mobilization of the working class and dismantling oligarchic power.

                Financial Oligarchy and Fed Appointment

                Wall Street figures rallied to secure Kevin Warsh’s nomination to lead the Federal Reserve, demonstrating fusion between state power and financial oligarchy. Central-bank appointments serve capitalist interests by stabilizing conditions for private profit rather than defending working-class living standards.

                VI. Political Bankruptcy of Reformism

                Colombian President Petro’s Capitulation

                Colombian President Gustavo Petro visited the White House for talks with Trump days after military threats related to Venezuela, signaling sharp realignment with pledges of collaboration, intelligence sharing, and economic cooperation.

                Core analysis: Petro’s capitulation confirms the bankruptcy of bourgeois nationalist “lefts” attempting reforms within imperialist frameworks. His turn toward Washington facilitates US neocolonial objectives and suppresses independent working-class alternatives.

                Costa Rica Election

                A Trump-aligned, right-of-centre candidate won Costa Rica’s presidency, displacing traditional pink-tide forces and marking electoral weakness of reformist nationalist-left projects.

                Core analysis: This exposes the failure of nationalist or reformist regimes to defend working-class interests; only independent socialist politics rooted in the working class can offer an anti-imperialist alternative.

                Conclusion

                The week’s developments confirm the WSWS analysis: capitalism’s crisis is driving simultaneous escalation toward imperialist war, consolidation of authoritarian rule, intensification of austerity, and explosion of working-class resistance. The central political question is leadership: will struggles be contained and betrayed by union bureaucracies and bourgeois parties (including their pseudo-left appendages), or will workers build independent, democratically controlled rank-and-file committees capable of coordinating international resistance?

                The necessity of the hour is the construction of an international socialist movement of the working class, organized independently of all capitalist parties and union apparatuses, and guided by the program and perspective of the International Committee of the Fourth International. Only such a movement—linking healthcare workers, educators, refinery workers, dockworkers, students, and immigrant communities across national boundaries—can halt the drive to dictatorship and war, defend democratic rights and living standards, and open the road to socialist transformation of society.​​​​​​​​​​​​​​​​

                Political Report for the Week ending 07 February 2026 Read More »

                Maduro

                වෙනිසියුලා ආක්‍රමණය: ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ අර්බුදයේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක්

                සංජය ජයසේකර විසිනි.

                මෙම ලිපිය 2026 ජනවාරි 10 දින ඉංග්‍රීසි බසින්The Venezuela Invasion: A Turning Point in the Crisis of American Imperialism’ සිරසින් thesocialist.lk හි පළ විය. 

                Maduro
                වෙනිසියුලානු ජනාධිපති නිකොලස් මධුරෝ. ඡායඡායාරූපය www.aa.com.trn අනුග්‍රහයෙනි.

                2026 ජනවාරි 3 වන දින වෙනිසියුලාවට එල්ල කරන ලද එක්සත් ජනපද මිලිටරි ප්‍රහාරය සහ ජනාධිපති නිකොලස් මධුරෝ බලහත්කාරයෙන් අල්ලා ගැනීම, ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ පරිහානිය සහ 1945 න් පසු ස්ථාපිත නෛතික පිළිවෙළ (order) බිඳවැටීමේ සන්ධිස්ථානයකි. මෙය තක්කඩි “වැටලීමක්” හෝ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ මෙහෙයුමක් නොව මූලෝපායික සම්පත් සහ භූ-දේශපාලනික අවකාශය පාලනය කිරීම සඳහා සිදු කරන ලද ආක්‍රමණශීලී යුද්ධයකි. ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය (WSWS) අවධාරණය කළ පරිදි, මෙහෙයුම නියෝජනය කරන්නේ, “ට්‍රම්ප් පාලන තන්ත්‍රය විසින් නීත්‍යානුකූලභාවයේ සියලු ස්වරූපයක්ම සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක්… ජාත්‍යන්තර නීතිය බරපතල ලෙස උල්ලංඝනය කරමින් දියත් කරන ලද ප්‍රකෝප නොකළ ආක්‍රමණශීලී යුද්ධයක්” බවයි. [1] බටහිර අර්ධගෝලය පුරා කඳවුරු 20 කින් දියත් කරන ලද ගුවන් යානා 150 කට අධික සංඛ්‍යාවක් යෙදවීම, කැරකස් සහ අවට ප්‍රාන්ත හරහා දැඩි බෝම්බ හෙලීම්, නාවික අවහිරයක් යෙදීම සහ කියුබානු හමුදා නිලධාරීන් 32 ක් ඇතුළුව අවම වශයෙන් 100 ක් ඝාතනය කිරීම, මෙහෙයුමේ ස්වභාවය මත්ද්‍රව්‍ය විරෝධී ක්‍රියාමාර්ගයකට වඩා මහා පරිමාණ මිලිටරි යටත් කිරීමක් බව අවධාරණය කරයි.

                ද්‍රව්‍යමය පදනම්: තෙල්, මූල්‍ය ප්‍රාග්ධනය සහ භූ දේශපාලනික එදිරිවාදිකම්

                මෙම ප්‍රහාරය සමකාලීන අධිරාජ්‍යවාදය මෙහෙයවන ද්‍රව්‍යමය අවශ්‍යතා හරහා තේරුම් ගත යුතුය. රන්, බොක්සයිට්, දියමන්ති, තඹ, නිකල්, මැන්ගනීස්, කොල්ටන් සහ යුරේනියම් සැලකිය යුතු තැන්පතු සමඟ ලොව විශාලතම ප්‍රත්‍යක්ෂ කරන ලද තෙල් සංචිත වෙනිසියුලාව සන්තකව ඇත. මෙම සම්පත් පාලනය කිරීම එක්සත් ජනපද මූල්‍ය ප්‍රාග්ධනයේ සහ තෙල් සංගත ප්‍රධානීන්ගේ මූලෝපායික අරමුණුවලට කේන්ද්‍රීය වේ. ට්‍රම්ප් කොල්ලකාරී චේතනාව පැහැදිලි කරමින් ප්‍රකාශ කළේ, “ලෝකයේ ඕනෑම තැනක වේවා විශාලතම එවා වූ එක්සත් ජනපද තෙල් සමාගම් රට තුලට ඇතුළු වී ඩොලර් බිලියන ගණනක් වියදම් කරනු ඇත” ලෙසය. [2] වාර්තා වන පරිදි, ට්‍රම්ප් ප්‍රහාරය සිදුවීමට පෙර තෙල් සංගත විධායකයින් ඒ පිළිබඳව දැනුවත් කළ අතර, කොංග්‍රසයෙන් සහ ඇමරිකානු ජනතාවගෙන් තොරතුරු හිතාමතාම සඟවා ගත්තේය.

                මෙම මෙහෙයුමේ අරමුණ වන්නේ ලතින් ඇමරිකාව තුළට චීනයේ සහ රුසියාවේ ගැඹුරු වන ආර්ථික විනිවිදීම ආපසු හැරවීමයි. අන්තර්වාර ජනාධිපති ඩෙල්සි රොඩ්‍රිගස් වෙත එක්සත් ජනපදය කළ බලකිරිම් මගින් භූ දේශපාලනික අරමුණු හෙළි විය: වෙනිසියුලාව “චීනය, රුසියාව, ඉරානය සහ කියුබාව පන්නා දමා ආර්ථික සබඳතා බිඳ දැමිය යුතුය”, ඉන්පසු “තෙල් නිෂ්පාදනය සම්බන්ධයෙන් එක්සත් ජනපදය සමඟ පමණක් හවුල් වීමට සහ බර බොරතෙල් (heavy crude) අලෙවි කිරීමේදී ඇමරිකාවට අනුග්‍රහය දැක්වීමට එකඟ විය යුතුය.”[3] රාජ්‍ය ලේකම් මාර්කෝ රුබියෝ මෙය පැහැදිලිවම රාමුගත කළේය: “චීනයට ඔවුන්ගේ තෙල් අවශ්‍ය වන්නේ ඇයි? රුසියාවට ඔවුන්ගේ තෙල් අවශ්‍ය වන්නේ ඇයි? ඔවුන් මේ මහාද්වීපයේවත් නැහැ. මෙය බටහිර අර්ධගෝලයයි.”[4] එබැවින් ආක්‍රමණය සෘජු කොල්ලකෑම හරහා අතිරික්ත වටිනාකම් හඹා යෑම සහ එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදයේ පද්ධතිමය අර්බුදයෙන් ජනනය වන තියුණු වන භූ-දේශපාලනික එදිරිවාදිකම් යන දෙකම ප්‍රකාශ කරයි.

                මෙම අර්බුදයට ගැඹුරු ඓතිහාසික මූලයන් ඇත. ලෙනින් විසින් අධිරාජ්‍යවාදය, ධනවාදයේ ඉහළම අවධිය තුළ විශ්ලේෂණය කළ පරිදි, අමුද්‍රව්‍ය ප්‍රභවයන් , ආයෝජන අවස්ථා සහ වෙළඳපොළවල් සුරක්ෂිත කර ගැනීමට ඒකාධිකාරී ප්‍රාග්ධනයේ (monopoly capital)  ධාවනය ප්‍රතිවාදී බලවතුන් අතර ලෝකය ප්‍රචණ්ඩ ලෙස නැවත බෙදා ගැන්මට හේතු වේ. වත්මන් කාල පරිච්ඡේදය මෙම ක්‍රියාවලිය උග්‍ර ස්වරූපයෙන් අත්දකී: දශක ගණනාවක මූල්‍යකරණය, ණය ප්‍රසාරණය සහ සීමාව ඉක්මවූ සමපේක්ෂනය, ධනවාදයේ මූලික ප්‍රතිවිරෝධතාව–ලාභ රේට්ටුව පහත වැටීමේ ප්‍රවණතාවය–විසඳීමට අසමත් වී ඇත. 1970 ගණන්වල අග භාගයේ සිට නිෂ්පාදනයේ භූගෝලීයකරණය, ලාභ ශ්‍රමය සහ මූලෝපායික භූමි ප්‍රදේශ වෙත ප්‍රවේශ වීම මත පදනම් වූ තාවකාලික ප්‍රතිචාරයක් නියෝජනය කළ නමුත්, ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදය ඛාදනය වන තම ආර්ථික ආධිපත්‍යයට සහ ප්‍රතිවාදී බලවතුන්ගෙන් තීව්‍ර වන තරඟකාරිත්වයට මුහුණපා සිටිද්දී එම රාමුව දැන් බිඳ වැටෙමින් පවතී.

                නෛතිකභාවයේ මවාපෑමේ සිට බලය පිළිබඳ “අයෝමය නීතිය” දක්වා

                මෙම ප්‍රහාරයෙන් සංකේතවත් වන්නේ, පැරණි යටත් විජිත, ඒවායේ සම්පත් සහ ලාභ ශ්‍රමය ආදියේ ‘සාමකාමී’ නව-යටත් විජිතමය කොල්ලය සඳහා අන්තර්-අධිරාජ්‍යවාදී සමථය වෙනුවෙන් සේවය කළ එක්සත් ජාතීන්ගේ ප්‍රඥප්ති සම්මතයන්, ස්වෛරීභාවයේ ආරක්ෂාවන්, රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ක්‍රියාවලිය වැනි පශ්චාත්-යුධ නීතිමය සීමාවන් ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදය විසින් අතහැර දැමීමයි. ඓතිහාසිකව, එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදය කිසි විටෙකත් මෙම ජාත්‍යන්තර සීමාවන්ගෙන් සීමා වීමට කැමති වූයේ නැත. අද දින  එක්සත් ජනපද පරිපාලන නිලධාරීහු එවැනි සීමාවන් පෙර නොවූ විරූ විවෘතභාවයකින් බැහැර කරති. නියෝජ්‍ය මාණ්ඩලික ප්‍රධානී (Deputy Chief of Staff) ස්ටීවන් මිලර්, ජාත්‍යන්තර නීතිය හුදෙක් “ජාත්‍යන්තර ආචාරශලී චර්යාවන්” ලෙස බැහැර කරමින් ප්‍රකාශ කළේ: “අපි ජීවත් වන්නේ ශක්තියෙන් පාලනය වන, බලහත්කාරකම්න් පාලනය වන, බලයෙන් පාලනය වන ලෝකයකයි” ලෙසය. [5] මිලර් පැහැදිලිවම පැවසුවේ “ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය වෙනිසියුලාව පාලනය කරයි… අපි බලයේ සිටින්නේ, එක්සත් ජනපද හමුදාව රටින් පිටත රදවා ඇති බැවිනි. සීමාවන් සහ කොන්දේසි අපි පනවමු.” [6]

                මෙය නියෝජනය කරන්නේ සීමාව ඉක්මවවූ වාචාල කියුම් නොව මිලිටරි මෙහෙයුම් හරහා පනවන ලද රජයේ මූලධර්මයි. මිලර්ගේ සූත්‍රගත කිරීම්, “ජන වර්ගයන් සහ ජන වාර්ගික-රාජ්‍ය ගැටුම් සම්බන්ධව ‘සොබාදහමේ යකඩ නීති’ පිළිබඳ හිට්ලර්ගේ මෙයින් කැම්ප් (Mein Kampf) කෘතියෙන්  උපුටා ගන්නා ලද නාසීන්ගේ භාෂාවයි” යනුවෙන් WSWS නිවැරදිව විස්තර කළේය.[7] දැනට සිටින රාජ්‍ය නායකයෙකු වන මධුරෝව–ඔහුගේ අනන්‍යතා ප්‍රකාශය සම්පූර්ණ කිරීමට පවා අවස්ථාව ප්‍රතික්ෂේප කර “යුද සිරකරුවෙකු” ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කර මාංචු දමා–ෆෙඩරල් අධිකරණය ඉදිරියට ප්‍රදර්ශනයේ ගෙනයාමේ මෑන්හැටන් සංදර්ශනය ස්වෛරී ජාතියක් අවමානයට ලක් කරන අතරම ව්‍යාජ නීතිමය රංගනයක් හරහා පැහැර ගැනීම නීත්‍යානුකූල කිරීම අරමුණු කරයි. [8]

                අන්තර් අධිරාජ්‍යවාදී එදිරිවාදිකම් නියාමනය කිරීමට සහ නව යටත් විජිත සූරාකෑම සඳහා නීත්‍යානුකූලභාවයේ ආවරණයක් සැපයූ පශ්චාත්-යුධ ආයතන, උග්‍ර ධනේශ්වර අර්බුදයක තත්වයන් යටතේ, කොල්ලකෑමට බාධාවක් බවට පත්ව ඇත. එම පිළිවෙල බිඳ වැටී ඇත. මොන්රෝ මූලධර්මයේ රූස්වෙල්ට් අනුෂංගය විස්තාපනය කරන, “ඩොන්රෝ මූලධර්මය” ලෙස ට්‍රම්ප් හඳුන්වන දෙය ඔහු විසින් කැඳවුම් කිරීම සහ “මෙය අපගේ අර්ධගෝලය යි” යන ඔහුගේ ප්‍රකාශය වොෂින්ටනය ලතින් ඇමරිකාව යටත් විජිත දේපළක් ලෙස සලකන බව පැහැදිලි කරයි. ග්‍රීන්ලන්තය සම්බන්ධයෙන් නේටෝ මිත්‍ර රටක් වන ඩෙන්මාර්කයට පවා තර්ජනය කිරීමට ඇති කැමැත්ත සහ වෙනිසියුලාවෙන් විදේශීය ආර්ථික හවුල්කරුවන් නෙරපා හැරීමට පැහැදිලි ලෙස නියෝග කිරීම සමඟ, එක්සත් ජනපද කතිපයාධිකාරය දැන් නීතිමය සීමාවන් පසෙකට දැමිය යුතු බාධක ලෙස සලකන බව පෙන්නුම් කරයි. ඇමරිකානු ප්‍රතිපත්ති, නග්න අධිරාජ්‍යවාදී අවශ්‍යතා හැර වෙනත් මූලධර්ම මගින් හැඩගස්වා ඇති බවට දිගු කලක් තිස්සේ පැවති ප්‍රබන්ධය දැන් එළිපිටම පසෙකට දමා ඇත.

                දිග් ගැස්සුණු ආක්‍රමණ මත ගොඩනැගූ ප්‍රහාරක උත්සන්න කිරීමක්

                බටහිර අර්ධගෝලය “ඇමරිකානු බලපෑම් ක්ෂේත්‍රයක්” ලෙස පැහැදිලිව නම් කර, ඒ තුල “අර්ධගෝලයෙන් බාහිර බලවතුන්ගේ” ඕනෑම මැදිහත්වීමක් වොෂින්ටනය විසින්  ප්‍රතික්ෂේප කරනු ඇති බව ප්‍රකාශ කළ දෙසැම්බර් 2025 ජාතික ආරක්ෂක මූලෝපාය නිකුත් කිරීමෙන් කෙටි කලකට පසුව වෙනිසියුලාවට මෙම ප්‍රහාරය එල්ල විය. මෙම මූලෝපායික ලේඛනය චීනය ප්‍රධාන සතුරා ලෙස හඳුනා ගත් අතර, ලතින් ඇමරිකාව සහ මැද පෙරදිග පුරා මූලෝපායික සම්පත් තමන් සදහා සුරක්ෂිත කිරීමෙන් “බලශක්ති ආධිපත්‍යය” මත එක්සත් ජනපද මිලිටරි පාලනය තහවරු කිරීම අවධාරණය කළේය. වෙනිසියුලානු මැදිහත්වීම මෙම මූලධර්මයේ සමාරම්භක ක්‍රියාත්මක කිරීම නියෝජනය කරයි.

                මධුරෝ පැහැර ගැනීම හමුදා පීඩනයේ සහ ආර්ථික ගෙල සිර කිරීමේ අඛණ්ඩ ව්‍යාපාරයක් සම්පූර්ණ කළේය. 2025 පුරාම, එක්සත් ජනපදය කැරිබියන් මුහුදේ දැවැන්ත නාවික හමුදාවක් එක්රැස් කර, වෙනිසියුලානු යාත්‍රාවලට නැවත නැවතත් මාරාන්තික ප්‍රහාර එල්ල කර, තෙල් ප්‍රවාහන නෞකා අල්ලා ගත් අතර, ක්‍රියාකාරී නාවික නිරෝධායනයක් පැනවීය–මේවා යුද ක්‍රියා වූවා මෙන්ම සැබෑ ලෙස ම වටලෑමක් (blockade) විය. 2025 දෙසැම්බර් අග දී, CIA සංවිධානය වෙනිසියුලානු භූමියට පළමු ප්‍රහාරය එල්ල කළේ වරාය පහසුකමක් ඉලක්ක කර ගනිමිනි. ජනවාරි මුල වන විට, හමුදා රැස්කිරීම කූටප්‍රාප්තියට පැමිණ තිබූ අතර, විශේෂ බලකායන් මධුරෝගේ වාස භූමියේ ආකෘති භාවිතා කරමින් ප්‍රහාරය පෙරහුරු කලහ; ට්‍රම්ප්  නත්තලට පෙර අවසන් මෙහෙයුම අනුමත කළේය.

                මෙම ගමන් පථය හිතාමතාම සිදු කළ ප්‍රහාරාත්මක උත්සන්න කිරීමේ ඉණිමඟක් ඉහළට ගමන් කළේය: මදුරෝ විසින් කළමනාකරණය කිරීමට උදව් කළ  සහ මුදුනේ සිට මෙහෙයවන ලද  බවට රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව චෝදනා කළ  “සූර්යයන්ගේ කාටලය” විදේශ ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයක් ලෙස නම් කිරීම, මදුරෝගේ පවුල සහ තෙල් නැව්ගත කිරීම් ඉලක්ක කරගත් සම්බාධක පුළුල් කිරීම, 2007 දී එක්සත් ජනපද සමාගම් වලින් අත්පත් කරගත් ජනසතු කළ වත්කම් ආපසු ලබා දෙන ලෙස බල කිරීම සහ අවසානයේ සෘජු මිලිටරි ප්‍රහාරය. විපක්ෂයට මහජන සහයෝගයක් නොමැතිකම හේතුවෙන් දේශපාලන කුමන්ත්‍රණයක් මෙහෙය වීමට ගත් උත්සාහයන් අසාර්ථක වීමෙන් පසුව පමණක් සෘජු මිලිටරි මැදිහත්වීමක් මගින්  සිදු කරන ලද පාලන තන්ත්‍ර වෙනසක් සහ සම්පත් අත්පත් කර ගැනීම සඳහා ක්‍රමානුකූල සූදානම මෙම රටාවෙන් හෙළි වේ.

                ධනේශ්වර ජාතිකවාදයේ බංකොලොත්භාවය සහ රෝස උදම් රැල්ල

                මෙම වැටලීම මගින් ලතින් ඇමරිකාවේ ජාතික ධනේශ්වරයේ පන්ති ස්වභාවය සහ දේශපාලන බංකොලොත්භාවය ශල්‍යකර්ම නිරවද්‍යතාවයෙන් හෙළිදරව් විය. බ්‍රසීලයේ ලූලා ද සිල්වා, මෙක්සිකෝවේ ක්ලෝඩියා ෂයින්බෝම්, කොලොම්බියාවේ ගුස්ටාවෝ පෙට්‍රෝ සහ අනෙකුත් “රෝස උදම් රැල්ල” (“Pink Tide”) නායකයින්, අධිරාජ්‍යවාදයෙන් බිඳී යාමෙන් හෝ මහජන විරෝධය බලමුලු ගැන්වීමෙන් ප්‍රවේශමෙන් වැළකුණු ඇල්මැරුණු හෙලාදැකීම් ඉදිරිපත් කළහ. WSWS ලේඛනගත කළ පරිදි, “ඇමරිකාව වෙනිසියුලාව ආක්‍රමණය කිරීම කෙරෙහි ලතින් ඇමරිකානු ධනේශ්වරයේ සියලුම කොටස්වල කුණු වූ සහ ප්‍රතිගාමී ප්‍රතිචාරය, අධිරාජ්‍යවාදී යුගයේ සියලු ජාතිකවාදී ඉදිරිදර්ශනවල අප්‍රමාණවත් බව පිළිබඳ සාක්ෂියක් ලෙස කම්කරු පන්තිය විසින් ගත යුතුය.”[9]

                දකුණු ආසියාව පුරාම ද බියගුලුකමේ සහ පාවාදීමේ මෙම එකම රටාව ඉස්මතු විය. ශ්‍රී ලංකාවේ, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (ජේවීපී) ජනවාරි 4 වන දින එක්සත් ජනපද ප්‍රහාරය හෙළා දකිමින් සහ ස්වෛරීභාවය පිළිබඳ “මෙම මූලධර්මය බලවත් රටවලට උල්ලංඝනය කිරීමට අයිතියක් නැත” යනුවෙන් ප්‍රකාශයක් නිකුත් කළ අතර, ජාතික ජන බලවේග (එන්පීපී) රජය කැපී පෙනෙන ලෙස වෙනස් ස්ථාවරයක් ගත්තේය. ජේවීපී දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයෙකු වන විදේශ අමාත්‍ය විජිත හේරත්, පක්ෂය සහ එන්පීපී රජය අතර පැහැදිලිව  බෙදුම් කඩනයක් සිදු කරමින්, “දේශපාලන පක්ෂවලට තමන්ගේම මත තිබිය හැකි” අතර, රජය “සියලු පාර්ශවයන් නියෝජනය කරන” බවත් එක්සත් ජාතීන්ගේ යාන්ත්‍රණයන් හරහා ක්‍රියා කළ යුතු බවත් ප්‍රකාශ කළේය. විදේශ අමාත්‍යාංශ නිල ප්‍රකාශය, ආක්‍රමණිකයා නම් කිරීම හෝ මහජන විරෝධය බලමුලු ගැන්වීම ප්‍රතික්ෂේප කරන රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික මගහැරීමේ භාෂාවෙන්, “සංවාදය” සහ “සාමකාමී විසඳුමක්” ඉල්ලා සිටින අතර “ගැඹුරු කනස්සල්ලක්” ප්‍රකාශ කළේය. මෙම භේදය ධනේශ්වර ජාතිකවාදී පාලනයේ හදවතේ ඇති මූලික ප්‍රතිවිරෝධතාව හෙළි කරයි: වරක් අධිරාජ්‍ය විරෝධී ලෙස පෙනී සිටි පක්ෂය දැන්, අධිරාජ්‍යවාදී ආර්ථික හා මිලිටරි සැකසුම් වලට එහි ඒකාබද්ධතාවය අනතුරේ හෙළනු ඇතැයි යන  බිය දරා ගනිමින් වොෂින්ටනය සහ නවදිල්ලිය සමඟ ආරක්ෂක සහයෝගීතා ගිවිසුම් ආරක්ෂා කරයි.

                ඉන්දියාවේ මෝදි රජය ඊටත් වඩා අන්ත වහල්භාවයක් පෙන්නුම් කළේය. ප්‍රහාරයෙන් පැය 24 කට වඩා පසු විදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශය නිවේදනයක් නිකුත් කරමින් “ගැඹුරු කනස්සල්ල” ප්‍රකාශ කළ නමුත් එක්සත් ජනපදය නම් කිරීම හෝ හමුදා ප්‍රහාර හෙළා දැකීම කැපී පෙනෙන ලෙස මග හැරියේය. ජනවාරි 04 වන දින ඉන්දියාවේ ප්‍රතිචාරය වොෂින්ටනය නම් කිරීමෙන් ප්‍රවේශමෙන් වැළකී, ඒ වෙනුවට “සංවාදය හරහා සාමකාමීව ගැටළු විසඳා ගැනීමට අදාළ සියලු දෙනාටම” නොපැහැදිලි ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. මෝදි රජයේ ගණනය කිරීම විනිවිද පෙනෙන සුළුය: ට්‍රම්ප් සමඟ වෙළඳ සාකච්ඡා, ONGC (ඉන්දීය රජය සතු විශාල තෙල් සමාගම) වෙත ගෙවිය යුතු වෙනිසියුලානු තෙල් ගෙවීම් සඳහා විභව ප්‍රවේශය සහ වොෂින්ටනය සමඟ මූලෝපායික හවුල්කාරිත්වය අධිරාජ්‍යවාදී ආක්‍රමණයට එරෙහි ඕනෑම ප්‍රතිපත්තිමය විරුද්ධත්වයකට වඩා ප්‍රමුඛත්වය ගනී.

                පකිස්ථානයේ මිලිටරි ආධිපත්‍යය දරන තන්ත්‍රය සහ බංග්ලාදේශයේ එක්සත් ජනපදයේ සහාය ලත් අන්තර්කාලීන රජය, කිසිදු හෙළා දැකීමේ ප්‍රකාශයක් ඉදිරිපත් නොකර, පුරෝකථනය කළ හැකි නිහඬතාවයක් පවත්වා ගත්හ. දකුණු ආසියාව පුරා, ධනේශ්වර ජාතිකවාදී පක්ෂ සහ ආණ්ඩු–ඒවා වාම-ප්‍රගතිශීලී, හින්දු-ස්වෝත්තමවාදී හෝ ඉස්ලාම්වාදීන් ලෙස පෙනී සිටියත්–අධිරාජ්‍යවාදයේ නිරුවත් බලය ප්‍රකාශ කිරීමට මුහුණ දුන් විට එයට එරෙහි වීමට ඔවුන්ගේ ඓන්ද්‍රීය නොහැකියාව පෙන්නුම් කළහ.

                මෙය ලියොන් ට්‍රොට්ස්කිගේ නොනවතින විප්ලවය පිළිබඳ න්‍යාය සහ පරායත්ත රටවල ජාතික ධනේශ්වර පන්තියට අධිරාජ්‍ය විරෝධී හෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කාර්යයන් ඉදිරියට ගෙන යාමට ඇති නොහැකියාව පිළිබඳ ඔහුගේ විශ්ලේෂණය සනාථ කරයි. ප්‍රතිඵල සහ ශක්‍යතා (Results and Prospects -1906) සහ නොනවතින විප්ලවය (The Permanent Revolution-1928) යන කෘති තුළ, පසුගාමී රටවල ධනවාදයේ ප්‍රමාද වූ සංවර්ධනය, අධිරාජ්‍යවාදයට සහ ඉඩම් හිමි දේපළට ඓන්ද්‍රීයව බැඳී ඇති ධනේශ්වරයක් නිපදවන බවත්, එම පන්තිය ස්වාධීන කම්කරු පන්ති බලමුලු ගැන්වීමට බිය වන බවත්, එබැවින් විදේශ ආධිපත්‍යයට එරෙහිව අරගලයට නායකත්වය දීමට නොහැකි බවත් ට්‍රොට්ස්කි පෙන්නුම් කළේය. රෝස උදම් රැල්ල නියෝජනය කරන්නේ ලතින් ඇමරිකානු ධනේශ්වර ජාතිකවාදයේ ගැලපී ගැනීමේ (accommodation) සහ පාවාදීමේ ඉතිහාසයේ නවතම පරිච්ඡේදය පමණි.

                දක්ෂිණාංශික සහ ෆැසිස්ට් ආන්ඩු තවත් ඉදිරියට ගොස්, ප්‍රහාරය විවෘතව සැමරූහ. 2023 ජනවාරි 8 වන දින බ්‍රසීලියාවේ කුමන්ත්‍රණ උත්සාහයේ නිර්මාපකයින් වූ බ්‍රසීලියානු අන්ත දක්ෂිණාංශිකයෝ, අලුතින් වාසිදායක ජාත්‍යන්තර තත්වයන් යටතේ තමන්ගේම ඒකාධිපති අරමුණු ඉදිරියට ගෙන යාම සඳහා මෙහෙයුම අල්ලා ගත්හ. කොලොම්බියානු ජනාධිපති පෙට්‍රෝට එරෙහිව ට්‍රම්ප්ගේ තර්ජන–”ඔහු තම පශ්චාත් භාගය ප්‍රවේශම් කරගත යුතුය” –සහ කියුබාව සහ නිකරගුවාව ඔහුගේ පරිපාලනය ඉදිරියේ “නොනැසී පවතිනු නැත” යන ප්‍රකාශයන් සංඥා කරන්නේ වෙනිසියුලානු මෙහෙයුම අර්ධගෝලය පුරා අසීමිත ප්‍රචණ්ඩත්වය සඳහා පූර්වාදර්ශයක් ස්ථාපිත කරන බවයි.[10]

                ව්‍යාජ-වමේ ප්‍රති-විප්ලවවාදී භූමිකාව

                ජාත්‍යන්තර නීතිය, රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ආයතන හෝ ප්‍රතිවාදී ධනේශ්වර බලවතුන් සමඟ සන්ධාන තුළ අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහි විරෝධය ස්ථානගත කරන ව්‍යාජ-වාම ප්‍රවාහයන්, ප්‍රතිසංස්කරණවාදී පක්ෂ සහ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන වෛෂයිකව ප්‍රති-විප්ලවවාදී කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි. ඔවුහු මහජන කෝපය ධනේශ්වර දේපළ සබඳතා සහ අධිරාජ්‍යවාදී ආධිපත්‍යයට මූලික වශයෙන් අත නොතබන බෙලහීන ආයාචනා සහ ජාතික මූලෝපායන් වෙතට තල්ලු කරති.

                ජර්මනියේ වාම පක්ෂය (Left Party) මෙම ප්‍රවණතාවය නිදර්ශනය කළේය. ට්‍රම්ප්ගේ ක්‍රියා “රාජ්‍ය ත්‍රස්තවාදය” ලෙස රූපිකව හෙළා දකින අතරම, තම විවේචනය යොමු කළේ අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිව නොව, යුරෝපය තමන්ගේම මහා-බලවත් අභිලාෂයන් වඩාත් ආක්‍රමණශීලී ලෙස ප්‍රකාශ කරන ලෙස ඉල්ලා සිටීම දෙසට ය. WSWS විශ්ලේෂණය කළ පරිදි, වාම පක්ෂය “චාන්සලර් මර්ස් විවේචනය කරන්නේ වමේ සිට නොව දකුණේ සිට” ය. එය, එක්සත් ජනපදයට එරෙහිව සම්බාධක පැනවීමට සහ ඇමරිකානු ක්‍රියාමාර්ගවලට එරෙහිව “සංයුක්ත යුරෝපීය සැලැස්මක්” කැඳවුම් කරමින්, එමඟින් “ජර්මානු සහ යුරෝපීය අධිරාජ්‍යවාදය සඳහා ආක්‍රමණශීලී ක්ෂමාලාපකයින්” ලෙස ක්‍රියා කළේය. [11] ජාත්‍යන්තරව ව්‍යාජ-වාම සංවිධාන හරහා සමාන ‍රටා පෙන්නුම් කළ අතර, ඒ සෑම එකක්ම තමන්ගේ ජාතික ධනේශ්වරයේ භූ දේශපාලනික අවශ්‍යතාවලට කම්කරු පන්තියේ විරෝධය යටත් කළේය.

                ධනේශ්වර ආයතනවලට ආයාචනා කිරීම හරහා අධිරාජ්‍යවාදය මැඩපැවැත්විය හැකි බවත්, “බහු ධ්‍රැවීය” ධනවාදී තරඟය ප්‍රගතිශීලී විකල්ප ඉදිරිපත් කරන බවත්, අනන්‍යතා දේශපාලනය හෝ ප්‍රතිසංස්කරණවාදී පාර්ලිමේන්තුවාදය ස්වාධීන පන්ති අරගලය වෙනුවට ආදේශ කළ හැකි බවත් ලෙස මෙම ප්‍රවනතා මාරාන්තික මිත්‍යාවන් ප්‍රචාරය කරයි. ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය අවධාරණය කළ පරිදි, “යුද්ධයට එරෙහි අරගලය එහි හේතුවට–එනම් ධනවාදය–එරෙහි අරගලයට වෙන් කළ නොහැකි ලෙස බැඳී ඇත. පෞද්ගලික ලාභයට නොව සමාජ අවශ්‍යතා මත සමාජය ප්‍රතිසංවිධානය කිරීමට ධනවාදය ජය ගැනීම සඳහා ස්වාධීන දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් ගොඩනැගීමේ අරමුණින් කම්කරු පන්තිය විසින් එය මෙහෙයවිය යුතුය.”[12]

                දේශීය මානය: විදේශයන්හි යුද්ධය, රට තුල ඒකාධිපතිත්වය

                විදේශයන්හි මිලිටරිවාදයට හැරීම දේශීය වශයෙන් ඒකාධිපතිත්වය තහවුරුකිරීම හා වෙන් කළ නොහැකි ලෙස සමගාමී වේ. WSWS මෙම අත්‍යවශ්‍ය සම්බන්ධතාවය හඳුනා ගත්තේය: “මධුරෝ පැහැරගැනීමේදී ප්‍රකාශිත වන එම අනීතික බව, එම අනුකම්පා විරහිත බව, එම අපරාධකාරී බව, රට තුල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම්වලට පහර දීම්–සමූහ පිටුවහල් කිරීම්, මාධ්‍යයට පහරදීම්, සිවිල් සේවයෙන් පහ කිරීම්, ජනගහනයට එරෙහිව හමුදාව යෙදවීම–මගින් ප්‍රකාශ වේ.”[13] අනවරත යුද්ධයන්ට මුදල් සපයන අතර ඒවා පොලිස් රාජ්‍ය ක්‍රියාමාර්ග නීත්‍යානුකූල කිරීමට යොදා ගන්නා අතරම සමාජ කෝපය පාලක පන්තියට එරෙහිව නොව පිටතට යොමු කරයි.

                මෙම රටාව කතිපයාධිකාරයේ වෛෂයික අවශ්‍යතාවය පිළිබිඹු කරයි. මාක්ස් පෙන්නුම් කළ පරිදි ධනවාදයේ අභ්‍යන්තර ප්‍රතිවිරෝධතා, බාහිර ප්‍රසාරණය සහ අභ්‍යන්තර මර්දනය යන දෙකම ජනනය කරයි. “වංචාව, සමපේක්ෂනය සහ කොල්ලකෑම හරහා තම ධනය රැස් කරගත් සාපරාධී කතිපයාධිකාරයක් ට්‍රම්ප් නියෝජනය කරයි…ඇමරිකානු පාලක පන්තියේ මෙම තෝරාගත්  මෙවලම, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී හෝ නීතිමය ක්‍රම මගින් තවදුරටත් ක්‍රියාත්මක කළ නොහැකි ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා කතිපයාධිකාරිය විසින් වමනය කරන ලද මැරයෙකි.”[14] එකවර වෙනිසියුලාවට පහර දීම සහ දේශීය වශයෙන් ඒකාධිපති පියවර වේගවත් කිරීම, ගැඹුරු වන අර්බුදයට මුහුණ දෙන මූල්‍ය ප්‍රාග්ධනයේ ඒකාබද්ධ වූ පන්ති අවශ්‍යතා  ප්‍රකාශ කරයි.

                විප්ලවීය කර්තව්‍යයන් සහ ඉදිරි මාවත

                වෙනිසියුලාවට එල්ල කරන ප්‍රහාරයෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධයට එරෙහි සටන ධනවාදයට එරෙහි සටනෙන් වෙන් කළ නොහැකි බවයි. ආරක්ෂක පියවරයන් ගැනීම හදිසි වේ: මහා යුද විරෝධී ක්‍රියාමාර්ග බලමුලු ගැන්වීම, මිලිටරි සූදානමට විරුද්ධ වීම සඳහා සේවා ස්ථානවල ක්‍රියාකාරී කමිටු ගොඩනැගීම, විශේෂයෙන් එක්සත් ජනපද කම්කරුවන් සහ ඔවුන්ගේ ලතින් ඇමරිකානු පන්ති සහෝදර සහෝදරියන් අතර කම්කරුවන්ගේ සහයෝගීතාවයේ ජාත්‍යන්තර සබඳතා ඇති කිරීම ආදී ක්‍රියාමාර්ග ඒ අතර වේ.

                නමුත් ආරක්ෂක පියවර විප්ලවවාදී ඉදිරිදර්ශනයට සම්බන්ධ විය යුතුය. බැංකු සහ බහුජාතික සමාගම් අත්පත් කර ගැනීම, කම්කරු කවුන්සිල සහ කම්කරු ආණ්ඩු පිහිටුවීම, ජාත්‍යන්තර සමාජවාදී විකල්පයක් මෙහෙයවීම සඳහා හතරවන ජාත්‍යන්තරයේ ජාත්‍යන්තර කමිටුවේ (හජාජාක) ශාඛා ගොඩනැගීම–මේවා සෑම තැනකම පීඩිත ජාතීන් සහ වැඩ කරන ජනතාවගේ එකම යථාර්ථවාදී ආරක්ෂාවයි. WSWS සඳහන් කළ පරිදි: “පිළිතුර විය යුත්තේ 2026 පන්ති අරගලයේ සහ සමාජවාදය සඳහා මහජන ව්‍යාපාරයක වර්ධනයේ වසරක් බවට පත් කිරීමයි. යුද්ධයට එරෙහි සටන එය උත්පාදනය කරන ධනේශ්වර ක්‍රමයට එරෙහි සටනකි.” [15]

                විප්ලවවාදී අරගලය සඳහා වෛෂයික කොන්දේසි අසාමාන්‍ය වේගයකින් පරිණත වෙමින් පවතී. එක්සත් ජනපදය පුරා, මධුරෝ පැහැර ගැනීම කර්මාන්තශාලා සහ සේවා ස්ථානවල කම්කරුවන් අතර පුළුල් කෝපයක් සහ සැලකිල්ලක් ඇති කර තිබේ. මෙම විරුද්ධත්වය ස්වාධීන පන්ති පදනම් මත සංවිධානය කළ යුතු අතර, ධනවාදයේ පාලනය සුරක්ෂිත කරන ධනේශ්වරයේ සහ ව්‍යාජ-වමේ සියලු කොටස් ප්‍රතික්ෂේප කළ යුතුය. ලතින් ඇමරිකානු කම්කරුවන් “තමන්ගේම” ජාතික ධනේශ්වරය දෙසට නොව අධිරාජ්‍යවාදය පෙරලා දැමීමේ ඒකාබද්ධ අරගලයකදී ජාත්‍යන්තරව ඔවුන්ගේ පන්ති සහෝදර සහෝදරියන් දෙසට නැඹුරු විය යුතුය.

                මාක්ස්වාදී වැඩපිළිවෙලකින් සහ ජාත්‍යන්තර කමිටුව තුළ මූර්තිමත් වන ඓතිහාසික පාඩම් වලින් සන්නද්ධ වූ ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියේ සහ පීඩිත ජනතාවගේ ස්වාධීන දේශපාලන බලමුලු ගැන්වීම හරහා පමණක්, ම්ලේච්ඡත්වයට හා සමූලඝාතනයට ඇද වැටීම නැවැත්විය හැකි අතර ලෝක සමාජවාදී විප්ලවය හරහා සැබෑ මානව විමුක්තිය සඳහා කොන්දේසි නිර්මානය කළ හැකිය.

                යොමුව:

                [1] “Oppose Trump’s criminal invasion of Venezuela! Release Maduro!” WSWS, 4 January 2026, <https://www.wsws.org/en/articles/2026/01/04/avdu-j04.html>

                [2] “US imperialist bandits parade kidnapped Maduro in show trial,” WSWS, 6 January 2026

                [3] “Trump and Miller’s ‘iron law’ of imperialist barbarism,” WSWS, 7 January 2026, <https://www.wsws.org/en/articles/2026/01/07/erjx-j07.html>

                [4] “After Venezuela attack: White House threatens Venezuelan acting president, Cuba and Greenland,” WSWS, 5 January 2026, <https://www.wsws.org/en/articles/2026/01/05/crzb-j05.html>

                [5] “Trump and Miller’s ‘iron law’ of imperialist barbarism,” WSWS, 7 January 2026

                [6] Ibid.

                [7] Ibid.

                [8] “US imperialist bandits parade kidnapped Maduro in show trial,” WSWS, 6 January 2026 , <https://www.wsws.org/en/articles/2026/01/06/zyve-j06.html>

                [9] “Latin America’s bourgeois governments bow to US attack on Venezuela,” WSWS, 6 January 2026, <https://www.wsws.org/en/articles/2026/01/06/slwp-j06.html>

                [10] “Oppose Trump’s criminal invasion of Venezuela!” WSWS, 4 January 2026

                [11] “After Trump’s attack on Venezuela: Germany’s Left Party supports European imperialism,” WSWS, 7 January 2026, <https://www.wsws.org/en/articles/2026/01/07/sfqt-j07.html>

                [12] Ibid.

                [13] “Trump and Miller’s ‘iron law’ of imperialist barbarism,” WSWS, 7 January 2026

                [14] Ibid.

                [15] “Oppose Trump’s criminal invasion of Venezuela!” WSWS, 4 January 2026

                වෙනිසියුලා ආක්‍රමණය: ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ අර්බුදයේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් Read More »

                Epstein

                එප්ස්ටයින් ලිපිගොනු ඇමරිකානු කතිපයාධිකාරයේ සාපරාධීත්වය හෙළි කරයි

                ජේකබ් ක්‍රොස් විසිනි. 

                මෙහි පලවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (ලෝසවෙඅ) 2026 පෙබරවාරි 02 දින ‘Epstein files reveal criminality of American oligarchy’ යන හිසින් පලවූ ඉදිරිදර්ශන ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි. 

                Epstein
                1997 අප්‍රේල් මාසයේදී නිව් යෝර්ක් නගරයේ පැවති වික්ටෝරියාස් සීක්‍රට් “දේවදූතයන්” සාදයේදී ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් (වමේ) ජෙෆ්රි එප්ස්ටයින් සහ බෙල්ජියම් නිරූපිකාවක් වන ඉන්ග්‍රිඩ් සයින්හේව් සමඟ. [ඡායාරූපය:  කොන්ග්‍රසයේ නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩල අධීක්ෂණ කමිටුව]

                සිකුරාදා, අධිකරණ දෙපාර්තමේන්තුව මූල්‍යකරු සහ ලිංගික ජාවාරම්කරු ජෙෆ්රි එප්ස්ටයින්ට අදාළ වීඩියෝ 2,000 කට වැඩි ප්‍රමාණයක් සහ පින්තූර 180,000 ක් ඇතුළුව ලේඛන මිලියන තුනකට වඩා නිකුත් කළේය.

                මෙම ලේඛන, ලිංගික අපයෝජන සඳහා ළමයින් ජාවාරම් කරන ගණිකා සේවා ජාල පවත්වාගෙන ගිය එප්ස්ටයින්, ට්‍රම්ප්, වත්මන් ලෝකයේ ධනවත්ම මිනිසා (එලොන් මස්ක්) සහ ලෝකයේ හිටපු ධනවත්ම මිනිසා (බිල් ගේට්ස්) සමඟ සම්බන්ධ කරයි.

                ලේඛනවල නම් කර ඇති අනෙක් අය අතර: එප්ස්ටයින් සමඟ ඡායාරූපවල දැක්වෙන සහ ඔවුන්ගේ සම්බන්ධතා පිළිබඳ නව ආලෝකයක් විහිදුවන විද්‍යුත් තැපැල් ලිපිවල පෙනී සිටින” හිටපු කුමරු ඇන්ඩෲ (“ආදිපාදවරයා-The Duke” ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ); ඡායාරූප සහ සම්බන්ධතා ද්‍රව්‍යවල පෙනී සිටින බ්‍රිතාන්‍ය බිලියනපති  රිචඩ් බ්‍රැන්සන්; රැස්වීම් සහ රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහ පිළිබඳ කාලසටහන් සහ ලිපි හුවමාරුවේ ලැයිස්තුගත කර ඇති හිටපු භාණ්ඩාගාර ලේකම් සහ හාවඩ් අධිපති ලෝරන්ස් සමර්ස්; 2008 දී වරදකරු වීමෙන් පසුව පවා එප්ස්ටයින්ගේ නිව්යෝර්ක් මන්දිරයේ රැඳී සිටි බව විස්තර කරන හිටපු ඊශ්‍රායල අගමැති එහුඩ් බරක් (Ehud Barak); සහ එප්ස්ටයින් විසින් ඔහුට කාන්තාවන් සැපයීමට කටයුතු කරන ආකාරය විස්තර කරන ඊමේල්වල ඇතුළත් “නිව්යෝර්ක් ජයන්ට්ස්” හි සම හිමිකරු වන බිලියනපති ස්ටීව් ටිෂ්.

                අනෙක් අය අතර හිටපු ජනාධිපති බිල් ක්ලින්ටන්, ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්ගේ හිටපු උපදේශක ස්ටීව් බැනන් සහ එප්ස්ටයින්ගේ සම්බන්ධතා පොත්, ගුවන් ගමන් ලොග් සහ අභ්‍යන්තර සන්නිවේදනයන් හි නම් ඇතුළත් වන, පුළුල් පරාසයක බිලියනපතියන්, මූල්‍යකරුවන්, කීර්තිමත් පුද්ගලයින් සහ නිලධාරීන් ඇතුළත් වේ. නම් කර ඇති සමහර  දෙනෙක් වරද ප්‍රතික්ෂේප කරන අතර අහඹු සම්බන්ධතා පමණක් පිළිගනිති. නමුත්, ලිපිගොනු එප්ස්ටයින්ගේ අපරාධ ව්‍යාපාරය වටා කක්ෂගතව සිටි තදින් අන්තර් සම්බන්ධිත ගෝලීය ප්‍රභූ පැලැන්තියක බියකරු චිත්‍රයක් සපයයි.

                එප්ස්ටයින් දශක ගණනාවක් තිස්සේ ජාත්‍යන්තර ලිංගික ජාවාරම් මෙහෙයුමක් පවත්වාගෙන ගිය මූල්‍යකරුවෙකු වූ අතර, ඔහු සහ ඔහුගේ ධනවත් සහ බලවත් සහචරයින් සඳහා බාලවයස්කාර ගැහැණු ළමයින් සැපයුවේය. 2008 දී ෆ්ලොරිඩාවේ ගණිකා සේවාව සඳහා බාලවයස්කරුවන් ලබා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් වරදකරු වීමෙන් පසු, එප්ස්ටයින්ට, පසුව ට්‍රම්ප්ගේ කම්කරු ලේකම් (ඇමති) ලෙස සේවය කළ ඇලෙක්ස් ඇකෝස්ටා විසින් පිළියෙළ කරන ලද වාසි සහගත ගනුදෙනුවක් පිරි නැමිණි.

                නඩු පවරන්නන්, වින්දිතයින් 30 දෙනෙකු හඳුනාගෙන තිබියදීත්, මෙම ගනුදෙනුව මගින් එප්ස්ටයින්ට වැඩ සදහා නිදහස් කිරීමක් සහිතව ප්‍රාන්ත බන්ධනාගාරයක මාස 15 ක් රැඳවුමක් පමණක්  ලැබුණි. ඩේලි බීස්ට් හි 2019 වාර්තාවකට අනුව, ඇකෝස්ටා ට්‍රම්ප්ගේ සංක්‍රාන්ති නිලධාරීන්ට පැවසුවේ තමන් එම ගනුදෙනුව  සකස් කළේ “එප්ස්ටයින් ‘ඔහුගේ වැටුප් ශ්‍රේණියට වඩා ඉහළින්’ (‘අත ගැසීමට සුදුසු නොවන තරම් ඉහලින්) සිටින බැවින්  ඔහුට පසුබහින ලෙස ඔහුට කියා තුබූ” නිසා බවයි.” ඇකෝස්ටා මෙසේ පැවසූ බව වාර්තා වේ: “එප්ස්ටයින් ‘බුද්ධි අංශයට අයත්’ බවත් එය අත් හැර දමන ලෙසත් මට පැවසුවා.”

                2019 ජූලි මාසයේදී ෆෙඩරල් ලිංගික ජාවාරම් චෝදනා මත එප්ස්ටයින් නැවතත් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී. 2019 අගෝස්තු 10 වන දින මැන්හැටන්හි මෙට්‍රොපොලිටන් නිවැරදි කිරීමේ මධ්‍යස්ථානයේ ඔහුගේ සිර මැදිරිය තුළ ඔහු මියගොස් සිටියදී සොයා ගන්නා ලදී. රජය සහ මාධ්‍ය කිසිදු බැරෑරුම් පරීක්ෂණයකින් තොරව වහාම එය සියදිවි නසාගැනීමක් ලෙස තීන්දු කළේය.

                ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි තිබියදීත්, ප්‍රමුඛ දේශපාලනඥයින් සහ ව්‍යාපාරික නායකයින් අතර එප්ස්ටයින්ගේ සේවාදායකයින් කිසිවෙකු වරදකරුවන් කිරීම කෙසේ වෙතත්, ඔවුන් එක් අයෙකුටවත් එරෙහිව චෝදනාවක් වත් එල්ල වී නැත.

                ට්‍රම්ප්ගේ 2024 මැතිවරණ ප්‍රචාරක ව්‍යාපාරයට විශාලතම තනි පරිත්‍යාගශීලියා වන මස්ක් ගේ නම නිකුතුව පුරාම දැකිය හැකි අතර, ඔහුගේ නම 1,000 වතාවකට වඩා සඳහන් වී ඇත. බාලවයස්කරුවන් ජාවාරම් කිරීම සම්බන්ධයෙන් එප්ස්ටයින් වරද පිළිගෙන තිබීයදීත්, ඉන් වසර හතරකට පසු 2012 නොවැම්බර් මාසයේදී,   මස්ක් ඔහුට විද්‍යුත් තැපෑලක් යවමින්, “ඔබේ දිවයිනේ පවත්වන පිස්සුම දිවා/රාත්‍රි සාදය කවදා  වේවිද?” යනුවෙන් විමසීය.

                2013 දෙසැම්බර් මාසයේදී, මස්ක් නැවතත් එප්ස්ටයින් හමුවීමට උත්සාහ කරමින්, “නිවාඩු සමය තුළ (මම) BVI/St. Bart’s ප්‍රදේශයේ සිටිනු ඇත. මුණගැසීමට හොද අවස්ථාවක් තිබේද?” යනුවෙන් ලිවීය. එප්ස්ටයින් ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ, “මම ඔබ වෙනුවෙන් හෙලිකොප්ටරයක් එවන්නම්.” එප්ස්ටයින්, මස්ක් සහ එප්ස්ටයින්ගේ සහායක ලෙස්ලි ග්‍රොෆ් අතර පසුකාලීන ඊමේල් මගින් 2014 ජනවාරි මස මුලදී දිවයිනට යන ගමන් සම්බන්ධයෙන් අඛණ්ඩ සම්බන්ධීකරණයක් පෙන්නුම් කෙරේ.

                මෙම ඊමේල්, 2019 දී Vanity Fair වෙත මස්ක් කළ ප්‍රකාශයට පටහැනි වන අතර, එහිදී ඔහු එප්ස්ටයින්ගේ දූපතට එන ලෙස වූ නැවත නැවත ආරාධනා ඔහු “ප්‍රතික්ෂේප කළ” බවත් කිසි විටෙකත් සංචාරය නොකළ බවත් සඳහන් කරයි. ගිය සති අන්තයේ දී, මස්ක් ඊමේල් වාර්තා “ව්‍යාජ” ලෙසත්, ලිපිගොනු “අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමක්” ලෙසත් හෙළා දුටුවේය.

                ගේට්ස් ද කැපී පෙනෙන ලෙස පෙනී සිටියි. 2013 දී ඇති එක් විද්‍යුත් මේල් පණිවිඩයක, එප්ස්ටීන් ගේට්ස්ව බ්ලැක්මේල් කිරීමට උත්සාහ කළ බව පෙනෙයි. 

                එහිදී ගේට්ස්ගේ ලිංගාශ්‍රිත රෝගය පිළිබඳ විද්‍යුත් තැපැල් මකා දැමීමට කිරීමේ ඉල්ලීම්, මෙලින්ඩා ගේට්ස්ට රහසිගතව ලබා දීමට එප්ස්ටීන්ගෙන්  ප්‍රතිජීවක ඖෂධ සඳහා ඉල්ලීම් සහ පැහැදිලි ලිංගික විස්තර සඳහන් කර ඇත. ඩොලර් මිලියන ගණනක් දෙන ලෙසත් ඔහු වෙනුවෙන් නිවසක් මිලදී ගැනීමටත් එප්ස්ටයින් ගේට්ස්ට යෝජනා කළේය. මෙලින්ඩා ගේට්ස් පසුව ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කළේ ඇගේ දික්කසාදය සිදු වූයේ ඇගේ සැමියා එප්ස්ටයින් සමඟ පැවැත්වූ සම්බන්ධය නිසා බවයි. එහිදී ඇය එප්ස්ටයින් “දුෂ්ට” ලෙස විස්තර කළාය. 

                2008 දී එප්ස්ටයින් වරදකරු වී වසර ගණනාවකට පසුවත්, ලිංගික සබඳතා සඳහා කාන්තාවන් ලබා ගැනීම සඳහා එප්ස්ටයින්ගේ උදව් ඉල්ලා සිටින New York Giants හි සම හිමිකරු වන බිලියනපති ස්ටීව් ටිෂ්ගේ ඊමේල්ද ලිපිගොනු අතර වේ. ලිපි හුවමාරුවලින් හෙළි වන්නේ එප්ස්ටයින් ප්‍රභූ සේවාදායකයින්ගේ දැනුම ඇතිව ජාවාරමේ ක්‍රියාකාරීව නිරත වූ බවයි. ටිෂ් යනු නිව් යෝර්ක් නගරාධිපති සොහ්රාන් මම්දානි විසින් නැවත පත් කරන ලද NYPD (නිව්යෝක් පොලිස් දෙපාර්තමේන්තු) කොමසාරිස් ජෙසිකා ටිෂ්ගේ ඥාති සහෝදරයෙකි.

                ලිපිගොනු එප්ස්ටයින්ගේ ජාලයේ ජාත්‍යන්තර විෂය පථය අවධාරණය කරයි. අලුතින් නිකුත් කරන ලද ඡායාරූපවලින් පෙනී යන්නේ කලින් ඇන්ඩෲ කුමරු වූ ඇන්ඩෲ මවුන්ට්බැටන්-වින්ඩ්සර්, මුහුණ වසන ලද තරුණ කාන්තාවකගේ සිරුරට ඉහලින් බරවී සිටින ආකාරයයි. බ්‍රිතාන්‍යයේ, New Labour හි ප්‍රධාන නිර්මාතෲ වරයෙක් වන පීටර් මැන්ඩෙල්සන්ට, එප්ස්ටයින්ගෙන් ඩොලර් 25,000 ගෙවීම් තුනක් ලැබුණු බව හෙළි වීමෙන් පසු පක්ෂ භූමිකාවකින් ඉල්ලා අස්විය.

                Epstein1
                එප්ස්ටයින් ලිපිගොනුවල කොටසක් ලෙස අධිකරණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් නිකුත් කරන ලද නවතම ඡායාරූප සමූහයේ, කලින් ඇන්ඩෲ කුමරු වූ ඇන්ඩෲ මවුන්ට්බැටන්-වින්ඩ්සර්, නාඳුනන කාන්තාවක් මත වකුටු වී සිටී. [ඡායාරූපය: කොන්ග්‍රසයේ නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩල අධීක්ෂණ කමිටුව]

                වාණිජ ලේකම්(ඇමති) හොවාර්ඩ් ලුට්නික් ද එප්ස්ටයින් ගෙන් දුරස්ථ වීමට උත්සාහ කළ අතර, එප්ස්ටයින්ගේ මහල් නිවාසයේ “සම්බාහන මේසයක්” දැකීමෙන් පසු 2005 දී ඔහු සබඳතා කපා දැමූ බව ඔහු කියා සිටියේය. කෙසේ වෙතත්, ඊමේල් මගින් පෙන්නුම් කරන්නේ ලුට්නික් 2012 අගභාගයේදී තරම් , එනම් (එප්ස්ටයින්) වරදකරු වීමෙන් පසුව ද, එප්ස්ටයින් සමඟ ලිපි හුවමාරු කර ගත් බවයි. 2012 දෙසැම්බර් මාසයේ එක් විද්‍යුත් තැපෑලකට අනුව, ලුට්නික් තම පවුලේ අය සහ වයස අවුරුදු හතේ සිට 16 දක්වා දරුවන් සමඟ සංචාරය කරමින් සිටියදී කැරිබියන් වල රාත්‍රී භෝජන සැලසුම් සම්බන්ධීකරණය කළේය.

                සමස්ත ආන්ඩු, බැංකු සහ සමාගම් පවත්වාගෙන යන මෙම බලගතු පුද්ගලයින් කියා සිටින්නේ එප්ස්ටයින් යනු කවුරුන්දැයි (සැබෑ ස්වභාවය) තමන් දැන නොසිටි බවයි. මොන මනස්ගාතයක් ද, හැමෝම දැන සිටියා! ඔහුගේ සම්බන්ධතාවල දැවැන්ත පරිමාණය, ඔහුගේ ජාලයේ අසාමාන්‍ය ප්‍රවේශය/පැතිරි දුර, පාලක පන්තියේම ස්වභාවය ගැන හෙළිදරව් කරයි.

                ලේඛන නිකුත් කෙරුනද, නිකුත් කරන ලද දේ සහ කුමන තොරතුරු ඉවත්කර (redact) ඇත්ද යන්න ඇතුළුව, සෑම අංගයක්ම වංචාවෙන් ආවරණය වී ඇත. සිකුරාදා සවස එප්ස්ටයින්ගේ වින්දිතයින් 20 දෙනෙකු විසින් අත්සන් කරන ලද ප්‍රකාශයක, අත්සන් කරන්නන් මෙසේ ලිවීය: “ජෙෆ්රි එප්ස්ටයින් ලිපිගොනු වල මෙම නවතම නිකුතුව විනිවිදභාවයක් ලෙස අලෙවි කරනු ලැබේ, නමුත් එය ඇත්ත වශයෙන්ම කරන්නේ වින්දිතයන් හෙළිදරව් කිරීමයි. නැවත වරක්, වින්දිතයන් ගේ නම් සහ හඳුනාගැනීමේ තොරතුරු හෙළිදරව් කරමින් පවතින  අතර, අපව අපයෝජනය කළ පිරිමින් සඟවා ආරක්ෂා කර ඇත.”

                වඩාත් මූලික දේශපාලන ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු නොලැබෙන අතර, එය පාලක පන්තිය අතේ පැවතුනහොත්, දිගටම පිළිතුරු නොලැබෙනු ඇත. එප්ස්ටයින් ස්වාධීන ක්‍රියාකරුවෙකු නොවීය. ඔහු සේවය කළේ කාගේ අවශ්‍යතා සඳහාද? ඔහු සීඅයිඒ, මොසාඩ් හෝ වෙනත් බුද්ධි ආයතනයක් සඳහා සේවය කළේද? එප්ස්ටයින් “බුද්ධි අංශයට අයත්” බවට ඇකෝස්ටා කළ ප්‍රකාශය කිසි විටෙකත් විමර්ශනය කර නොමැත.

                සම්බන්ධ වූ නිශ්චිත පුද්ගලයින්ට අමතරව, එප්ස්ටයින් අපචාරය සමාජ පන්තියක ස්වභාවය හෙළි කරයි. ඇමරිකානු කතිපයාධිකාරය පරපෝෂිතභාවය, සමපේක්ෂනය සහ වංචාව හරහා තම ධනය රැස් කරගෙන ඇත. එය, එහි සමාජ පැවැත්ම තුළ, අත්පත් කර ගැනීමේ ආකාරය තුල, ඇමරිකානු දේශපාලනයේ මුදුනේ ලැග සිටින අපරාධකාරී පන්තියකි. එහි ධනය, මූල්‍ය උපාමාරු, සංගතවල වංචා, යුද ලාභ ලැබීම සහ බිලියන සංඛ්‍යාත ජනතාව සූරාකෑමේ ප්‍රතිඵලයකි.

                කතිපයාධිකාරය තමන් නීතියට ඉහළින් සිටින බවට වන හැඟීමක් දරා සිටී. ට්‍රම්ප් යනු මෙම පන්තියේ පුද්ගලාරෝපණයයි–ඔහු නිර්ලජ්ජිත ලෙස අපරාධකාරී, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සම්මතයන්ට අපහාස කරන, විවෘතව ෆැසිස්ට් ප්‍රචණ්ඩත්වය උසිගන්වන සහ යුද්ධයට කුමන්ත්‍රණය කරන අයෙකි. ඔහුගේ පරිපාලනය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව වැදගැම්මකට නැති කඩදාසි කැබැල්ලක් ලෙස සලකන අතර ජාත්‍යන්තර නීතිය අදාළ නොවේ යයි සලකයි. උප ජනාධිපති ජේ.ඩී. වැන්ස්ගේ වචන වලින් කිවහොත්, “නිරපේක්ෂ දණ්ඩමුක්තිය” සහිතව, පුරවැසියන් හෝ පුරවැසියන් නොවන පුද්ගලයින් ඝාතනය කිරීමේ අයිතිය එය ප්‍රකාශ කරයි.

                ඇමරිකානු පාලක පන්තිය දේශපාලනික, සමාජීය, නීතිමය සහ සදාචාරාත්මක පරිහානියක ගිලී සිටී. එප්ස්ටයින් අපචාරය එයට කැඩපතක් ඔසවා තබයි. 

                එප්ස්ටයින් ලිපිගොනු ඇමරිකානු කතිපයාධිකාරයේ සාපරාධීත්වය හෙළි කරයි Read More »

                IMG 0657

                Political Report for the Week ending 31 January 2026

                Compiled by SocialismAI.com 

                This report synthesises and analyses the main political, geopolitical and economic developments covered by the World Socialist Web Site in the week ending 31 January 2026. It locates events within the deeper dynamics of class struggle, imperialism and the global capitalist crisis, and draws the immediate political conclusions and tasks for the international working class.

                1. Imperialism on the march — preparations for new wars

                The central story of the week was the open escalation of US imperialism. The Trump administration’s mounting threats and military deployments toward Iran were documented and analysed as preparations for a major new act of aggression, not isolated bellicose rhetoric. The WSWS outlined the scale and danger of the US build-up of forces, the carrier strike group deployments and the propaganda pretexts being assembled to legitimise strikes on Iran (Trump administration threatens new war against Iran). The UN Security Council posturing and Washington’s invocation that “all options are on the table” were exposed as part of a regime-change strategy that follows Washington’s recent attack on Venezuela and its abduction of President Maduro (Washington menaces Iran at UN Security Council; After Venezuela, Trump targets Iran).

                From an international-class perspective, WSWS emphasises that these moves are expressions of imperialism’s strategic imperative to control resources, markets and trade routes (notably oil and gas), to attempt to subordinate rivals such as China and to shore up domestic political authority through foreign adventurism. The analysis rejects humanitarian or “democratic” pretexts and situates the drive to war in the logic of capitalist rivalry and the breakdown of lawful institutions.

                2. Repression at home — war and dictatorship as two sides of capitalist rule

                The week reinforced the WSWS argument that war abroad and repression at home are inseparable. Coverage tied the Trump government’s domestic assaults—paramilitary policing, the killing of migrants and threats to invoke the Insurrection Act—to the same oligarchic interests driving foreign aggression (New Year Fund appeal on the rise of dictatorship and war). The ruling class’s resort to exceptional measures is explained as an attempt to impose social discipline and to defend the profits and privileges of the financial oligarchy amid global economic turmoil.

                3. Intensifying class conflict — strikes and workplace resistance worldwide

                While imperialist tensions dominate geopolitics, the working class continued to push back across continents. WSWS’s regular “Workers Struggles” reports registered growing militancy: Belgian rail workers launched a five-day national strike against austerity and pension attacks; French bank employees struck over pay and restructures despite record bank profits; and hospital, education and municipal workers staged sustained actions in the UK, Italy and Africa (Workers Struggles: Europe, Middle East & Africa). In Asia and the Pacific, mass actions by gig workers, ambulance crews and casino staff testified to mounting resistance to wage cuts, precarious contracts and privatisation moves (Workers Struggles: Asia and Australia).

                These labour struggles reflect the material pressures produced by austerity, inflation and corporate profit-seeking. They demonstrate the objective potential power of the working class, but WSWS warns that this potential is being squandered by union bureaucracies that isolate workers and broker sellouts.

                4. Material forces driving the crisis

                WSWS analyses the above dynamics as rooted in the global capitalist crisis: mounting sovereign and private debt, falling rates of profit, currency instability and the scramble for strategic raw materials. The ruling elites respond with a two-pronged strategy—intensify exploitation at home through austerity and wage suppression, and secure imperial advantage abroad via military force. The result is the simultaneous escalation of poverty, layoffs and militarism.

                5. Political implications and class tasks

                • Build political independence: WSWS insists that workers must break from bourgeois parties and pseudo-left forces that either collaborate with imperialism or reduce resistance to parliamentary petitions. The only credible barrier to war and austerity is the organised power of the working class.
                • Organise rank-and-file committees: To counter union sellouts and unify struggles across workplaces and borders, the WSWS calls for the formation of rank-and-file committees and an International Workers Alliance of Rank-and-File Committees.
                • Defend democratic rights: Immediate campaigns must be mounted to oppose police militarisation, arbitrary detention and censorship; the fight for democratic rights is inseparable from the fight against war and austerity.
                • Political education and leadership: WSWS stresses the urgent need to rebuild revolutionary political leadership rooted in Marxism. Initiatives such as Socialism AI and WSWS educational work are presented as tools to equip workers and youth with theory and organisation.

                6. Action guidance

                Workers should link strikes and local struggles to an international political strategy: refuse austerity bargains that trade away living standards; demand immediate protections for democratic rights; and build cross-border solidarity committees to coordinate industrial and political action. To connect understanding with organised resistance, the WSWS urges workers to join efforts to build an independent socialist movement and to consider affiliating with the Socialist Equality Party’s organising work: https://www.wsws.org/en/special/pages/sep/us/join.html

                — World Socialist Web Site / International Committee of the Fourth International

                Political Report for the Week ending 31 January 2026 Read More »

                Maduin

                ‘කොමියුනිස්ට්’ විරෝධී ඉන්දුනීසියානු මහා ජන සංහාරයෙන් 60 වසරක් – 2  කොටස

                මිගාර මල්වත්ත විසිනි.

                මෙම ලිපි මාලාවේ 01 කොටස 2025 නොවැම්බර් 29 දින පළ විය.

                East India Islands
                මැලේසියාව, මෙලනීසියාව, නැගෙනහිර ඉන්දියානු දූපත්, පැපුවා නිව් ගිනියාව–එන්සයික්ලොපීඩියා බ්‍රිටනිකා, 10 වන සංස්කරණය, 1902

                ජපන් ආක්‍රමණය සමග ලන්දේසි පාලනය බිද වැටෙයි

                1914 පළමු ලෝක යුද්ධය පුපුරා යාම මගින් සනිටුහන් වූයේ, සමාජ ආර්ථික ක්‍රමයක් ලෙස ධනපති ක්‍රමයටත්, එය මෙහෙය වන ධනපති පන්තියටත්, තවදුරටත් ප්‍රගතිශීලී ඓතිහාසික කාර්යභාරයක් ඉතිරිව නොමැති බවයි. එහෙයින්, වැඩි දියුණු ධනපති අධිරාජ්‍යවාදී රටවල නිෂ්පාදිතයක් වූ විජිත, අර්ධ විජිත රටවල ධනපති පන්තීන්ට සිය උපතෙන්ම හිමි වූ බෙලහීන බව ජය ගනිමින් සිය පැවැත්ම තහවුරු කර ගැනීම සදහා, ඒ හෝ මේ අධිරාජ්‍ය බලයක පිහිට පැතීම අනිවාර්ය වූ අතර, ඔවුන්ට තම රටවල දී ක්‍රියා කිරීමට සිදු වූයේ, කම්කරු පීඩිත මහජනතාවගේ විමුක්තිදායකයන් ලෙස නොව අධිරාජ්‍යවාදයේම දේශීය කොම්ප්‍රොදෝරු ධනපති පන්තියක් ලෙසිනි. එහෙයින්, මෙම ඊනියා “නිදහස්” රාජ්‍යයන් පාලනය කිරීමේ අධිරාජ්‍යවාදයේ නව නියෝජිතයන් පිරිසක් හැටියට මෙම දේශීය ධනේශ්වරය ඉස්මතු විය. මෙසේ, පශ්චාත් දෙවන ලෝක යුද සමයෙහි පිහිටුවනු ලැබූ ඊනියා “නිදහස්” ජාතික රාජ්‍යයන්ට අධිරාජ්‍යවාදයෙන් මිදී සැබෑ ජාතික විමුක්තියක් අත්කර දීමට නොහැකි වන ලෙස, ඒවා දේශීය කොම්ප්‍රොදෝරු ධනපති පන්තිය මගින් අධිරාජ්‍යවාදයට බැද දමා තිබුණි.

                ජාතික ධනේශ්වරය, ලන්දේසී අධිරාජ්‍යවාදය සමඟ මෙන්ම ජපන් අධිරාජ්‍යවාදය සමග ද ප්‍රතිගාමී ගනුදෙනු මාලාවකට එළඹුණු ඉන්දුනීසියානු ඉතිහාසය තුළ මෙම සත්‍යය පැහැදිලිවම දැකිය හැකිය.

                1942 මුල් භාගයේදී ජපනුන් ලන්දේසි නැගෙනහිර ඉන්දීය කොදෙව් ප්‍රදේශ අල්ලා ගැනීමත් සමඟ වසර 300 ක ලන්දේසි යටත් විජිත පරිපාලනය එක්වරම අවසන්වූ බව සඳහන් කළෙමු. මිලිටරිමය වශයෙන්, ජපානය ලන්දේසි අධිරාජ්‍ය උපකරණ බිඳ දැමූ අතර බොහෝ යටත් විජිත ආයතන විසුරුවා හැරියේය; දේශපාලනිකව සහ සමාජීය වශයෙන්, ජපන් අත්පත් කර ගැනීම මගින් මර්දනය සහ නව අවස්ථාවන් විවෘත කිරීම් යන දෙකම ඇති කළේය. ජපන් පාලනය ලන්දේසි සිවිල් පරිපාලනයේ සමහර අංග අහෝසි කළේය; සුකර්නෝගේ අනුග්‍රහය සහිතව බලහත්කාරයෙන් බඳවා ගත් ශ්‍රමය බලමුලු ගැන්වූහ; ඔවුන්ගේ යුද ප්‍රයත්නය සඳහා සහල් සහ අනෙකුත් සම්පත් ඉල්ලා සිටියහ; ඉන්දුනීසියානු සමාජ ක්‍රියාකාරීන් සහයෝගයෙන් තෝරාගෙන රැඩිකල්කරණය කළ දේශීය ව්‍යුහයන් (උදා: ජපන් පාලිත “සහායක” සංවිධාන) නිර්මාණය කළහ. මෙම පියවරයන් මහ ජනයාට පුළුල් දුෂ්කරතා ඇති කළේය. ජාවාහි සමහර කොටස්වල සාගතය සහ අනෙකුත් ප්‍රදේශවල බලහත්කාර ශ්‍රමය (රොමුෂා) ඇති කරන ලදී. එම නිසා ජපන් වාඩිලා ගැනීම ලන්දේසි අධිකාරියට වල කපන අතරතුර පවා ජපන් විරෝධී සමාජ අතෘප්තිය ජනනය කළේය.

                ජපානයේ මෙම වාඩිලෑමේ ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ ආර්ථික පැහැරගැනීම් මගින් පන්ති ප්‍රතිවිරෝධතා තියුණු කළේය: මෙලෙස බලපෑමට ලක් වූ ප්‍රදේශවල ගොවි කැරලි සහ කම්කරු නොසන්සුන්තාව තීව්‍ර විය. අනෙක් අතට, ජපානය උපායමාර්ගික හේතූන් මත ඉන්දුනීසියානු දේශපාලන ජීවිතයේ සමහර අංග සකස් කළේය: ඒ, පැරාමිලිටරි සංයුතීන් (PETA වැනි) පුහුණු කිරීම, ජාතිකවාදී ප්‍රචාරක ආයතනවල වර්ධනයට ඉඩ දීම සහ ජාතිකවාදී නායකයින්ට සීමිත පරිපාලන භූමිකාවන් ලබා දීම ආදියයි. මෙම උපායශීලී ක්‍රියාමාර්ග මගින් අනික් අතට මහජන දේශපාලනීකරණයක් ඇති විය: බුද්ධිමතුන්, තරුණ ජාල සහ නව මහජන සංවිධාන පසුව විප්ලවවාදී කාල පරිච්ඡේදයේ මූලික බලවේග බවට පත්විය. මේ අනුව, වාඩිලෑම යටත් විජිත විරෝධී අරගලයේ සමාජ පදනම ප්‍රතිව්‍යුහගත කළේය: දේශපාලනීකරණය වූ ජාතිකවාදී සුළු ධනේශ්වර නායකත්වයක් අරගලයේ මෑත කාලීන යුද අත්දැකීම් සහිත සන්නද්ධ හිටපු හමුදා නිලධාරීන් සහ නාගරික සේවකයින්ගේ වර්ධනය වන කණ්ඩායමක් සමඟ පෙළ ගැසී සිටියේය.

                ජාතික ධනේශ්වරය අධිරාජ්‍යවාදීන් සමඟ කේවල් කරයි 

                දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේදී සුකර්නෝ සහ ජාතික ධනේශ්වරය ජාතික ස්වයං පාලනයක් ලබා ගැනීමේ අපේක්ෂාවෙන් වාඩිලාගෙන සිටි ජපන් හමුදා සමඟ වැඩ කළහ. 1945 අගෝස්තු මාසයේදී ජපානයේ හදිසි යටත් වීම, මෙම දූපත් සමූහය පුරා දේශපාලන රික්තයක් නිර්මාණය කළේය. ජාතිකවාදී නායකයින් වන සුකර්නෝ සහ මොහොමඩ් හට්ටා එම රික්තය පිරවීමට ඉක්මනින් පියවර ගත්හ: 1945 අගෝස්තු 17 වන දින ඔවුහු ඒකපාර්ශිකව ඉන්දුනීසියානු ජනරජය (Republic of Indonesia) ප්‍රකාශයට පත් කළහ. 

                එහෙත් 1945 අවසානයේ හා 1946 මුල් වකවානුව තුළ නැවත වරක් යුද්ධයෙන් හෙම්බත්ව සිටි ලන්දේසීන්, මිත්‍ර හමුදාවල සහායද සහිතව, තම පැරණි යටත්විජිතය අල්ලා ගැනීමේ මිලිටරි  ආක්‍රමණය සිදු කළ අතර, ඉන් පසු වසර හතරක කාලය ජාතික නිදහස් ව්‍යාපාරයට එරෙහිව ලේවැකි යුද්ධයක් දියත් කළේය. 1945 සහ 1949 අතර කාලය තුළ, සුකර්නෝ ඇතුලු ජාතික ධනේශ්වරය ලන්දේසීන් සමග සමතයක් සඳහා කේවල් කරන අතර, ඉන්දුනීසියානු සමාජය දැවැන්ත සමාජ බලමුලු ගැන්වීමක් අත් දුටුවේය. නාගරික මධ්‍යස්ථානවල කම්කරුවන් ජීවන තත්වයන් සඳහා වැඩ වර්ජනය කළහ; ගොවීන් සමහර ප්‍රදේශවල ඉඩම් අත්පත් කර ගත් අතර, යටත් විජිත හමුදා ඉවත් වූ විට හෝ දුර්වල වූ පසු බොහෝ මිලීෂියා භටයන්–සමහරක් සංවිධානාත්මක හා බොහෝ ඒවා ස්වයංසිද්ධව–නගර සහ ගම්බද ප්‍රදේශ පාලනය කළහ. හිටපු ජපන්-පුහුණු ඒකක සහ තරුණ කණ්ඩායම් සන්නද්ධ ප්‍රතිරෝධයේ හරය සැපයීය; හිටපු PETA නායකයින් සහ ජනරජ මිලීෂියා භටයන් බොහෝ විට මධ්‍යම ජනරජ ආණ්ඩුවෙන් ස්වාධීනව ක්‍රියාකාරී විය.

                ජාතික ධනේශ්වර නායකයින්ගේ ඉදිරිදර්ශනය වූයේ අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිව නිර්ධන පන්ති නැගිටීමකට නායකත්වය දීම නොව, තම පරිපාලනයක් ස්ථාපිත කිරීම සහ ලන්දේසීන් සමඟ සාකච්ඡා පැවැත්වීම සඳහා ඔවුන්ගේ අත ශක්තිමත් කර ගැනීමයි. ඊට ලන්දේසි අධිරාජ්‍යවාදයේ ප්‍රතිචාරය වූයේ නව ඉන්දුනීසියානු තන්ත්‍රය මර්දනය කිරීම සඳහා කුරිරු යුද්ධයක් දියත් කිරීමයි.

                ලින්ගඩ්ජාටි හා රෙන්විල් ගිවිසුම් හෙවත් සුකර්නෝ, ලන්දේසි හා එක්සත් ජනපද සම්මුතිය 

                ලන්දේසි හමුදාවන්ට එරෙහිව ඉන්දුනීසියාව පුරා සන්නද්ධ විරෝධයක් පුපුරා ගිය විට, PKI නායකත්වයේ සහාය ඇතිව සුකර්නෝ, ලන්දේසීන් සමඟ සම්මුති ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කළ අතර 1947 මාර්තු මාසයේදී ලින්ගඩ්ජාටි ගිවිසුම (Linggadjati Agreement) අත්සන් කළේය. මෙම ගිවිසුම මගින් ෆෙඩරල් ව්‍යුහයක් නිර්මාණය කරන ලද අතර එහිදී ඉන්දුනීසියානු ජනරජය ඉන්දුනීසියානු ෆෙඩරල් එක්සත් ජනපදයේ සංඝටක රාජ්‍ය තුනෙන් එකක් බවට පත් විය. අනෙක් රාජ්‍ය දෙක වූයේ බෝර්නියෝ ප්‍රාන්තය (බටහිර බෝර්නියෝ/කලිමන්තන්)  සහ නැගෙනහිර ඉන්දුනීසියානු ප්‍රාන්තය (1946 දෙසැම්බර් මස පිහිටුවන ලද සුලවෙසි, මලුකු සහ සුන්ඩා දූපත් සහිත Great Eastern State) යන ඒවාය.  ලන්දේසීන් ජාවා, මදුර සහ සුමාත්‍රා මත ඉන්දුනීසියානු ජනරජ පාලනය නාමිකව පිළිගත් අතර ඔවුන්ගේ හමුදා ඉවත් කර ගැනීමට එකඟ විය. සැබැවින්ම, ලන්දේසීන් මෙය තම හමුදා ගොඩනඟා ගැනීමට සහ 1947 ජූලි මස  දියත් කළ (පළමු පොලිස් ක්‍රියාමාර්ගය–police action–ලෙස හැඳින්වූ) අසමසම ම්ලේච්ඡත්වයේ නව ප්‍රහාරයකට සූදානම් වීමට හුස්ම ගැනීමේ ඉඩක් ලෙස භාවිතා කළහ. ගිවිසුම අනුව ලන්දේසි අධිරාජ්‍යයා රාජ්‍ය නායකයා ලෙස පිළිගැනීම හා නෙදර්ලන්ත-ඉන්දුනීසියානු සංගමයක් පිහිටුවීම සඳහා රජයන් දෙකම සහයෝගයෙන් කටයුතු කළ යුතු විය. ලින්ගඩ්ජාටි ගිවිසුම අත්සන් කිරීමෙන් පසු ලන්දේසීන් ෆෙඩරල් ව්‍යුහයක් තුළ තමන්ගේ රූකඩ තන්ත්‍ර දෙක–බෝර්නියෝ රාජ්‍යය සහ නැගෙනහිර ඉන්දුනීසියානු රාජ්‍යය–ජනරජයට සමාන පාලන බලයක් ලබන පරිදි පිහිටුවා ගැනීමට කටයුතු කළහ. ඒ, බෙදා දුර්වල කොට පාලනය කිරීමේ උපායේ කොටසක් ලෙසය. ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක කිරීම සම්බන්ධයෙන් ලන්දේසීන් විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද ඒකාබද්ධ පොලිස් බලකායක් පිහිටුවීම ඇතුළු යෝජනා ඉන්දුනීසියානු ජනරජය විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී. 1947 ජූලි මස 20 දින ලන්දේසීන් විසින් ලින්ගඩ්ජාටි ගිවිසුම අවලංගු කර ඉන්දුනීසියානු ජනරජය පෙරළා දැමීම සඳහා යුද මෙහෙයුමක් (පළමු පොලිස් ක්‍රියාමාර්ගය) දියත් කරන ලදී.

                මෙම කාල පරිච්ඡේදය තුළ, චීනයේ මාවෝවාදීන් විසින් චීනයේ චියැං කායි ශෙයික් පාලනයට එරෙහිව ගෙන ගිය සාර්ථක යුද්ධය නිසා කලාපය තුළ මාවෝවාදයේ අනුහස වැඩිවිය. චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය ද, PKI මෙන් නිර්ධන පාන්තික පක්ෂයක් ලෙස හැදින්වූ බැවින්, චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ මෙම “සාර්ථකත්වයෙන්” ආශ්වාදය ලැබූ ලක්ෂ සංඛ්‍යාත කම්කරුවන් හා ගොවීන් PKI වටා රැලි විය. මුලින් ලන්දේසි අධිරාජ්‍යයේ ද, දෙවනුව ජපන් අධිරාජ්‍යවාදයේ ද දැඩි මර්ධනකාරී පාලනයෙන් හෙම්බත් වීම, එමෙන්ම දේශීය ධනේශ්වර පාලක පන්තිය කෙරෙහි වූ  ඉන්දුනීසියානු කම්කරු පීඩිත මහජනතාවගේ විශ්වාසය බිද වැටීම මෙලෙස කම්කරු පීඩිත මහජනතාව PKI වටා රැලි වීමට හේතුවිය. ලන්දේසීන්ට එරෙහි යුද්ධයේදී, කම්කරුවන් සහ ගොවීන් නැවත නැවතත් දේපළ අත්පත් කරගනිමින් මහා වෘත්තීය සමිති පිහිටුවන ලදී.

                PKI හි මෙම විශාල වර්ධනයෙන් තැති ගත් බෙලහීන කොම්ප්‍රොදෝරු ධනපති පන්තියක් වූ ඉන්දුනීසියානු දේශීය ධනපති පාලක පන්තිය ඉන්දුනීසියානු කම්කරු පීඩිත මහජනතාවට එරෙහිව දැන් අධිරාජ්‍යවාදය සමග පෙළ ගැසුණි. මෙම වර්ධනයන් අභියෝග වීමෙන් අමීර් ස්ජාරිෆුදින් අගමැති ලෙස කටයුතු කරන ලද, සුකර්නෝගේ  රිපබ්ලිකන් (ජනරජ) ආණ්ඩුව 1948 ජනවාරි මාස 09 දින රෙන්විල් ගිවිසුම (Renville Agreement) අත්සන් කළේය. මෙම  ගිවිසුම නෙදර්ලන්තය සහ ඉන්දුනීසියානු ජනරජය අතර එක්සත් ජාතීන්ගේ යහපත් කාර්යාල කමිටුව (Good Offices Committee ) විසින් මැදිහත් වීමෙන් ඇති කළ එකකි. යහපත් කාර්යාල කමිටුව ජාතීන් තුනකින් සමන්විත විය. ඉන්දුනීසියාව එහි නියෝජිතයා ලෙස ඕස්ට්‍රේලියාව ද, නෙදර්ලන්තය බෙල්ජියම ද නම් කළ අතර දෙපාර්ෂවයම තුන්වන “අපක්ෂපාතී සාමාජිකයා” සඳහා ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය එක් කර ගැනුණි.

                Renville Agreement Negotiations
                1947 දෙසැම්බර් 8 වන දින USS රෙන්විල් නෞකාව තුළ සාකඡ්චා පැවැත්වෙමින්. වීකිපීඩියා වෙතින්

                එහෙයින් සැබැවින්ම මෙය, ඉන්දුනීසියානු කම්කරු පීඩිත මහජනතාවට එරෙහිව අධිරාජ්‍යවාදය විසින් පටවන ලද ගිවිසුමක් වූ අතර,  එමගින්, ඉන්දුනීසියාවේ කර්මාන්ත හා සම්පත් වල අති මහත් වූ වැඩි කොටස  ලන්දේසීන්ට හිමිවිය. එපමණක් නොව මෙම ගිවිසුමෙහි “අපක්ෂපාතී සමාජිකයා” වූ එක්සත් ජනපදය ඉදිරිපත් කරන ලද එක් විසදුමක් වූයේ ලන්දේසින් අත්පත් කර ගත් භූමියේ වාඩි ලාගෙන සිටි PKI නායකත්වයෙන් යුත් “මහජන සන්නද්ධ ඒකක” විසිරුවා හැර, ඒ වෙනුවට සුකර්නෝ සහ ඔහුගේ ජෙනරාල්වරුන් විසින් පාලනය කරනු ලබන ධනේශ්වර “ඉන්දුනීසියානු ජාතික සන්නද්ධ හමුදා” ස්ථාපිත කිරීමයි. 

                සුකර්නෝ රජය PKI මර්දනය දිගේලි කරයි

                1926-27 කැරැල්ලෙන් පසු ලන්දේසීන් විසින් තහනම් කරන ලද PKI නැවත සක්‍රීය ප්‍රසිද්ධ ක්‍රියාකාරීත්වයට එළඹියේ 1945 ඔක්තෝම්බර් 21 එය නැවත නිළ වශයෙන් පිහිටුවීමෙනි. 1948 සැප්තැම්බර් මාසයේදී, නැගෙනහිර ජාවාහි මඩුයින් නගරයේදී PKI විසින් හට්ටා-සුකර්නෝ රජයට එරෙහිව කැරැල්ලක් ඇති කරන ලදී. මෙය “මඩුයින් කැරැල්ල” (Madiun Affair/1948 PKI Rebellion) ලෙස හැඳින්වේ. 1948 ජනවාරි මාසයේදී අගමැති ධුරයට පත් වූ මොහොමඩ් හට්ටාගේ රජය, කොමියුනිස්ට් පාලනය යටතේ පැවති ගරිල්ලා ඒකක විසුරුවා හැරීමට  සැලසුම් කළ අතර, PKI මෙයට විරුද්ධ වූයේ කොමියුනිස්ට් ජාතික ඉදිරිපෙළක් (communist-led national front) සඳහා ආයාචනා කරමිනි. එසේම PKI විසින් රෙන්විල් ගිවිසුමේ ලන්දේසීන්ට සපයන ලද සහන විවේචනය කරන ලදී. 1948 සැප්තැම්බර් 18 වන දින, මඩුයින් හි ප්‍රාදේශීය කොමියුනිස්ට් අණදෙන නිලධාරියෙකු විසින් බලය අල්ලා ගැනීමත් සමඟ කැරැල්ල ආරම්භ විය. PKI සහ එහි පෙරමුණු සංවිධානය වන මහජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පෙරමුණ (FDR) විසින් මෙහෙයවන ලද වාමාංශික බලවේග එයට සම්බන්ධ විය. සුකර්නෝ-හට්ටා රජය දැඩි ක්‍රියාමාර්ග ගත් අතර, මාස තුනක් තුළ කැරැල්ල මර්දනය කරන ලදී. බොහෝ PKI නායකයින් ඝාතනය කරන ලද අතර අනෙක් අය සිරගත කෙරුණි.

                Maduin
                1948 සැප්තැම්බර් මාසයේදී මැඩියුන්හිදී ඉන්දුනීසියානු හමුදාව විසින් මාංචු දැමූ කොමියුනිස්ට්වාදීන් පිරිසක් රඳවා ගනු ලැබේ. Wikipedia Commons

                රෙන්විල් සහ ලින්ගඩ්ජාටි ගිවිසුම් මගින් ඉන්දුනීසියානු භූමි ප්‍රදේශ තුළ විදේශිකයන්ට දේපළ තබා ගැනීමට සහ ආර්ථික යටිතල පහසුකම් පාලනය කිරීමට ඇති අයිතිය එලෙසම පිළිගත්තේය. රෙන්විල් ගිවිසුම මගින් ජාවා හි සීනි කම්හල්වලින් අඩක්, ඉන්දුනීසියාවේ රබර්වලින් සියයට 75 ක්, කෝපිවලින් සියයට 65 ක්, තේවලින් සියයට 95 ක් සහ සුමාත්‍රා තෙල් පාලනය කිරීමේ අයිතිය ලන්‍දේසීන්ට ලබා දෙන ලදී. 

                ප්‍රතිගාමී රෙනෙවිල් ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක කිරීමට කටයුතු කරන ලද සුකර්නෝ-හට්ටා රජයට එරෙහිව වැඩ වර්ජන මාලාවක් PKI කැදවුම යටතේ පිපිරී ගිය අතර, ඒවා “ජාතික සමගිය” ආරක්ෂා කිරීමේ නාමයෙන් මර්දනය කරන ලදී. 

                PKI ට එරෙහිව පියවර ලෙස සුකර්නෝ-හට්ටා රජය විසින් ලන්දේසීන්ට එරෙහි සටනේ පෙරමුණේ සිටි PKI/FDR පාක්ෂික හමුදා භට කණ්ඩායම් මර්දනය ආරම්භ කරන ලදී. මැඩියුන් නැගිටීමට ආසන්නයේදී, PKI/FDR ට පක්ෂපාතී කර්නල් සුතාර්ටෝ ඇතුළු තවත් හමුදා නිලධාරීන් පිරිසක් අභිරහස් ලෙස ඝාතනය වීමත්, තවත් PKI/FDR පාක්ෂික හමුදා නිලධාරීන් පිරිසක් අතුරුදහන් වීමත් සිදු විය.

                මඩුයින් හි ලේ වැකි මර්දනය තුළ දී මුසෝ ප්‍රමුඛ PKI නායකයින් අවම වශයෙන් 11 ක් ඇතුළු විප්ලවවාදීන් 36,000 කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් ඝාතනය කෙරුණි.

                ඊනියා නිදහස හෙවත් ජාතික විමුක්ති අරගලය පාවා දෙනු ලැබෙයි

                රෙන්විල් ගිවිසුම යටතේ ලන්දේසි පාලන ප්‍රදේශ හා ජනරජ/රිපබ්ලිකන් පාලනයේ සීමා මායිම් නීර්ණය කරන ලද, වැන් මූක් රේඛාව (Van Mook Line) හරහා භෞමික පාලනය වෙන් කිරීම හුදෙක් මිලිටරිමය පමණක් නොව දැඩි ආර්ථිකමය කාරණාවක් ද විය. ලන්දේසි පාලනය යටතේ පැවති ප්‍රදේශවලට වරායන්, අපනයන සැකසුම් කලාප සහ වතු පිටි වෙත ප්‍රවේශය ඇතුළත් විය. රිපබ්ලිකන් පාලනය යටතේ පැවති ප්‍රදේශ හුදකලා විය. එම පෙදෙස ආර්ථික වශයෙන් සීමා කරන ලද අතර බාහිර වෙළඳපොළවල් හෝ තීරණාත්මක යටිතල පහසුකම් සඳහා සෘජු ප්‍රවේශයක් නොතිබුණි. 

                මෙවැනි තත්ත්වයක් මත, 1948 අග භාගය වන විට, ලන්දේසි පාලනය හා රිපබ්ලිකන් පාලනය අතර ආතතීන් උත්සන්න විය. සාකච්ඡා බිඳ වැටීමෙන් සහ රෙන්විල් ගිවිසුමේ සටන් විරාමය බිඳවැටීමෙන් පසුව, ලන්දේසීන් ඉන්දුනීසියානු ජනරජය සහ එහි සන්නද්ධ හමුදා තීරණාත්මක ලෙස විනාශ කිරීමට ඉලක්ක කළහ. 1948 දෙසැම්බර් මාසයේදී ලන්දේසීන් නව හමුදා ප්‍රහාරයක් (ක්‍රායි මෙහෙයුම–Operation Kraai) දියත් කළ අතර, යෝග්‍යකර්තා හි දී සුකර්නෝ  ඇතුළු රිපබ්ලිකන් නායකයින් අල්ලා ගත්හ.

                සාම්ප්‍රදායික යටත් විජිත ආකෘතිය (සෘජු භෞමික පාලනය) දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු නැගී එන ලෝකය තුළ නව යටත් විජිත ආකෘති වලට මග පාදමින් තිබුණි. මිලිටරිමය වශයෙන් සහ දේශපාලනික වශයෙන් දුර්වල වූ යටත් විජිත බලවතුන්ට තවදුරටත් විශාල අධිරාජ්‍යයන් හරහා සෘජු පාලනය පවත්වා ගැනීමට නොහැකි විය. එහෙත්, බටහිර ප්‍රාග්ධනයට තවමත් පශ්චාත් යුද ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණයට ඉන්ධන සැපයීම සඳහා අමුද්‍රව්‍ය, ශ්‍රමය සහ වෙළඳපොළවල් වෙත ප්‍රවේශය අවශ්‍ය විය. යුරෝපය තුළ, දෙවන ලෝක යුද්ධයට ගොදුරු වීමෙන් විනාශයට පත්ව බෙලහීනත්වයට පත් නෙදර්ලන්තය, තෙල්, රබර්, ටින් සහ උපායමාර්ගික සමුද්‍රීය ස්ථානගත කිරීමෙන් පොහොසත් තම පැරණි යටත් විජිතය නැවතත් අත්පත් කර ගැනීමේ උත්සාහය පිටුපස පැවතියේ මෙයයි.

                1948 දෙසැම්බරයේ නව ලන්දේසි ප්‍රහාරයෙන් පසු සාකච්ඡා නැවත ආරම්භ නොකළහොත්, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය විසින් නෙදර්ලන්තයට මාෂල් සැලැස්ම (Marshall Plan, 1948-1951 යුරෝපය ගොඩනැගීමේ වැඩසටහන) යටතේ සපයන ආධාර අත්හිටුවන බවට තර්ජනය කළේය.  මෙසේ එක්සත් ජනපදයෙන් එල්ල වූ පීඩනය යටතේ මාස 06 ක් ඇතුලත ලන්දේසින්ට යටත් වීමට සිදු වූ අතර, 1949 නෙදර්ලන්තයේ හේග් හි පැවති ලන්දේසි-ඉන්දුනීසියානු වට මේස සමුළුවේදී (Round Table Conference) ඉන්දුනීසියානු ස්වෛරීභාවය (sovereignty) පිළිගත්තේය.

                1949 අගෝස්තු 23 සිට නොවැම්බර් 2 දක්වා හේග් හි පැවති මෙම සමුළුවට නෙදර්ලන්තය, ඉන්දුනීසියානු ජනරජය සහ ලන්දේසි විසින් නිර්මාණය කරන ලද රිපබ්ලිකන් රජයට අයත් නොවන “ස්වාධීන රාජ්‍යයන්” නියෝජනය කරන ෆෙඩරල් උපදේශක සභාවෙන් නියෝජිතයින් සහභාගී විය. මෙම හේග් ගිවිසුමෙහි ප්‍රධාන ප්‍රතිඵලය වූයේ 1949 දෙසැම්බර් අග වන විට ලන්දේසි නැගෙනහිර ඉන්දීය කොදෙව්වලින් වැඩි කොටසක් සමුළුවෙන් පසු අලුතින් පිහිටුවන ලද ඉන්දුනීසියානු එක්සත් ජනපදයට (United States of Indonesia) නීත්‍යානුකූලවම අයත් වීමයි. 1949 හේග් හි වට මේස සමුළුවේදී, ලන්දේසීන්ගේ එකල ගිල්ඩර් බිලියන 2 ක පමණ යටත්විජිත ණය කන්දරාව–1942ට පෙර ඉන්දුනීසියානු ජනතාවට එරෙහිව කළ යුද්ධවල වියදම– අත් හැරීමෙන් පසුව, ලන්දේසින් ඉල්ලා සිටි ඉතිරි ගිල්ඩර් බිලියන 4.5 ක ණය(එවකට ඇ.ඩොලර් බිලියන 1.18 ක්)—එනම්, ලන්දේසීන් ඉන්දුනීසියානු ජනතාවට එරෙහිව මහා ලේවැකි ‘පොලිස් ක්‍රියාමාර්ග’ යන නමින් සිදු කළ යටත් විජිත යුද්ධයේ වියදම පමණක්–ගෙවා දැමීමටත්, ලන්දේසි ආයෝජන ආරක්ෂා කිරීමටත් සුකර්නෝ රජය එකඟ විය. 2003 දී ගෙවා නිම කළ මෙම ණය ඉන්දුනීසියානු ආර්ථිකය ලන්දේසි මූල්‍ය අවශ්‍යතා සමඟ සඵල ලෙස හිර කර තැබූ දැවැන්ත මූල්‍යමය බරකි. 

                1949 දී හේග්හි පැවති මෙම වට මේස සමුළුව දී, ඉන්දුනීසියානු ධනේශ්වරය, අධිරාජ්‍යවාදයේ සපත්තු අඩි ලෙවකමින්, තම ධනපති පාලනය ආරක්ෂා කරගැනීම සඳහා අධිරාජ්‍යවාදයේ අවශ්‍යතාවයන්ට ඉන්දුනීසියානු කම්කරු පීඩිත මහජනතාව පවා දුන්නේ මෙසේය.      

                විශාල ලන්දේසි බැංකුවක් වන Nederlandsche Handel Maatschappij, 1950 ගණන් වල දී ඉන්දුනීසියානු මූල්‍ය පද්ධතිය ආධිපත්‍යය දැරූ ප්‍රධාන බැංකු තුනෙන් එකක් විය. අන්තර් දූපත් මුහුදු ගමනාගමනය ආධිපත්‍යය දැරූ ලන්දේසි සමාගමක් වන KPM, 1949 වට මේස සමුළුවේ ගිවිසුමෙන් පසුව අන්තර් දූපත් නාවික මාර්ග මත ඒකාධිකාර අයිතිවාසිකම් නැවත ලබා ගත්තේය. 1950 ගණන්වල දී, රට තුළ ලන්දේසි පුද්ගලික ආයෝජන ගිල්ඩර් බිලියන 2.7-3.0 ක් (ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 700-800 ක්) පමණ විය. 

                1949 දී බටහිර පැපුවා නිව්ගිනියාවේ තත්ත්වය විසඳීමට අපොහොසත් වීම අඛණ්ඩ ගැටුම් වලට හේතු විය. ගිවිසුමට අනුව, ලන්දේසීන් බටහිර පැපුවා පාලනය තබා ගත යුතු අතර සුකර්නෝ තන්ත්‍රය ලන්දේසි අධිරාජ්‍යවාදීන් සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම දිගටම කරගෙන යා යුතු විය.  එම භූමිය ඉන්දුනීසියාවට මාරු කිරීමට 1962 දක්වා වූ කලක් ගත විය.

                ලන්දේසි ප්‍රදේශවල සිටි ගරිල්ලා බටයන් නැවත කැඳවීමත්, PKI නායකත්වයෙන් යුත් “මහජන සන්නද්ධ ඒකක” (people’s armed units) විසිරුවා හැර ඒවා “ජාතික සන්නද්ධ හමුදාවන්ට” (Indonesian National Armed Forces) ඇතුළත් කිරීමෙන් නව හමුදාවක් පිහිටුවීමටත් රෙන්විල් ගිවිසුම යටතේ වූ යෝජනාව හේග් ගිවිසුම මගින් ක්‍රියාත්මක කරන ලදී.

                සුකර්නෝ රජය සියලු යටත් විජිත නීති නොවෙනස්ව තබා ගත්තේය. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, පැරණි යටත් විජිත රාජ්‍ය උපකරණ සහ නීති, “ස්වෛරී” නව ජනරජයේ පාර්ලිමේන්තුව යටතේ සුරක්ෂිත කරන ලදී.

                1955 දී පැවති මහා මැතිවරණයේදී PKI කැපී පෙනෙන මැතිවරණ ජයග්‍රහණයක් අත්කර ගනිමින් සිව්වන ස්ථානයට පත් විය. ඒ, දශක දෙකක කාලයක් තුළ සිදු කරන ලද සන්නද්ධ කැරලි දෙකෙහිම (1926-27 සහ 1948) විනාශකාරී පරාජයන්ගෙන් PKI සාමාජිකත්වයට අතිමහත් හානි සිදුවූ පසුබිමකය. පක්ෂය ඡන්දවලින් සියයට 16.4ක් (ඡන්ද 6,176,914) ලබා ගනිමින් පාර්ලිමේන්තු ආසන 39ක් දිනා ගත්තේය. මෙම සාර්ථකත්වය සනාථ වූයේ කම්කරුවන් සහ ගොවීන් අතර PKI විසින් සිදු කරන ලද ඵලදායී භූමිමට්ටමේ සංවිධාන කටයුතු, දරිද්‍රතාවයට හා අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහි සීමිත ප්‍රතිපත්ති වැඩපිළිවෙල සහ ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල ඇති කර ගත් පුළුල් පදනම හේතුවෙනි. නැගෙනහිර ජාවාහි PKI විසින් ඡන්දවලින් සියයට 30ක් පමණ ප්‍රමාණයක් ලබා ගත්තේය. ඉන්පසු 1957 දී පැවති කලාපීය මැතිවරණවලදී (අඛණ්ඩව පැවති කලාපීය කැරලි හේතුවෙන් මැතිවරණ පවත්වන ලද්දේ ජාවා, දකුණු සුමාත්‍රා, රියාවු සහ පසුව 1958දී කලිමන්තාන්හි පමණි), 1955 දී ලැබූ ඡන්ද ප්‍රතිශතයට සාපේක්ෂව PKI හි ඡන්ද ප්‍රතිශතය සැලකිය යුතු ලෙස වැඩි විය. මෙමගින් සලකුණු වූයේ ඉන්දුනීසියානු ධනපති පන්තිය කෙරෙහි ඉන්දුනීසියානු කම්කරු පීඩිත මහජනතාවගේ විශ්වාසය ක්‍රමයෙන් බිඳ වැටීමයි.

                1949 වට මේස සමුළුව සිදු වූයේ ස්ටැලින්වාදී සෝවියට් රුසියාවට එරෙහි නැගී එන සීතල යුද්ධයේ සහ අධිරාජ්‍යවාදී බල තුලනයේ වෙනස්වන පසුබිමක ය යන්න මේ වර්ධනයන් වටහා ගැනීමේ අක්ෂයෙහි පවතී. 

                1949 වන විට, එක්සත් ජනපදය ප්‍රමුඛතම ධනවාදී අධිරාජ්‍යවාදී බලවතා බවට පත්ව සිටි අතර, සෝවියට් බලපෑම සීමා කිරීම අරමුණු කරගත් උපාය මාර්ගයන් සකස් කරමින් සිටියේය. දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ආසන්නතම වසරවලදී, එක්සත් ජනපද රජය යුරෝපීය සහචරයින් මත යටත් විජිත ගැටුම් සමථයකට පත් කිරීම සඳහා රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික හා ආර්ථික පීඩනයක් එල්ල කළේය. එහි පදනමේ වූයේ, ඍජු අධිරාජ්‍යවාදී මර්දනයන් මගින්  අධිරාජ්‍ය විරෝධී හැඟීම් අවුලුවා අලුතින් ස්වාධීනත්වය අපේක්ෂා කළ ජාතීන් කොමියුනිස්ට් කඳවුරට තල්ලු කිරීමට හේතු විය හැකි වූ බවට වූ ගණන් බැලීමකි.

                වටමේස සමුළුව සම්භාව්‍ය යටත් විජිතවාදයේ සිට නව යටත් විජිතවාදය දක්වා සංක්‍රමණය වීමේ ආරම්භක ලක්ෂයක් සනිටුහන් කරයි: මතුපිටින් ස්වෛරීභාවය පිළිගනු ලැබූ නමුත්, මූල්‍ය, වෙළඳ සහ ආයතනික යාන්ත්‍රණයන් හරහා ආර්ථික ආධිපත්‍යය පවත්වා ගෙන යන ලදී. මෙය, අධිරාජ්‍යවාදයේ නව අවධියයි: එනම්, හිටපු යටත් විජිත බලවතුන් සහ ඔවුන්ගේ යටහත් දේශීය ධනපති ප්‍රභූන් විසින් ආධිපත්‍යය දරන ලෝක ධනවාදී පද්ධතියක් තුළ සීමා කරන ලද නව යටත් විජිත රාජ්‍ය පද්ධතිය ගොඩනැගීමයි.

                ස්ටැලින්වාදී “අවධි දෙකේ විප්ලව න්‍යාය” හා මාවෝවාදයේ “ප්‍රගතිශීලී පන්ති හතර”

                1920 ගනන් වල මැද භාගය පමණ විට, සෝවියට් නිර්ධන පන්තියෙන් දේශපාලන බලය පැහැර ගත් සෝවියට් සංගමය තුළ වරප්‍රසාදිත තට්ටුවක් පක්ෂ නායකත්වය ලෙස රුසියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය තුලින් මතුවිය. “තනි රටක සමාජවාදය” සඳහා “අවධි දෙකේ විප්ලවයක්” යෝජනා කරන ලද මෙම කණ්ඩායම,  එවකට ලොව පුරා පැවති 3 වන ජාත්‍යන්තරයේ ශාඛා දෘෂ්ටිමය වශයෙන් විනාශ කර තිබුණි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙසට, එහි ශාඛා වන කොමියුනිස්ට් පක්ෂ කම්කරු පන්තියේ ස්වාධීන අරගල මර්දනය කරමින් ප්‍රති-විප්ලවවාදී සංවිධාන බවට පරිවර්තනය විය.

                යටත් විජිත රටවල PKI ඇතුළු ස්ටැලින්වාදී පක්ෂ, ධනේශ්වර පාලනය පවත්වා ගැනීම සඳහා යටත් විජිත බලවතුන් සමඟ ගිවිසුම්වලට එළඹීමට උත්සාහ කළ ඉන්දියාවේ ගාන්ධි සහ ඉන්දුනීසියාවේ සුකර්නෝ වැනි පුද්ගලයින්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් ජාතික ධනේශ්වරයට ජනතාව ක්‍රමානුකූලව යටත් කළේය.

                රුසියානු බොල්ෂෙවික් පක්ෂය විසින් 1917 ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ දී, අතහැර දමන ලද පැරණි “කම්කරුවන්ගේ හා ගොවීන්ගේ ආඥාදායකත්වය” නම්, පන්ති දෙකක ආධිපත්‍යයක් ගැන කියැවෙන ප්‍රතිගාමී න්‍යාය ද, ස්ටැලින්වාදීන් විසින් සෑම විටම, පසුගාමී රටවල ධනපති පන්තිය සතුව ඇතැයි සැළකූ “ප්‍රගතිශීලී” බවද, පදනම් කර ගත් “අවධි දෙකේ විප්ලව න්‍යාය” හා මීට අමතරව, ස්ටැලින්වාදයේම ප්‍රභේදයක් වන මාඕවාදයේ “ප්‍රගතිශීලී පන්ති හතරේ” න්‍යාය මත පදනම් වෙමින් ගොඩනගන ලද ප්‍රතිගාමී න්‍යායක් මගින් ඉන්දුනීසියානු කම්කරු පීඩිත මහජනතාව දේශපාලනිකව නිරායුධ කිරීම PKI නායකත්වය විසින් ආරම්භ කරන ලදී. තමන් ට්‍රොට්කිවාදී යැයි කියා ගත් නමුත් නොනවතින විප්ලව න්‍යාය අතහැර දමන ලද,1948 දී PKI වෙතින් බිඳී යාමක් මගින් ආරම්භ වූ පැබ්ලෝවෝවාදී පාර්ටයි අකෝමා (Partai Acoma) පක්ෂය ද මෙම මහා පවාදීම උදෙසා පෙළ ගැසුණි.

                සිනෝ-සෝවියට් භේදයට පෙර, 1950 ගණන් වල මුල් භාගයේදී, රුසියාවේ ස්ටැලින්වාදී නිලධාරී තන්ත්‍රය හා චීන මාඕවාදී නිලධාරී තන්ත්‍රය සමග PKI නායකත්වය යහමින් ගනුදෙනු කරමින් සිටි අවධියේ දී, PKI නායක ඒඩිට් (Aidit) ප්‍රකාශ කළේ කම්කරු පන්තිය, ගොවීන්, සුළු ධනේශ්වරය සහ ජාතික ධනේශ්වරය එක් ජාතික පෙරමුණක එක්සත් විය යුතු බවයි. එහෙයින්, මෙහිදී කම්කරු පන්තියට ස්වාධීන කාර්යභාරයක් නොවීය.

                1917 ඔක්තෝබර් විප්ලවයට පෙර පසුගාමී රුසියාවෙහි මෙන් කම්කරු පන්තියට සාපේක්ෂව අතිමහත් ගොවි ජනතාවක් හා ගම්බද සුළු ධනේශ්වරයක් සිටි ආසියාව, අප්‍රිකාව හා ලතින් ඇමරිකානු කලාප තුළ, විජිත පාලකයන්ට එරෙහිව ග්‍රාමීය ගරිල්ලා ගොවි යුද්ධයක් යෝජනා කරන ලද මාඕවාදී අදහස් වලට සැලකිය යුතු ආනුභාවක් දිනා ගත හැකි විය. 1917 ඔක්තෝම්බර් විප්ලවයෙන් පසු තුන්වන ජාත්‍යන්තරයේ ශාඛා ලෙස පිහිටුවන ලද, කොමියුනිස්ට් පක්ෂ සියල්ලක්ම පාහේ ස්ටැලින්වාදී නිලධාරීවාදය මත පදනම්ව “අවධි දෙකේ විප්ලව න්‍යාය” හා මාඕවාදී “පන්ති හතරේ සන්ධානය” යන න්‍යාය හා ගොවි ජන යුද්ධය කරපින්නා ගත්, ඒ අනුව සිය ක්‍රියා මාර්ගය සකස් කර ගත්, නමින් “කොමියුනිස්ට්” ලෙස නම් කරනු ලැබුවද, කම්කරු පන්තික බොල්ෂෙවික් සම්ප්‍රදායන්ගෙන් වියෝ වූ පක්ෂ විය. එහෙයින් මේවා සමාජවාදී විප්ලවය සදහා කම්කරු පන්තිය ඇතුළු පීඩිත මහජනතාව කම්කරු පන්තිය යටතේ සමාජවාදී වැඩපිළිවෙළකට බලමුලු ගැන්වීම නොව, අධිරාජ්‍යවාදයට හා දේශීය කොම්ප්‍රොදෝරු ධනපති පාලනයට එරෙහිව පැන නගින මහජන අරගල ගබ්සා කර දැමීමේ කර්තව්‍ය සිය පිලිවෙත බවට පත් කර ගත් පක්ෂ විය. ඉන්දුනීසියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, මේ සදහා හොදම නිදර්ශනය සපයයි.

                මෙසේ, දේශීය ධනපති පන්තියේ අධිකාරිය අවිවාධාත්මකව පිළිගත්, එම පන්තිය විසින් පූර්ණ කිරීමට නියමිත යැයි කී ධනපති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අවධිය පසුකිරීමෙන් පසු ඒ හරහා සමාජවාදී විප්ලවයට පාර කැපෙතියි යන සාවධ්‍ය ඉදිරිදර්ශනයට යටත්ව සිටි PKI නායකයෝ, 1965-66 කාලය වන විට, අරගලයට පිවිස තිබුණු ඉන්දුනීසියානු කම්කරු පීඩිත මහජනතාවගේ අරගල යටපත් කරමින් හා නොමග යවමින්, ඔවුනට එරෙහිව ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදය සැලසුම් කළ සමූලඝාතනය ක්‍රියාත්මක  කිරීමට අධිරාජ්‍යවාදයට හා ඔවුන් සමඟ පෙළ ගැසී සිටි, දේශීය කොම්ප්‍රොදෝරු ධනපති පාලනයට අවශ්‍ය දේශපාලන අවකාශය සකසා දුන්නෝය. 

                ලෝක යුද්ධ දෙකක අතර කාල පරිච්චේදයේ පැරණි කම්කරු පන්තික පක්ෂ මගින් මහජන අරගල පාවාදෙනු ලැබූ අවස්ථාවන් අතර 1927 අප්‍රේල් ෂැංහයි හී දී,  කුඕමින්ටෑං හමුදාව මගින් චීන කම්කරු පන්තිය ලේ වැකි සමූලඝාතනයකට ලක් කිරීම හරහා කම්කරු පන්තියට අත් කර දුන් දෙවන චීන විප්ලවයේ පරාජය මගින්, ඛෙදනීය ලෙස සනාථ වූයේ, ඉහත න්‍යායන්ගේ සාවද්‍ය බවයි.  ඊට විරුද්ධව ඉදිරිපත් කරන ලද, ට්‍රොට්ස්කිවාදී නොනවතින විප්ලව න්‍යාය මගින් පෙන්වා දෙනු ලැබුවේ, ඊනියා “අවධි දෙකේ විප්ලවවාදී” න්‍යායක් නොමැති බවත්, එහෙයින් පසුගාමී රටවල සිටින ධනපති පන්තියට කිසිදු ප්‍රගතිශීලී කාර්යභාරයක් ඉටු කිරීමට නොමැති බවත්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විප්ලවයේ නොවිසඳුණු කර්තව්‍යයන් ඉටු කිරීම ද කම්කරු පන්තිය මතම පැවරී ඇති සමාජවාදී විප්ලවයේ කර්තව්‍යයක්ම බවත් ය.  පන්ති අරගලය මගින් යළි යළිත් තහවුරු කර ඇති ආකාරයට කම්කරු පන්තික ස්වාධීන දේශපාලන අස්ථානය උදෙසා සටන් වැදීමට පටහැනි ලෙස සූත්‍රගත කරන ලද පන්ති සම්මුතිවාදී වැඩ පිළිවෙලම සිය පිළිවෙත කර ගත් ස්ටැලින්වාදයට, අතීතයෙන් ඉගනීමට කිසිදු පාඩමක් නොවීය. 

                මෙසේ, ට්‍රොට්ස්කිවාදී නොනවතින විප්ලව න්‍යායට පටහැනිව, ස්ටැලින්වාදයේ “අවධි දෙකේ විප්ලවවාදී න්‍යාය” මගින් පසුගාමී රටවල ධනපති පන්තියට ප්‍රගතිශීලී කාර්යභාරයක් ඇතැයි යන මිථ්‍යාව වගා දිගා කර, ඒ අනුව පක්ෂ සාමාජිකත්වය නොමග යවා මෙහෙය වීමට PKI නායකත්වය ද්‍රෝහී ක්‍රියාකලාපකයක් ඉටු කළේය. ඒ අනුව, ධනේශ්වර “ප්‍රගතිශීලී” සුකර්නෝ තන්ත්‍රයේ පාලනය මගින් ඇති කරනු ලබන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිසංස්කරණ හරහා ඉන්දුනීසියානු කම්කරු පන්තිය ගමන් කළ යුතු වූ අතර, ඒ සඳහා ස්වාධීන කම්කරු වැඩ පිළිවෙළකින් ධනේශ්වරයට එරෙහිව සිදුකළ යුතු විප්ලවය ප්‍රමාද කිරීමත්, පාගා දැමීමත් PKI හි වැඩපිළිවෙළ බවට පත් විය. 

                කොමින්ටනය සූත්‍රගත කළ දේශපාලනික මංමුළාව මත PKI  වැඩ ඇරඹීම: වාර්තාවක්

                1965 දී ඉන්දුනීසියානු කම්කරු පීඩිත මහජනතාව ලේ වැකි සමූලඝාතනයකට ගොදුරු කර දීම, ඊට දශක හතරකට පමණ පෙර, ඉන්දුනීසියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය 3 වන ජාත්‍යන්තරයේ (කොමින්ටනයේ) සාමාජිකත්වය ලබා ගැනීමේ සිට එයින් මෙහෙයවනු ලැබීමේ ඓතිහාසික වාර්තාවට අනුලංගනීය ලෙස බද්ධව පවතී.  1920 දී, ඉන්දුනීසියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (PKI) පූර්වගාමියා වූ ඉන්දීය කොමියුනිස්ට් සංගමය ( PKH) ලෙස, එය කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තරයේ (කොමින්ටර්න්) සමාජිකත්වය හිමිකර ගනු ලැබුණි.

                PKI හි මුල් කාලීන කේඩර්වරුන්–සෙමවුන්, ඩාර්සෝනෝ, අලිමින්–විප්ලවවාදී කොමින්ටර්න් සංවිධානයේ බලපෑමට ලක් විය. පන්ති අරගලය, කම්කරු-ගොවි සන්ධාන සහ ධනේශ්වර විරෝධී සංවිධානය කෙරෙහි පක්ෂයේ අවධාරණය ලෙනින්වාදී ජාත්‍යන්තරවාදය පිළිබිඹු කළේය. මෙම කාල පරිච්ඡේදයේදී, PKI නිවැරදිව අවධාරනය කළේ ඉන්දුනීසියානු විමුක්තිය කම්කරු පන්තියේ ගෝලීය අරගලයෙන් වෙන් කළ නොහැකි බවයි.

                1924-1926 අතර කාල පරිච්ඡේදය වන විට, “තනි රටක සමාජවාදය” නමින් බොල්ෂෙවික් විරෝධී ප්‍රතිගාමී “න්‍යාය” හදුන්වා දුන් ස්ටැලින්වාදීන් විසින් කොමින්ටර්නය තුළ බලය ඩැහැ ගෙන තිබූ අතර, විප්ලවය වෙනුවට ඉන්දුනීසියානු ධනපති පන්තිය ද ඇතුළත් වූ අධිරාජ්‍ය විරෝධී පුළුල් පෙරමුණක් ගොඩ නැගීමට මොස්කව් වෙතින් උපදෙස් ලැබී තිබුණි. එහෙයින්, මේ වන විට, PKI නායකත්වයේ බහුතරයක් “තනි රටක සමාජවාදය” ගොඩ නැගීමත්, පන්ති සහයෝගීතාවාදී වැඩපිළිවෙළත්, පිළිගෙන තිබූ අතර, එමගින් බොල්ෂෙවික් පක්ෂයක් වීමට සුදුසුකම් ලබන–කම්කරු පන්තියේ පන්ති ස්වාධීනතාවය මත පිහිටා සිටීම හා කම්කරු පන්තික ජාත්‍යන්තරවාදය සඳහා සටන් කිරීම යන–අත්‍යාවශ්‍ය මූලධර්මයන් දෙකෙන්ම PKI වියෝවී තිබුණි. මෙලෙස, PKI විප්ලවවාදී පක්ෂයක සිට පිරිහුණු ප්‍රතිසංස්කරණවාදී පක්ෂයක් බවට පත්වීම, එම පක්ෂයේ ළදරු වියේදීම සිදු වූවකි.

                මතු සම්බන්ධයි…

                ආශ්‍රිත ලිපි හා ග්‍රන්ථ: 

                1. Lessons of the 1965 Indonesian Coup – Chapter One: The historical background, World Socialist Web Site <https://www.wsws.org/en/articles/2009/05/ind1-m16.html
                2. Lessons of the 1965 Indonesian Coup – Chapter Two: Stalinists betray the mass movement, World Socialist Web Site <https://www.wsws.org/en/articles/2009/05/ind2-m16.html
                3. Lessons of the 1965 Indonesian Coup – Chapter Three: 1965—Stalinism’s bloody legacy, World Socialist Web Site <https://www.wsws.org/en/articles/2009/05/ind3-m16.html
                4.  Tan Malaka, ‘The Partisan and his Struggle: Military, Political and Economic’ (Marxists Internet Archive, 1948) https://www.marxists.org/archive/malaka/1948-Gerpolek1.htm 
                5. Ruth T McVey, The Rise of Indonesian Communism (Cornell University Press 1965) (Read on Google Books) 
                6. George McTurnan Kahin, Nationalism and Revolution in Indonesia (Cornell University Press 1952) (Read on archive.org
                7. Robert B Cribb, Gangsters and Revolutionaries: The Jakarta People’s Militia and the Indonesian Revolution, 1945-1949 (University of Hawaii Press 1991) (Read on archive.org

                ‘කොමියුනිස්ට්’ විරෝධී ඉන්දුනීසියානු මහා ජන සංහාරයෙන් 60 වසරක් – 2  කොටස Read More »

                Trump

                Trump National Defense Strategy calls for US domination of Western Hemisphere

                By Andre Damon

                This article was originally published on the World Socialist Web Site on 27 January 2026.

                The Trump administration released its 2026 National Defense Strategy on Friday, a 34-page document that openly proclaims American military domination of North and South America as a platform for global war. The strategy, issued by the newly renamed “Department of War,” is a blueprint for imperialist conquest.

                Trump
                President Donald Trump walks onto the field with Lt. Gen. Steven Gilland, superintendent of the U.S. Military Academy at West Point, left, and Lt. Gen. Michael Borgschulte, superintendent of the U.S. Naval Academy, right, before the start of the 126th Army-Navy NCAA college football game at M&T Bank Stadium, Saturday, Dec. 13, 2025, in Baltimore. [AP Photo/Julia Demaree Nikhinson]

                The National Defense Strategy introduces the concept of “Homeland and Hemisphere,” effectively expanding the definition of the American “homeland” to include all of North and South America. 

                Building on the National Security Strategy released in December, which declared a “Trump Corollary to the Monroe Doctrine,” the document asserts that defending American territory requires military control of the entire Western Hemisphere. It declares: “We will actively and fearlessly defend America’s interests throughout the Western Hemisphere. We will guarantee U.S. military and commercial access to key terrain, especially the Panama Canal, Gulf of America, and Greenland.”

                The document explicitly invokes 19th-century imperialism, noting that “our predecessors recognized that the United States must take a more powerful, leading role in hemispheric affairs” and that “it was this insight that gave rise to the Monroe Doctrine and subsequent Roosevelt Corollary.” Under the Roosevelt Corollary (named after Theodore Roosevelt, president from 1901 to 1909), US Marines invaded Nicaragua, Haiti, the Dominican Republic and Cuba. The Trump administration declares these crimes the model for 21st-century foreign policy: “This is the Trump Corollary to the Monroe Doctrine—a commonsense and potent restoration of American power and prerogatives in this hemisphere.”

                The Pentagon is committed to “provide the President with credible options to guarantee U.S. military and commercial access to key terrain from the Arctic to South America.”

                “Homeland and Hemisphere” recalls the Nazi slogan “Heim ins Reich”—”Home into the Reich”—used to justify Germany’s annexation of Austria and the Sudetenland in 1938. Just as Hitler declared that German-speaking territories belonged to Greater Germany, the Trump administration asserts that Greenland, Panama, and the Gulf of Mexico are American possessions to be secured by force.

                While proclaiming hemispheric domination, the National Defense Strategy claims the military will “no longer be distracted by interventionism, endless wars, regime change, and nation building.” The document’s claim to oppose “regime change” is rendered absurd by the fact that it was released days after the administration carried out one of the most flagrant acts of regime change in American history—the kidnapping of Venezuelan President Nicolás Maduro.

                The claim was published as US warships steam toward Iran. On Monday, the USS Abraham Lincoln carrier strike group approached the Middle East. On Friday, Trump told reporters: “We have a big flotilla going in that direction, and we’ll see what happens. We have a big force going toward Iran.” This follows his bombing of Iranian nuclear facilities last year.

                The National Defense Strategy makes clear that US domination of the hemisphere is not a retreat from global domination, but what the Trump administration sees as a prerequisite. It insists that “ours is not a strategy of isolation” but rather “one of focused engagement abroad.” 

                While claiming that “President Trump seeks a stable peace, fair trade, and respectful relations with China,” the National Defense Strategy frames hemispheric domination as preparation for great-power war. It acknowledges that China is “already the second most powerful country in the world—behind only the United States—and the most powerful state relative to us since the 19th century,” adding that despite internal challenges, “the fact is that its power is growing.”

                To prepare for this conflict, Trump has called for a 50 percent increase in military spending, demanding a $1.5 trillion military budget for 2027. The National Defense Strategy demands that all US allies follow suit: “President Trump has set a new global standard for defense spending at NATO’s Hague Summit—3.5% of GDP on core military spending and an additional 1.5% on security-related spending, for a total of 5% of GDP.”

                Five percent of GDP would represent the largest peacetime military buildup in modern history—exceeding $1.3 trillion annually for the United States alone, and tripling German military expenditure. The resources demanded for this military expansion will be extracted from the working class through austerity, the gutting of social programs, and the further impoverishment of billions of people worldwide.

                On nuclear weapons, the document demands the modernization of US nuclear forces “with focused attention on deterrence and escalation management amidst the changing global nuclear landscape.” It declares that “the United States should never—will never—be left vulnerable to nuclear blackmail.” The reference to “escalation management” is military jargon for preparing to fight and “win” a nuclear war.

                The document concludes: “We will restore the warrior ethos. We will refocus the American military on its core, irreplaceable goal of winning the nation’s wars decisively.”

                The Democratic Party supports this military buildup. On Thursday, the House passed combined defense and consolidated spending bills by a vote of 341-88, with 149 Democrats voting yes and only 64 voting no. The $839 billion military budget—$8.4 billion above what Trump requested—funds the weapons systems, carrier strike groups and military infrastructure required for the wars outlined in the National Defense Strategy. Both parties represent the same ruling class, and there is bipartisan consensus for militarism and global domination.

                Trump National Defense Strategy calls for US domination of Western Hemisphere Read More »

                Trump in Davos

                ග්‍රීන්ලන්තය සම්බන්ධ ට්‍රම්ප්ගේ තර්ජන ඩාවෝස් ලෝක ආර්ථික සමුළුවේ ආධිපත්‍යය දරයි

                ඇන්ඩ්‍රේ ඩෙමන් විසිනි. 

                මෙහි පලවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (ලෝසවෙඅ) 2026 ජනවාරි 22 දින ‘Davos World Economic Forum dominated by Trump threats over Greenlandයන හිසින් පලවූ ඇන්ඩ්‍රේ ඩෙමන් විසින් ලියන ලද ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

                Trump in Davos
                2026 ජනවාරි 21 වන බදාදා ස්විට්සර්ලන්තයේ ඩාවෝස් හි ලෝක ආර්ථික සංසදයේ වාර්ෂික රැස්වීමේදී ගෝලීය ව්‍යාපාරික නායකයින්ගේ රැස්වීමක් අතරතුර ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් කතා කරයි. [AP ඡායාරූපය/ඉවාන් වුචි]

                එක්සත් ජනපද ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් ග්‍රීන්ලන්තය අත්පත් කර ගැනීමට දරන උත්සාහයන් සම්බන්ධව එක්සත් ජනපදය සහ යුරෝපීය බලවතුන් අතර ගැඹුරු වන විරසකය, සඳුදා ස්විට්සර්ලන්තයේ ඩාවෝස් හි ආරම්භ වූ ලෝක ආර්ථික සංසදයේ/සමුළුවේ  ආධිපත්‍යය දැරීය. බදාදා සවස අවසන් වන විට, ට්‍රම්ප් නිවේදනය කළේ, භූමිය පාලනය කිරීම පිළිබඳ ගිවිසුමක් ලෙස ඔහු හැඳින්වූ දෙයට හිලව් වශයෙන්, ග්‍රීන්ලන්තය මිලිටරි බලයෙන් ඈඳා ගන්නා බවට හෝ යුරෝපීය රාජ්‍යයන්ට එරෙහිව තීරුබදු පැනවීමට තමා කලින් කළ තර්ජන ආපසු හරවන බවයි.

                ග්‍රීන්ලන්තය යනු නේටෝ සන්ධානයේ ආරම්භක සාමාජිකයෙකු වන ඩෙන්මාර්කයේ ස්වාධීන ප්‍රදේශයකි. ට්‍රම්ප් බදාදා නේටෝ මහලේකම් මාර්ක් රූට් හමුවී “අනාගත ගිවිසුමක රාමුව” ප්‍රකාශයට පත් කළ නමුත් නිශ්චිත කොන්දේසි අපැහැදිලි සහ මතභේදාත්මක ය.

                සාකච්ඡා ගැන දැනුමක් ඇති නම් නොකළ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් උපුටා දක්වමින් නිව්යෝර්ක් ටයිම්ස් වාර්තා කළේ, නේටෝ හමුදා නිලධාරීන් “ඩෙන්මාර්කය එක්සත් ජනපදයට හමුදා කඳවුරු ගොඩනගා ගත හැකි ග්‍රීන්ලන්ත කුඩා ඉඩම් කොටස් මත එක්සත් ජනපදයට ස්වෛරීභාවය ලබා දෙන සම්මුතියක්” සාකච්ඡා කළ බවයි. නිලධාරීන් දෙදෙනෙක් මෙම යෝජනාව සයිප්‍රසයේ බ්‍රිතාන්‍යයේ ස්වෛරී කඳවුරු ප්‍රදේශ සමඟ සංසන්දනය කළහ. මෙම රාමුව මඟින් ඩෙන්මාර්කයේ අවසරය ලබා නොගෙන එක්සත් ජනපදයට “මිලිටරි මෙහෙයුම්, බුද්ධි අංශ සහ පුහුණුව” සිදු කිරීමට ඉඩ සලසන බව ටෙලිග්‍රාෆ් පැවසීය–එය කියුබාවේ ගුවන්තනාමෝ බොක්කෙහි එක්සත් ජනපද හමුදාවේ පාලනයට සමාන විධිවිධානයකි.

                ඩෙන්මාර්ක නිලධාරීන් සැබෑ ගිවිසුමකට එළඹ ඇති බවට කරන ලද ගුණාංකරණය ප්‍රතික්ෂේප කළහ. ඩෙන්මාර්ක විදේශ අමාත්‍ය ලාර්ස් ලොක්කේ රස්මුසන් (Lars Løkke Rasmussen) ජාතික විකාශන ආයතනය වන ඩීආර් (DR) වෙත පැවසුවේ ග්‍රීන්ලන්තයේ ඇමරිකානු අයිතිය ඩෙන්මාර්කය සඳහා “රතු ඉරක්” වන බවයි. ඩෙන්මාර්ක පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී සාෂා ෆැක්ස් (Sascha Faxe), ස්කයි නිව්ස් වෙත පැවසුවේ, මෙම කියනු ලබන ගනුදෙනුව “සැබෑ නොවේ” යනුවෙනි.  තවදුරටත් සඳහන් : “ඒක මිනිසුන් දෙදෙනෙක් අතර සිදුවූ සංවාදයක්. එය නියත වශයෙන්ම ගනුදෙනුවක් නොවේ.” ට්‍රම්ප් සමඟ කළ සාකච්ඡාවලදී ග්‍රීන්ලන්තය ඩෙන්මාර්ක පාලනය යටතේ පවතිනු ඇත්ද යන ප්‍රශ්නය “නො නැඟුණු” බව රූට් විසින්ම ෆොක්ස් නිව්ස් වෙත පැවසීය.

                නිවේදනයෙන් පසුව ට්‍රම්ප්, S&P 500 දර්ශකය ඔක්තෝබර් මාසයෙන් පසු එහි නරකම දිනය අඟහරුවාදා සටහන් කිරීමෙන් පසු කොටස් වෙළඳපොළ තියුනු ලෙස ඉහළ යවමින්,  යුරෝපීය රටවල් අටකට එරෙහි තීරුබදු තර්ජන ඉවත් කර ගත්තේය.

                ඩාවෝස් හි අර්බුදය, අත්ලාන්තික් සාගර සන්ධානයේ බිඳවැටීමේ දියුණු තත්ත්වය හෙළි කළේය. අඟහරුවාදා සංසදයේදී කතා කරමින් කැනේඩියානු අගමැති මාර්ක් කාර්නි (Mark Carney), ගෝලීය තත්වය පිළිබඳ තියුණු තක්සේරුවක් කළේය. “මම සෘජුවම කියන්නම්: අපි සංක්‍රාන්තියක නොව, බිඳීමක මධ්‍යයේ සිටිමු,” කාර්නි ප්‍රකාශ කළේය. “නීති මත පදනම් වූ පටිපාටිය මැකී යමින් පවතින” බවට ඔහු අනතුරු ඇඟවූ අතර, පුරාණ ග්‍රීක ඉතිහාසඥ තුසිඩයිඩීස් (Thucydides) ගෙන් උපුටා දැක්වීය: “ශක්තිමත් අය තමන්ට කළ හැකි දේ කරති, දුර්වලයන් තමන් විඳවිය යුතු දේ විඳවති.” ට්‍රම්ප්ගේ කතාවට  ඇල්මැරුණු අත්පොළසන් නාදයක් ලැබුණු අතර, ප්‍රේක්ෂකයෝ කාර්නිට නැගී සිටිමින් අත්පොළසන් දුන්හ.

                ප්‍රංශ ජනාධිපති එමානුවෙල් මැක්‍රොන් ට්‍රම්ප් පරිපාලනයේ වෙළඳ මූලෝපාය “යුරෝපය දුර්වල කර යටත් කිරීමේ” උත්සාහයක් ලෙස හෙලා දුටුවේය. එක්සත් ජනපදයේ යුරෝපීය වාණිජ ලේකම් හොවාර්ඩ් ලුට්නික් (Howard Lutnick) යුරෝපීය ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති විවේචනය කරමින් කළ කතාවක් අතරතුර, යුරෝපීය මහ බැංකු සභාපතිනි ක්‍රිස්ටීන් ලගාඩ් (Christine Lagarde) රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයකින් පිටව යෑමෙන්, එක්සත් ජනපදය සහ යුරෝපය අතර ඇති භේදයේ ගැඹුර නිරූපණය කරන විය.

                ගිවිසුමේ අවසාන ස්වරූපය කුමක් වුවත්, එය ආක්ටික් ප්‍රදේශය පුරා ඇමරිකානු මිලිටරි පාලනය පුළුල් කිරීමක් නියෝජනය කරයි. සංසදය අමතමින් ට්‍රම්ප්, රුසියාව සහ චීනය සමඟ එක්සත් ජනපද ගැටුමේ සන්දර්භය තුළ ග්‍රීන්ලන්තය පාලනය කිරීමට ඔහු දරන උත්සාහයන් රාමුගත කළේය.

                “ග්‍රීන්ලන්තය යනු එක්සත් ජනපදය, රුසියාව සහ චීනය අතර ප්‍රධාන මූලෝපායික ස්ථානයක අනාරක්ෂිත  පිහිටා ඇති, විශාල, සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ ජනාවාස නොවූ සහ සංවර්ධනය නොවූ භූමියකි,” ඔහු පැවසීය. මෙම  අරුම පුදුම භූගෝලීය පිහිටීම (ග්‍රීන්ලන්තය චීනයෙන් සැතපුම් 5,000 ක් හෙවත් කිලෝමීටර් 8,000 ක් දුරින් පිහිටා ඇත)  යළි තහවුරු කරමින්, ඔහු තවදුරටත් මෙසේ පැවසීය, “ඒක හරියටම තියෙන්නෙ එතැන, හරියටම මැද යි.”

                මිලිටරි බලය යෙදවීමේ තර්ජනය ආපසු හරවන අතරතුර, ට්‍රම්ප් තම අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා ආර්ථික බලහත්කාරය භාවිතා කරන බව පැහැදිලි කළේය. “ඔබට ඔව් යැයි පැවසිය හැකි අතර අපි (ඊට)ඉතා කෘතඥ වනු ඇත, නැතහොත් ඔබට නැතැයි පැවසිය හැකි අතර එය අපි මතක තබා ගන්නෙමු” යනුවෙන් ඔහු ප්‍රකාශ කළේය.

                ග්‍රීන්ලන්තයේ පාලනය අත්පත් කර ගැනීමේ ට්‍රම්ප් පරිපාලනයේ උත්සාහය, සෘජු ඇමරිකානු ආධිපත්‍යය යටතේ බටහිර අර්ධගෝලය ප්‍රතිසංවිධානය කිරීමේ පුළුල් උත්සාහයක කොටසකි. ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ ප්‍රධාන ප්‍රතිවාදියා වන චීනයට එරෙහිව බලය ප්‍රක්ෂේපණය කිරීම සඳහා එහි “ආසන්න විදේශයන්හි” ඇමරිකානු බලය තහවුරු කිරීම අත්‍යවශ්‍ය බව පරිපාලනය සලකයි. පැනමා ඇළ මෙන්ම, ඒවායෙහි ඇති අතිවිශාල ඛනිජ සම්පත්, බලශක්ති නිධි සහ ආක්ටික් මුහුදු මාර්ග වෙත ප්‍රවේශය සහිත කැනඩාව සහ ග්‍රීන්ලන්තය මෙම උත්සාහයට ඉතා වැදගත් වේ. මෙම අර්ධගෝලීය ඒකාබද්ධ කිරීමේ මූලෝපාය අරමුණු කරන්නේ මහා බල ගැටුම සඳහා මහාද්වීපික සම්පත් පදනමක් සුරක්ෂිත කිරීමයි.

                දේශගුණික විපර්යාසය ආක්ටික් ප්‍රදේශය පරිවර්තනය කරද්දී ග්‍රීන්ලන්තයේ මූලෝපායික වටිනාකම වර්ධනය වී තිබේ. වසරෙන් වැඩි කාලයක් ගමන් කළ නොහැකිව තිබූ වයඹ දිග මාර්ගය, වැඩි වැඩියෙන් යාත්‍රා කළ හැකි වෙමින් පවතින අතර, ආසියාව සහ අත්ලාන්තික් සාගරය අතර ගමන් වලින් සැතපුම් දහස් ගණනක් සහ සති ගණනක සංක්‍රමණ කාලය අඩු කරන නාවූක මාර්ගයක් ලබා දෙයි. ආක්ටික් සමුද්‍ර ප්‍රදේශ සහ ඒවාට මායිම් වන භූමි ප්‍රදේශ පාලනය කිරීම සියලුම ප්‍රධාන අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන්ගේ කේන්ද්‍රීය අවධානයක් ලෙස මතු වී තිබේ.

                ආක්ටික් ප්‍රදේශය මිලිටරිකරණය තීව්‍ර වන කලාපයක් බවට පත්ව ඇත. එක්සත් ජනපදය, එහි වඩාත්මක උතුරු දෙසින් පිහිටි හමුදා ස්ථාපනය වන  උතුරු ග්‍රීන්ලන්තයේ උතුරු කෙළවරේ , කලින් තුලේ ගුවන් කඳවුර (Thule Air Base) ලෙස හැඳින්වූ, පිටූෆික් අභ්‍යවකාශ කඳවුර (Pituffik Space Base) පවත්වාගෙන යයි. රුසියාව හෝ චීනය සමඟ න්‍යෂ්ටික වෙඩි හුව මාරුවක දී අමතර අනතුරු ඇඟවීමේ කාලය මිනිත්තු කිහිපයක් ලබා දෙන තීරණාත්මක මිසයිල ආරක්ෂණ සහ පූර්ව අනතුරු ඇඟවීමේ පද්ධති මෙම කඳවුරේ අඩංගු වේ.

                ට්‍රම්ප් ඔහුගේ “ගෝල්ඩන් ඩෝම්” මිසයිල ආරක්ෂක පද්ධතිය ගැන නැවත නැවතත් කතා කර ඇති අතර, ඒ සඳහා ග්‍රීන්ලන්තයේ පිහිටීම මිල කළ නොහැකි වැදගත්කමක් දරනු ඇත. මහාද්වීපික එක්සත් ජනපදය සහ රුසියාව සහ චීනය යන දෙකම අතර කෙටිම ගුවන් ගමන් මාර්ග හරහා මෙම ඉහළ ආක්ටික් භූමිය පිහිටා තිබෙන නිසා, ප්‍රහාරාත්මක මෙන්ම  ආරක්ෂක හමුදා  මෙහෙයුම් සඳහා එය ආදේශ රහිත වේ.

                එහි මූලෝපායිකව වැදගත් පිහිටීමට අමතරව, දියුණු තාක්‍ෂණය සහ ආයුධ පද්ධති සඳහා අත්‍යවශ්‍ය දුර්ලභ පාංශු ඛනිජ ලවණ අති විශාල ප්‍රමාණයක් මෙන්ම,  යුරේනියම් සහ සැලකිය යුතු තෙල් සංචිත ද, ග්‍රීන්ලන්තයේ  මහාද්වීපික තටකයට (continental shelf) යටින් අඩංගු වේ.

                ඩාවෝස් හි ලෝක මූල්‍ය කතිපයාධිකාරයේ රැස්වීම සිදු වූයේ, සංසදයට සමගාමීව නිකුත් කරන ලද ඔක්ස්ෆෑම්හි “ධනවතුන්ගේ පාලනයට එරෙහි වීම” යන වාර්තාව තුළ ලේඛනගත කර ඇති බිලියනපතියන්ගේ ධනයේ විශ්මයජනක වර්ධනයේ පසුබිමක ය. පෘථිවියේ ධනවත්ම පුද්ගලයින් 12 දෙනා, දැන් මානව වර්ගයාගේ දුප්පත්ම භාගයට හිමි සමස්ථ ධනයට වඩා වැඩි ධනයක් හිමිකර ගනිමින්, බිලියනපතියන්ගේ ධනය පෙර වසර පහේ වේගය මෙන් තුන් ගුණයකින් වර්ධනය වූ බව වාර්තාව හෙළි කරයි.

                ග්‍රීන්ලන්තය ආශ්‍රිත අර්බුදය ආයෝජකයින් ආරක්ෂිත වත්කම් කරා දිව යෑමට හේතු විය. වටිනා ලෝහ මාස කිහිපයක් තුල  තියුණුම අගය වැඩිවීම් වාර්තා කිරීමත් සමඟ රන් මිල වාර්තාගත ඉහළම අගයන් කරා ඉහළ ගියේය. රන් සහ අනෙකුත් වටිනාකම් ගබඩා වෙත දිව යෑම, මහා බල සබඳතාවල ගමන් පථය සහ පුළුල් ගැටුමක වැඩෙන අවදානම සම්බන්ධයෙන් මූල්‍ය වෙළඳපොළ තුළ ඇති ගැඹුරු නොසන්සුන්තාව පිළිබිඹු කරයි. වටිනා ලෝහවල මිල ඉහලයාම ධනවාදී අස්ථාවරත්වයේ පීඩන මාපකයක් වන අතර,    පාලක පන්තියේ කොටස් වත්මන් අර්බුදය තුළ වඩාත්ම නරක දෙයක පෙර නිමිත්තක් දකින බව පෙන්වයි.

                ග්‍රීන්ලන්තය සම්බන්ධයෙන් ඇති වී ඇති මතභේදයේ තාවකාලික විසඳුම කුමක් වුවත්, යටින් පවතින ගමන් පථය ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සහ යුරෝපය අතර වැඩිවන ගැටුම දෙසට වන අතර, එහිදී ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයට එහි ප්‍රධාන වාසිය වන මිලිටරි බලය මත විශ්වාසය තැබීමට වඩ වඩාත් බල කෙරෙනු ඇත. ගෝලීය ධනේශ්වර ප්‍රභූවේ ප්‍රමුඛ රැස්වීමේදී මෙම අර්බුදය පුපුරා යාම දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු සමස්ත ජාත්‍යන්තර පර්යායේ අර්බුදය හෙලිදරව් කරයි.

                ට්‍රම්ප්ගේ “පළමුව ඇමරිකාව” යන ජාතිකවාදය හෝ යුරෝපීය ධනේශ්වරයේ ප්‍රතිචාරය කම්කරු පන්තියට කිසිදු ඉදිරි මාවතක් ඉදිරිපත් නොකරයි.  ප්‍රචණ්ඩත්වය, ආර්ථික යුද්ධය සහ අවසන මිලිටරි ගැටුම හැර වෙනත් කිසිදු ක්‍රමයකින් තම ගැටුම් විසඳා ගැනීමට අපොහොසත් පාලක පන්තියක පිල් දෙකක් මෙම දෙපාර්ශ්වයෙන් නියෝජනය වේ.

                ග්‍රීන්ලන්තය සම්බන්ධ ට්‍රම්ප්ගේ තර්ජන ඩාවෝස් ලෝක ආර්ථික සමුළුවේ ආධිපත්‍යය දරයි Read More »

                IMG 0642

                මිනසෝටා මහා වැඩ වර්ජනය සහ එක්සත් ජනපදය තුළ පන්ති අරගලය යළි මතුවීම

                සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය (ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය) විසිනි. 

                මෙහි පලවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (ලෝසවෙඅ) 2026 ජනවාරි 17 දින ‘The Minnesota general strike and the re-emergence of class struggle in the United States’ යන හිසින් පලවූ ඉදිරිදර්ශන ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

                Image Not Found
                2026 ජනවාරි 9 වන සිකුරාදා, මිනසෝටා ප්‍රාන්ත අග නගරයේ ශාන්ත පෝල් හි, සතියේ මුලදී මිනියාපොලිස් හි ICE නිලධාරියෙකු විසින් ඝාතනය කරන ලද රෙනී ගුඩ්ට ගෞරව දැක්වීම සඳහා ජනතාව රැස්වෙති. [AP ඡායාරූපය/ජෝන් ලොචර්]

                මිනියාපොලිස් හි රෙනී නිකොල් ගුඩ් ICE (ආගමන හා රේගු) නිලධාරීන් විසින් ඝාතනයට පසු දින, එනම් ජනවාරි 8 වන දින, ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය ප්‍රකාශයක් පළ කරමින්, “සිදුවීම්වල තර්කනය ට්‍රම්ප් තන්ත්‍රයට එරෙහි මහා වැඩ වර්ජනයක්–මර්දනය සහ සූරාකෑමේ යන්ත්‍ර නැවැත්වීම සඳහා සෑම කර්මාන්තයකම කම්කරුවන්ගේ දැවැන්ත, සම්බන්ධීකරණ මැදිහත්වීමක්–කරා නොවැලැක්විය හැකි ලෙස ගමන් කරමින් තිබේ: ” යනුවෙන් පැහැදිලි කළේය.

                සතියකට පසු, ට්‍රම්ප්ගේ පැරාමිලිටරි හමුදා විසින් දිනපතා සිදුකරන ම්ලේච්ඡත්වය සම්බන්ධයෙන් කෝපයට පත් වැඩ කරන ජනතාවගේ වැඩෙන පීඩනයට ප්‍රතිචාර වශයෙන්, මිනියාපොලිස් හි ප්‍රාදේශීය වෘත්තීය සමිති සහ ප්‍රජා සංවිධානවල සන්ධානයක් ජනවාරි 23 වන දින මහා වැඩ වර්ජනයක් කැඳවා තිබේ.

                මිනසෝටා AFL-CIO වෘත්තීය සමිති සංවිධානය මේ දක්වා මෙම ක්‍රියාව අනුමත කිරීමට අපොහොසත් වී ඇති අතර, එහි නිල වෙබ් පිටුව– “සත්‍යයේ සහ නිදහසේ දිනයක්” යන සටන් පාඨය යටතේ–”වැඩ වර්ජනය” යන වචනය ප්‍රවේශමෙන් මඟහරිමින්, ඒ වෙනුවට කම්කරුවන්ට අසනීප නිවාඩු දමන ලෙසත්, පාරිභෝගිකයින්ට කිසිවක් මිලදී නොගන්නා ලෙසත්, ව්‍යාපාර ස්වේච්ඡාවෙන් වසා දමන ලෙසත් ඉල්ලා සිටී. ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයට සමීපව බැඳී ඇති වෘත්තීය සමිති යාන්ත්‍රණය, ජනගහනයේ පුළුල් ස්ථර අතර ක්‍රියාත්මක වන මහා වැඩ වර්ජනයක් සඳහා වැඩෙන අනුකම්පාව මැඩපැවැත්වීමට උත්සාහ කරයි.

                කෙසේ වෙතත්, මහා වැඩ වර්ජනය දේශපාලන සාකච්ඡාවට අවතීර්ණ වී තිබීම ම, පන්ති අරගලයේ නව අවධියක සහ එක්සත් ජනපදයේ සමාජ හා දේශපාලන ධ්‍රැවීකරණයේ ප්‍රකාශනයකි. සාම්ප්‍රදායික දේශපාලන මාවත්–අධිකරණ අභියෝග, දේශපාලනඥයින්ට ආයාචනා, මැතිවරණ උපාමාරු සහ බලපෑම් දැමීමේ ව්‍යාපාර–ඒකාධිපතිත්වය දෙසට වේගයෙන් හැරීම නැවැත්වීමට නොහැකි බවට කම්කරු පන්තිය තුළ වර්ධනය වන හැඟීමක් එයින් පිළිබිඹු වේ. 

                වර්තමාන මොහොතේදී, මිනසෝටා හි මහා වැඩ වර්ජනයක් සඳහා වන ඉල්ලීම, ට්‍රම්ප් පරිපාලනය සහ මිනියාපොලිස් සහ අනෙකුත් නගරවල ICE විසින් සිදු කරන ලද මර්දනය නාටකාකාර ලෙස උත්සන්න කිරීමට ප්‍රතිචාරයකි. සංක්‍රමණික කම්කරුවන් ඉලක්ක කරගත් මහා පරිමාණ වැටලීම් සහ සෝදිසි ලෙස ආරම්භ වූ දෙය, නිල නොලත් හමුදා යෙදවීම් සහ එක්සත් ජනපදයේ ප්‍රධාන නගරයක් අත්පත් කර ගැනීම දක්වා වර්ධනය වී ඇත. මෙම ප්‍රහාරය සියලු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මවාපෑම් ගලවා දමා ඇති අතර, කැරලි පනත ඇතුළු අසාමාන්‍ය බලතල ක්‍රියාත්මක කිරීමට සහ ජනතාවට එරෙහිව හමුදාව යෙදවීමට ට්‍රම්ප්ගේ තර්ජනය සංඥා කර ඇත.

                විරුද්ධත්වය සදහා  ට්‍රම්ප්ගේ ප්‍රතිචාරය තවත් [වැටලීම්] උත්සන්න කිරීමයි. රෙනී ගුඩ්ගේ ඝාතනයෙන් පසුව, “කැරලි ගැසීමේ” සහ “ත්‍රස්තවාදයේ” ක්‍රියා සඳහා විරෝධතාකරුවන්ට එරෙහි තර්ජන සහ තවදුරටත් පැරාමිලිටරි හමුදා යෙදවීම් සහ මර්දන රැල්ලක් ඇති වී තිබේ. සිකුරාදා, අධිකරණ දෙපාර්තමේන්තුව මහජන චන්දයෙන් තේරී පත් වූ නිලධාරීන්ට එරෙහිව අධිකරණ පද්ධතිය අසාමාන්‍ය ලෙස භාවිතා කරමින්, [දෙදෙනාම ඩිමොක්‍රටිකයන් වන] මිනසෝටා ආණ්ඩුකාර ටිම් වෝල්ස් සහ මිනියාපොලිස් නගරාධිපති ජේකොබ් ෆ්‍රේට එරෙහිව අපරාධ පරීක්ෂණයක් ආරම්භ කෙරෙන, ෆෙඩරල් සංක්‍රමණික රෙගුලාසි බලාත්මක කිරීමට “බාධා කළ” බවට  වන වංචනික චෝදනාව මත සිතාසි නිකුත් කළේය.

                කෙසේ වෙතත්, (මෙම තත්ත්වයේදී) වඩාත් පුළුල්  කරුණු කාරණා අදාල වේ. එක්සත් ජනපදය දේශපාලන බිඳවැටීමේ පරිමාණය සහ පන්ති ආතතීන්ගේ දරුණුකම විඥානයේ ගැඹුරු වෙනස්කම් ජනනය කරන තැනකට පැමිණ තිබේ. ධනේශ්වර කතිපයාධිකාරය වෙනුවෙන් කතා කරන සහ ක්‍රියා කරන ට්‍රම්ප් පරිපාලනය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම් බිඳ දමමින් සහ පොදු අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය සේවා සහ අනෙකුත් සමාජ සේවාවන්හි ඉතිරිව ඇති දේ ඉරා දමමින් සිටී. එක්සත් ජනපද බිලියනපතියන් පසුගිය වසරේ පමණක් ඔවුන්ගේ සාමූහික ධනය සියයට 18 කින්, එනම් ඩොලර් ට්‍රිලියන 7 කට ආසන්න ප්‍රමාණයකින් වැඩි කර ගත් අතර කම්කරුවෝ AI-ධාවිත රැකියා සංහාරයකට, ඉහළ යන උද්ධමනයට සහ ගැඹුරු වන ණයගැති බවට මුහුණ දෙති.

                දේවල් “පැරණි ආකාරයෙන්” ඉදිරියට යා නොහැකි බවට වර්ධනය වන හැඟීමක් පිළිබිඹු කරන ප්‍රතිරෝධක මනෝභාවයක් පවතී. විරුද්ධවාදී හැඟීම් නිරන්තරයෙන් අවතක්සේරු කරන මත විමසුම්, ට්‍රම්ප් පරිපාලනයේ මර්දනය කෙරෙහි ගැඹුරු සතුරුකමක් පෙන්නුම් කරයි; ඇමරිකානුවන්ගෙන් බහුතරයක් ICE හි උපක්‍රම සහ ආගමන නීති හසුරුවන ආකාරය ප්‍රතික්ෂේප කරන අතර, වෙනිසියුලාව ආක්‍රමණය කිරීම සහ ඉරානයට එරෙහි යුද තර්ජන ඇතුළු විදේශයන්හි මිලිටරි ක්‍රියාමාර්ගවලට විරුද්ධ වෙති.

                නිව්යෝර්ක් නගරයේ හෙදියන් 15,000 ක් සහභාගී වූ වැඩ වර්ජනය, නගර ඉතිහාසයේ විශාලතම එක වන අතර, එය 2026 දී වර්ධනය වන විරුද්ධත්වයේ මුල් සලකුණකි. මේ සතිය මුලදී ට්‍රම්ප්ට එරෙහිව කෑගසා චෝදනා කිරීම නිසා වැඩ තහනම් කරන ලද ඩෙට්‍රොයිට් මෝටර් රථ සේවකයා දින කිහිපයකින් GoFundMe හරහා දස දහස් සංඛ්‍යාත ජනතාවගෙන් ඩොලර් 800,000 කට වඩා රැස් කිරීම එය වෙනස් ආකාරයකින් පෙන්නුම් කරයි.

                මෙම වර්ධනය වන විරුද්ධත්වය සවිඥානික, සංවිධානාත්මක ව්‍යාපාරයක් බවට පරිවර්තනය කළ යුතුය. මහා වැඩ වර්ජනය ඇතුළුව එක්සත් ජනපදයේ පන්ති අරගලයේ දිගු හා බලගතු සම්ප්‍රදායක් පවතී. 1835 දී ෆිලඩෙල්ෆියාවේ සිට 1877 දී ශාන්ත ලුවී දක්වා, 1919 දී සියැටල් දක්වා සහ 1934 දී සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ සහ ටොලිඩෝ දක්වා, තීරණාත්මක සාධකය වූයේ කිසි විටෙකත් ඇමතුමේ සටන්කාමීත්වය නොව, කම්කරු පන්තිය,  අරගලය පාලනය කිරීමට උත්සාහ කරන ආයතනවලට එරෙහිව, දැනුවත්ව සහ ස්වාධීනව අරගලයට අවතීර්ණ වූයේද යන්නයි.

                මිනියාපොලිස් නගරයටම පන්ති ගැටුමේ දිගු ඉතිහාසයක් ඇත. ටීම්ස්ටර්ස් ප්‍රාදේශීය 574 හි ට්‍රොට්ස්කිවාදී කම්කරුවන් විසින් මෙහෙයවන ලද 1934 මිනියාපොලිස් ට්‍රක් රථ රියදුරන්ගේ වැඩ වර්ජනය, වාණිජ කටයුතු අඩපණ කළ සහ සේවා යෝජකයින්, පොලිසිය, ජාතික ආරක්ෂක හමුදාව (National Guard), ගොවි-කම්කරු පක්ෂය සහ රූස්වෙල්ට් පරිපාලනයේ ඒකාබද්ධ බලවේගවලට මුහුණ දුන් නගර පුරා මහා වැඩ වර්ජනයක් බවට ප්‍රාදේශීය සංවිධානාත්මක මෙහෙයුමක් පරිවර්තනය කළේය. එහි ජයග්‍රහණය 1930 ගණන්වල මහා කාර්මික වෘත්තීය සමිතිකරණයට හේතු වූ අතර කම්කරු පන්තිය තමන්ගේම නායකත්වය යටතේ සහ පැහැදිලි දේශපාලන ඉදිරිදර්ශනයකින් සටන් කරන විට අත්කර ගත හැකි දේ පිළිබඳ ප්‍රබල නිරූපණයක් ලෙස පවතී.

                ට්‍රම්ප්ගේ නිර්ලජ්ජිත දණ්ඩ මුක්තිය, එක්සත් ජනපදය තුළ සංවිධානාත්මක කම්කරු පන්තික ප්‍රතිරෝධය දිගු කලක් නොතිබීමේ ප්‍රතිඵලයකි. දශක ගණනාවක් තිස්සේ, කම්කරු නිලධරය කම්කරු ව්‍යාපාරය බිඳ දැමූ අතර, පාලක පන්තිය අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධය සහ දැවැන්ත ධන සම්ප්‍රේශනයකින් තමන්ව පොහොසත් කර ගත්තේය. මෙම රික්තය තුළ, ධනේශ්වරයේ වඩාත්ම කුරිරු කොටස් තමන්ට බාධාවකින් තොරව ක්‍රියා කළ හැකි යැයි විශ්වාස කිරීමට පටන් ගෙන තිබේ.

                කම්කරු පන්තියට එල්ල කරන ලද ප්‍රහාරය, සමාජ බලවේගයක් ලෙස එහි පැවැත්ම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමේ දෘෂ්ටිවාදාත්මක ව්‍යාපාරයක් මගින් ශක්තිමත් කරන ලදී. ශ්‍රමය සහ ප්‍රාග්ධනය අතර නිරන්තර ගැටුම් සහ වැඩවර්ජන මගින් වරෙක අර්ථ දක්වුනු රටක, ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය, නිල ශාස්ත්‍රාලික ප්‍රජාව සහ දේශපාලන ව්‍යාජ-වම, මාක්ස්වාදය ප්‍රතික්ෂේප කළ, පන්ති අරගලයේ යථාර්ථය ප්‍රතික්ෂේප කළ සහ විප්ලවවාදී බලවේගයක් ලෙස කම්කරු පන්තියේ භූමිකාව ප්‍රතික්ෂේප කළ දෘෂ්ටිවාදයන්–සියල්ලටත් වඩා, වාර්ගික සහ ස්ත්‍රී පුරුෂ අනන්‍යතාවය පිළිබඳ දේශපාලනය–ප්‍රවර්ධනය කළහ.

                ට්‍රම්ප් නැවත තේරී පත්වීම එක්සත් ජනපදයේ කතිපයාධිකාරී පාලනයේ යථාර්ථය පිළිබිඹු කරන රාජ්‍යයේ ප්‍රචණ්ඩකාරී නැවත පෙළගැස්වීමක් සනිටුහන් කළේය. එපමණක් නොව, දේශීය හා ජාත්‍යන්තර මට්ටම් දෙකෙහිම එහි ක්‍රියාවන්හි ආන්තික ස්වභාවය–ඩොලරයේ අවප්‍රමාණය, දැවැන්ත ණය ගොඩගැසීම සහ කතිපයාධිකාරීත්වයේ ධනයට යටින් පවතින අධික සමපේක්ෂනය තුළින් ප්‍රකාශ වන–ඇමරිකානු ධනවාදය මුහුන දෙන අර්බුදයේ තීව්‍රතාවය පිළිබිඹු කරයි. 

                සමාජ හා දේශපාලන ජීවිතයේ කේන්ද්‍රීය අක්ෂය ලෙස විවෘත පන්ති ගැටුමේ වැඩෙන පුනර්ජීවනය හරහා හැඩගැසීමට පටන් ගෙන ඇති පහළ සිට නැවත පෙළගැසීමේ (realignment from below) පසුබිම මෙයයි. එපමණක් නොව, එක්සත් ජනපදයේ පන්ති අරගලයේ වර්ධනය දැවැන්ත ජාත්‍යන්තර ප්‍රතිවිපාක ඇති කරනු ඇති අතර, ඇමරිකානු කම්කරුවන් සුවිශේෂී ලෙස ප්‍රතිගාමී වන බවට හෝ සාමූහික අරගලයට අසමත් බවට ඇති මිථ්‍යාව බිඳ දමයි.

                මිනියාපොලිස් හි සිදුවීම් නව පිවිසීමේ අවධියක ආරම්භය සනිටුහන් කරයි. තවමත් එහි ආරම්භක අදියරවල පැවතුනද, නිවුන් නගර (Minneapolis සහ Saint Paul) තුළ සහ රට පුරා පන්ති අරගලය ධනේශ්වර අර්බුදයේ තීව්‍රතාව මගින්  ධාවනය වන වේගයකින් වර්ධනය වනු ඇතැයි විශ්වාසයෙන් පුරෝකථනය කළ හැකිය. ට්‍රම්ප් පරිපාලනයේ ක්‍රියාමාර්ග මගින් අවුලුවන ලද කෝපය, මිනසෝටා හි දිග හැරෙන දේ සහ ධනේශ්වර ක්‍රමයේ පුළුල් අර්බුදය අතර සම්බන්ධය වඩාත් පැහැදිලි කරනු ඇත.

                නමුත් මෙම සිදුවීම්වලින් උගත යුතු දේශපාලන පාඩම් තිබේ. මෙම කුරිරුකම් නැවැත්වීමට මාර්ගයක් සොයන අය, ෆැසිස්ට්වාදයට එරෙහි ඕනෑම මහජන ව්‍යාපාරයකට ට්‍රම්ප්ගෙන් පමණක් නොව ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයෙන් ද ඇති ගැඹුරු සහ මුල් බැසගත් විරුද්ධත්වය තේරුම් ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය වේ. වෝල් වීදියේ සහ අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධයේ පක්ෂයක් ලෙස, ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය සෑම අවස්ථාවකදීම උත්සාහ කරන්නේ විරුද්ධත්වය මැඩපැවැත්වීමට, ට්‍රම්ප්ට එරෙහිව ස්වාධීන අරගලයක් මතුවීම අවහිර කිරීමට සහ එය කතිපයාධිකාරයට සහ ධනවාදයට එරෙහි පුළුල් සටනක් දක්වා වර්ධනය වීම වැළැක්වීමට ය.

                එපමණක් නොව, ට්‍රම්ප් පරිපාලනය ප්‍රමුඛ ඩිමොක්‍රටිකයින්ට පහර දෙන විට පවා, ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ ගෝලීය අවශ්‍යතා ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ඔවුන්ගේ සහයෝගය ගැන ඔහුට විශ්වාස තැබිය හැකිය.

                ට්‍රම්ප්ට එරෙහි සටන සඳහා, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කිරීම සහ ඒකාධිපතිත්වයට එරෙහි විරෝධය, කම්කරුවන්ගේ වැඩෙන සමාජ අරගල සමඟ ඒකාබද්ධ කළ හැකි නව සංවිධාන කම්කරු පන්තිය තුළ  ගොඩනැගීම අවශ්‍ය වේ. ෆැසිස්ට්වාදයට එරෙහි සටන ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ සහ ජාත්‍යන්තරව, සූරාකෑමට, යුද්ධයට සහ ධනේශ්වර ක්‍රමයට එරෙහි සටනට සම්බන්ධ කරමින්, නැගී එන පන්ති ව්‍යාපාරයට පැහැදිලි දේශපාලන උපාය මාර්ගයක් ලබා දීම අවශ්‍ය වේ. සියල්ලටම වඩා, මෙය රඳා පවතින්නේ කම්කරු පන්තිය තුළ මාක්ස්වාදී ව්‍යාපාරයේ සවිඥානික මැදිහත්වීම මත ය.

                සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ (එ.ජ) සහ හතරවන ජාත්‍යන්තරයේ ජාත්‍යන්තර කමිටුවේ ඉදිරිදර්ශනය,  ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියේ තීරනාත්මක සංරචකයක් ලෙස ඇමරිකානු කම්කරු පන්තියේ විප්ලවීය භූමිකාව සෑම විටම අවධාරණය කර ඇත.

                කම්කරුවන් ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයට සහ එහි අනුබද්ධ සංවිධානවලට යටත් කිරීමේ සියලු උත්සාහයන්ට එරෙහිව සසප අඛණ්ඩව සටන් කර ඇත. කම්කරු ක්‍රියාකාරී කමිටුවල ජාත්‍යන්තර කම්කරු සන්ධානය (IWA-RFC) ආරම්භ කිරීම හරහා, ජාත්‍යන්තර කමිටුව  සංගත-ගැති වෘත්තීය සමිති යන්ත්‍රයට එරෙහිව කැරැල්ලක් සඳහා සංවිධානාත්මක ස්වරූපය වර්ධනය කර ඇත. එමෙන්ම මෑතකදී, ජාත්‍යන්තර කමිටුව සහ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය, 20 වන සහ 21 වන සියවස්වල මහා පාඩම්, අන්  සියල්ලටත් වඩා, මාක්ස්වාදී ව්‍යාපාරයේ මූලෝපායික අත්දැකීම්, කම්කරුවන්ගේ සහ තරුණයින්ගේ දේශපාලන අධ්‍යාපනය සඳහා ගෙනඒම පිනිස අත්‍යවශ්‍ය මෙවලමක් ලෙස Socialism AI  දියත් කර ඇත.

                ට්‍රම්ප් තන්ත්‍රයේ ක්‍රියාවන්හිදී, ඇමරිකානු කතිපයාධිකාරය රුබිකනයක් (ආපසු හැරවිය නොහැකි ක්‍රියාවක්) හරහා ගමන් කරමින් සිටින අතර, එයින් ආපසු හැරීමක් නොමැත. මිලියන සංඛ්‍යාත කම්කරුවන් සහ තරුනයින් මුහුන දෙන ගැටලුව වඩාත්ම අති මූලික දෙයයි: එනම් සමාජවාදය [සඳහා සටන් කිරීම] හෝ ම්ලේච්ඡත්වය [සඳහා ඉඩදීම]  අතර තෝරා ගැනීමයි. 

                ෆැසිස්ට්වාදයට හා යුද්ධයට ඇද වැටීම නැවැත්වීමට කැමති, සමානාත්මතාවය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ සාමය මත පදනම් වූ අනාගතයක් සඳහා සටන් කිරීමට කැමති සියලු වැඩ කරන ජනතාවගෙන් ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය ඉල්ලා සිටින්නේ අවශ්‍ය නිගමනවලට එළඹ සසපට එක්වන ලෙසයි.

                මිනසෝටා මහා වැඩ වර්ජනය සහ එක්සත් ජනපදය තුළ පන්ති අරගලය යළි මතුවීම Read More »

                Scroll to Top