The Socialist මාසික සඟරාව – 2026 සැප්තැම්බර් කලාපය
The Socialist September 2026 — Vol. 2 Issue 9
The Socialist මාසික සඟරාව – 2026 සැප්තැම්බර් කලාපය Read More »
Marxist Theory
The Prison Disrobing of Bhikku Gnanasara and the Capitulation of the JVP/NPP Government to the Buddhist Chauvinists
By Sanjaya Jayasekera.
The disrobing of Bodu Bala Sena (BBS) leader Bhikku Galagoda Aththe Gnanasara under standard prison regulations—and the JVP/NPP government’s rapid political capitulation to the Sinhala supremacist outcry that followed—has exposed the reactionary character of the Dissanayake regime with unusual clarity. What is at stake is not the dignity of the Buddhist clergy, but the consolidation of Sinhala-Buddhist authority over the state—and, through the state, over the Tamil and Muslim minorities.
Conviction
The re-arrest itself was the lawful enforcement of a conviction that the Sinhala-Buddhist establishment has spent years trying to evade. In 2016, the Court of Appeal convicted Gnanasara, General Secretary of the ultra-right, fascist Bodu Bala Sean (Buddhist Power Brigade), on four counts of contempt of court, stemming from his January 2016 disruption of proceedings in the Homagama Magistrate’s Court. The charges were damning: he had addressed the court without permission and obstructed its proceedings; he had declared in open court that he would not accept the court’s orders and that the law of the country should not be followed; he had directed the court to grant bail to state intelligence officials who were suspects in a case before it; and he had called the Senior State Counsel appearing for the prosecution an “impotent state officer.” He was sentenced to 19 years of rigorous imprisonment, to be served concurrently over six years. His appeals were finally exhausted when the Supreme Court refused special leave in October 2018.
Pardon
It was the Buddhist establishment itself that then intervened to place him above the law. In May 2019, President Maithripala Sirisena granted Gnanasara a full pardon—a pardon procured, as the Supreme Court’s judgment documents, by the direct requests of the Mahanayake Theros of the Malwathu, Asgiri, and Kotte Chapters of the Siyam Maha Nikaya, together with the Diyawadana Nilame of the Sri Dalada Maligawa. The chief prelates of the Maha Sangha have been lobbying to shield this convicted fascist from the consequences of his crimes since 2018. The present disrobing outcry is not a new eruption; it is the continuation of the same campaign.
Revocation
In September 2026, the Supreme Court—ruling on fundamental rights petitions filed by the Centre for Policy Alternatives and Dr. Paikiasothy Saravanamuttu, and by Sandhya Ekneligoda, the wife of the missing journalist Prageeth Ekneligoda—declared that pardon unconstitutional and arbitrary. The Court held that Sirisena had acted mechanically, recording no reasons, and had thereby abdicated the exercise of his constitutional power; the pardon was, in the Court’s words, “arbitrary, in violation of the public trust and the rules of natural justice, ultra vires his powers.” The Court declared the pardon null and void, reinstating the conviction and sentence.
Disrobing
It was the application of standard prison standing orders—the disrobing of a convicted prisoner and his placement in civilian attire—that triggered the chauvinist outcry. The demand raised by the Maha Sangha, opposition politicians, and Sinhala chauvinist layers is that imprisoned monks be exempted from the ordinary law. The claim that disrobing falls under ecclesiastical authority (the Sangha Sabha) rather than the prison administration is, in substance, a claim that the Buddhist clergy stands above the criminal justice system—that the state must defer to the Sangha in matters touching its members. President Dissanayake’s rapid capitulation, convening an emergency meeting at the Presidential Secretariat and ordering a review of the legal and prison framework to permit imprisoned monks to wear robes, grants precisely this. It creates a distinct legal accommodation for the clergy that no ordinary prisoner enjoys.
This is not an isolated concession. It follows the government’s earlier pledge to establish separate courts for Buddhist monks, placing them outside the normal legal process. Each step deepens the institutional fusion of the state with Sinhala-Buddhist chauvinism. The direction of travel is unmistakable: toward a state in which the Buddhist hierarchy is not merely a privileged social layer but a co-governing authority, and in which the law itself is bent to communal ends.
The campaign against minorities
The significance of this development can only be grasped in the context of the chauvinist campaign already being waged against Tamils and Muslims. The same forces now demanding special legal privilege for monks are the forces that have systematically attacked the democratic rights of the national minorities.
Against the Tamils, the government has moved to prohibit the commemoration of war heroes—the Maaveerar Naal remembrance of those killed in the civil war—arresting Tamil youth for attempting to honor their dead. The demand to suppress Tamil commemoration is a demand to erase the historical experience of the Tamil people, to criminalize their grief and their memory. Last month, the government forcibly removed a newly installed statue of Thileepan—the LTTE cadre who died during a hunger strike in 1987—from a site beside Nallur Kovil, following two weeks of commemorative activities by Tamils. Alongside this runs a campaign against the rights of Tamils over their traditional habitation, the lands of the North and East, which successive governments have sought to open to Sinhala settlement and military occupation.
Against the Muslims, the chauvinist campaign has taken the form of agitation over Muslim attire—the burqa ban and related provocations—and the propagation of conspiracy theories alleging that Muslims are plotting against the Sinhala race. These are not fringe phenomena; they are the stock-in-trade of the very man whose comfort the Maha Sangha now demands the state accommodate. Gnanasara is not a religious figure caught up in a legal technicality. He is a fascist provocateur who has spent his career inciting violence against the Muslim minority. It was his inflammatory speeches at an aggressive rally of the ultra-right, fascist BBS in Dharga Town in June 2014 that helped unleash the anti-Muslim pogroms in Aluthgama and Beruwala, in which chauvinist mobs attacked Muslim homes, businesses, and places of worship, leaving multiple dead and hundreds of families displaced. The Rajapaksa regime of the time actively protected and enabled these fascist elements, censoring media coverage of the atrocities to conceal state complicity. Then, Gnanasara was instrumental in instigating the anti-Muslim pogrom in Digana, Kandy, in early March 2018.
Far from their claim of combating terrorism, Galagoda Aththe Gnanasara and Sinhala chauvinists actively nurtured it—creating the fertile ground of anti-Muslim hatred and violence that Zahran Hashim weaponized to mobilize the 2019 Easter Sunday bombers. This is not merely our analysis; it is the documented finding of the state’s own Presidential Commission of Inquiry. The PCoI Report on the Easter Sunday Attacks (2021) established that Gnanasara’s speeches “did not stop at targeting the Wahhabis ideology but went further targeting the Muslim community in general,” and that “some of his actions and utterances have contributed to Muslim youth taking to extremism and joining Zaharan.” The Commission found it “in evidence that Zaharan used the speeches and actions of the thero to rally support for his cause,” noting that Zahran’s final video—spelling out the reasons for the attack—made explicit reference to Gnanasara’s actions. The Commission concluded that Gnanasara’s conduct “resulted in reciprocal radicalization of Muslim youth,” recommended that the Attorney General consider criminal proceedings against him under the ICCPR Act for his 2013 Maharagama and 2014 Aluthgama speeches, and declared that the BBS “is a threat to religious harmony and that it should be proscribed.”
The chauvinists did not fight extremism; they bred it. Their pogroms, their conspiracy theories, and their relentless dehumanization of the Muslim minority supplied the very material that the bombers’ ideology drew upon. The Easter Sunday bombings, which killed nearly 300 people, were not an external assault on a peaceful society but the harvest of a communal poison that the Sinhala-Buddhist establishment had been cultivating for years—and which it then exploited, in the anti-Muslim witch-hunt that followed, to intensify its persecution of the very community it had victimized.
Gnanasara’s present imprisonment is not the first time the law has caught up with him. On March 28, 2024, the Colombo High Court convicted Gnanasara under Section 291B of the Penal Code for making intentionally offensive, inflammatory, and hate-filled statements against the Islamic faith and the Muslim community during a 2016 press conference in Colombo, sentencing him to four years of rigorous imprisonment and a fine. His present re-arrest, on a charge of contempt of court, is the continuation of a long criminal record of communal incitement. It is for this man—a convicted instigator of religious hatred and communal violence—that the Buddhist establishment now demands a legal accommodation placing the clergy above the law, and it is this demand to which the Dissanayake government has capitulated.
The disrobing affair must be seen as one more front in this same war. The demand that monks be placed above the law is the demand that the Buddhist clergy be recognized as the supreme authority of the Sinhala nation—and that the state enforce that supremacy against the minorities. It is the legal expression of the same ideology that drives communal pogroms, burns mosques, bans the burqa, and forbids Tamils from mourning their dead.
Why the capitulation?
The speed of the government’s surrender is the most revealing fact of all. Dissanayake did not resist, did not even attempt to defend the principle of equality before the law. He convened the Maha Sangha, heard their demands, and ordered the law changed. This is the behavior of a government that knows exactly where its political survival lies—and that is now calculating its position in the shadow of a global crisis of unprecedented dimensions.
The JVP/NPP is a right-wing, pro-imperialist party that has jettisoned every election promise to ruthlessly enforce IMF-dictated austerity. It has imposed savage cuts on living standards, aligned itself with US imperialism, and unleashed state repression against workers and students who oppose its agenda. It governs against the interests of the vast majority of the population, and it knows it. Its electoral base is not the working class but the Sinhala petty bourgeoisie and the chauvinist layers that the JVP has cultivated throughout its history.
But the government’s calculations cannot be understood in national isolation. The austerity it is enforcing is not a domestic policy choice; it is the local expression of a world crisis. The eruption of the US-Israeli war of aggression against Iran has deepened the global crisis of the capitalist system and enormously escalated the international class struggle, not least within the United States itself. The war, the breakdown of the post-war economic order, and the deepening global recession are driving every imperialist power to make the working class pay for the crisis—and the IMF is the instrument through which that burden is transferred to the toilers of the semi-colonial world. The austerity demands that the JVP/NPP is executing to the letter are the direct product of this global war and economic situation.
This is precisely what makes the government’s position so precarious. The same world crisis that compels it to impose austerity is also generating a surge of class struggle internationally—in the United States, in France, in India—as workers confront the attacks on their living standards. The international class struggle is rising, and the Sri Lankan working class is not insulated from it. On the contrary: the more ruthlessly the government enforces the IMF’s demands, the greater the potential for mass opposition at home. The government knows that the social disillusionment now spreading through the population can, under the impact of the global crisis, rapidly assume an explosive form.
It is against this backdrop that the capitulation to the Maha Sangha must be understood. Facing the growing potential of class struggle, the government calculates that it must appease the Sinhala-Buddhist chauvinist elements to shield its state power from destabilization. The Buddhist clergy is the necessary tool of this strategy: it is the instrument through which the government mobilizes its chauvinist voter base, and—at moments of class struggle—the instrument through which it divides the working class along communal lines. The more dangerous the social situation becomes, the more indispensable this weapon appears to the ruling class.
This is the essential point. The working class of Sri Lanka is Sinhala, Tamil, and Muslim. Its unity is the precondition for any struggle against austerity, against the IMF, against the capitalist system itself. The chauvinist campaign—the attacks on Tamil commemoration, the anti-Muslim agitation, and now the elevation of the Buddhist clergy above the law—has one purpose: to prevent that unity, to set Sinhala workers against their Tamil and Muslim brothers and sisters, and thereby to disarm the class as a whole at the very moment when the world crisis is driving it toward struggle.
The danger
The dangers of this development are large, and they are growing. The sequence of events is itself the indictment. A government that was, days ago, enforcing a Supreme Court ruling—a ruling that struck down an unconstitutional pardon and vindicated the fundamental right to equality—has now capitulated to the very forces that ruling was directed against. It has agreed to amend the law so that the convicted fascist it was imprisoning may retain the robes of his office behind bars. There is no concession it will not make, no principle it will not abandon, no minority right it will not sacrifice, if doing so secures its hold on power.
And the timing is no accident. The capitulation comes as the world crisis—the imperialist war against Iran, the deepening global recession, the surge of class struggle in the United States, France, and India—drives the government to enforce IMF austerity to the letter, and thereby drives the Sri Lankan working class toward struggle. It is precisely at such moments that the ruling class reaches for its communal weapon. The Buddhist clergy is the instrument through which the government mobilizes its chauvinist base and, when the class struggle sharpens, divides Sinhala workers from their Tamil and Muslim brothers and sisters. The more dangerous the social situation becomes, the more ruthlessly this weapon will be used.
The working class must draw the correct conclusion. It has no stake in the demand that monks be placed above the law. That demand is a weapon of communal reaction, not a defense of the oppressed. The answer to austerity and to chauvinism alike is the independent political mobilization of the working class—Sinhala, Tamil, and Muslim—united against the government and the capitalist system it serves. Only the socialist transformation of society, which abolishes the material basis of all communal and religious oppression, can put an end to the chauvinist poison that the ruling class is now injecting into the body politic with renewed vigor.
The Divulapathana Land Dispute: A Class Question, Not an Ethnic Conflict
By Sanjaya Jayasekera.
The escalating land dispute in the Mylathamadu, Mathavanai and Divulapathana border corridors between the Batticaloa and Polonnaruwa districts has reached an acute crisis. For over 1100 days, Tamil cattle-herding families have maintained a continuous, peaceful protest demanding the restoration of the grazing lands they have traditionally used for their livestock, and an end to the violence of state-backed Sinhalese settlers. Their demands have fallen on deaf ears. Settlers have issued death threats, physically assaulted farmers and systematically driven cattle off the land. The deliberate targeting of livestock with firearms, traps and explosive devices (hakka patas) has produced widespread cow killings — including a major slaughter on Christmas Eve 2020 — crippling local milk production and destroying livelihoods. Despite protests, judicial eviction orders from local courts and international human rights documentation, field-level law enforcement has remained weak, while state authorities have interrogated local journalists attempting to report on the land grabs.
Monday (5), in Divulapathana village, Tamil cattle herders drove around 2,000 cattle across lands cultivated by Sinhala farmers, fulfilling a threat made the previous day allegedly at the instigation of local Tamil MP Shanakiyan Rasamanickam. The incident is a warning of where this crisis is heading: toward an open ethnic confrontation, deliberately manufactured by forces on both sides who have no interest in resolving the underlying land question.
A manufactured ethnic conflict
The present crisis did not erupt spontaneously. It is the product of a deliberate, decades-long process of state-sponsored colonisation, of which Mayilathamadu and Mathavanai are only the latest flashpoints.
The grazing lands at issue border the Mandari River, a tributary of the Maduru Oya, on the outskirts of Batticaloa. For generations they have been used by Tamil cattle-herding families from Sithandi, Vantharmolai, Illupaiyadichenai and Murakkadddan Chollai — over a thousand families, by 2023 data, whose sole livelihood is animal husbandry. As early as 1979, 12,000 acres of this grazing land were acquired under the Mahaweli Authority’s System B, which spans the Polonnaruwa and Batticaloa districts. From 2013 onward, Sinhalese settlers from Ampara and Polonnaruwa — including, according to Human Rights Watch, retired soldiers settled with government support and armed with illegal weapons — began occupying the pasturelands. By 2023, approximately 3,150 hectares of pastoral land were under threat, and between 2012 and 2023 some 6,948 head of livestock were killed, injured, disappeared or forcibly captured.
The crisis sharpened decisively in 2020, when the Mahaweli Authority and the then Eastern Province Governor actively encouraged the cultivation of corn and peanuts on the grazing lands. Sinhalese corn cultivators from Polonnaruwa were relocated into the pasture, and the killing of Tamil cattle — shot, hacked with swords, trapped in electric fences, electrocuted — became systematic. The slaughter of Christmas Eve 2020 was only the most notorious episode. By March 2024, Tamil farmers had lodged 36 complaints at the Valachchenai police station; only three were ever filed in court. In January 2021, a case was taken to the Court of Appeal, and the Mahaweli Authority gave an undertaking that the illegal occupants would leave by February 28, 2021. The courts ordered all chena cultivators to vacate by July 21, 2021. The order has never been implemented. In October 2023, even as the President was urged by Batticaloa MPs to halt the encroachment and agreed to remove the illegal settlers, a new Buddha statue was installed on the disputed land under the leadership of a monk and the former Governor. The Tamil farmers have now maintained a continuous protest since December 2023 — over 3 years — without the state lifting a finger.
This is the context in which the NPP government, in power for two years, has refused to engage with the farmers or curb the settlers’ violence, while presenting itself abroad as a progressive administration. A UN-supported report identified 50 unresolved state-citizen land disputes in the Eastern Province between 2020 and 2024 alone. The Centre for Policy Alternatives has documented how the Department of Archaeology, the Mahaweli Authority, the Forest Department and the military have all been deployed to seize land from minority communities, with the active collusion of the Buddhist clergy.
Yet, it is both Sinhala-chauvinist and Tamil nationalist leaders who are turning this agricultural land dispute into an ethnic issue. The issue here concerns the lands required by dairy farmers and chena cultivators — not a Sinhala-Tamil conflict. The land in question is required for cattle herding and shifting cultivation: competing uses of the same resource by two groups of poor rural toilers. The fact that the herders are predominantly Tamil and the cultivators predominantly Sinhalese is a demographic accident of the region’s history, not the essence of the conflict. The essence is the struggle over scarce agricultural land under conditions of capitalist crisis, in which the state has failed to provide water, fertilizer, storage, animal feed or any of the basic conditions of rural production.
This is precisely the kind of dispute that the ruling class and its communalist auxiliaries on both sides are eager to transform into an ethnic conflict. The mechanism is identical to the one the ICFI has documented throughout Sri Lanka’s history: when the working class and rural poor confront the state over their material conditions, the bourgeoisie diverts that confrontation into communal channels. The Sinhala-chauvinist state has done the primary damage — the land clearing, the livestock slaughter, the collusion of the police and the courts, the Buddha statue planted on seized lands. But the Tamil nationalist politicians, who invoke the farmers’ suffering to consolidate their own communal base, are equally incapable of resolving the land question, because they too insist on framing it as an ethnic grievance rather than a class struggle.
The two communalisms
The Sinhala-chauvinist state has done the primary damage, and it continues to do so. The land clearing, the livestock slaughter, the collusion of the police and the courts, the Buddha statue planted on seized pasture — all of this is the state using its power to favour Sinhalese settlers as part of the broader demographic engineering of the North and East, the same project as Gal Oya, Mahaweli and the post-war military colonies. The Mahaweli Authority’s undertaking to the Court of Appeal, the court’s eviction order, the President’s own agreement to remove the illegal settlers — all have been left unimplemented, because the state has no intention of enforcing them. The state that offers land to Sinhalese settlers today will abandon them tomorrow, once their political utility is exhausted. The settlers themselves are pawns: granted land and state protection so long as they serve the demographic project, and left to face the consequences when the conflict they have been used to provoke erupts.
But the Tamil nationalist politicians are equally culpable. The alleged instigation of the cattle drive by MP Shanakiyan Rasamanickam — driving 2,000 cattle across lands cultivated by Sinhala farmers — is not a defence of Tamil herders’ rights. It is a deliberate provocation, designed to inflame ethnic tension and thereby consolidate the Tamil nationalist parties’ political base. The same parties that invoke the farmers’ suffering to demand “international attention and intervention” — that is, the patronage of the imperialist powers — have no program for resolving the land question, because they too insist on framing it as an ethnic grievance rather than a class struggle. The Tamil bourgeoisie has no more interest in resolving the land question than the Sinhala bourgeoisie does. Both need the conflict to persist, because a resolution on class lines — the unity of Sinhala and Tamil toilers against the capitalist state — would expose the bankruptcy of both communalist projects and threaten the privileges of both bourgeoisies.
The land question
These are lands traditionally used by the Tamil people for cattle herding. That historical fact must be recognised. It is part of the democratic rights of the Tamil rural population, and the state’s encroachment upon it — through the Mahaweli System B acquisitions, through the settlement of Sinhalese cultivators, through the collusion of the police and the courts — is an attack on those rights. The Tamil herders of Mayilathamadu and Mathavanai are not “encroachers”; they are the traditional users of these pasturelands, and their dispossession is a crime of the state.
But it is wrong to claim that Tamils possess absolute ownership over the land simply by virtue of their nationality. The Marxist position is precise: the Tamil herders have an inviolable democratic right to the lands they have traditionally used for their livestock, but this is a right of use and of historical habitation — not an exclusive title of ownership flowing from ethnicity. The land question cannot be resolved from an ethnic perspective. The Tamil nationalist demand that the land be gazetted as exclusively Tamil pastureland, and the Sinhala chauvinist demand that it be opened to Sinhalese settlement, are two sides of the same reactionary coin. Both substitute ethnic entitlement for the actual economic question: how is the land to be allocated between dairy farmers and chena cultivators, and how are the productive needs of both to be met?
This is the same principle that applies to the archaeological sites and to the settlement schemes: the democratic right of a historically oppressed people to their traditional lands and neighbourhoods is inviolable, but that right is not a claim of ethnic exclusivity, and it cannot be advanced through the mirror-image communalism of the Tamil nationalists. The Tamil herder deprived of his pasture and the Sinhala cultivator denied water and fertilizer are victims of the same system. Neither can secure his livelihood except through the other’s support. The resolution of the land question lies not in the ethnic contest manufactured by the communalists on both sides, but in the common struggle of the toilers of both communities against the capitalist state that has created the scarcity and then exploited it.
The way forward
Neither the government nor Sinhala chauvinists or Tamil communalists are capable of viewing or resolving this issue in the correct manner. The resolution lies in the independent organisation of the rural toilers themselves, across ethnic lines.
First, independent committees of Sinhala and Tamil farmers — not the state, not the communalist parties — must come forward to negotiate a fair allocation of agricultural land. This is the only mechanism that can address the actual economic dispute, because it is the only mechanism in which the farmers confront each other as producers with common interests rather than as members of hostile ethnic communities. But these committees must be understood for what they are: not merely ad hoc negotiating forums, but the embryonic form of the independent organs of popular power. In them, the toiling masses begin to exercise power directly — to deliberate, to decide, and to act on their own behalf, outside and against the capitalist state and its communalist apparatus.
This is the soviet form in its primary, undeveloped expression: the self-organisation of the exploited, cutting across the ethnic and religious divisions that the ruling class cultivates, and constituting the germ of a new state power. The principle of “all power to the soviets” — the central lesson of the Russian Revolution of 1917 — means precisely this: that the independent organs of the working class and the toiling masses, not the capitalist state, must become the basis of political power. The committees of Sinhala and Tamil farmers, united in struggle against the government for land, water, fertilizer, storage, animal feed and decent living standards, are the first step toward that end. Their development — their extension from the village to the district, from the countryside to the towns, their fusion with the independent committees of the industrial working class — is the path by which the peasant question and the national question can be resolved. Only when the toiling masses, organised in their own independent organs, take political power into their own hands can the land question be settled on a democratic and socialist basis, and the communal politics that exploit it be finally abolished.
Second, the farmers must wage a common struggle against the capitalist government for the necessary facilities — water, fertilizer, storage, animal feed and decent living standards. The land dispute is ultimately a product of the state’s failure to develop the productive forces of agriculture and its use of land as an instrument of communal politics. The farmers’ real enemy is not each other but the capitalist state that has created the scarcity and then exploited it. It is this struggle — not the ethnic contest manufactured by the chauvinists — that will forge the unity of the Sinhala and Tamil toilers. For it is only in the fight against their common oppressor that the farmers of both communities will discover, in practice, that their interests are identical: that the Tamil herder deprived of pasture and the Sinhala cultivator denied water and fertilizer are victims of the same system, and that neither can secure his livelihood except through the other’s support. The independent committees are the instrument of this discovery. Through them, the farmers must formulate their common demands, organise their common actions, and confront the state as a united force — refusing to be divided by the communalist provocations of the government, the Sinhala chauvinists or the Tamil nationalist parties.
Third, the working class must support the farmers and take the lead. The peasant question and the national question cannot be resolved by the peasantry or the petty bourgeoisie alone. They can only be resolved through the struggle for political power by the working class, leading the rural toilers, on a socialist program. This is the core of Trotsky’s Theory of Permanent Revolution: the bourgeoisie is organically incapable of resolving the democratic tasks — including the land question and the national question — and these tasks therefore fall to the proletariat.
The working class must fight for political power — to establish a workers’ and farmers’ government — because only through the conquest of state power can the land question, the national question and all other democratic tasks be resolved. This is the perspective the Socialist Lead of Sri Lanka and South Asia (SLLA), theSocialist.lk and the ICFI advance: a workers’ and farmers’ government, the defence of the democratic rights of all communities, and the socialist transformation of society as the only basis on which the land disputes of the North and East — and the communal politics that exploit them — can be finally resolved.
The Divulapathana Land Dispute: A Class Question, Not an Ethnic Conflict Read More »
ශ්රී ලංකාවේ උතුරු සහ නැඟෙනහිර පළාත්වල වාර්ගික පදනමක් මත, රාජ්ය අනුග්රහයෙන් සිදුකරන ජනගහන සංයුතිය වෙනස් කිරීමේ ක්රියාවලියට එරෙහි වනු! ඉදිරි මඟ කුමක් ද?
මෙම ලිපිය “Oppose Communally Driven State-Sponsored Demographic Engineering in the North and East of Sri Lanka: The Way Forward” යන හිසින් theSocialist.lk හි ඉංග්රීසි බසින් 2026 ජුලි 6 දින පළ වුණි.
සංජය ජයසේකර විසිනි.
2026 ජූලි 3 වන දින “යාපනය මාධ්ය සමාජය” පරිශ්රයේ පැවැති මාධ්ය සාකච්ඡාවකදී, සිංහල ජාතික කථිකයෙකු විසින් පොදුවේ පිළිගැනෙන සිංහල-බෞද්ධ වාර්ගිකවාදී (communal/communalist) තර්කයක් මතු කරන ලදී. එනම්, ශ්රී ලංකාවේ අගනුවර වන කොළඹ තුළ දෙමළ, සිංහල සහ මුස්ලිම් ජනයා එකට ජීවත් වන බැවින්, එම අයුරින්ම යාපනය ඇතුළු උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වල ද සිංහල ජනතාව සාමකාමීව පදිංචි කරවිය හැකි බවයි. මෙය දෙමළ බහුතරයක් වෙසෙන ප්රදේශ රජයේ අනුග්රහය ඇතිව සිංහලීකරණය කිරීම සාධාරණීකරණය කිරීම සඳහා ගොඩනගන ලද වැරදි සහගත මතයකි. මෙම තර්කය වංචනිකය. මෙය පොදු මූලධර්මයක් ලෙස පිළිගතහොත්, දකුණේ ප්රධාන වශයෙන් සිංහල ජනයා වෙසෙන ප්රදේශ වන මාතර, වීරකැටිය, දික්වැල්ල, තංගල්ල, අම්බලන්තොට, මිරිස්ස, ගාල්ල සහ දෙනියාය වැනි ප්රදේශවල දෙමළ ජනතාවට ඉඩම් ලබාදීමට රජය කටයුතු කිරීම ද ඒ හා සමානවම සාධාරණීකරණය කළ හැකිය. මෙම කථිකයා එය කිසිසේත්ම පිළිගනු නැත. මන්ද, රජයේ අනුග්රහය සහිත පදිංචිකිරවීම්/ජනාවාසකරණය (settlement) යනු ස්වේච්ඡා සහජීවනය සඳහා කෙරෙන ආරාධනයක් නොව, බලය ක්රියාත්මක කිරීමේ මෙවලමක් බව ඔහු මැනවින් දන්නා බැවිනි. බහු-වාර්ගික සහජීවනයේ මූලධර්මයක් ලෙස මෙහිදී ඉදිරිපත් කෙරෙන්නේ, සැබවින්ම රජයේ අනුග්රහය ඇතිව සිංහල වාර්ගික ආධිපත්යය පැතිරවීම සාධාරණීකරණය කිරීමකි. මෙම ගැටලුව ජනවාර්ගිකත්වය පිළිබඳ හෝ සිංහල, දෙමළ සහ මුස්ලිම් ජනයාට ස්වේච්ඡාවෙන් එකට ජීවත් විය හැකිද යන්න පිළිබඳ ප්රශ්නයක් නොවේ. මෙහි ඇති සැබෑ ප්රශ්නය නම්, රජය විසින් මෙහෙයවනු ලබන ජනගහන සංයුතිය වෙනස් කිරීමේ දේශපාලන ස්වභාවය සහ එය සේවය කරන ධනේශ්වර පාලනයේ වාර්ගිකවාදී මූලෝපාය යි.
ඓතිහාසික වාර්තාව
1948 දී ලැබූ ව්යාජ නිදහසේ සිට, බලයට පත් වූ අනුප්රාප්තික ශ්රී ලංකා ආණ්ඩුවල වාර්ගිකවාදී පාලනයේ ප්රධාන කුළුණක් ලෙස උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වල ජනගහන සංයුතිය වෙනස් කිරීමේ උපක්රමය (demographic engineering) අඛණ්ඩව ක්රියාත්මක කරන ලදී. ඩී. එස්. සේනානායක ආණ්ඩුවේ පළමු ක්රියාමාර්ගවලින් එකක් වූයේ වතුකරයේ දෙමළ භාෂාව කතා කරන ලක්ෂ දහයකට අධික ජනතාවකගේ ප්රජා අයිතිය අහෝසි කිරීමයි. එක්සත් ජාතික පක්ෂය ආරම්භයේ සිටම මෙම වාර්ගිකවාදී මූලධර්මය ක්රියාවට නැංවූ අතර, ඒ පිළිබඳව කොල්වින් ආර්. ද සිල්වා 1948 දී පුරවැසි පනතට විරුද්ධව කළ දේශනයේදී මෙසේ අනාවැකිමය ප්රකාශයක් කළේය: “රාජ්යය ජාතිය (nation) සමඟ ද, ජාතිය වර්ගය (race) සමඟ ද කාල සමපාත විය යුතුය.” මෙය “යල් පැන ගිය මතයක් සහ බිඳ වැටුණු දර්ශනයක්” බවට අනතුරු ඇඟවූ ඔහු, වැඩිදුරටත් මෙසේ ද පැවසීය: “ජාතිය වර්ගය සමඟ සමපාත කිරීමටත්, වර්ගය රාජ්යයේ ව්යුහය තීරණය කරන ප්රධාන සාධකය බවට පත් කිරීමටත් කටයුතු කෙරුණේ හරියටම ෆැසිස්ට්වාදය යටතේ ය.[1]
මහ වැඩවර්ජනය හේතුවෙන් ධනේශ්වර පාලනයේ පදනම සෙලවී ගිය 1953 හර්තාලයෙන් පසුව මෙම රටාව වඩාත් තීව්ර විය. කම්කරු පන්තිය තුළ ට්රොට්ස්කිවාදීන්ට තිබූ බලපෑමට වැට බැඳිය හැක්කේ දෙමළ විරෝධී පටු ආකල්ප ඇවිස්සීමෙන් පමණක් බව බණ්ඩාරනායක නිගමනය කළේය. කෙසේ වෙතත්, මෙම වාර්ගිකවාදී ව්යාපෘතිය නීති පැනවීමට සහ පරිපාලනමය වෙනස්කම්වලට පමණක් සීමා නොවීය. රටේ ජනගහන සිතියම භෞතිකව වෙනස් කිරීම මඟින් ද එය එලෙසම දැඩි වීර්යයකින් යුතුව ඉදිරියට ගෙන යන ලදී.
1950 දශකයේ සිට ඉදිරියට, බලයට පත් වූ අනුප්රාප්තික ආණ්ඩු විසින් තෙත් කලාපයේ ජීවත් වූ සිංහල ගොවි ජනතාව වියළි කලාපයට අයත් උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වල පදිංචි කරවීම සඳහා රජයේ අනුග්රහය සහිත වාරිමාර්ග හා භූමි ජනපදකරණ (coloniztion) ව්යාපෘති භාවිත කරන ලදී. 1949 දී ඩී. එස්. සේනානායක යටතේ ආරම්භ කරන ලද ගල්ඔය ව්යාපෘතිය මඟින්, ගල්ඔය ගඟ හැරවීමෙන් සංවර්ධනය කරන ලද ඉඩම්වල දසදහස් සංඛ්යාත සිංහල පදිංචිකරුවන් පිරිසක් පදිංචි කරවන ලදී. ඒකාබද්ධ මඩකලපුව-අම්පාර දිස්ත්රික්කයේ සිංහල ජනගහනය 1911 දී 4,702 ක් වැනි සුළු අගයක පැවති අතර, එය 1981 වන විට 150,000 ඉක්මවන තෙක් ඉහළ ගියේය. මෙය සාමාන්ය ස්වාභාවික ජනගහන වර්ධන වේගයකින් සිදුවිය නොහැකි, කැපී පෙනෙන වර්ධනයකි. සිංහල බහුතරයක් වෙසෙන දකුණු පළාත්වලින් රැගෙන ආ පදිංචිකරුවන්ට රජයේ ඉඩම්, වාරිමාර්ග යටිතල පහසුකම් සහ වගා අයිතීන් ක්රමවත්ව ලබාදීම මඟින් මෙම වර්ධනය අත්පත් කරගන්නා ලදී. 1961 අප්රේල් මාසයේදී මඩකලපුවෙන් අම්පාර පරිපාලනමය වශයෙන් වෙන් කිරීම ඉදිරිපත් කෙරුණේ, එම කලාපයේ වර්ධනය හේතුවෙන් අවශ්ය වූ නිලධාරිවාදී විමධ්යගත කිරීමේ පියවරක් ලෙසය. නමුත් සැබවින්ම එය දශකයකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ සැලසුම්සහගතව සිදුකළ ජනගහන සංයුතිය වෙනස් කිරීමේ වැඩපිළිවෙළේ දේශපාලන ස්ථාවරීකරණයකි. දිස්ත්රික් සීමා නැවත ඇඳීම මඟින් එතෙක් දෙමළ සහ මුස්ලිම් බහුතරයක් ජීවත් වූ භූමියෙන් සිංහල බහුතරයක් සහිත නව අභ්යන්තර ප්රදේශයක් වෙන් කරගත් අතර, දෙමළ සහ මුස්ලිම් ජනතාව බහුලව වෙසෙන වෙරළබඩ ප්රදේශවලින් එය පරිපාලනමය වශයෙන් වෙන් කරන ලදී. එතෙක් දෙමළ බහුතරයක් සිටි පළාතක් තුළ සිංහල පාර්ලිමේන්තු නියෝජනයක් කෘත්රිමව නිර්මාණය කිරීම සඳහා මැතිවරණ සීමා නැවත සකස් කිරීම හරහා සිදුකළ අම්පාර බෙදීම, සංවර්ධන ප්රතිපත්තියක අහඹු අතුරු ඵලයක් නොවීය; එය සිංහල ධනේශ්වර පන්තියේ ජාතිය ගොඩනැඟීමේ ව්යාපෘතියේ අත්යවශ්ය යාන්ත්රණයක් විය. තාක්ෂණික පරිපාලනයක් සහ ග්රාමීය සංවර්ධනයක් ලෙස හඳුන්වා දුන් දෙය, එහි ආරම්භයේ සිටම පාලක පන්තිය විසින් කම්කරු පන්තිය වාර්ගික පදනමින් කැබලි කිරීම සඳහා භාවිත කළ මූලෝපාය සමඟ බද්ධ වී තිබූ බව මින් තහවුරු වේ.
ත්රිකුණාමල දිස්ත්රික්කයෙන් බැහැරින් කැඳවාගෙන ආ ගොවි ජනතාව, එතෙක් දෙමළ බහුතරයක් ජීවත් වූ කන්තලේ ප්රදේශයේ පදිංචි කරවීම මඟින් ද මෙවැනිම ක්රියාවලියක් සිදු විය. අනුරාධපුර නගරයේ සිට කිලෝමීටර් 65ක් දුරින් පිහිටි පදවිය වැව ව්යාපෘතිය හරහා මෙම ක්රියාපිළිවෙතම වයඹ දෙසින් පිහිටි අනුරාධපුර දිස්ත්රික්කයේ දෙමළ බස කතා කරන ප්රදේශ දක්වා ද ව්යාප්ත කරන ලදී. මෙම ව්යාපෘති පුරාම ඉඩම් බෙදාදීමේ රටාව එක හා සමාන මෙන්ම පැහැදිලි එකක් විය: අල්ලෙයි ව්යාපෘතිය මඟින් පදිංචිකරුවන් සඳහා වෙන් කළ ඉඩම් කොටස්වලින් සියයට 65ක් ද, කන්තලේ ව්යාපෘතිය මඟින් සියයට 77ක් ද සිංහල පදිංචිකරුවන් වෙත ලබා දෙන ලද අතර, ඒ සෑම අවස්ථාවකදීම එහි සිටි දෙමළ සහ මුස්ලිම් ජනතාවට ඉතිරි වූයේ ඉතා සුළු ඉඩම් ප්රමාණයකි. මෙහි සමස්ත ජනගහන බලපෑම අතිශයින්ම කැපී පෙනුණි. එනම්, 1946 දී සියයට 15ක් පමණ වූ ත්රිකුණාමල දිස්ත්රික්කයේ සිංහල ජනගහනය 1981 වන විට සියයට 33ක් දක්වා ඉහළ ගියේය. මෙම වර්ධනය ස්වාභාවික ජනගහන වර්ධනයක් ලෙස සැලකිය නොහැකි අතර, එයින් පැහැදිලි වන්නේ සිංහල-බෞද්ධ ජාතිය ගොඩනැඟීමේ මෙවලමක් ලෙස රාජ්ය මැදිහත් වීමෙන් සිදුකළ ජනපදකරණයේ ක්රමාණුකූල ස්වභාවයයි.
1969 එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවර්ධන වැඩසටහන (UNDP) සහ ආහාර හා කෘෂිකර්ම සංවිධානයේ (FAO) මූලික සැලැස්මකට අනුව 1960 දශකයේ අගභාගයේදී ඩඩ්ලි සේනානායක රජය යටතේ නව අදියර ආරම්භ වූ, පසුව 1977 දී එක්සත් ජාතික පක්ෂය (UNP) යළි බලයට පත්වීමෙන් පසු සැලසුම්ගත වසර තිහක කාලය වසර හතක් දක්වා කැපී පෙනෙන ලෙස වේගවත් කරන ලද මහවැලි සංවර්ධන වැඩසටහන විසින්, මෙම සැලසුම් සහගත ජනගහන සංයුතිය/ව්යුහය වෙනස් කිරීමේ ක්රියාවලිය ගුණාත්මක වශයෙන් නවතම මට්ටමකට ගෙන යන ලදී. බී (B), සී (C), එච් (H) සහ එල් (L) කලාපවල ජනාවාස පිහිටුවීම මඟින් උතුරු සහ නැඟෙනහිර පළාත් වෙත අතිමහත් බහුතරයක් වූ සිංහල පදිංචිකරුවන් රැගෙන එන ලදී: එවකට දෙමළ බහුතරයක් සිටි ප්රදේශයක් වූ නැඟෙනහිර පළාතට මෙම භූමිය අයත් වුවද, එච් (H) සහ සී (C) කලාපවල පදිංචිකරුවන්ගෙන් සිංහල සහ මුස්ලිම් ජාතිකයන් පිළිවෙලින් සියයට 90 ක සහ සියයට 10 ක ජනතාවක් වූ අතර දෙමළ ජනතාව වෙත කිසිදු ඉඩමක් වෙන් කර නොතිබුණි. මෙම සංයුතිය අහඹු එකක් නොවීය; මහවැලි අධිකාරියේ හිටපු ජ්යෙෂ්ඨ නිලධාරියෙකු පසුව පිළිගෙන තිබුණේ, විශේෂයෙන්ම වැලිඔය (මනාල් ආරු) ප්රදේශයේ එල් (L) කලාපය ජනාවාස කිරීම සැලසුම් කර තිබුණේ “දෙමළ ඊළාමේ පැවැත්මට ඇති ඉඩම් පදනම විනාශ කිරීම” සඳහා බවයි. එනම්, උතුරේ දෙමළ ප්රදේශ සහ නැඟෙනහිර දෙමළ හා මුස්ලිම් වැසියන් සිටින ප්රදේශ වෙන් කරන පටු භූමි තීරුව තුළට රජයට පක්ෂපාතී සිංහල ජනගහනයක් ඇතුළු කර, ඔවුන් (දෙමළ ජනතාව) තම මව්බිම ලෙස හිමිකම් කියන ප්රදේශය භූගෝලීය වශයෙන් ස්ථිර ලෙසම දෙකඩ කිරීම සඳහාය.[2] වැලිඔය යනු සිංහල ජනපදකරණයේ වඩාත්ම මිලිටරීකරණය වූ ස්වරූපය වූ අතර, 1980 දශකයේ මැද භාගයේ සිට ජනාධිපති ජයවර්ධනගේ සමීපතමයන්ගේ කවයේ සහාය ඇතිව, බෞද්ධ භික්ෂූවකගේ නායකත්වයෙන් යුත් බලමුලු ගැන්වීමක් යටතේ රහසිගතව එහි ජනාවාස පිහිටුවන ලදී. එහිදී පදිංචිකරුවන්ට ආයුධ ලබා දී හමුදාව සමඟ එක්ව ග්රාමාරක්ෂකයන් ලෙස යොදවන ලදී.
1985 නොවැම්බර් කලාපයේ ටැමිල් ටයිම්ස් (Tamil Times) පුවත්පත වාර්තා කළ පරිදි, 1985 වසරේදී රජය විසින් පත් කරන ලද “අධ්යයන කණ්ඩායමක්” (study group) විසින් දෙමළ බහුතරයක් වෙසෙන උතුරු සහ නැඟෙනහිර පළාත් අතර පවතින භූමිය සම්බන්ධ කරන සබැඳිය බිඳ දැමීම සඳහා සිංහල ජනපදකරණය භාවිත කිරීමට පැහැදිලිවම නිර්දේශ කරන ලදී. එම වාර්තාව යෝජනා කළේ, “මෙම ප්රදේශය [ත්රිකුණාමල දිස්ත්රික්කය] ජන වර්ග යා කරන පාලමක් බඳු වන අතර, මෙම කලාපය තුළ සිංහල ජනගහනය පදිංචි කරවීම මඟින් දිස්ත්රික්ක අතර පවතින මෙම වාර්ගික [දෙමළ] සබැඳිය බිඳ දැමිය හැකි” බවයි. පළාත් සීමා වෙනස් කරමින් සහ නව දිස්ත්රික්ක නිර්මාණය කරමින් ශ්රී ලංකා සිතියම නැවත ඇඳීම හරහා, උතුරු සහ නැඟෙනහිර දෙමළ ප්රදේශවල වාර්ගික සංයුතිය වෙනස් කර එහි සිංහල ජනතාව බහුතරය බවට පත් කිරීම ඇතුළු නිර්දේශ අටක් එහි වාර්තා කර තිබුණි. 1985 ජනවාරි 21 වන දින ලොස් ඇන්ජලීස් නිව්ස් (Los Angeles News) පුවත්පත වාර්තා කළ පරිදි, උතුරු පළාතේ ප්රමාණවත් තරම් සිංහල ජනතාව පදිංචි කරවීමේ සැලසුම් ජනාධිපති ජයවර්ධන විසින්ම ප්රකාශයට පත් කරන ලදී. ආනමඩුව ප්රදේශයේ පැවැති ප්රසිද්ධ රැස්වීමකදී ඔහු කියා සිටියේ, “අපි ශ්රී ලංකාව සලකන්නේ සියයට 75ක් සිංහල සහ සියයට 25ක් වෙනත් ජාතීන්ගෙන් සමන්විත, සියලු පුරවැසියන්ට අයිති එකම භූමියක් ලෙසයි. ඒ අනුව, අපි රජයේ ඉඩම්වල මෙම ප්රතිශතයට අනුව දිවයින පුරා ශ්රී ලාංකිකයන් පදිංචි කරනු ලබනවා,” යනුවෙනි.
මෙය යුද සමයට පමණක් සීමා වූ වැඩපිළිවෙළක් නොවීය. 2009 වසරේදී එල්.ටී.ටී.ඊ. (LTTE) සංවිධානය යුදමය වශයෙන් පරාජය කිරීමෙන් පසුව ද මෙය යළි ආරම්භ වූ අතර, එහිදී මහවැලි අධිකාරිය සහ ආරක්ෂක අංශ මැදිහත් වී ප්රධාන වශයෙන්ම හම්බන්තොට ප්රදේශයෙන් ඉඩම් නොමැති සිංහල ජනතාවගේ නව කණ්ඩායම්, පෙර පරිදිම රහසිගත ආකාරයෙන් වැලිඔය ප්රදේශයට රැගෙන එන ලදී. තවද, ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායකගේ ශ්රී ලංකා කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් 2026 ජනවාරි මාසයේදී මහවැලි එල් (L) කලාපයේ කිවුල් ඔය ජලාශ ව්යාපෘතිය නැවත ආරම්භ කිරීමට අනුමැතිය ලබා දීමත් සමඟ මෙම ක්රියාවලිය වර්තමානය දක්වාම අඛණ්ඩව සිදුවේ. වාර්තාවලට අනුව මෙම ව්යාපෘතිය මඟින් දෙමළ ජනතාවට අයත් කුඹුරු ඉඩම් අක්කර 1,600කට වඩා වැඩි ප්රමාණයක් පවරා ගැනීමට නියමිත අතර, එහි පදිංචි කිරීමට අපේක්ෂිත 7,000කට අධික පිරිස සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ සිංහල ජාතිකයන් බව පැවසේ. එහිදී දශක ගණනාවක් තිස්සේ එම ප්රදේශයේ වගා කටයුතුවල නිරත වූ දෙමළ ප්රජාව වෙනුවෙන් කිසිදු ඉඩමක් වෙන් කර නොමැති බව වාර්තා වේ.
මෙම වැඩසටහන් ක්රියාත්මක කරන ලද්දේ ජාතික සංවර්ධනය සහ ඉඩම් ප්රතිසංස්කරණය යන ලේබලයන් යටතේය. නමුත් ඒවා කිසිසේත්ම එවැනි දේ නොවීය. ඒවා මඟින් සමස්ත දිස්ත්රික්කවලම වාර්ගික සංයුතිය වෙනස් කරන ලද අතර, දෙමළ බහුතරයක් වෙසෙන භූමියේ පවතින භූගෝලීය අඛණ්ඩතාව කැබලි කර දමන ලදී. මෙය දෙමළ ජාතිකවාදී දේශපාලනයට සහ පසුව ඇති වූ සන්නද්ධ ගැටුමට පාදක වූ ප්රධානතම දුක්ගැනවිලිවලින් එකක් බවට පත් විය. 1983 දී පුපුරා ගිය යුද්ධය සහ උතුරු-නැඟෙනහිර ප්රදේශවල පැවැති හමුදා පාලනය මෙම ජනාවාසකරණ ක්රියාවලිය වේගවත් කිරීම සඳහා ආවරණය සපයා දුන්නේය. 2012 වසරේදී ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය (WSWS) වාර්තා කළ පරිදි, යුද පශ්චාත් සමයේදී රාජපක්ෂ රජය විසින් ක්රමානුකූල ‘සිංහලීකරණ’ ප්රතිපත්තියක් අනුගමනය කරන ලදී. එහිදී දෙමළ ග්රාම නාම සිංහල භාෂාවට හැරවීම, බුදු පිළිම ඉදිකිරීම සහ “දේශපාලනික මෙන්ම සමාජීය වශයෙන් බලපෑම් සහගත වන අයුරින් ජනගහන සමතුලිතතාව වෙනස් කිරීම” [3] සඳහා සිංහල පදිංචිකරුවන් උතුරු දෙසට සංක්රමණය කරවීම සිදු කරන ලදී. එහිදී හමුදාව විසින් ඉඩම් බෙදාදීමේ කටයුතු පාලනය කළ අතර, අවතැන් වූ දෙමළ ජනතාවට නැවත ඔවුන්ගේ ගම්බිම් වෙත පැමිණීම වළක්වන ලදී.
මෙම ජනපදකරණ ව්යාපෘති හරහා උතුරු සහ නැඟෙනහිර පළාත්වල පදිංචි කරවන ලද සිංහල ගොවි ජනතාව ද මෙම වාර්ගිකවාදී මූලෝපායේම ගොදුරු බවට පත් වූවෝ වෙති. ආරම්භක පෙළඹවීම් ලෙස ඔවුන් වෙත ඉඩම් සහ රාජ්ය ආධාර ලබා දුන්නද, පසුව ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකුට දැඩි දුෂ්කරතාවලට මුහුණ දීමට සිදු විය. මිලිටරිමය වශයෙන් අනාරක්ෂිත මායිම් කලාපවල ඔවුන්ව පදිංචි කරවීම හේතුවෙන්, ඔවුහු LTTE සහ අනෙකුත් සන්නද්ධ කණ්ඩායම්වල මාරාන්තික ප්රහාරවලට නැවත නැවතත් ලක් වූහ. එසේ වුවද, ඔවුන්ට ප්රමාණවත් ආරක්ෂාවක් හෝ දිගුකාලීන ආර්ථික සුරක්ෂිතතාවක් ලබා දීමට රජය නිරන්තරයෙන්ම අසමත් විය. බොහෝ පදිංචිකරුවන්ගේ පවුල්වලට පොරොන්දු වූ ජීවන තත්ත්වයන්ගේ දියුණුව කිසිදා උදා නොවීය. එසේ වුවද, මෙම ව්යාපෘති මඟින් ඓතිහාසිකව දෙමළ බහුතරයක් සිටි ප්රදේශවල ජනගහන සංයුතිය දැඩි ලෙස සහ ස්ථිර ලෙසම වෙනස් කරන ලදී. පර්යේෂණ විශාල ප්රමාණයකින් ලේඛනගත කර ඇති පරිදි, මෙම ප්රතිඵලය අහඹු එකක් නොවූ අතර එය අනුප්රාප්තික රජයන්හි ප්රධාන දේශපාලන අරමුණක් විය. මෙම වෛෂයික වාර්තා මඟින් පැහැදිලි වන්නේ, වාර්ගිකවාදී බෙදීම් හරහා භෞමික සහ දේශපාලන අධිකාරිය තහවුරු කර ගැනීමේ පුළුල් මූලෝපාය වෙනුවෙන්, මෙම සිංහල-ස්වෝත්ත්තමවාදී රාජ්යය විසින් දෙමළ ජනතාවගේ මෙන්ම දුප්පත් සිංහල පදිංචිකරුවන්ගේ ද සුභසාධනය යටපත් කරන ලද බවයි. මෙහිදී සිංහල ගොවි ජනතාව යොදවන ලද්දේ මෙම ව්යාපෘතිවල ප්රධාන ප්රතිලාභීන් ලෙස නොව, වාර්ගික ධ්රැවීකරණය හරහා ධනේශ්වර පාලනය රැක ගැනීම මුල් කරගත් ප්රතිගාමී රාජ්ය ප්රතිපත්තියක මෙවලම් ලෙසය.
දෙමළ ඊළාමය යනු ශ්රී ලංකාවේ ගාසා තීරයයි
ශ්රී ලංකාවේ උතුරු සහ නැඟෙනහිර පළාත් තුළ අඛණ්ඩව සිදුවන මිලිටරීකරණය, සිංහල-බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදී රාජ්යයේ අනුග්රහය ඇතිව සිදු කෙරෙන ඉඩම් කොල්ලකෑම් සහ සිංහල ජනාවාස පිහිටුවීම් මෙන්ම, 1980 දශකයේ මුල් භාගයේ සිට දෙමළ ජනතාවට එරෙහිව සිදු කරන ලද ම්ලේච්ඡ ක්රියා, ආක්රමණයට ලක්ව ඇති පලස්තීනය (occupied Palestine) සමග පැහැදිලි සමානකමක් පෙන්නුම් කරයි. මෙම සමානකම අහම්බයක් නොවේ. ශ්රී ලංකාවේ පාලක පන්තිය සයොන්වාදී ජනාවාස-යටත්විජිතවාදය (Zionist settler-colonialism) පූර්වාදර්ශයක් ලෙස අධ්යයනය කර තමන්ට ගැළපෙන පරිදි සකස් කරගත් බවත්, 1980 දශකයේ දී ඊශ්රායල සහ ශ්රී ලංකා රාජ්ය ආයතන අතර සෘජු උපදේශන සබඳතා පැවති බවත් සාක්ෂි සහිතව වාර්තා වී ඇත. මේවායේ දෘෂ්ටිවාදී පදනම් පුදුමාකාර ලෙස සමාන ය. 1948 නක්බා (Nakba) ජන හිංසනයේ සිට සයොන්වාදී දෘෂ්ටිවාදය ගොඩනැඟී ඇත්තේ, පලස්තීනයේ ස්වදෙශික (indigenous) ජනගහනයේ පැවැත්ම අතුගා දමමින්, භූමිය සඳහා තමන්ට දිව්යමය සහ ඓතිහාසික අයිතියක් ඇති බවට කෙරෙන යටත්විජිතවාදී කියාපෑම මත ය. එලෙසම, සිංහල-බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදය පදනම් වී ඇත්තේ දෙමළ ජනතාව ඓතිහාසිකව මේ දිවයින ආක්රමණය කළ පිරිසක්ය යන අසත්ය සහ කාල විරෝධී (anachronistic) කියාපෑම මත ය. මෙම මිථ්යා ප්රබන්ධය මඟින් උතුරු සහ නැඟෙනහිර පළාත්වල සියවස් ගණනාවක් පුරා පැවති දෙමළ ජනතාවගේ පැවැත්ම ප්රතික්ෂේප කෙරෙන අතර, ඔවුන් සතු දේ අහිමි කිරීමට අවශ්ය දෘෂ්ටිවාදී ආවරණය ද සපයයි. මෙම දෘෂ්ටිවාද දෙකෙහිම ප්රායෝගික ස්වරූපය එක හා සමාන වී ඇත: එනම් රාජ්ය අනුග්රහය සහිතව ජන සංයුතිය වෙනස් කිරීමේ අරමුණින්ම ජනාවාස පිහිටුවීමයි. පලස්තීනයේ, පලස්තීන භූමිය කැබලි කිරීමට, ජලය හා ඉඩම් සම්පත් අත්පත් කර ගැනීමට සහ ස්වෛරී පලස්තීන රාජ්යයක් බිහිවීම වැළැක්වීමට සයොන්වාදී ජනාවාස ක්රමානුකූලව ස්ථාපිත කර ඇත. ශ්රී ලංකාව තුළ, 1949 ගල්ඔය ව්යාපාරයේ සිට මහවැලි සංවර්ධන වැඩසටහන හරහා පශ්චාත් යුද සමයේ මිලිටරි ජනාවාස දක්වා, රාජ්යය විසින් ඓතිහාසිකව දෙමළ ජනතාව බහුතරයක් ජීවත් වූ ප්රදේශවල සිංහල ගොවීන් පදිංචි කරවා ඇත. ඒ, ජනගහන සිතියම වෙනස් කිරීමට, භූගෝලීය අඛණ්ඩතාව බිඳ දැමීමට සහ “දෙමළ ඊළාමේ පැවැත්මට ඇති ඉඩම් පදනම විනාශ කිරීම” ට ය. මෙම අවස්ථා දෙකේදීම දේශපාලන අරමුණ වූයේ හුදෙක් භූමිය අත්පත් කර ගැනීම පමණක් නොව, කම්කරු පන්තියේ එකමුතුකම වැළැක්වීම සඳහා වාර්ගිකවාදී බෙදීම් හිතාමතාම ශක්තිමත් කිරීමයි. එමෙන්ම මෙම අවස්ථා දෙකේදීම, ප්රධාන අධිරාජ්යවාදී බලවතුන් – එහිදී, විශේෂයෙන්ම ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය – මෙම ව්යාපෘති සඳහා දේශපාලන ආවරණය, මිලිටරි සහාය සහ රාජ්ය තාන්ත්රික ආරක්ෂාව සපයා දී ඇත. මේ අවස්ථා දෙකේදීම, සිවිල් ජනතාව ජාතික පීඩනයට එරෙහිව නැඟී සිටි විට ඔවුන්ව දැඩි මිලිටරි ප්රහාරයන්ට ලක් කරන ලදී. ගාසා තීරයට එල්ල කෙරෙන ජන සංහාරක ප්රහාරය මෙන්ම, 2009 වසරේ මුල්ලිවයික්කාල්හිදී දස දහස් සංඛ්යාත දෙමළ ජනතාවක් ඝාතනය කිරීම ද දශක ගණනාවක් තිස්සේ පැවති ආක්රමණය, ජනාවාසකරණය සහ වාර්ගික ශුද්ධකිරීම්වල ලේවැකි උච්චතම අවස්ථාව විය. දෙමළ ඊළාමය යනු ශ්රී ලංකාවේ ගාසා තීරයයි. එය හුදු අලංකාරෝක්තියක් නොවේ. එය පලස්තීනයේ හෝ ශ්රී ලංකාවේ වේවා, පීඩිත ජනතාවගේ ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිවාසිකම් මර්දනය කිරීමට සහ කම්කරු පන්තිය වාර්ගික පදනමින් බෙදා වෙන් කිරීමට, ජනාවාස-යටත්විජිතවාදය, වාර්ගිකවාදී යුද්ධය සහ ස්ථිර මිලිටරි ආක්රමණයන් භාවිත කරන ධනේශ්වර ජාතික රාජ්යයේ එකම තර්කනයේ ප්රතිඵලයකි.
වර්ගිකවාදයේ පන්තිමය තර්කනය
ජනගහන ව්යුහය/සංයුතිය වෙනස් කිරීමේ ප්රතිපත්ති මඟින් දෙමළ සහ සිංහල කම්කරුවන් අතර එකමුතුකමක් ප්රවර්ධනය වී නැත. ඒ වෙනුවට ඒවා මඟින් සිදු වී ඇත්තේ අන්යෝන්ය අවිශ්වාසය සහ වාර්ගික බෙදීම් තවදුරටත් දැඩි වීමයි. මෙය කම්කරු පන්තියේ ස්වාධීන එකමුතුකම දුර්වල කරමින් සිංහල පාලක පන්තියේ අවශ්යතාවලට සේවය කරන අතර, එමඟින්ම වාර්ගික බෙදීම් තවදුරටත් තහවුරු කිරීමට සහ බෙදුම්වාදය සඳහා වන සහයෝගය ශක්තිමත් කිරීමට දෙමළ ජාතිකවාදී ධනේශ්වර නායකයන්ට අවශ්ය දේශපාලන මෙවලම් ද සපයයි. සිංහල පාලක පන්තිය සහ දෙමළ ධනේශ්වර ජාතිකවාදීන් යනු සැබෑ ප්රතිවාදීන් නොවේ. ඔවුහු එකිනෙකා මත යැපෙන්නෝ (symbiotic) වෙති. එක් පාර්ශවයක් අනෙක් පාර්ශවය මත පෝෂණය වන අතර, ඔවුන් දෙපාර්ශවයේම පැවැත්ම රඳා පවතින්නේ දෙමළ, සිංහල සහ මුස්ලිම් කම්කරුවන් පන්තිමය පදනමක් මත එකමුතු වීම වැළැක්වීම මත ය.
උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වල සිදුකරන ජනගහන ව්යුහය වෙනස් කිරීම මගින් නිශ්චිත පන්තිමය කාර්යභාරයක් ඉටු කෙරේ. එමගින් සිංහල පදිංචිකරුවන්ට ඉඩම් සහ අනුග්රහය ලබා දෙන අතර, එම වාර්ගිකවාදී වැඩපිළිවෙළ තුළින් ද්රව්යමය ප්රතිලාභ ලබන කණ්ඩායම්වල සමාජ පදනමක් ද ගොඩනගයි. එය වැඩකරන ජනතාව වාර්ගික පදනමින් බෙදා වෙන් කරන අතර, එමගින් දෙමළ සහ සිංහල කම්කරුවන්ට තමන්ට පොදු වූ අවශ්යතා හඳුනා ගැනීම වඩාත් දුෂ්කර කරයි. තවද, ස්වාධීන කම්කරු පන්ති දේශපාලනයක් මතු වීම වළක්වන බෙදීම් තවදුරටත් ශක්තිමත් කරමින්, (දෙමළ) වාර්ගික සහයෝගීතාවය ගොඩනැගීම සඳහා දෙමළ ජාතිකවාදී ධනේශ්වර පන්තියට අවශ්යම දුගැනවිලි ද මෙයින් සපයා දෙයි.
මෙය වළක්වා ගත නොහැක්කක්ව තිබුණේ නැත. සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ (SEP) සහ ශ්රී ලංකාවේ සහ දකුනු ආසියාවේ සමාජවාදී නායකත්වයේ (SLLA) ට්රොට්ස්කිවාදී පූර්වගාමියා වූ ඉන්දියානු බෝල්ෂෙවික් ලෙනින්වාදී පක්ෂය (BLPI), 1940 ගණන්වලදී වඩාත්ම පන්ති-සවිඥානික (පන්ති අවභෝධයක් ඇති) කම්කරුවන්ගේ පක්ෂපාතිත්වය දිනාගෙන තිබුණි. බ්රිතාන්ය යටත්විජිත කාර්යාලය විසින් සූදානම් කරන ලද ව්යාජ නිදහස ප්රතික්ෂේප කිරීම සඳහා, 1948 පෙබරවාරි 4 වන දින එම පක්ෂය ගාලු මුවදොර පිටියට දෙමළ, සිංහල සහ මුස්ලිම් කම්කරුවන් 50,000ක් බලමුලු ගැන්වීය. වතුකරයේ දෙමළ කම්කරුවන්ගේ ප්රජා අයිතිය අහෝසි කිරීම මගින් වෙනස්කොට සැලකීමේ දාමයක් ආරම්භ වන බවට BLPI පක්ෂය අනතුරු ඇඟවීය. ව්යවසනය ළඟා වූයේ ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ (LSSP) දේශපාලන පිරිහීමත් සමගය. හතරවන ජාත්යන්තරයේ පැබ්ලෝවාදී සංශෝධනවාදීන්ගේ දිරිගැන්වීම මත, සමසමාජ පක්ෂ නායකයෝ බණ්ඩාරනායකගේ සිංහල ජනතාවාදයට (Sinhala populism) ක්රමයෙන් අනුගත වෙමින්, 1964 දී ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ (SLFP) ආණ්ඩුවට ඇතුළු වූහ. 1972 වන විට, හිටපු ට්රොට්ස්කිවාදියෙකු වූ කොල්වින් ආර්. ද සිල්වා, බුද්ධාගම රාජ්ය ආගම ලෙසත් සිංහල භාෂාව එකම රාජ්ය භාෂාව ලෙසත් තහවුරු කරන ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවක් කෙටුම්පත් කරමින් සිටියේය. මෙය 1948 දී ඔහු සටන් කළ සෑම දෙයක්ම සෘජුවම ප්රතික්ෂේප කිරීමක් විය. සමසමාජ පක්ෂයේ මෙම පාවාදීම, කම්කරු පන්තියේ ස්වාධීන විප්ලවවාදී ව්යාපාරයක වර්ධනය අඩාල කළ අතර, එය සිංහල ග්රාමීය තරුණයන් අතර ජනතා විමුක්ති පෙරමුණත් (JVP), දෙමළ තරුණයන් අතර එල්.ටී.ටී.ඊ. (LTTE) සංවිධානයත් ඇතිවීමට මග පාදා දුන්නේය.
ඉදිරි මාවත
රාජ්යය මැදිහත් වී සිදුකරන ජනගහන ව්යුහය වෙනස් කිරීම් මගින් කිසිදු ජනකොටසක ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිවාසිකම් සුරක්ෂිත කළ නොහැක. ඒ සඳහා, තමන්ගේම පැවැත්ම වෙනුවෙන් ක්රමානුකූලව වාර්ගික බෙදීම් උපයෝගී කරගත් ධනේශ්වර රාජ්යයට සහ වාර්ගිකවාදයට එරෙහිව දෙමළ, සිංහල සහ මුස්ලිම් කම්කරුවන්ගේ සවිඥානික දේශපාලන එක්සත්කමක් අවශ්ය වේ.
දේශපාලන අභිප්රායන් මත ක්රියාත්මක වූ ජනාවාසකරණ ව්යාපෘති මගින් ජනකොටස් (communities) නැවත පදිංචි කර ඇති ස්ථානවල, අනාගතයේදී සිදුකරන ඕනෑම විසඳුමක්ම ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිවාසිකම් සුරකින, ස්වේච්ඡාවෙන් සිදුවන, ප්රමාණවත් වන්දි සහ ජීවනෝපාය සහතික කෙරෙන, මෙන්ම පීඩාවට පත් ජනතාව සමග සාකච්ඡා කර තීරණය කරනු ලබන එකක් විය යුතුය; එය වාර්ගිකවාදී අරමුණු මුදුන්පත් කරගැනීම වෙනුවෙන් රාජ්යය විසින් බලයෙන් පටවනු ලැබූවක් නොවිය යුතුය. එහෙත්, එවැනි ප්රජාතන්ත්රවාදී පියවරයන් පවා සම්පූර්ණයෙන්ම සාක්ෂාත් කරගත හැක්කේ, පාලන මෙවලමක් ලෙස වාර්ගිකවාදය (communalism) උපදවන්නා වූ ධනේශ්වර ක්රමයට එරෙහි පුළුල් දේශපාලන අරගලයක් තුළින් පමණි.
සිංහල ආධිපත්යවාදය (supremacism) හෝ දෙමළ බෙදුම්වාදය වේවා, කම්කරු පන්තිය විසින් සියලු ආකාරයේ ජාතිකවාදයන් සහ වාර්ගිකවාදයන් ප්රතික්ෂේප කළ යුතුය. හතරවන ජාත්යන්තරයේ ජාත්යන්තර කමිටුවේ (ICFI) සමාජවාදී ජාත්යන්තරවාදී වැඩපිළිවෙලට සහයෝගය දක්වමින්, ශ්රී ලංකාවේ සහ දකුනු ආසියාවේ සමාජවාදී නායකත්වය (SLLA) කම්කරු-ගොවි ආණ්ඩුවක් වෙනුවෙන් සහ ආගම, වර්ගය, කුලය මෙන්ම ස්ත්රී-පුරුෂ භාවය මත පදනම් වූ දශක ගණනාවක වෙනස්කොට සැලකීම් හා පීඩනයන් අහෝසි කිරීම සඳහා සැබෑ ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාදායක සභාවක් කැඳවීම වෙනුවෙන් සටන් කරයි. ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිවාසිකම් සහතික කළ හැක්කේ සමාජය සමාජවාදී පරිවර්තනයකට ලක් කිරීම තුළින් සමාජ අසමානතාවය අවසන් කිරීමෙන් පමණි.
හතරවන ජාත්යන්තරයේ ජාත්යන්තර කමිටුව (ICFI), දකුණු ආසියානු එක්සත් සමාජවාදී රාජ්යයන්ගේ කොටසක් ලෙස, ශ්රී ලංකාවේ සහ [දෙමළ] ඊළාම් එක්සත් සමාජවාදී සමූහාණ්ඩුවක් පිළිබඳ ඉදිරිදර්ශනය ඉදිරිපත් කරයි. හතරවන ජාත්යන්තරයේ ජාත්යන්තර කමිටුව (ICFI) පවසන ‘දෙමළ ඊළාමය’ යනු LTTE සංවිධානයේ ධනේශ්වර ඊළාමය නොවේ. එය කම්කරු රාජ්යයක් මගින් සහතික කරනු ලබන, ස්වේච්ඡාවෙන් එකතු වූ සමාජවාදී සමූහාණ්ඩුවක ව්යවස්ථාපිත කොටසක් වන, සමාජවාදී දෙමළ ඊළාමයකි. මෙය ධනේශ්වර ජාතික රාජ්යයන් අතර සාකච්ඡා සඳහා වූ රාජ්ය තාන්ත්රික සූත්රයක් නොවේ. එය විප්ලවවාදී ක්රියාමාර්ගයක් සඳහා වූ මගපෙන්වීමකි. එනම්, සිංහල සහ දෙමළ කම්කරුවන් තමන්ගේ පොදු පන්ති සතුරාට එරෙහිව පොදු අරගලයකට ඒකාබද්ධ කිරීමයි. 1987 හතරවන ජාත්යන්තරයේ ජාත්යන්තර කමිටුවේ ප්රකාශය පැහැදිලි කළ පරිදි, කම්කරු පන්තිය පීඩිත ජනතාවගේ ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් සටන් කරන්නේ “ජාතික ධනේශ්වර පන්තියේ අනුබද්ධ කොටසක් ලෙස නොව, එහි ක්ෂමා විරහිත සතුරා ලෙසය.”[4] කෙතරම් නිර්භීත හෝ සටන්කාමී වුවද, ජාතීන්ට ස්වයං-නීර්ණ අයිතිය ලබා ගැනීම ධනේශ්වර සහ සුළු-ධනේශ්වර ව්යාපාර හරහා සාක්ෂාත් කරගත නොහැක; එය සාක්ෂාත් කරගත හැක්කේ නිර්ධන පන්තිය විසින් මෙහෙයවනු ලබන සමාජවාදී විප්ලවයේ අතුරු ඵලයක් ලෙස පමණි. එමගින් තමන්ගේ ආඥාදායකත්වය (පාලනය) පිහිටුවීමෙන් පසු, ස්වේච්ඡාවෙන් එක්සත් වූ සමාජවාදී සමූහාණ්ඩුවක් තුළ සියලු පීඩිත ජනතාවට ඔවුන්ගේ සුජාත ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිවාසිකම් සහතික කෙරේ.
එසේ නම්, මෙම ප්රතිගාමී වැඩපිළිවෙලවල් යටතේ උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වල පදිංචි කරවා ඇති සිංහල ගොවි ජනතාවට ඇති ඉදිරි මාවත කුමක්ද? දැනටමත් එහි පදිංචි කරවා වසර ගණනාවක් තිස්සේ සින්නක්කර ඔප්පු ලබා දී ඇති අය – ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් දශක ගණනාවක් එහි ජීවත් වී ඇති, දරු පවුල් හැදූ සහ වෙනත් කිසිදු නවාතැනක් ගැන නොදන්නා අයයි – සඳහා වන ඕනෑම විසඳුමක් ප්රජාතන්ත්රවාදී සහ ස්වේච්ඡාවෙන් සිදුවන එකක් විය යුතු අතර, එය දඬුවම් දීමේ ස්වභාවයක් නොගත යුතුය. ඔවුන්ගේ ජීවිතවල සහ දේපළවල ආරක්ෂාව, පූර්ණ ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිවාසිකම් මෙන්ම ඔවුන්ගේ දෙමළ සහ මුස්ලිම් අසල්වැසියන් සමග එම කලාපයේ ආර්ථික හා සමාජීය ජීවිතයට සමාන ලෙස දායක වීමේ අයිතිය ඔවුන්ට සහතික කළ යුතුය. එහි පදිංචි කරවා ඇති නමුත් කිසි දිනක විධිමත් සින්නක්කර ඔප්පු ලබා නොදුන් අය සඳහා, බලපෑමට පත් සියලුම ජනකොටස් සමග සාකච්ඡා කර තීරණය කරනු ලබන කොන්දේසි මත රාජ්යය විසින් ඔවුන්ගේ භුක්ති විඳීමේ අයිතිය විධිමත් කළ යුතුය; නැතහොත් ඔවුන් වෙනත් ස්ථානයක පදිංචි වීමට තෝරා ගන්නේ නම්, ඔවුන්ට ප්රමාණවත් වන්දි සහ ජීවනෝපාය සහතිකයන් සැපයිය යුතුය. වර්තමානයේ ක්රියාත්මක වාර්ගිකවාදී ව්යාපෘතියේ වඩාත්ම සක්රීය පෙරමුණ වන, නව ජනාවාස ව්යාපෘති වෙත රාජ්යය විසින් අද පොළඹවා ගනු ලබන සිංහල ජනතාව සඳහා ඇති පිළිතුර වන්නේ එය ප්රතික්ෂේප කිරීමයි. සිංහල-ස්වෝත්තමවාදී රාජ්යය විසින් ජනගහන සංයුතිය වෙනස් කිරීමේ ඉත්තන් ලෙස තමන්ට පවරා ඇති කාර්යභාරය සිංහල කම්කරුවන්, තරුණයන් සහ ගොවීන් විසින් ප්රතික්ෂේප කළ යුතුය. අද ඔවුන්ට ඉඩම් ලබා දෙන රාජ්යය, ඔවුන්ට පෙර සිටි පදිංචිකරුවන්ගේ පරම්පරා ගණනාවක් අත්හැර දැමුවා සේම, ඔවුන්ගේ දේශපාලන ප්රයෝජනය අවසන් වූ පසු හෙට දින ඔවුන්ව ද අත්හැර දමනු ඇත. සිංහල ගොවීන්ගේ සැබෑ යහපත පවතින්නේ දෙමළ සහ මුස්ලිම් වැඩකරන ජනතාවට අහිමි කරමින් ඔවුන්ගෙන් සොරකම් කළ ඉඩම් ලබා ගැනීම තුළ නොව, තමන් සියලු දෙනාම සූරාකන සහ බෙදා වෙන් කරන ධනේශ්වර ක්රමයට එරෙහි පොදු අරගලයකදී එම වැඩකරන ජනතාව සමග අත්වැල් බැඳගැනීම තුළය.
අනෙකා බැහැර කරන වාර්ගික පදනමක් මත සීමා මායිම් ලකුණු කිරීම හෝ එක් ජනකොටසකට එරෙහිව තවත් ජනකොටසක් යොදවමින් සිදුකරන ජනගහන සංයුතිය වෙනස් කිරීම තුළ කම්කරු පන්තියට කිසිදු යහපතක් නැත. විවිධ ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් විවිධ රාජ්යයන් ලෙස වෙන් විය යුතුය යන අදහස ඔවුන් ප්රතික්ෂේප කළ යුතුය. අපගේ භාවිතයේදී “දෙමළ ඊළාමය” යන භූමියෙන් අදහස් කරන්නේ උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්ය. එනම්, දෙමළ ජනතාව ඓතිහාසිකව සාන්ද්රගත ප්රජාවක් ලෙස ජීවත් වූ, ජාතික පීඩනය වඩාත්ම උග්ර වූ සහ දෙමළ ජාතිකවාදී ව්යාපාරය විසින් ඓතිහාසිකව වෙනම දෙමළ රාජ්යයක් සඳහා වූ ඉල්ලීම මතු කරන ලද ප්රදේශයන්ය. එහෙත්, අප එසේ කරන්නේ ස්වයං-නීර්ණ අයිතිය පිළිබඳ ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිවාසිකම සහ සමාජවාදය සඳහා වූ අරගලය පදනම් කරගනිමින්, එක්සත් සමාජවාදී රාජ්යයන් (United Socialist States) පිළිබඳ රාමුව තුළය; එය දෙමළ ජනතාවගේ වාර්ගික බහිෂ්කාරකතාවය (exclusivity), වාර්ගික අනන්යතාවය මත පදනම් වූ ආදිකල්පික උරුමයක් පිළිබඳ ජාතිකවාදී “නිජබිම” පිළිබඳ හිමිකම් පෑම් හෝ දෙමළ ධනේශ්වර පන්තියේ සිතියම්විද්යාමය (cartographic) මවාපෑම් මත පදනම් වූවක් නොවේ. කම්කරු පන්තියේ සැබෑ යහපත පවතින්නේ සමාජය සමාජවාදී පරිවර්තනයකට ලක් කිරීම තුළින් සමස්ත ධනේශ්වර වාර්ගිකවාදී පාලන ක්රමයම අහෝසි කිරීම තුළය. සිංහල කම්කරුවන්, තරුණයන් සහ ගොවීන්, රාජ්ය අනුග්රහය ලත් ජනාවාසකරණ ප්රතිපත්තිවල ප්රතිගාමී ස්වභාවය සහ දශක ගණනාවක් තිස්සේ ඒවායින් ඇති කර ඇති විනාශකාරී ප්රතිඵල හඳුනාගත යුතුය. දෙමළ කම්කරුවන්ගේ මිතුරන් සොයාගත හැක්කේ දෙමළ ධනේශ්වර පන්තියේ බෙදුම්වාදී නායකත්වයන් තුළ නොව, ඔවුන්ගේ සිංහල සහ මුස්ලිම් පන්ති සහෝදර සහෝදරියන් අතරය. වාර්ගික අරමුණු මත පදනම් වූ ජනගහන සංයුතිය වෙනස් කිරීමට එරෙහි සටන, සමාජවාදය සඳහා වූ සටනෙන් වෙන් කළ නොහැක.
අපි පැහැදිලිව තේරුම් ගනිමු
යුද්ධයෙන් වසර දහහතකට පසුව, අත්පත් කරගනු ලැබූ තමන්ගේ ඉඩම් නැවත ලබාගැනීමට දෙමළ ජනතාවට ඇති ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිය කිසිදු කොන්දේසියකින් තොරව තහවුරු කළ යුතුය. තනි තනි දෙමළ පුද්ගලයන් සතුව නිල ඉඩම් ඔප්පු තිබේද නැද්ද යන්න ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකමේ සුජාතභාවයට අදාළ නොවේ. මේවා ඓතිහාසිකව දෙමළ ජනාවාස ප්රදේශ (neighbourhoods) වේ — එනම් දෙමළ ජනයා ඓතිහාසිකව සංකේන්ද්රගත වී සිටි, ඔවුන්ගේ නිවාස, දෙමළ ගම්මාන සහ සංස්කෘතික ස්ථාන පිහිටා තිබූ ප්රදේශ වේ. රාජ්යය විසින් නිකුත් කරන ලද ලේඛන නොමැති වීම මඟින්, තමන්ගේ ප්රජාව (community) පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ ජීවත් වූ ඉඩම් සඳහා ජනතාවකට ඇති අයිතිය අහෝසි වන්නේ නැත. ඊට පටහැණිව, වාඩිලාගෙන සිටින / ආක්රමණික රාජ්යය විසින් ක්රමානුකූලව ඉඩම් ඔප්පු අහිමි කිරීම හෝ විනාශ කිරීම යනුම ඉඩම් අහිමි කිරීමේ (dispossession) මෙවලමක් මිස, නැවත ඉඩම් ලබාදීම ප්රතික්ෂේප කිරීම සඳහා වන යුක්තිසහගත පදනමක් නොවේ.
තමන්ගේම ජනාවාස ප්රදේශ සඳහා දෙමළ ජනතාවට ඇති ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිය පිළිගත යුතු අතර එය නැවත ස්ථාපිත කළ යුතුය. මෙය වාර්ගික පරම (බහිෂ්කාරක) අයිතියක් (ethnic exclusivity) සඳහා කියාපෑමක් නොවේ. වෙනත් කිසිදු වාර්ගික ප්රජාවක සාමාජිකයෙකුට, රාජ්යයේ මැදිහත්වීමකින් තොරව, තමන්ගේ ස්වේච්ඡාවෙන් මෙම ප්රදේශවල පදිංචි වීමට කිසිදු බාධාවක් නොමැත. මෙහිදී තහවුරු කරනු ලබන අයිතිය යනු වාර්ගිකව පිරිසිදු භූමියක් සඳහා වන ධනපති-ජාතිකවාදී ඉල්ලීම නොව, ඓතිහාසිකව පීඩාවට පත් වූ ජනතාවකට තමන්ගේ සම්ප්රදායික ජනාවාස ප්රදේශවලට, තමන්ගේ ඓතිහාසික ගම්මාන සහ නගර වෙත — එනම් වාර්ගිකවාදී යුද්ධය, මිලිටරි වාඩිලෑම සහ රාජ්ය අනුග්රහය ලත් ජනපදකරණය මඟින් තමන්ව පන්නා දමන ලද ස්ථානයන් වෙත — නැවත පැමිණ ජීවත් වීමට ඇති අනුලංගනීය ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතියයි. මාක්ස්වාදීන් පිළිගන්නා පරිදි ඉඩම් සඳහා වන කිසිදු අනන්ය/පරම වාර්ගික අයිතියක් නොමැත. නමුත් ප්රජාවක සම්ප්රදායික ජනාවාස ප්රදේශවල, එනම් තමන්ගේ ඓතිහාසික ගම්මාන සහ නගර ලෙස පිළිගැනෙන ප්රදේශවල, පොදු සංස්කෘතියක් භුක්ති විඳි එකම ජනවාර්ගිකත්වයට (ethnicity) අයත් ජනයාට එකී ඉඩම්වල පදිංචි වී සිටීමට අනුලංගනිය අයිතියක් ඇත.
මෙම විලක්ෂණය(වෙනස) අතිමූලික වේ. සිංහල-ස්වෝත්තමවාදී රාජ්යය දශක ගණනාවක් තිස්සේ මෙම අයිතිය ක්රමානුකූලව උල්ලංඝනය කර ඇත — එනම් ගල්ඔය සහ මහවැලි ජනපදකරණ ව්යාපෘති හරහා, 1980 සහ 1990 දශකවල සිදුකළ සමූහ නෙරපා හැරීම් හරහා, 2009 සංහාරයෙන් පසුව සිදුකළ මිලිටරියේ ඉඩම් අත්පත් කරගැනීම් හරහා, සහ දෙමළ පවුල්වලට නැවත පැමිණීම තහනම් කරන ලද ඉඩම්වල සිංහල ජනපදිකයින් (colonists) පදිංචි කරවීමේ දැනටත් ක්රියාත්මක වන ප්රතිපත්තිය හරහා ය. මෙම අත්පත් කරගැනීම් සාධාරණීකරණය කිරීම සඳහා රාජ්යය නිල නීතිමය හිමිකම් වල අවශ්යතාවය කියා පායි, නමුත් එකී නීතිමය රාමුවම එම වාර්ගිකවාදී ව්යාපෘතියේම නිර්මිතයකි. අයිතිවාසිකම්වල අවසන් තීරකයා ලෙස රාජ්යයේ නීතිමය හිමිකම පිළිගැනීම යනු ඉඩම් අහිමි කිරීමේ යුක්තියුක්තභාවය පිළිගැනීමකි.
දෙමළ ජනාවාස ප්රදේශ, ගම්මාන සහ නගර නැවත ස්ථාපිත කිරීම යනු කම්කරු පන්තිය පෙරමුණ ගෙන ආරක්ෂා කළ යුතු ප්රජාතන්ත්රවාදී ඉල්ලීමකි. ඒ සඳහා උතුරෙන් සහ නැඟෙනහිරෙන් මිලිටරිය වහාම සහ කොන්දේසි විරහිතව ඉවත් කරගැනීම, අත්පත් කරගත් ඉඩම්වල පිහිටුවා ඇති අධි ආරක්ෂිත කලාප සහ හමුදා කඳවුරු ඉවත් කිරීම, සහ වාඩිලාගෙන සිටින ඉඩම් ඒවායේ සම්ප්රදායික දෙමළ වැසියන්ට (inhabitants) නැවත ලබාදීම අවශ්ය වේ. රාජ්ය අනුග්රහය ලත් ව්යාපෘති හරහා පදිංචි කරන ලද සිංහල ජනපදිකයන් — විශේෂයෙන් කිසිදා නිල හිමිකම් පත්ර නොලැබූ අය — මෙම වාඩිලෑම පවත්වාගෙන යාම සඳහා රාජ්යය විසින් මිනිස් පලිහක් ලෙස යොදා නොගත යුතුය. පිටස්තර පදිංචිකරුවන් දශක ගණනාවක් තිස්සේ පදිංචිව සිටින සහ ඔවුන් වෙනත් නවාතැනක් ගැන නොදන්නා අවස්ථාවන්හිදී, අදාල විසඳුම් ප්රජාතන්ත්රවාදී, ස්වේච්ඡා සහ පීඩාවට පත් දෙමළ ප්රජාවන් සමඟ සාකච්ඡා කරගත් ඒවා විය යුතුය; එහිදී බලපෑමට ලක්ව ඇති දෙමළ පීඩිත ජනතාවගේ අයිතීන්ට මූලිකස්ථානය හිමිවේ. නමුත් මූලධර්මය පැහැදිලිය: තමන්ගේ ඓතිහාසික ගම්මාන සහ නගර සඳහා දෙමළ ජනතාවට ඇති ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිය අනුලංගනීය වන අතර, එය උල්ලංඝනය කළ රාජ්යය ඊට අදාළ වන්දිය/සහනය සැලසීමේ වගකීම දරයි.
අවසාන වශයෙන්, පුරාවිද්යාත්මක ස්ථානයන්හි පරම (බහිෂ්කාරක) අයිතිය සම්බන්ධයෙන් අලුතින් මතු වී ඇති අර්බුද පිළිබඳව වූ හිමිකම් කියාපෑම්වලට අදාළව, අපි එක් ප්රධාන මූලධර්මයක් ද අවධාරණය කළ යුත්තෙමු: එනම්, පුරාවිද්යාත්මක ස්ථානයන්හි මධ්යතන හෝ පුරාණ මූලාරම්භයන් කුමක් වුවත්, එම ස්ථානවල අයිතිය තමන්ට පමණක් සතු කරගැනීමට (exclusive right) කිසිදු ජනවාර්ගික-ආගමික කණ්ඩායමකට අයිතියක් නොමැත. මෙම මූලධර්මය ඉතා අවධාරණාත්මකව ප්රකාශ කළ යුත්තේ, අද වන විට උතුරේ සහ නැඟෙනහිර පිහිටි පුරාණ ස්ථානයන් ගණනාවක් සම්බන්ධයෙන් සැලකිය යුතු ආගමික අර්බුද නිර්මාණය කරමින්, සිංහල ස්වෝත්තමවාදීන් මෙන්ම දෙමළ ජාතිකවාදීන් ද මතු කරනු ලබන්නේ අතීත මුතුන්මිත්තන්ගේ පරම හිමිකාරීත්වය පිළිබඳ මෙකී කියාපෑමම වන බැවිනි. සිංහල-බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදීන් ප්රකාශ කරන්නේ දිවයිනේ “පුරාණ හෝ ඓතිහාසික අනන්යතාව” පරම ලෙසම සිංහල-බෞද්ධ වූවක් බවත්, ඒකීය සිංහල රාජ්යයක “සාක්ෂි මකා දැමීමේ දුෂ්ට අරමුණින්” දෙමළ ජනයා බෞද්ධ ස්ථාන “ආක්රමණය කර ඇති” බවත්ය. මුල්ලතිව්හි කුරුන්දියන්මලේ දී මෙන් දෙමළ ගොවීන් වගා කළ ඉඩම්වල බෞද්ධ විහාරස්ථාන ඉදි කිරීමත්, ත්රිකුණාමලයේ දී මෙන් දෙමළ බහුතරයක් වෙසෙන ප්රදේශවල නීතිවිරෝධී ලෙස බුදුපිළිම පිහිටුවීමත් සාධාරණීකරණය කිරීමට යොදාගනු ලබන්නේ මෙම කියාපෑමයි. දෙමළ ජාතිකවාදී පක්ෂ ද ඊට ප්රතිචාර දක්වන්නේ, එහි පුරාණ ස්ථානයන් දෙමළ ජාතියට පමණක් අයිති යැයි කියන පරම දෙමළ “නිජබිම” පිළිබඳ සිංහල වාර්ගිකවාදයේ ප්රතිබිම්බයක් වැනි කියාපෑමෙනි. මෙම කියාපෑම් දෙකම ප්රතිගාමී වේ. දිවයිනේ පුරාවිද්යාත්මක උරුමය යනු එහි සමස්ත කම්කරු ජනතාවගේම පොදු උරුමයක් මිස, කිසිදු ජනවාර්ගික හෝ ආගමික කණ්ඩායමක පුද්ගලික දේපළක් නොවේ. එම ස්ථානයන් — ඒවා බෞද්ධ, හින්දු හෝ මිශ්ර හා විවාදාත්මක මූලාරම්භයක් සහිත ඒවා වුවද — සියවස් ගණනාවක පොදු ඉතිහාසයේ, සංක්රමණයේ, සංස්කෘතික හුවමාරුවේ සහ සහජීවනයේ (coexistence) ඵලයක් මිස, එකම “වර්ගයක” හෝ “ජාතියක” පරම ජනාවාසකරණයේ ඵලයක් නොවේ. අතීතයේ පරම හිමිකාරීත්වය එක් ප්රජාවකට පැවරීමට දරන උත්සාහය ඓතිහාසික ශාස්ත්රාලිකත්වයේ ක්රියාවක් නොව, පාලක පන්තිය සහ එහි වාර්ගිකවාදී අනුගාමිකයන් විසින් වාර්ගික වෛරය ඇවිළවීමට සහ කම්කරු පන්තිය බෙදීමට යොදවන ලද දේශපාලනික ආයුධයකි. කවර මුතුන්මිත්තන් විසින් කවර නටඹුන් ගොඩනැගුවේද යන්න පිළිබඳ ස්වෝත්තමවාදී තරගය කෙරෙහි කම්කරු පන්තියට කිසිදු උත්සුකයක් නොමැත. එහි උනන්දුව පවතින්නේ තමන්ගේ සංස්කෘතික හා ආගමික ජීවිතය සඳහා වන සියලු ප්රජාවන්ගේ ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිය ආරක්ෂා කිරීමත්, ඉඩම් අත්පත් කරගැනීමේ සහ වාර්ගිකවාදී කුපිත කිරීම්වල මෙවලමක් ලෙස රාජ්යය විසින් පුරාවිද්යාව භාවිත කිරීමට එරෙහි වීමත්, තමන්ගේ පාලනය පවත්වාගෙන යාම සඳහා මෙකී අර්බුද නිර්මාණය කරන ධනපති ක්රමයට එරෙහිව දෙමළ, සිංහල සහ මුස්ලිම් කම්කරුවන් එක්සත් කිරීමත් තුළය.
[1] Permanent Revolution and the National Question Today, David North (1993), (16 May 1998) <https://www.wsws.org/en/articles/1998/05/dnkb-m16.html>
[2] The Lure of Land: Peasant Politics, Frontier Colonization and the Cunning State in Sri Lanka, Thiruni Kelegama and Benedikt Korf (2023) Modern Asian Studies 1, Cambridge University Press <https://doi.org/10.1017/S0026749X22000506>
[3] ICG reports detail the militarisation in Sri Lanka’s North, Sampath Perera (24 March 2012) <https://www.wsws.org/en/articles/2012/03/sril-m24.html>
[4] The Situation in Sri Lanka and the Political Tasks of the Revolutionary Communist League, Statement of the International Committee of the Fourth International, David North, Keerthi Balasuriya (19 November 1987) <https://www.wsws.org/en/special/library/fi-15-1/05.html>
සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය (එ.ජ) සහ අධිරාජ්යවාදී යුද්ධයට එරෙහි අරගලය
සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය (එක්සත් ජනපදය) විසිනි.
මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 අගොස්තු 13 දින “The SEP and the struggle against imperialist war” යන හිසින් පළවූ ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.
2026 අගෝස්තු 2 සිට 7 දක්වා පවත්වන ලද සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ (එක්සත් ජනපදය) [Socialist Equality Party (US)] නවවැනි ජාතික සම්මේලනය විසින් ඒකමතිකව සම්මත කරන ලද යෝජනා හයෙන් පළමුවැන්න වන “සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය සහ අධිරාජ්යවාදී යුද්ධයට එරෙහි අරගලය” (“The SEP and the Struggle Against Imperialist War”) අපි මෙහි පළ කරමු. සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ (SEP) ජාතික සභාපති ඩේවිඩ් නෝර්ත් (David North) විසින් පවත්වන ලද ආරම්භක වාර්තාව මගින් මෙම යෝජනාව සම්මේලනය වෙත ඉදිරිපත් කෙරුණි.
- සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ නවවැනි ජාතික සම්මේලනය රැස්වන්නේ උග්රවන අධිරාජ්යවාදී යුද්ධය, ගැඹුරු වන ආර්ථික අර්බුදය, පාලක පන්ති ආඥාදායකත්වය දෙසට හැරීම සහ කම්කරු පන්තියේ රැකියා, වේතන සහ සාමාජීය අයිතිවාසිකම්වලට එල්ල වන වර්ධනය වන ප්රහාරයන් මධ්යයේ ය. ලෝක යුද්ධයක අනතුර පිළිබඳව තවදුරටත් ප්රශ්නයක් නොමැත; එහි ආරම්භක අදියර දැනටමත් ආරම්භ වී ඇත. ලොව පුරා පාලක ප්රභූ පැලැන්තිය (elite) ෆැසිස්ට්වාදය සහ ආඥාදායකත්වය දෙසට යොමු වෙමින් සිටිති. අතීතයේ කිසිදා නොවූ විරූ අයුරින් ධනය එක් කොටසක් අත ඒකරාශී වීම, ගෝලීය උද්ධමන රැල්ලක් සහ වේගවත් වන රැකියා විනාශය සමඟ බද්ධ වී බිලියන සංඛ්යාත ජනතාවගේ ජීවන තත්ත්වයන් විනාශ කරමින් පවතී. නමුත් මෙම තත්ත්වයන්ම දේශපාලන රැඩිකලීකරණයකට සහ ජාත්යන්තරව පන්ති අරගලයේ පුනර්ජීවනයකට මග පාදයි. සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය සිය කාර්යභාරයන් නිර්වචනය කළ යුත්තේ මෙම ප්රවණතා දෙකේ ගැටුම මධ්යයේ ය.
- පෙබරවාරි 28 වැනිදා අලුයම ආරම්භ කරන ලද ඉරානයට එරෙහි ඇමරිකානු-ඉශ්රායල ආක්රමණශීලී යුද්ධයට මාස පහක් පිරෙන තැන මෙම සම්මේලනය රැස්වේ. ඇමරිකානු සහ ඉරාන නියෝජිතයන් අතර සාකච්ඡා තවමත් පවතිද්දී මෙම ප්රහාරය ආරම්භ වූ අතර, එහි සමාරම්භක ප්රහාරයට ඉරානයේ රාජ්ය නායකයා ඝාතනය කිරීම ද ඇතුළත් විය. මාර්තු 2 වැනි දින සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය නිකුත් කළ “ඉරානයට එරෙහි සාපරාධී ඇමරිකානු-ඊශ්රායල යුද්ධය නතර කරනු!” (“Stop the criminal US-Israeli war against Iran!”) යන ප්රකාශනයේ සඳහන් කර ඇති පරිදි, මෙම ප්රහාරය “එක්සත් ජනපද ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව සහ ජාත්යන්තර නීතිය බරපතල ලෙස උල්ලංඝනය කරමින් දියත් කරන ලද සාපරාධී යුද ක්රියාවකි”—එනම් 1945–46 නාසි නායකයන්ගේ නියුරම්බර්ග් නඩු විභාගයේදී (Nuremberg trials) “සාමයට එරෙහි අපරාධයක්” (“crime against peace”) ලෙස විස්තර කරන ලද, “සමස්තයේ එකතු වූ නපුර තමන් තුළම දරා සිටීමෙන් පමණක් අනෙකුත් යුද අපරාධවලට වඩා වෙනස් වන පරම ජාත්යන්තර අපරාධය” කි.
- අප්රේල් 7 වැනිදා ට්රම්ප් විසින් කරන ලද “සම්පූර්ණ ශිෂ්ටාචාරයක් අද රාත්රියේ මිය යනු ඇත, නැවත කිසි දිනෙක එය ගෙන එනු නොලැබේ” (“A whole civilization will die tonight, never to be brought back again”) යන ජන සංහාරක ප්රකාශය අපකීර්තිමත් ලෙස සදාකාලිකව පවතිනු ඇත. ජූලි 11 වන දින ඔහු “ඉරානයේ සියලුම ප්රදේශ සම්පූර්ණයෙන්ම අලු දූලි කර විනාශ කර දමන බවට” තර්ජනය කළේය. මෙම ප්රකාශයන් ජාත්යන්තර නීතිය යටතේ ස්වයංක්රීයවම යුද අපරාධ වේ. ධවල මන්දිරයෙන් නිකුත් කළ මෙසේ විනාශ කිරීමේ ක්රමවේදයන්ගෙන් ප්රකාශ වන්නේ ධනපති ක්රමය විසින් මානව වර්ගයා ඇද දමමින් සිටින ම්ලේච්ඡත්වයයි.
- අනුගාමී “සටන් විරාමයන්” සහ අවබෝධතා ගිවිසුම් බිඳ වැටී ඇති අතර, සෑම බිඳ වැටීමකින් පසුවම අලුත් වටයකින් යුද්ධය උග්ර විය. කෙතරම් තාවකාලික ස්වභාවයේ ගිවිසුම්වලට එළඹුනද, යුද්ධය මෙහෙයවෙනු ලබන්නේ ඇමරිකානු අධිරාජ්යවාදයේ මූලික භූ-මූලෝපායික අභිලාෂයන් විසිනි: එනම් මැද පෙරදිග, එහි ස්වාභාවික සම්පත් සහ ලෝක ආර්ථිකය රැඳී පවතින මූලෝපායික වෙළඳ මාර්ගයන්හි ආධිපත්යයයි. මෙම සම්පත් පාලනය කිරීම—සහ ප්රතිවාදීන්ට ඒවා අහිමි කිරීමේ බලය—දශක හතකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ කලාපය තුළ ඇමරිකානු ප්රතිපත්තියේ ප්රධාන අවධානය යොමු වූ කරුණ විය. ඉරානයට එරෙහි යුද්ධය යනු, 1979 විප්ලවය මගින් වොෂින්ටනයට එහි පඹ රෙජීමය අහිමි වූ දා සිට සෑම පාලනයක් යටතේම දියත් කරන ලද ද්වි-පාක්ෂික ව්යාපාරය යයි.
- 2026 ජාත්යන්තර මැයි දින රැලියේ ආරම්භක වාර්තාවේ ඉදිරිපත් කරන ලද විග්රහය මෙම සම්මේලනය අනුමත කරයි: ඉරානයට එරෙහි යුද්ධය “දිගු හමුදා මෙහෙයුම් මාලාවක තවත් එක් කතාංගයක් පමණක් නොවේ. මෙම යුද්ධයේ ප්රතිවිපාක මෙම ගැටුමට පැහැදිලි ගෝලීය ස්වරූපයක් ලබා දෙයි, එනම් අධිරාජ්යවාදී බලවතුන් විසින් ජාත්යන්තර කම්කරු පන්තියට එරෙහිව දියත් කරන ලද ගෝලීය යුද්ධයකි.” එහි ප්රතිවිපාක ලොව පුරා කම්කරුවන්ට විනාශකාරී වී ඇත. ඉරාන වරායන් නාවික අවහිරතාවයට ලක්කිරීම ලෝක වෙළඳාම සහ බලශක්ති සැපයුම කැළඹීමට ලක්කර ඇති අතර, සෑම මහද්වීපයකම අලුත් උද්ධමන රැල්ලක් ඇති කරමින් ලොව පුරා දස ලක්ෂ සංඛ්යාත ජනතාවක් ආහාර අනාරක්ෂිතභාවයට හෝ සාගින්නට ඇද දමා ඇත.
- ඉරානයට එල්ල වූ ප්රහාරය ලෝකය නැවත බෙදා වෙන් කිරීම අරමුණු කරගත් අධිරාජ්යවාදී ප්රචණ්ඩත්වයේ පොදු පුපුරා යාමක එක් පෙරමුණක් පමණි. ජනවාරි 3 වන දින වෙනිසියුලාව ආක්රමණය කර එහි ජනාධිපතිවරයා පැහැර ගන්නා ලදී. පෙන්ටගනයේ නීති විරෝධී ප්රහාර හේතුවෙන් කැරිබියන් සහ නැගෙනහිර පැසිෆික් කලාපයේ ධීවරයින් සහ කම්කරුවන් අවම වශයෙන් 221 දෙනෙකු ප්රහාරවලින් මියගොස් ඇත. කියුබාවේ ගෙල හිරකරමින් ආක්රමණවල තර්ජනයට ලක්කර ඇත. ඊශ්රායලය ලෙබනනයට එරෙහිව අලුත් යුද්ධයක් ආරම්භ කර ඇත. තවද ගාසා තීරයේ ජන සංහාරය තෙවැනි වසරටත් ඉදිරියට යයි: දස දහස් සංඛ්යාත පලස්තීන දරුවන් ඝාතනය කිරීම, රෝහල්, පාසල්, ජල පද්ධති සහ නිවාස හිතාමතා විනාශ කිරීම සහ සාගින්න යුද ආයුධයක් ලෙස භාවිත කිරීම මගින් මුළු මහත් සමාජයක්ම ලෝකයේ ඇස් පනාපිට සුන්බුන් බවට පත්කර ඇත.
- උග්ර වන ගෝලීය අධිරාජ්යවාදී යුද්ධය එල්ල වී ඇත්තේ ප්රධාන වශයෙන්ම රුසියාවට සහ චීනයට එරෙහිව ය. ප්රමුඛතාවය දිය යුත්තේ කිනම් ගැටුමකටද යන්න පිළිබඳව ඇමරිකානු පාලක පන්තිය තුළ මතභේද පවතී, නමුත් මේවා අත්යවශ්ය අරමුණ මත එක්සත් වූ පාලක පන්තියක් තුළ පවතින උපායමාර්ගික වෙනස්කම් පමණි. රුසියාවේ විශාල සම්පත්—එහි බලශක්තිය, ඛනිජ සහ පැය කලාප එකොළහක් පුරා පැතිරුණු භූමිය—යටපත් කර අධිරාජ්යවාදී සූරාකෑමට විවෘත කළ යුතුය. තවද මෙම යුගයේ කේන්ද්රීය ගැටුම ලෙස පවතින්නේ, එහි ආර්ථික නැගී සිටීම ඇමරිකානු අධිරාජ්යවාදය විසින් සිය පැවැත්මට තර්ජනයක් ලෙස සලකන, චීනයට එරෙහිව දිගු කලක් තිස්සේ සැලසුම් කරන ලද යුද්ධයයි. එහි කල්ලි අතර කෙතරම් වෙනස්කම් තිබුණද, ඇමරිකානු පාලක පන්තිය සිය ගෝලීය ආධිපත්යයට එල්ල වන කිසිදු අභියෝගයක් පිළිගන්නේ නැත. ට්රම්ප්ගේ ඩොලර් ට්රිලියන 1.5 ක හමුදා අයවැය, වඩාත්ම ඍජු අර්ථයෙන් ගත් කල, ලෝක යුද්ධයක් සඳහා වූ අයවැයකි.
- ඇමරිකානු අධිරාජ්යවාදය යනු පෘථිවියේ ඇති වඩාත්ම විනාශකාරී බලවේගයයි. සිය පිරිහීම ආපසු හැරවීමේ උත්සාහයේදී, එය විසින්ම වරක් ගොඩනඟන ලද පශ්චාත් යුධ පද්ධතියේ සියලු සබඳතා සහ ආයතන බිඳ දමමින් සිටී. එක්සත් ජනපදය සිය නාමික මිත්රයින්ට තර්ජනය කර කප්පම් ගන්නා අතර, ඔවුන්ගේ ආර්ථිකයන්ට එරෙහිව තීරුබදු යුද්ධයක් දියත් කරයි, ග්රීන්ලන්තය (නේටෝ සංවිධානයේ සාමාජිකයෙකු වන ඩෙන්මාර්කයේ භූමිය) ඈඳා ගැනීමට බලකර සිටින අතර කැනඩාව “පනස් එක්වන ප්රාන්තය” දක්වා ලඝු කිරීමට තර්ජනය කරයි. 1928 දී ට්රොට්ස්කි (Trotsky) කළ අනතුරු ඇඟවීම අතිශය අදාළත්වයක් සහ තියුණු බවක් ගනී: “අර්බුදකාරී කාල පරිච්ඡේදයේදී එක්සත් ජනපදයේ ආධිපත්යය, සමෘද්ධිමත් කාල පරිච්ඡේදයට වඩා සම්පූර්ණයෙන්, වඩා විවෘතව සහ වඩා රුදුරු ලෙස ක්රියාත්මක වනු ඇත. එක්සත් ජනපදය සිය දුෂ්කරතාවලින් සහ රෝගවලින් මිදීමට සහ ඒවා ජය ගැනීමට මූලික වශයෙන් උත්සාහ කරන්නේ යුරෝපයේ කරපිටින් ය; මෙය ආසියාවේ, කැනඩාවේ, දකුණු ඇමරිකාවේ, ඕස්ට්රේලියාවේ හෝ යුරෝපයේම සිදු වූවද, නැතහොත් මෙය සාමකාමීව හෝ යුද්ධය හරහා සිදු වූවද යන්න අදාළ නොවේ.” වසර හයකට පසු, ඉතිහාසය විසින් මානව වර්ගයා “ඇමරිකානු අධිරාජ්යවාදයේ ගිනිකඳුමය පිපිරීමට මුහුණට මුහුණ” දෙන බව ට්රොට්ස්කි පෙර දුටුවේය.
- යුරෝපීය අධිරාජ්යවාදී බලවතුන් නිකම්ම බලා සිටින්නන් නොව සම්පූර්ණ හවුල්කරුවෝ වෙති. නේටෝ බලවතුන් යුක්රේනය තුළ රුසියාවට එරෙහිව ප්රායෝගිකවම යුද්ධයක (de facto war) නිරත වෙමින් සිටින අතර, එය න්යෂ්ටික බලවතුන් වන රාජ්යයන් අතර සෘජු ගැටුමක් දෙසට උග්ර වෙමින් පවතී. තවද ඔවුහු 1950 ගණන්වල මුල් භාගයෙන් පසු වේගවත්ම ශීඝ්රතාවයෙන් ප්රතිසන්නද්ධ වීමට පටන් ගෙන ඇති අතර, පසුගිය සියවසේ ලෝක යුද්ධ දෙකේදී මෙන් සටන් කිරීමට සහ මිය යාමට අලුත් පරම්පරාවක් සූදානම් විය යුතු බව ඉල්ලා සිටිති. ජර්මන් අධිරාජ්යවාදය නැවත වරක් මෙම ව්යාපාරයේ පෙරමුණේ සිටින අතර, හමුදා බඳවා ගැනීම් සහ සිවිල් ජීවිතය යුද නිෂ්පාදනයට යටත් කිරීම සඳහා වූ රාමුව සකස් කරන යුද නීති සම්මත කර ගනී. මේ අතර ෆින්ලන්තය න්යෂ්ටික ආයුධ තහනම අහෝසි කර ඇති අතර, රුසියාව සමඟ ඇති සිය කිලෝමීටර් 1,300 ක දේශසීමාව නේටෝ න්යෂ්ටික යෙදවීම් සඳහා විවෘත කර ඇත.
- වර්තමාන යුද්ධයේ පුපුරා යාම හතරවන ජාත්යන්තරයේ ජාත්යන්තර කමිටුව විසින් පෙර දුටු අතර, පසුගිය වසර 35 පුරා එහි ප්රකාශයන් අනාගතවක්තෲ ස්වරූපයක් ගනී. පළමු ගල්ෆ් යුද්ධයෙන් පසුව සහ ස්ටාලින්වාදී නිලධාරී තන්ත්රය සෝවියට් සංගමය විසුරුවා හැරීම සම්පූර්ණ කරද්දී, 1991 මැයි දින නිකුත් කරන ලද “අධිරාජ්යවාදී යුද්ධයට සහ යටත්විජිතවාදයට එරෙහි වනු!” (“Oppose Imperialist War and Colonialism!”) යන එහි ප්රකාශනය මගින්, පූර්ව යටත් විජිත රටවල් කොල්ලකෑම නැවත ආරම්භ කර ඇති බවට ජාත්යන්තර කමිටුව (ICFI) අනතුරු ඇඟවීය. 1990 අගෝස්තු තරම් ඈත දී, ඉරාකයට එරෙහි පළමු යුද්ධය ආසන්නයේදී ජාත්යන්තර කමිටුව (ICFI) මෙසේ පැහැදිලි කළේය: “එය ලෝකය නැවත බෙදා වෙන් කිරීමේ අලුත් අධිරාජ්යවාදී ආරම්භය සලකුණු කරයි. පශ්චාත් යුද සමයේ අවසානය යනු පශ්චාත් යටත් විජිත සමයේ අවසානයයි… ඉරාකයට එරෙහි සිය දරුණු ප්රහාරයේදී, දෙවන ලෝක යුද්ධයට පෙර පැවති පසුගාමී රටවල් මත වූ අසීමිත ආධිපත්යය නැවත පිහිටුවීමට අදහස් කරන බවට අධිරාජ්යවාදය දැනුම් දෙයි.”
- ඉන් පසුව සිදු වූ සියල්ල—ඉරාකය, යුගෝස්ලාවියාව, ඇෆ්ගනිස්ථානය, ලිබියාව, සිරියාව, යේමනය සහ යුක්රේනය තුළ පැවැති නොනිමෙන යුද්ධ—මෙම විග්රහය තහවුරු කර ඇත. A Quarter Century of War (2016) (ශතවර්ෂ කාලක් පුරා යුද්ධය) හි පූර්විකාවේ David North ලියූ පරිදි: “එක්සත් ජනපදය විසින් මෙහෙයවන ලද පසුගිය සියවසෙන් හතරෙන් පංගුවක යුද්ධ අධ්යයනය කළ යුත්තේ එකිනෙකට සම්බන්ධ වූ සිදුවීම් මාලාවක් ලෙසය. ගෝලීය ආධිපත්යය සඳහා වන එක්සත් ජනපදයේ මූලෝපායික තර්කනය මැද පෙරදිග සහ අප්රිකාවේ නව යටත් විජිත මෙහෙයුම්වලින් ඔබ්බට යයි. දැනට පවතින කලාපීය යුද්ධ යනු රුසියාව සහ චීනය සමඟ එක්සත් ජනපදයේ වේගයෙන් උග්ර වන ගැටුමේ සංඝටක මූලාංග වේ.
- මෙම සෑම යුද්ධයක්ම ඇමරිකානු අධිරාජ්යවාදයේ අර්බුදය විසඳනවා වෙනුවට එය තවත් උග්ර කළේය. 2003 මාර්තු මාසයේදී ඉරාක ආක්රමණය ආරම්භයේදී නෝර්ත් ලියූ පරිදි: “ඇමරිකානු අධිරාජ්යවාදයට විනාශය සමඟ සම්මුඛ වීමක් යෙදී ඇත. එයට ලෝකය ජය ගත නොහැක. මැද පෙරදිග මහජනතාව කෙරෙහි නැවත යටත් විජිත විලංගු දැමීමට එයට නොහැක. යුද්ධය නමැති මාධ්යය හරහා එහි අභ්යන්තර රෝගවලට සාර්ථක විසඳුමක් සොයා ගැනීමට එයට නොහැකි වනු ඇත. ඒ වෙනුවට, යුද්ධය මගින් ඇති කරන ලද නොසිතූ දුෂ්කරතා සහ වර්ධනය වන ප්රතිරෝධය ඇමරිකානු සමාජයේ සියලුම අභ්යන්තර පරස්පරතාවයන් උග්ර කරනු ඇත.” ඉරානය ඊට වෙනස් නොවන බව ඔප්පු කරනු ඇත.
- වසර තිස්පහක නොනිමෙන යුද්ධයට ඇමරිකානු ධනපති ක්රමයේ ආර්ථික පිරිහීම ආපසු හැරවීමට නොහැකි වී ඇත. එක්සත් ජනපද වෙළඳ හිඟය වාර්තාගත මට්ටමක පවතී—එය එක් වසරක් තුළ භාණ්ඩවලින් ඩොලර් ට්රිලියන 1.2 කි—සහ මුළු එක්සත් ජනපද රජයේ ණය ඩොලර් ට්රිලියන 40 කට ආසන්න වෙමින් පවතින අතර, එය දරා ගෙන යනු ලබන්නේ ඩොලරය [සංචිත මුදල් ඒකක ලෙස] තබා ගැනීමට ලෝකය දක්වන කැමැත්ත මඟින් පමණි. කඩදාසි ලබා දී පෘථිවියේ සම්පත් මත ආධිපත්යය දැරීමට එක්සත් ජනපදයට ඉඩ සලසන ලෝක සංචිත විනිමය ලෙස ඩොලරය ලෝකයේ දරණ ස්ථානය, විවෘත අර්බුදයකට ලක්ව ඇත. නමුත් ඇමරිකානු අධිරාජ්යවාදය ලෝක මට්ටමේ තම ස්ථානය පල්ලම් බැසීම පිළිගන්නේ නැත. සෑම යුද්ධයකම පරාජයට මුහුණ දෙන විට, එය පසුබැසීමෙන් නොව, පෘථිවිය මත මානව ජීවිතය විනාශ කිරීමේ තර්ජනය එල්ල කරන න්යෂ්ටික යුද්ධය දක්වා වන වඩාත් විශාල [මිලිටරි] උග්ර කිරීම් වලින් ප්රතිචාර දක්වයි.
- අධිරාජ්යවාදී යුද්ධයට එරෙහි අරගලය කම්කරු පන්තිය තුළ මුල් බැස ගත යුතු අතර එය සමාජවාදී සහ ජාත්යන්තරවාදී වැඩපිළිවෙලක් මත පදනම් විය යුතුය. 2016 පෙබරවාරි මාසයේ ජාත්යන්තර කමිටුවේ සමාජවාදය සහ යුද්ධයට එරෙහි අරගලය (Socialism and the Fight Against War) ප්රකාශනය මගින් පිහිටුවන ලද මූලධර්ම මෙම සම්මේලනය නැවත තහවුරු කරයි: යුද්ධයට එරෙහි අරගලය “සමාජයේ මහා විප්ලවවාදී බලවේගය වන කම්කරු පන්තිය මත පදනම් විය යුතු අතර, ජනගහනයේ සියලු ප්රගතිශීලී කොටස් ඒ වටා එක්සත් කළ යුතුය”; අලුත් යුද විරෝධී ව්යාපාරය “ධනපති විරෝධී සහ සමාජවාදී විය යුතුය”, “ධනපති පන්තියේ සියලුම දේශපාලන පක්ෂ සහ සංවිධානවලින් සම්පූර්ණයෙන්ම සහ අනිවාර්යයෙන්ම ස්වාධීන විය යුතු අතර ඒවාට සතුරු විය යුතුය”, එමෙන්ම, “සියල්ලටම වඩා, අධිරාජ්යවාදයට එරෙහි එක්සත් ගෝලීය අරගලයකදී කම්කරු පන්තියේ දැවැන්ත බලය බලමුලු ගන්වන ආකාරයෙන් ජාත්යන්තර විය යුතුය.”
- එහි මූලයන් දෙස බලන කල, අධිරාජ්යවාදී යුද්ධය යනු ධනපති ක්රමයේම පවතින අත්යවශ්ය විෂයබද්ධ පරස්පරතා දෙකෙහි ප්රතිඵලය සහ ප්රකාශනයයි: පළමුවැන්න, නිෂ්පාදන මාධ්යවල පෞද්ගලික අයිතිය සහ නිෂ්පාදනයේ සාමාජීය ස්වභාවය අතර පවතින පරස්පරතාවයයි; දෙවැන්න, ආර්ථික නිෂ්පාදනයේ ගෝලීය ස්වභාවය සහ දේශපාලන බලය හා ප්රාග්ධනය ඒකරාශී වීම තචමත් සංවිධානය වන ජාතික-රාජ්ය පද්ධතිය අතර පවතින පරස්පරතාවයයි. අධිරාජ්යවාදී යුද්ධයේ පුපුරා යාම සහ ජාත්යන්තර පන්ති අරගලයේ පුපුරා යාම එකම අර්බුදයක නිෂ්පාදනයන් වන අතර, දැනට පවතින යුද්ධය විප්ලවවාදී පිපිරීම් සූදානම් කරමින් සිටී.
- සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය (SEP) අධිරාජ්යවාදී ආක්රමණයේ සෑම ක්රියාවකටම විරුද්ධ වන අතර, එය පවතින රාජ්යයන්ගෙන් ස්වාධීනව සහ ඒවාට එරෙහිව සිදු කරයි. අධිරාජ්යවාදී ප්රහාරයට එරෙහිව තමන්ව ආරක්ෂා කර ගැනීමට ඉරාන ජනතාවට සහ ආක්රමණයේ අනෙකුත් ඉලක්කයන්ට ඇති අයිතිය එය ආරක්ෂා කරයි. රුසියාව සහ චීනය අධිරාජ්යවාදී බලවතුන් ලෙස හැඳින්වීම එය ප්රතික්ෂේප කරයි—එය එක්සත් ජනපද යුද සැලසුම්වල ප්රධාන ඉලක්කයන් හරහා විදේශ ප්රතිපත්ති අරමුණු සුජාත කිරීම සඳහා ව්යාජ-වාම දේශපාලන ප්රවණතා විසින් භාවිතා කරන නාමකරණයකි. නමුත් සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ ප්රතිපත්තිගරුක ස්ථාවරයන්, ඒවාට ප්රගතිශීලී ස්වරූපයක් ආරෝපණය කිරීමක් තියා මොස්කව් සහ බීජිං රෙජීමයන්ට සහාය දැක්වීමක් වත් සමඟ කිසිදු පොදු බවක් නැත.
- පුටින් රෙජීමය යනු ස්ටාලින්වාදී නිලධාරී තන්ත්රය විසින් සෝවියට් සංගමය විසුරුවා හැරීම සහ රාජ්ය දේපළ කොල්ලකෑම තුළින් නැගී ආ ධනපති කතිපයාධිකාරයේ දේශපාලන මෙවලමයි—එම නිලධාරී තන්ත්රය යනු 2026 මැයි දින ආරම්භක වාර්තාවේ සඳහන් කර ඇති පරිදි, “ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ මිනීවළ හාරන්නන් ලෙස ආරම්භ වී, අද වන විට පුටින් විසින් මෙහෙයවනු ලබන නව රුසියානු කතිපයාධිකාරයේ වඩාත්ම දූෂිත සහ කෑදර කල්ලිය ලෙස කෙළවර වූ” නිලධාරී තන්ත්රයයි. එය මිලිටරිමය උග්ර කිරීම්, අධිරාජ්යවාදී බලවතුන් සමඟ එකඟතාවලට පැමිණීමේ ආයාචනා සමඟ ඒකාබද්ධ කරන අතර, එහි මහා රුසියානු ජාතිකවාදය (Great Russian nationalism) විසින් රුසියානු කම්කරු පන්තිය යුක්රේන කම්කරු පන්තියෙන් වෙන් කරනු ලබයි. බීජිං රෙජීමය ඔවුන්ගේ පැත්තෙන්, “සමාජවාදය” නාමයෙන් ධනවාදය නැවත පිහිටුවීම සහ ලෝකයේ විශාලතම කම්කරු පන්තිය සූරාකෑම සම්බන්ධයෙන් මුලසුන හොබවන අතර, එය අධිරාජ්යවාදයට බිය වනවාට වඩා බෙහෙවින් වැඩි ලෙස සිය කම්කරු පන්තියට බිය වේ.
- සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය, ශාස්ත්රාලික සහ ව්යාජ-වම්මුන්ගේ න්යායධරයන් විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලබන “බහු-ධ්රැවීයතා” (“multipolarity”) න්යාය ද එක ලෙසම ප්රතික්ෂේප කරයි. එම න්යායට අනුව, ඇමරිකානු අධිරාජ්යවාදයේ “ඒක-ධ්රැවීය” (“unipolar”) අධිපත්යය, ගෝලීය සම්පත් වඩාත් සාමකාමී ලෙස බෙදා ගැනීම සදහා සුසංයෝගීව මුලසුන හොබවන ධනපති රාජ්යයන්ගේ සාමූහිකයක් මගින් ආදේශ කළ හැකිය. ගෝලීය ආර්ථිකය සහ ධනපති ජාතික-රාජ්ය පද්ධතිය අතර පවතින පරස්පර විරෝධය ඒල්ල වන්නේ සාකච්ඡා මාර්ගයෙන් ඇති කරගන්නා සමතුලිතතාවයකට නොව, යුද්ධයටයි. “බහු-ධ්රැවීයතා” න්යායේ පදනම වන්නේ, ධනපති රාජ්යයන්ට එරෙහිව කම්කරු පන්තිය බලමුලු ගැන්වීම වෙනුවට, එකිනෙකා හා ගැටෙන ධනපති රාජ්යයන් අතර තුලනය කිරීමට දරන උත්සාහය සහ ධනවාදයට එරෙහි අරගලයට දක්වන විරෝධයයි.
- එබැවින් අධිරාජ්යවාදී යුද්ධයට එරෙහි සටන ජාත්යන්තර සහ පන්ති මූලෝපායක් සමග බද්ධ විය යුතුය. ට්රොට්ස්කි යුද්ධය සහ හතරවන ජාත්යන්තරය (War and the Fourth International) කෘතියේ ලියූ පරිදි, අප “ගමන් කරන්නේ යුද සිතියම ඔස්සේ නොව පන්ති අරගලයේ සිතියම ඔස්සේය.” මෙම පදනමේ සිට බලන කල, යුද්ධයේ වැදගත්ම ප්රතිඵලය වන්නේ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සහ සෑම අධිරාජ්යවාදී රටක් තුළම සමාජ ආතතීන් දැඩි වීමයි. පක්ෂය 2003 දී පූර්ව අපේක්ෂා කළ පරිදි, යුද්ධය විසින් ඇමරිකානු සමාජයේ සියලු අභ්යන්තර පරස්පර විරෝධයන් තීව්ර කරමින් පවතින අතර—යුද්ධය නැවැත්වීමට සමත් බලවේගය මතුවෙමින් පවතින්නේ ද මෙම පරස්පර විරෝධයන් තුළිනි.
- අධිරාජ්යවාදී යුද්ධය යනු එකම විට කම්කරු පන්තියට එරෙහි යුද්ධයකි. ලෝක යුද්ධයකට අවශ්ය කරන සම්පත්, ජනගහනය සැබවින්ම වහල්භාවයට පත් කිරීමකින් තොරව සමාජයෙන් සූරා ගත නොහැක: එනම් සමාජ සුභසාධන වැඩසටහන් විනාශ කිරීම, වේතන පහත හෙලීම, ශ්රමය හමුදාකරණය කිරීම සහ මෙම පියවරයන් මගින් උසිගන්වනු ලබන විරෝධතාවන් මර්දනය කිරීම සඳහා ආඥාදායකත්වයක් පිහිටුවීමයි. යුද්ධය යනු කතිපයාධිකාරයේ විදේශ ප්රතිපත්තිය වන අතර, කතිපයාධිකාරය ඊට වන්දි ගෙවීමට සලස්වන්නේ කම්කරු පන්තිය ලවාය—එනම් පහත වැටෙන ජීවන තත්වයන්ගෙන්, ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතීන් විනාශ කිරීමෙන් සහ රුධිරයෙනි. ආඥාදායකත්වයට එරෙහි සටන සහ යුද්ධයට එරෙහි සටන යනු එකම සතුරෙකුට එරෙහිව කෙරෙන එකම සටනකි.
- සමාජවාදී සමතා පක්ෂය, ධනපති ක්රමයට එරෙහි අරගලයෙන් වෙන් වූවක් සහ වෙනස් වූවක් ලෙස “යුද විරෝධී ප්රතිපත්තියක්” ඉදිරිපත් කරන්නේ නැත. එහි මූලෝපාය, අධිරාජ්යවාදී ආණ්ඩුවල හෘද සාක්ෂියට ආයාචනා කරන විරෝධතා ව්යාපාර සමග හෝ කම්කරු පන්තිය ධනපති පංතියේ එක් හෝ තවත් කල්ලියකට යටත් කරන මහජන පෙරමුණු (popular fronts) සමග හෝ කිසිදු පොදු බවක් නැත. යුද්ධයට එරෙහි සටන යනු කම්කරු පන්තියේ දේශපාලන ස්වාධීනත්වය සඳහා කෙරෙන සටනකි. එය, කම්කරු පන්තියේ විප්ලවවාදී ව්යාපාරයක් ගොඩනැගීම සඳහා පක්ෂය ගෙන යන අරගලයේ වඩාත්ම සාන්ද්රගත ප්රකාශනයයි.
- අධිරාජ්යවාදී පද්ධතිය තුළ සාකච්ඡා කර ලබාගත හැකි සාමයක් නොමැත, එමෙන්ම යුද්ධයට එරෙහිව ආයාචනයක් යොමු කළ හැකි පාලක පන්තියේ කිසිදු කල්ලියක්—ඩිමොක්රටික් හෝ රිපබ්ලිකන්, යුරෝපීය හෝ ඇමරිකානු—නැත. යුද්ධය අවසන් කරනු ලබන්නේ අධිරාජ්යවාදයේ රාජ්ය තාන්ත්රිකයින් විසින් නොව, එය නැවැත්වීමේ බලය සහ වෛෂය්යික උනන්දුව සහිත එකම සමාජ බලවේගය වන ජාත්යන්තර කම්කරු පන්තිය විසිනි.
- ඉරානයට එරෙහි සියලුම ඇමරිකානු සහ ඊශ්රායල හමුදා මෙහෙයුම් වහාම සහ කොන්දේසි විරහිතව අත්හිටුවන ලෙසත්, නාවික අවහිරය ඉවත් කරන ලෙසත්; ගාසා හි ජන සංහාරය නැවැත්වීමටත්; මැද පෙරදිගින් සහ ලතින් ඇමරිකාවෙන් සියලුම ඇමරිකානු හමුදා ඉවත් කර ගන්නා ලෙස හා නිකොලස් මදුරෝ (Nicolás Maduro) නිදහස් කරන ලෙසත්; කියුබාවට එරෙහි සම්බාධක අවසන් කරන ලෙසත්; රුසියාවට එරෙහි යුද්ධය අවසන් කරන ලෙසත් සහ චීනයට එරෙහිව ගොඩනගමින් පවතින ලෝක යුද යන්ත්රණය විසුරුවා හරින ලෙසත් SEP බලකර සිටියි. අනිවාර්ය හමුදා සේවය නැවත හඳුන්වා දීමට, තෝරාගත් සේවාව (Selective Service) සඳහා ස්වයංක්රීය ලියාපදිංචිය ස්ථාපිත කිරීමට, සහ ඇමරිකානු අධිරාජ්යවාදයේ යුද්ධයන්හිදී මරා දැමීමට සහ මිය යාමට ඇමරිකානු තරුණයින් බලහත්කාරයෙන් යෙදවීමට දරන සියලු උත්සාහයන්ට එය විරුද්ධ වෙයි.
- සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය, යුක්රේනයේ බොග්ඩන් සිරොටියුක් (Bogdan Syrotiuk) වහාම සහ කොන්දේසි විරහිතව නිදහස් කරන ලෙස කෙරෙන ඉල්ලීම ද නැවත අලුත් කරයි. 2024 අප්රේල් මාසයේදී යුක්රේන රහස් ඔත්තු සේවය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලද ඔහු, ඔහුගේ සමාජවාදී සහ යුද විරෝධී ක්රියාකාරකම් වෙනුවෙන් වසර පහළොවේ සිට ජීවිතාන්තය දක්වා සිරදඬුවම් ලැබිය හැකි “දේශද්රෝහී” චෝදනාවලට මුහුණ දෙයි. ප්රමුඛ යුක්රේන අපරාධ විද්යාඥයෙකුගේ අධිකරණ වෛද්ය වාර්තාවක් මගින් මෙම නඩුව දේශපාලන කුමන්ත්රණයක් ලෙස හෙළිදරව් කිරීමෙන් පසුව පවා සෙලෙන්ස්කි පාලන තන්ත්රය ඔහුව නිදහස් කිරීම ප්රතික්ෂේප කර ඇත. ඔහුව මර්දනය කිරීම මගින් පාලන තන්ත්රයේ සැබෑ ස්වභාවය හෙළිදරව් කරයි: එනම් අධිරාජ්යවාදී බලවතුන් ප්රකාශ කරන පරිදි ප්රජාතන්ත්රවාදයේ ආරක්ෂකයෙකු නොව, යුද්ධයට එරෙහි සියලුම සමාජවාදී සහ ජාත්යන්තරවාදී විරුද්ධවාදිකම් තහනම් කරන පොලිස් රාජ්යයක් බවයි.
- දැනට පවතින ආණ්ඩුවලට කරනු ලබන ආයාචනාවලින් මෙම ඉල්ලීම් කිසිවක් ඉටු කරගත නොහැක. ඒවා අරගලයේ වැඩපිළිවෙළ තුළ අන්තර්ගත වන ඒවා වන අතර, ඒ වෙනුවෙන් කෙරෙන සටන කම්කරු පන්තිය ධනපති රාජ්යය සමග සෘජු ගැටුමකට මෙහෙයවා, බලය පිළිබඳ ප්රශ්නය මතු කරයි.
- අධිරාජ්යවාදයට එරෙහිව සියලු රටවල කම්කරුවන්ගේ එක්සත්කම වෙනුවෙන් සටන් කිරීමටත්; යුද්ධයට එරෙහි සටන ජාත්යන්තර කම්කරු පන්තියේ වර්ධනය වන වර්ජන ව්යාපාරය සහ එහි දේශපාලන ස්වාධීනත්වය සඳහා වන සටන සමග සම්බන්ධ කිරීමටත්; ලෝක සමාජවාදී විප්ලවයේ වැඩපිළිවෙළ මත කම්කරු පන්තියේ ජාත්යන්තර යුද විරෝධී ව්යාපාරය ගොඩනැගීමටත් මෙම සම්මේලනය තීන්දු කරයි. සියවසකටත් වඩා වැඩි කාලයකට පෙර, පළමු ලෝක යුද්ධයේ මිනිස් ඝාතන මධ්යයේ, රෝසා ලක්සම්බර්ග් (Rosa Luxemburg) අනතුරු ඇඟවූයේ මානව වර්ගයා විකල්පයකට මුහුණ දී සිටින බවයි: එනම් සමාජවාදයද නැතහොත් ම්ලේච්ඡත්වයද යන්නයි. ම්ලේච්ඡත්වය තවදුරටත් අනතුරු ඇඟවීමක් නොව වර්තමාන යථාර්ථයකි. එය මානව සංස්කෘතිය ගිල ගන්නේද, නැතහොත් ජාත්යන්තර කම්කරු පන්තිය විසින් පෙරළා දමනු ලබන්නේද යන්න තීරණය වන්නේ විප්ලවවාදී නායකත්වයේ අර්බුදය විසඳීම මගිනි. එබැවින් මෙම සම්මේලනය, අන් සියල්ලටමත් වඩා, කම්කරු පන්තියේ විප්ලවවාදී නායකත්වය ලෙස සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය සහ හතරවන ජාත්යන්තරයේ ජාත්යන්තර කමිටුව ගොඩනැගීමට තීන්දු කරයි—එනම් අධිරාජ්යවාදී යුද්ධයට එරෙහි සටන ලෝක සමාජවාදී විප්ලවය බවට පත්කරවන පක්ෂයයි.
[අවධාරණය පරිවර්තනයේදී එක් කෙරුණි]
මෙම ලිපිය පිළිබඳ ප්රශ්න තිබේද? Socialism AI වෙතින් අසන්න:
What is the history of US wars in the Middle East since the first Gulf War in 1990-91 and how do they connect to the current war against Iran?
1990-91 පළමු ගල්ෆ් යුද්ධයේ සිට මැද පෙරදිග ඇමරිකා එක්සත් ජනපද යුද්ධවල ඉතිහාසය කුමක්ද සහ ඒවා ඉරානයට එරෙහි වර්තමාන යුද්ධයට සම්බන්ධ වන්නේ කෙසේද?
How did the theory of ‘multipolarity’ develop among pseudo-left tendencies, and which organizations promote it today?
ව්යාජ-වම්මුන්ගේ (pseudo-left) ප්රවණතා අතර ‘බහු-ධ්රැවීයතා’ (‘multipolarity’) සද්ධාන්තය වර්ධනය වූයේ කෙසේද, සහ අද එය ප්රවර්ධනය කරන්නේ කුමන සංවිධානද?
Can you explain how the US trade deficit and $40 trillion national debt relate to the dollar’s role as world reserve currency, and why that system is now in crisis?
ඇමරිකා එක්සත් ජනපද වෙළඳ හිඟය සහ ඩොලර් ට්රිලියන 40 ක ජාතික ණය, ලෝක සංචිත විදේශ විනිමය (world reserve currency) ලෙස ඩොලරයේ කාර්යභාරයට සම්බන්ධ වන්නේ කෙසේද යන්න සහ එම පද්ධතිය දැන් අර්බුදයක පවතින්නේ මන්දැයි පැහැදිලි කළ හැකිද?
තවත් ප්රශ්න SocialismAI.com හිදී අසන්න.
සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය (එ.ජ) සහ අධිරාජ්යවාදී යුද්ධයට එරෙහි අරගලය Read More »
LTTE අපරාධ සහ රාජ්ය යුද අපරාධ: අපගේ ආස්ථානය පිළිබඳ දේශපාලනික පැහැදිලි කිරීමක්
සංජය ජයසේකර විසිනි.
මෙම ලිපිය ඉංග්රීසි බසින් LTTE Crimes and State War Crimes: A Political Clarification on our Position යන සිරසින් 2025 සැප්තැම්බර් 5 දින theSocialist.lk හි පළ කෙරුණි.
සහෝදරවරුනි, හිතවතුනි,
උතුරු-නැගෙනහිර යුද්ධයේදී දකුණේ සිංහල රාජ්යයේ මිලිටරිය කරපු අපරාධ පමණක් අපි මතු කරනවා, නමුත් එල්.ටී.ටී.ඊ. (LTTE) එකේ වෙන වෙනම අපරාධ වාර්තා කරන්නේ නැහැ කියමින්, ඒ හරහා අපි LTTE එකට සහනශීලී වෙනවා කියලා ව්යාජ චෝදනා කරන බොරු සදාචාරවාදීන්ට සහ සිංහල වර්ගවාදී ආස්ථානයන්ට විරුද්ධව අපි කෙටියෙන් මෙසේ පැහැදිලි කරන්න ඕනේ.
LTTE ය සාහසික යුද අපරාධ කළා කියලා අපි කවුරුත් දන්නවා. අපි කොහෙවත් ඒවා ප්රතික්ෂේප කරලා නැහැ. ඒ අපරාධ කරන්න හේතු වුණු ප්රතිගාමී දේශපාලන වැඩපිළිවෙළ වගේම දෘෂ්ටිවාදයත්, ඒ අපරාධත් ප්රතික්ෂේප නොකරන්න අපිට කිසිම හේතුවක් නැහැ — අපි කිසිදු දේශපාලනික දෙපිටිකාට්ටු කමකින් තොරව, සම්පූර්ණයෙන්ම හා දේශපාලන කොන්දේසියකින් තොරව ඒවා ප්රතික්ෂේප කරනවා. LTTE එක විසින් සිංහල සිවිල් වැසියන්ට එල්ල කළ බෝම්බ ප්රහාර, 1987 දී අරන්තලාවේදී බාල වයස්කාර භික්ෂූන් ඇතුලු භික්ෂූන් තිස්තුන් දෙනෙකු ඝාතනය කිරීම, 1990 දී උතුරු පළාතෙන් මුස්ලිම් වැසියන් හැත්තෑපන්දහසක් වාර්ගික සුද්ද කිරීම (ethnic cleansing), දේශපාලන ප්රතිවාදීන් සහ වෘත්තීය සමිති නායකයින් ඝාතනය කිරීම, දෙමළ ළමුන් ළමා සෙබළුන් ලෙස පැහැරගැනීම, සහ දෙමළ සමාජය තුළ වූ සෑම ස්වාධීන සමාජවාදී හා ප්රජාතන්ත්රවාදී ප්රවාහයක්ම ම්ලේච්ඡ ලෙස මර්දනය කිරීම — මේ සියල්ල කම්කරු පන්තියට එරෙහිව සිදු කළ දේශපාලන අපරාධ. අපි කිසිදු පැකිළීමකින් තොරව ඒ සියල්ල හෙළා දකිනවා.
හැබැයි ඒ අපරාධ ලැයිස්තුගත කළාට විතරක් දේශපාලනිකව මොනවත් වෙන්නේ නැහැ. අපි දේශපාලන සංවිධානයක් — ශ්රී ලංකාවේ සහ දකුණු ආසියාවේ කම්කරු පන්තියේ සමාජවාදී පූර්වගාමී නායකත්වය ලෙස ගොඩනගන ට්රොට්ස්කිවාදී දේශපාලන නායකත්වයක් මිසක්, මානව හිමිකම් වාර්තා සකසන NGO එකක් නෙවෙයි. අපගේ කාර්යභාරය වන්නේ අපරාධකාර කණ්ඩායම් දෙකක් අතර සදාචාරාත්මක සමානතාවක් පෙන්වීම නෙවෙයි. අපගේ කාර්යභාරය වන්නේ මේ අපරාධවල පන්තිමය ස්වරූපය, ඒවායින් සේවය වුණේ කාටද, සහ කම්කරු පන්තිය ඊට ප්රතිචාර දැක්විය යුත්තේ කෙසේද යන්න කම්කරු පන්තියට පැහැදිලි කර දීමයි.
LTTE භීෂණය මූලෝපායක්, පිස්සුවක් නොවේ
LTTE එක මේ සියලු අපරාධ කළේ නිශ්චිත දේශපාලන වැඩපිළිවෙළක් වෙනුවෙන්: එනම් දෙමළ ජාතික බෙදුම්වාදය — එනම්, දෙමළ ධනපති පන්තියට සහ ජාත්යන්තර මූල්ය ප්රාග්ධනයට දෙමළ කම්කරු ශ්රමය සූරාකෑමට හැකි වෙනම අධිරාජ්යවාදී-ගැති ධනපති රාජ්යයක් පිහිටුවීම සඳහාය. මේ වැඩපිළිවෙළට තිබුණු ප්රධානම තර්ජනය ශ්රී ලංකා මිලිටරිය නෙවෙයි. ප්රධානම තර්ජනය වුණේ උතුරේ, නැගෙනහිර සහ කොළඹ ජීවත්වෙන දෙමළ කම්කරුවන් සහ පීඩිතයන්, පන්ති අරගලයේ පදනම මත ජාතික ප්රශ්නයට පොදු විසඳුමක් සොයාගැනීමට සිංහල කම්කරු පන්තිය සමඟ එකමුතු වීමේ හැකියාවයි. එකී එකමුතුව — එනම් සිංහල සහ දෙමළ කම්කරුවන් තමන්ගේ පොදු පන්ති සතුරාට එරෙහිව එකතු වීම — LTTE යට දේශපාලනිකව දරාගත නොහැකි වූ එකම වර්ධනය වුණා.
ඒ නිසා LTTE ය ක්රමානුකූලව කටයුතු කළේ එය වැළැක්වීමටයි. භේද කිරීම යනු ඔවුන්ගේ දේශපාලන ඔක්සිජන් වුණා. දෙමළ සහ සිංහල ජනතාව අතර බද්ධ වෛරයක් වැපිරීම ඔවුන්ගේ මූලෝපායේ අතුරු ඵලයක් නෙවෙයි — එය එහි මූලිකම කොටස වුණා. LTTE එක කවමදාවත් සිංහල කම්කරුවන්ට පන්තිමය ආමන්ත්රණයක් නොකළේ මෙන්න මේ නිසයි. සිංහල ජාතිය තමන්ගේ සතුරා ලෙස අර්ථ දක්වන වාර්ගික ජාතිකවාදී සංවිධානයකට ව්යූහාත්මකවම එබඳු ආමන්ත්රණයක් කරන්න බැහැ. ඒ වෙනුවට ඔවුන් කළේ සිංහල ජනතාව භීතියට පත් කිරීමයි: කොළඹ ජනාකීර්ණ වීදි සහ දුම්රිය ස්ථානවල බෝම්බ ප්රහාර එල්ල කිරීම, මායිම් ගම්මානවල සිටි සිංහල සහ මුස්ලිම් ගොවි ජනතාව සමූලඝාතනය කිරීම, සහ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියේ මුදුන් මල්කඩ ලෙස සැලකෙන දළදා මාලිගාවට ප්රහාර එල්ල කිරීම සිදු කළා. බෙදුම්වාදී ව්යාපාරයක් ලෙස, වාර්ගික සුද්ද කිරීම හරහා තමන් හිමිකම් කී ප්රදේශ ජනගහන පදනමෙන් තහවුරු කරගැනීමටත් ඔවුන් මේ ප්රහාර එල්ල කළා.
මේවා උමතු ක්රියා හෝ සරල පළිගැනීමේ ක්රියාවන් නෙවෙයි. ඒවා වාර්ගිකවාදී භීෂණය මගින් තමන්ගේ බෙදුම්වාදී වැඩපිළිවෙළට සේවයක් වන බව ඉතා දැඩි ලෙස තේරුම් ගත් නායකත්වයක් විසින් ගත් ගණන් බලන ලද (calculated) දේශපාලන තීන්දුයි. කොළඹ මගී දුම්රියක පිපිරුණු සෑම බෝම්බයක්ම, යුද්ධයම ප්රශ්න ගත කිරීමට ඉඩ තිබූ සිංහල කම්කරුවන්ව නැවතත් පාලක පන්තියේ විලංගුවට තල්ලු කළා. මායිම් ගම්මානවල සිදු වූ සෑම සමූලඝාතනයක්ම, සිංහල ගොවියන්ට තමන්ගේ දෙමළ අසල්වැසියන්ව “කොටියෙකු” හෝ “ත්රස්තවාදියෙකු” ලෙස මිස වෙන යම් ආකාරයකින් දැකීම දේශපාලනිකව කළ නොහැකි තත්ත්වයට පත් කළා. මේක හිතාමතාම, මූලෝපායිකව වෛරය නිෂ්පාදනය කිරීමක් වුණා — එනම් පන්ති දේශපාලනය වෙනුවට වාර්ගික භීෂණයත්, කම්කරු පන්තික එකමුතුව වෙනුවට වාර්ගිකවාදී භේදයත් ආදේශ කිරීමයි.
දේශපාලන සහජීවනයක්: එල්ටීටීඊය සහ දකුණේ පාලක පන්තිය
අනෙක් අතට සිංහල-දෙමළ විතැන්වීම (alienation) උත්සන්න කිරීම තමයි දකුණේ පාලක පන්තියටත් හරියටම ඕන කළේ — මාක්ස්වාදී විශ්ලේෂණයකින් පමණක් පැහැදිලිව පෙනෙන තීරණාත්මක දේශපාලන කාරණය වන්නේ මෙයයි. ඇත්තටම ගත්තොත්, LTTE එක මේ අපරාධ සිදු කිරීමම තමයි දකුණේ පාලක පන්තියට අවශ්ය වෙලා තිබුණේ.
1948 ඊනියා නිදහසෙන් පස්සේ, පාලක ආණ්ඩු විසින් ගෙනගිය දේශපාලන වැඩපිළිවෙළ සකස් වුණේ කම්කරු හා පීඩිත ජනතාවගේ එකමුතුවට එරෙහිව ක්රමානුකූලව යොදවන ලද දෙමළ හා මුස්ලිම් විරෝධී ස්වෝත්තමවාදය (chauvinism) මතයි. 1948 පුරවැසි පනත මගින් වතුකරයේ දෙමළ ජනතාව ලක්ෂ දහයකගේ ඡන්ද අයිතිය අහෝසි කළා. 1956 රාජ්ය භාෂා පනත මගින් දෙමළ ජාතික පීඩනය ආයතනගත කළා. 1972 ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව මගින් බෞද්ධ ආධිපත්යයවාදය (supremacism) තහවුරු කළා. සිංහල කම්කරු පන්තිය තමන්ගේ විප්ලවීය විභවය පෙන්නුම් කළ අවස්ථාවේදී — එනම්, සියලු වාර්ගිකත්වවල කම්කරුවන් එකතු කර එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව දණගැස්වූ 1953 හර්තාලයේදී — පාලක පන්තිය ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ගොඩනැගුවේ ඒ එකමුතුව නැවත ඇතිවීම වැළැක්වීමේ සිංහල ස්වෝත්තමවාදී පදනම මතයි. 1980 දී සාධාරණ වේතන ඉල්ලා රාජ්ය අංශයේ කම්කරුවන් ශ්රී ලංකා ඉතිහාසයේ විශාලතම මහ වැඩවර්ජනය දියත් කළ විට, ජයවර්ධන ආණ්ඩුව කම්කරුවන් ලක්ෂයක් රැකියාවලින් දොට්ට දමා, දෙමළ කොළඹ ගිනිබත් කරමින් පූර්ණ පරිමාණ සිවිල් යුද්ධයක් ආරම්භ කළ 1983 කළු ජූලි වාර්ගික හිංසන (pogrom) සංවිධානය කළා.
ශ්රී ලංකාවේ ධනපතියෝ මේ “බෙදා පාලනය කිරීමේ” මූලධර්මය ඉගෙනගත්තේ බ්රිතාන්ය අධිරාජ්යවාදීන්ගෙන් — ඉන්දියාව බෙදා වෙන්කිරීමේ ඛේදවාචකයේ පාඩම මගින් පෙන්නුම් කළේ ඒකයි — ඔවුන් එය ඉතා විනාශකාරී ලෙස එක දිගටම භාවිත කළා. LTTE එක සිදු කළේත් මේ දේශපාලන ක්රමවේදයම එහි ඉතාම ම්ලේච්ඡ ස්වරූපයෙන් ක්රියාත්මක කිරීමයි. උපායමාර්ගිකව, සිංහල කම්කරුවන් හා ගොවියන් භීතියට පත් කරමින් සෑම දෙමළ මනුස්සයෙකුම “කොටියෙකු” ලෙස දැකීමට සැලැස්වීමෙන්, ඔවුන් දෙමළ තරුණයන්ව බෙදුම්වාදී දේශපාලන ආවෘත අන්තයක සිරකර, සිංහල පන්ති මිතුරන්ගෙන් ඔවුන්ව වෙන් කර, ඔවුන්ගේ කෝපය හා කැපකිරීම එහි මිලිටරි අනුකණ්ඩ වලට බලහත්කාරයෙන් යොදාගත්තා. මූලෝපායිකව, කම්කරු පන්තික එකමුතුව මර්දනය කිරීමට, මිලිටරි අයවැය සාධාරණීකරණය කිරීමට, යුද විරෝධය නිහඬ කිරීමට සහ යුද්ධය විවේචනය කරන සෑම කෙනෙකුම ත්රස්තවාදී හිතවාදියෙකු ලෙස හංවඩු ගැසීමට දකුණේ පාලක පන්තියට අවශ්ය වූ වාර්ගික ධ්රැවීකරණය LTTE එක විසින් ලබාදුන්නා.
අදටත් මේ වාර්ගික විතැන්කිරීම ඉදිරියට අරගෙන යන, සිංහල ස්වෝත්තමවාදී සමාජ මාධ්ය තුළ දෙමළ මුල්ලිවයික්කාල් සැමරුම්වලට එරෙහිව වෛරය පතුරුවන, “රණවිරු” මිථ්යාව උත්කර්ෂයට නංවන තරුණයෝ සහ කම්කරුවෝ කියන්නේ LTTE එකේත් දකුණේ පාලක පන්තියේත් මේ තුච්ඡ දේශපාලනයේ ගොදුරුයි. LTTE එකේ ත්රස්තවාදය සහ පාලක පන්තියේ ස්වෝත්තමවාදය කියන්නේ එකිනෙකට විරුද්ධ බලවේග නෙවෙයි. ඒවා එකිනෙකා මත යැපුණු දේශපාලන සහජීවනයක් (symbiosis) වුණා වගේම, දෙපාර්ශවයේම කම්කරු ජනතාව බිලිදෙමින් එක් පාර්ෂවයක් විසින් ඔවුන්ගේ ජනතාව තම ග්රහණයට ගැනීම සඳහා අනෙක් පාර්ෂවය උදව් වුණා. මේ ගතිකයන් සියල්ල පැහැදිලිව පෙනෙන්නේ මාක්ස්වාදී විශ්ලේෂණයක් ඇතුළේ විතරයි.
සැබවින්ම LTTE එකේ මේ බෙදුම්වාදී දේශපාලනයේ කොටසක් වුණේ එහි භීෂණය හරහා සිංහල ජනතාව දෙමළ ජනතාවගෙන් බිඳවීම සහ ඒ හරහා සිංහල ස්වෝත්තමවාදය පෝෂණය කිරීමයි. අද දක්වා දෙමළ ජනතාවට එරෙහිව මේ සිංහල ස්වෝත්තමවාදය ඉදිරියට ගෙනියන අය කරන්නේ දකුණේ ධනපති පන්තියත්, LTTE එකත් එක්ව පූර්ණත්වයට පත් කළ දේශපාලන මූලෝපාය ඉදිරියට ගෙනයෑමයි. මේ නිශ්චිත ඓතිහාසික අර්ථයෙන් ගත්තොත්, LTTE යේ දේශපාලන පීතෲත්වය හිමි වන්නේ කොළඹ පාලක පන්තියටයි — 1980 මහ වැඩවර්ජනයට සහ සිංහල-දෙමළ කම්කරු පන්තික එකමුතුවේ තර්ජනයට පිළිතුරු ලෙස වර්ගවාදී යුද්ධයක් නිර්මාණය කළ පාලක පන්තියක දුෂ්ට ඵලයක් තමයි LTTE එක.
වගවීම මගින් අපරාධකරුවන් ආරක්ෂා කළ රාජ්යය හෙළිදරව් කරයි
දැන්, අපි පැහැදිලිව කියනවා: ඔය අපරාධවලට වගකිව යුතු LTTE නායකත්වයක් ජීවතුන් අතර ඉන්නවා නම් ඔවුන්ව වගවීමට ලක් කරන්න ඕනේ. මෙතැනදී දැනට පවතින ඇත්ත තත්ත්වය මොකක්ද කියලා අපි නිශ්චිතව තේරුම් ගන්න අවශ්යයි.
LTTE එකේ ඉහළම දේශපාලන සහ මිලිටරි නායකත්වය — ප්රභාකරන්, සූසෙයි, චාල්ස්, බාලසිංහම් සහ අනෙකුත් අය — 2009 දී හෝ ඊට පෙර මියගොස් අවසන්. හැබැයි ඊට වගකිව යුතු සියලුදෙනාම මියගොස් නැහැ. කරුණා අම්මාන් (විනයාගමූර්ති මුරලිදරන්) — නැගෙනහිර පළාතේ LTTE බලඇණි මෙහෙයවූ අතර, අරන්තලාව සංහාරය ඇතුළු එහි සිදු වූ අපරාධවල අණදීමේ වගකීම දරනවා. 2004 දී සංවිධානයෙන් වෙන් වීමෙන් පසු, ශ්රී ලංකා මිලිටරි බුද්ධි අංශයේ ආරක්ෂාව යටතේ LTTE විරෝධී පැරාමිලිටරි නායකයෙකු ලෙස කටයුතු කළ පිල්ලෙයාන් — සිවනේසතුරෙයි චන්ද්රකාන්තන් — ළමා සෙබළුන් පැහැරගැනීම් සහ දේශපාලන ඝාතන සම්බන්ධයෙන් වගකිව යුතු ආණ්ඩු හිතවාදී පැරාමිලිටරි බලඇණිවලට නායකත්වය දුන්නා. කේ.පී. (කුමරන් පත්මනාදන්) — LTTE එකේ ආයුධ මිලදී ගැනීම් සහ ජාත්යන්තර ජාලයන් මෙහෙයවූවා. මේ තිදෙනාම අද ජීවතුන් අතර ඉන්නවා.
සමස්ත පද්ධතියේම තීරණාත්මක හෙළිදරව්ව තියෙන්නේ මෙන්න මෙතැනයි: අපි LTTE එකේ අපරාධ ගැනත් කතා කරන්න ඕනේ කියලා බලකරන දකුණේ සිංහල ස්වෝත්තමවාදී රාජ්යය කියන්නේ, කරුණා අම්මාන්ට රාජ්යතාන්ත්රික ගමන් බලපත්ර ලබාදුන්, පිල්ලෙයාන්ව නැගෙනහිර පළාත් මහ ඇමති ලෙස පත්කළ, සහ අරන්තලාව ඇතුළු ඔවුන් කළ අපරාධවලින් ඔවුන්ව ආරක්ෂා කරමින් තමන්ගේම දේශපාලන යාන්ත්රණයට මොවුන්ව එකතු කරගත් රාජ්යයමයි. ඒ නිසා LTTE එකේ යුද අපරාධ ගැන කෙරෙන ඕනෑම සැබෑ පරීක්ෂණයකින් කරුණා සහ පිල්ලෙයාන් ආරක්ෂා කිරීමට රාජ්යයේ ඇති අපරාධකාරී සම්බන්ධය විතරක් නෙවෙයි හෙළිවෙන්නේ — 1983 කළු ජූලිය සහ දශක ගණනාවක ක්රමානුකූල දෙමළ විරෝධී මර්දනය හරහා LTTE එක නිර්මාණය කිරීමේ රාජ්යයේ දේශපාලන වගකීමත්, මුල්ලිවයික්කාල්, චෙම්මනි, මන්නාරම සහ වසර තිහක මිලිටරි පාලනය පුරා රාජ්යය විසින්ම සිදු කළ සෘජු යුද අපරාධත් එළියට එනවා. දකුණේ රාජ්යය ඊට සූදානම් නැහැ. කොළඹ පාලක පන්තිය විසින් එබඳු කිසිදු පරීක්ෂණයකට කිසිදිනක ඉඩ නොදෙන්නේත්, පාර්ශව දෙකේම අපරාධවල සත්යය එකවිට යටගසන්නේත් මෙන්න මේ නිසයි.
සදාචාරයේ ගිණුම් පොත නොව, දේශපාලන ප්රශ්නයයි වැදගත්
දකුණේ රාජ්යය කියන්නේ දේශපාලනික හා මර්දනකාරී ආයතනයක් මිසක්, අපරාධ කළ පුද්ගලයන් කිහිපදෙනෙකුගේ එකතුවක් විතරක් නෙවෙයි. සමූලඝාතන, අතුරුදහන් කිරීම්, චෙම්මනි සමූහ මිනීවලවල් — මේවා අහම්බෙන් සිදු වූ බලය ඉක්මවා යාම් නෙවෙයි. ඒවා ධනපති ක්රමය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා යොදවන ලද රාජ්ය භීෂණයේ ව්යූහාත්මක ක්රියාත්මක කිරීම්. ඒ රාජ්යය අදටත් හෙටටත් මේ අපරාධ නැවත කිරීමට සූදානමින් ඉන්නවා — දෙමළ ජනතාවට එරෙහිව විතරක් නෙවෙයි, IMF කප්පාදු ක්රියාත්මක කරමින්, වැඩවර්ජන තහනම් කරමින්, ඊට එරෙහි වන කම්කරුවන්ට එරෙහිව මිලිටරිය යෙදවීමට ලෑස්ති වෙමින්, සමස්ත සිංහල, දෙමළ හා මුස්ලිම් කම්කරු පන්තියටම එරෙහිව ඔවුන් එය කරන්න සූදානම්.
ඒ නිසා අපිට වැදගත් වෙන්නේ “පාර්ශව දෙකම සදාචාරාත්මකව වැරදියි” කියලා පෙන්වන්න අපරාධ ලැයිස්තු පෙළගස්වන එක නෙවෙයි. වඩාත්ම වැදගත් වෙන්නේ සදාචාරාත්මක ප්රශ්නය නෙවෙයි, දේශපාලන ප්රශ්නයයි. සදාචාරාත්මකව බැලුවොත් මේ සියලු අපරාධ, අපරාධම තමයි — අපි ඒ සියල්ල හෙළා දකිනවා. නමුත් දේශපාලනික වගවීම අතිමූලිකවම පැවරෙන්නේ දකුණේ සිංහල ස්වෝත්තමවාදී ධනපති රාජ්යයටයි. ඒක තමයි අනවරතව පවතින ආයතනය. ඒක තමයි සන්නද්ධ යාන්ත්රණය. තමන්ගේ අපරාධකරුවන් ආරක්ෂා කරමින්, අදටත් කම්කරු පන්තියට තර්ජනය කරමින් ආරක්ෂිතව පවතින පන්ති සතුරා වන්නේ එයයි.
දකුණේ කිසිදු සංස්ථාපිත මාධ්යයක් “රණවිරුවන්” උත්කර්ෂයට නැංවීමෙන් ඔබ්බට යන්නේ නැහැ. උතුරේ සහ නැගෙනහිර යුද්ධයේදී රාජ්ය හමුදා කළ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් දකුණේ සියලු මාධ්යයන් නිහඬතාවක් රකිනවා. දේශපාලන පිරිවැයක් දරමින් ම මේ සත්යය හෙළිදරව් කරන ඉතා සුළු පිරිස අතර අපි ඉන්නවා — රාජ්යයෙන් වගේම LTTE එකෙන් අපේ ව්යාපාරයට සිදු වූ පීඩාවල ඉතිහාසය මගින් ඒක ඔප්පු වෙනවා. විප්ලවවාදී කොමියුනිස්ට් සංගමයේ (RCL) සාමාජිකයන් තිදෙනෙකු ජේවීපී (JVP) එක විසින් ඝාතනය කළා. සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ (SEP) සාමාජිකයන් පස්දෙනෙකු LTTE එකෙන්ම පැහැරගනු ලැබුවා. අපි කවදාවත් ඒ දෙගොල්ලන්ටම යටත් වුණේ නැහැ.
එබැවින්, අපේ “ස්වාධීනත්වය” මැනීමේ පරීක්ෂණයක් ලෙස LTTE අපරාධ ගැන ලියන්න කියලා අපිට අභියෝග කරන සිංහල ස්වෝත්තමවාදීන්ට අපි මෙසේ කියනවා: උතුරේ සහ නැගෙනහිරදී දකුණේ සිංහල ආණ්ඩුවේ හමුදාව යුද අපරාධ කළ බව පිළිගන්න. 2009 සිට පත් වූ සෑම ආණ්ඩුවකටම සහ දකුණේ ප්රධාන මාධ්යවලට ඒ අපරාධ එකින් එක හෙළිදරව් කරන්න කියලා බල කරන්න. අරන්තලාව සමූල ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් ඔබේම ආණ්ඩුව විසින් වැළැක්වූ නඩු කරුණාට එරෙහිව පවරන්න කියලා බල කරන්න. හැබැයි අපි ඔබට කියනවා: දැනුවත්ව හෝ නොදැනුවත්ව ඔබ සේවය කරන පාලක පන්තියටවත්, ඔබටවත් කිසිසේත්ම ඒක කරන්න බැහැ. මොකද එහෙම කළොත් ඔබ ආරක්ෂා කරන මුළු පද්ධතියම හෙළිදරව් වෙන නිසයි.
දකුණේ රාජ්යයේ අපරාධ මතු කළා කියලා LTTE එකේ අපරාධ අහෝසි වෙන්නේ නැහැ. සැබවින්ම, දකුණේ රාජ්යය තමන්ගේ අපරාධ යටගහලා සත්යය වසං කරන්න හදන නිසාම තමයි LTTE නායකත්වය සහ එහි ඉතුරු වෙලා ඉන්න කොටස්කරුවන් කරපු අපරාධවලටත් එරෙහිව වගවීමේ සැබෑ යාන්ත්රණයකට යන්න බැරි වෙලා තියෙන්නේ. එහෙම කරන්න නම් දකුණේ රාජ්යයේ යුද අපරාධ පිළිගන්න වෙනවා, ඒ වගේම කරුණා සහ පිල්ලෙයාන් LTTE එකෙන් වෙන් වුණාට පස්සේ කළ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් රාජ්යයේ ඇති අපරාධනීය සහභාගීත්වයත් පිළිගන්න වෙනවා. දකුණේ රාජ්යය ඒකට ලෑස්ති නැහැ — ඒ නිසයි ඔවුන් මේ සියල්ලේ සත්යය යටගහන්නේ. ඒ නිසයි අපි සත්යය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින්, සත්යය යටගැසීමේ සෑම උත්සාහයකටම එරෙහිව එය මතු කරන්න ඕනේ.
ඉදිරිය සඳහා ඇති එකම මාවත: ජාත්යන්තර සමාජවාදී එක්සත් කම
තවත් බෙදුම්වාදී අන්තයන්ට, වාර්ගික ඝාතනයන්ට සහ අලුත් අපරාධයන්ට මේ රට තල්ලු වීම වැළැක්වීම සඳහා කම්කරුවන් සහ පීඩිත ජනතාව සංවිධානය කිරීමයි අපගේ ප්රධාන අරමුණ. යුද්ධය අවසන් වී දා හත් වසරකට පසුව, ජනගහනයෙන් සියයට 23ක් දිළිඳුකමේ පසුවෙද්දී, දෙමළ ජනතාවගේ ඉඩම් තවමත් මිලිටරි පාලනය යටතේ පවතිද්දී, අතුරුදහන් වූවන් ගැන තවමත් තොරතුරක් නැතිවෙද්දී, සහ JVP/NPP ආණ්ඩුව එක පැත්තකින් “රණවිරු දිනය” සමරමින් අනික් පැත්තෙන් සිංහල හා දෙමළ කම්කරුවන් එකසේ විනාශ කරන IMF කප්පාදු ක්රියාත්මක කරද්දී — දෙමළ ජාතික ප්රශ්නය විසඳී නැහැ. එය තවත් තීව්ර වෙලා තියෙනවා. දකුණේ ධනපති රාජ්යයට එය විසඳීමට නොහැකි තාක්, දෙමළ ජාතිකවාදී ධනපති නායකයෝ කරන්නේ දෙමළ ජනතාවගේ නොවිසඳුණු සැබෑ ප්රශ්න පාවිච්චි කරමින් නැවතත් බෙදුම්වාදය ඉදිරියට ගේන්න උත්සාහ කරන එකයි.
එය වැළැක්වීම සඳහා, මේ ධනපති රාජ්යයේ සහ එහි මර්දනකාරී මෙවලම්වල සැබෑ ස්වරූපය පිළිබඳව කම්කරු පන්තිය නිරන්තරයෙන් දැනුවත් කළ යුතුයි — එනම්, පාලක පන්තිය විසින් නිර්මාණය කරන, පවත්වාගෙන යන සහ ප්රයෝජනයට ගන්නා ජාති, ආගම් හෝ කුල මල බේද කිසිවක් නොසලකා, මේ රාජ්යය පිහිටුවා ඇත්තේ කම්කරුවන්ට සහ පීඩිත ජනතාවට එරෙහිව බවත්; එහි හමුදාව යනු එහි මර්දන යන්ත්රය බවත්; ඔවුන් උත්කර්ෂයට නංවන “රණවිරුවන්” යනු ඔවුන් විසින්ම ආරක්ෂා කරන යුද අපරාධකරුවන් බවත් ඒත්තු ගැන්විය යුතුයි. රාජ්යයේ අපරාධ, කාලයෙන් හෝ මර්දනයෙන් වැසී යාමට ඉඩ නොදිය යුතුයි. ඒවා මතුපිටට ගෙන සිහිපත් කළ යුත්තේ, ඒ ඉතිහාසය නොමැතිව අලුත් පරම්පරාවන්ට පවතින රාජ්යයේ සැබෑ ස්වරූපය වටහාගත නොහැකි නිසයි. නැවතත් මේ රට වාර්ගික සංහාරයන්ට යන එක වළක්වා ගැනීමට සිංහල කම්කරුවෝ, ගොවියෝ සහ තරුණයෝ මේ දේශපාලන යථාර්ථය හරියට තේරුම් ගන්න ඕනේ. ඒ වගේම, මුල්ලිවයික්කාල් හි සිදුවූ යුද අපරාධ සඳහා, අතුරුදහන් වූවන් සඳහා, සහ මිලිටරිය අත්පත් කරගත් ඉඩම් සඳහා යුක්තිය ඉටුකර ගැනීම දෙමළ ප්රභූන් නියෝජනය කරන දෙමළ ජාතිකවාදී පක්ෂවලින්වත්, භූ-දේශපාලනික අවශ්යතාවලට සේවය කරන අධිරාජ්යවාදී අධිකරණවලින්වත් ලබාගත නොහැකි බවත්, එය ලබාගත හැක්කේ සියලු ජාතීන්ගේ කම්කරු පන්තියේ එක්සත් අරගලයකින් පමණක් බවත් දෙමළ කම්කරුවෝ, ගොවියෝ සහ තරුණයෝ තේරුම් ගන්න ඕනේ.
පාලක දේශපාලන පන්තිය, රාජ්යය සමඟ පෙළගැසුණු බෞද්ධ බල ධූරාවලිය, පාලක පන්තික අවශ්යතාවලට සේවය කරන මාධ්ය පද්ධතිය, සහ ඔවුන්ගේ ඒජන්ත වර්ගවාදී සංවිධාන නැවත වරක් දෙමළ හා මුස්ලිම් විරෝධී වාර්ගිකවාදය ඇවිළවීමට සූදානම් වෙනවා. දෙමළ ජනතාවගේ දුක්ගැනවිලි කෙරෙහි JVP/NPP ආණ්ඩුව දක්වන සීමිත හා මතුපිටින් කෙරෙන ප්රදර්ශනාත්මක පැලැස්තර — එනම්, මිලිටරි අත්පත් කරගැනීම් සහ මර්දන යාන්ත්රණය එලෙසම පවත්වා ගනිමින් දෙමළ ඡන්ද ලබාගැනීමට සිදු කරන ගණන් බලන ලද මැතිවරණ උපමාරු — දෙමළ ඩයස්පෝරාවට යටත් වීමක් සහ සිංහල ජාතිය පාවාදීමක් ය යන්නට “සාක්ෂි” ලෙස දක්වමින් ජාතිවාදී බලවේග විසින් ඒවා ආයුද බවට පත් කර ගැනීමට කටයුතු කරනවා. මේ ප්රචාරය සිතා මතා උවමනාවෙන්ම සිදු කරන බේගල් ඇදබෑමක්. දිසානායක ආණ්ඩුව දෙමළ ජනතාවගේ එකම මූලික ප්රජාතන්ත්රවාදී ඉල්ලීමක්වත් විසඳා නැහැ: මිලිටරිය තවමත් දෙමළ ඉඩම් අත්පත් කරගෙන ඉන්නවා, අතුරුදහන් වූවන් ගැන තොරතුරක් නැහැ, සහ ත්රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත (PTA) එලෙසම පවතිනවා. ස්වෝත්තමවාදීන් දෙමළ ජනතාවට දෙන ලද “සහන” ලෙස පෙන්වන්නේ, සිංහල ආධිපත්යයවාදී රාජ්ය බලයේ පූර්ණ යන්ත්රණය ක්රියාත්මක වෙද්දී මතුපිටින් දැමූ බොරු ආවරණයකට විතරයි. ගෝලීය ආර්ථික අර්බුදයේ සහ අධිරාජ්යවාදී යුද සූදානමේ බලපෑම රට තුළට කඩාවදින විට — වඩාත් දරුණු සමාජ කප්පාදු පටවමින්, වෘත්තීය සමිති නිලධාරිත්වයේ සහායෙන් දිසානායක ආණ්ඩුව විසින් කෘතිමව මර්දනය කර ඇති කම්කරු පන්තික අරගලවල පිපිරුම්කාරී වර්ධනයක් ඇතිවෙද්දී — පාලක පන්තිය අනිවාර්යයෙන්ම කම්කරු පන්තිය වාර්ගික හා ආගම් පදනමින් බෙදා වෙන්කිරීමේ අත්හදා බලා පිරික්සන ලද පැරණි ක්රමවේදයන් වෙත යොමුවෙනු ඇති. යුද්ධයෙන් පසු සිදු වූ මිලිටරීකරණය, “රණවිරු” දේශප්රේමී මිථ්යාව, සහ අනුප්රාප්තික ආණ්ඩු විසින් සිංහල-බෞද්ධ ආධිපත්යයවාදී සංවිධාන ක්රමානුකූලව පෝෂණය කිරීම මගින් ශ්රී ලාංකේය සමාජය තුළ ගොඩනගා ඇති නැගී එන ෆැසිස්ට්වාදී ප්රවණතාවයන් පිළිබඳව සියලු ජාතීන්ගේ කම්කරු පන්තිය සහ තරුණයන් විමසිලිමත් විය යුතුය — එකී ප්රවණතාවන්හි වඩාත්ම දෘශ්යමාන ප්රකාශනය වර්තමානයේ දෙමළ සහ මුස්ලිම් ප්රජාවන් ඉලක්ක කරගනිමින් ක්රියාත්මක වන සමාජ මාධ්ය ව්යාපාර තුළින් දැකිය හැකි අතර, ගැඹුරු වන ආර්ථික අර්බුදය සහ කම්කරු පන්තික අරගලයන්හි පිපිරුම්කාරී වර්ධනය විසින් ඉල්ලා සිටින විට, සංවිධානාත්මක වීදි හිංසනයක් ලෙස ඒවා බලමුලු ගැන්වීමට පාලක පන්තිය කිසිසේත්ම පසුබට නොවනු ඇත.
මේ කර්තව්යයන් සාක්ෂාත් කිරීම සඳහා, අපි ජාත්යන්තර සමාජවාදී ඉදිරිදර්ශනය යටතේ විප්ලවවාදී සමාජවාදී නායකත්වයක් ගොඩනගමින් සිටිනවා — එනම්, 1938 දී ලියෝන් ට්රොට්ස්කි විසින් පිහිටුවන ලදුව, හතරවන ජාත්යන්තරයේ ජාත්යන්තර කමිටුව (ICFI) විසින් ඉදිරියට ගෙන යනු ලබන හතරවන ජාත්යන්තරයේ ඉදිරිදර්ශනයයි. උතුරේ, දකුණේ සහ නැගෙනහිර තරුණයන්ට සහ කම්කරුවන්ට අතීත අපරාධ සහ වේදනාවන් තේරුම් ගනිමින්, පොදු පන්ති සතුරාට — එනම් ධනපති පාලක පන්තියට සහ එය ආරක්ෂා කරන පද්ධතියට — එරෙහිව එක්වීමටත්, 1987නොවැම්බර් ජාත්යන්තර කමිටුව ඉදිරිපත් කළ ඉදිරිදර්ශනය වන දකුණු ආසියාතික සමාජවාදී ජනරජයන්ගේ සම්මේලනයක කොටසක් ලෙස ශ්රී ලංකා සහ දෙමළ ඊළාම් සමාජවාදී ජනරජයක් වෙනුවෙන් එක්ව සටන් කිරීමටත් හැකිවෙන්නේ මෙබඳු ඉදිරිදර්ශනයක් යටතේ පමණයි. වාර්ගිකව වෙනම රාජ්ය කැබලිවලට බෙදීමක් හෝ ධනපති රාජ්යත්වය වෙනුවට කම්කරු පන්තික බලය හරහා දෙමළ ජාතික ප්රශ්නය විසඳන මෙම රාමුව යටතේ පමණක්, නැවත බෙදුම්වාදයකට ඉඩක් නොමැති වන අතර, අලුත් සමූලඝාතන සාධාරණීකරණය කිරීමක් සිදු නොවන අතරම, මේ යුද්ධයේ සියලු විපතට පත්වූවන්ට සැබෑ යුක්තිය ඉටුවෙනු ඇත.
මේ අරගලය සඳහා අප හා එක්වන්න. අපි ශ්රී ලංකාවේ සහ දකුණු ආසියාවේ සමාජවාදී නායකත්වය (SLLA) යි. theSocialist.lk සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය පළ කරන්නෙ අපි.
LTTE අපරාධ සහ රාජ්ය යුද අපරාධ: අපගේ ආස්ථානය පිළිබඳ දේශපාලනික පැහැදිලි කිරීමක් Read More »
LTTE Crimes and State War Crimes: A Political Clarification on our Position
By Sanjaya Jayasekera.
Comrades, Friends,
We must briefly clarify our position against false moralists and Sinhala chauvinist voices who falsely accuse us of being lenient toward the LTTE — claiming that we only highlight crimes committed by the military of the southern Sinhala state during the Northern-Eastern war, while failing to report the separate crimes of the LTTE.
We all know that the LTTE committed brutal war crimes. Nowhere have we denied this. We have every reason to reject those crimes, along with the reactionary political program and ideology that motivated them — and we do so unequivocally, completely, and without political qualification. The LTTE’s bombings of Sinhala civilians, the massacre of thirty-three Buddhist monks and novices at Aranthalawa in 1987, the ethnic cleansing of seventy-five thousand Muslims from the Northern Province in 1990, the assassination of political opponents and trade unionists, the abduction of Tamil children as soldiers, and the brutal suppression of every independent socialist and democratic tendency within Tamil society — these were all political crimes against the working class. We condemn them as such without reservation.
However, merely listing those crimes accomplishes nothing politically. We are a political organization — a Trotskyist political leadership being built as the socialist vanguard of the working class of Sri Lanka and South Asia, not an NGO compiling human rights reports. Our task is not to demonstrate moral equivalence between two sets of criminals. Our task is to explain to the working class the class nature of those crimes, who they served, and how the working class must respond to them.
The LTTE’s Terror was Strategy, Not Madness
The LTTE committed all these crimes in pursuit of a specific political program: Tamil ethnic separatism — the establishment of a separate pro-imperialist capitalist state in which the Tamil bourgeoisie and international finance capital could exploit Tamil labor. The primary threat to this program was not the Sri Lankan military. It was the possibility that Tamil workers and poor living in the North, East, and Colombo would unite with the Sinhala working class to find a common solution to the national question on the basis of class struggle. That unity — the unity of Sinhala and Tamil workers against their common class enemy — was the one development the LTTE could not survive politically.
Therefore, the LTTE systematically worked to prevent it. Division was its political oxygen. Instilling deep-seated hatred between Tamil and Sinhala communities was not a byproduct of its strategy — it was central to it. This is why the LTTE never made a class appeal to Sinhala workers. An ethnic nationalist organization that defines the Sinhala nation as the enemy is structurally incapable of making such an appeal. Instead, it pursued the deliberate terrorization of the Sinhala population: bomb attacks in crowded Colombo streets and railway stations, massacres of Sinhala and Muslim farming communities in border villages, the attack on the Temple of the Tooth Relic — the most sacred site of Sinhala Buddhist culture. As a separatist movement, it also carried out these attacks to demographically consolidate its claimed territory through ethnic cleansing.
These were not mad acts or simple reprisals. They were calculated political decisions by a leadership that understood — with cold clarity — that communal terror served its separatist program. Every bomb on a Colombo commuter train pushed Sinhala workers who might otherwise have questioned the war back into the arms of the ruling class. Every border village massacre made it politically impossible for Sinhala farmers to regard their Tamil neighbors as anything but “Tigers” or “terrorists.” This was the deliberate, strategic manufacture of hatred — the substitution of ethnic terror for class politics, the substitution of communal division for working-class unity.
A Political Symbiosis: LTTE and the Southern Ruling Class
On the other hand — and this is the decisive political point that only a Marxist analysis makes visible — escalating Sinhala-Tamil alienation was precisely what the ruling class in the South also required. In fact, the LTTE committing these crimes was exactly what the southern ruling class needed.
Following the so-called independence of 1948, the political program pursued by successive Colombo governments was built upon anti-Tamil and anti-Muslim chauvinism deployed systematically against the unity of working and oppressed people. The Citizenship Act of 1948 stripped a million Tamil plantation workers of their voting rights. The 1956 Sinhala-only language act institutionalized Tamil national oppression. The 1972 constitution entrenched Buddhist supremacism. And when the Sinhala working class demonstrated its revolutionary potential — in the 1953 hartal that brought workers of all communities together and drove the UNP government to its knees — the ruling class built the SLFP on a Sinhala chauvinist platform specifically to prevent that unity from repeating itself. When public sector workers launched the largest general strike in Sri Lankan history in 1980 demanding decent wages, Jayawardene sacked 100,000 of them — and then organized the 1983 pogrom that burned Tamil Colombo and ignited the full-scale civil war.
Sri Lankan capitalists learned the “divide and rule” method from British imperialists — as the catastrophic partition of India demonstrated — and applied it with devastating consistency. The LTTE executed this exact political method in its most barbaric form. Tactically, by terrorizing Sinhala workers and farmers into viewing every Tamil person as a “Tiger,” it trapped Tamil youth within a separatist political dead end, cutting them off from Sinhala class allies and conscripting their anger and sacrifice into its military battalions. Strategically, it handed the southern ruling class precisely the communal polarization it required to suppress working-class unity, justify military budgets, silence anti-war opposition, and brand every critic of the war as a terrorist sympathizer.
The youth and workers who carry this alienation forward today — who fill Sinhala chauvinist social media with hostility toward Tamil Mullivaikkal commemorations, who cheer the “War Heroes” mythology — are victims of this despicable politics jointly produced by both the LTTE and the southern ruling class. The LTTE’s terrorism and the ruling class’s chauvinism were not opposing forces. They were a political symbiosis, each sustaining the other’s grip on their respective populations at the expense of working people on both sides. These dynamics become clearly visible only within a Marxist analysis.
Indeed, part of the LTTE’s separatist politics was to sever the Sinhala people from the Tamil people through terror, and thereby to feed Sinhala chauvinism. Those who continue to advance this Sinhala chauvinism against the Tamil people today are merely carrying forward the political strategy first perfected jointly by the southern capitalist class and the LTTE. In this precise historical sense, the LTTE’s political paternity belongs to the Colombo ruling class — it was the monstrous product of a ruling class that manufactured racist war as its answer to the 1980 general strike and the threat of Sinhala-Tamil working-class unity.
Accountability Exposes the State that Protected the Criminals
Now, we say clearly: if there are LTTE leaders responsible for those crimes, they must be held accountable. And here we must be precise about what the current situation actually is.
The LTTE’s top political and military leadership — Prabhakaran, Soosai, Charles, Balasingham and others — are dead, killed in 2009 or before. But not all responsible figures are dead. Karuna Amman — Vinayagamoorthy Muralitharan — commanded LTTE forces in the Eastern Province and bears command responsibility for atrocities committed there, including the Aranthalawa massacre. Pillayan — Sivanesathurai Chandrakanthan — operating after 2004 defection as an anti-LTTE paramilitary under the protection of Sri Lankan military intelligence, led pro-government paramilitary forces responsible for child soldier abductions and political assassinations. KP — Kumaran Pathmanathan — managed LTTE arms procurement and international networks. All three are alive today.
And here lies the decisive exposure of the entire system: the southern Sinhala supremacist state that demands we “also” discuss LTTE crimes is the same state that gave Karuna Amman a diplomatic passport, appointed Pillayan as Chief Minister of the Eastern Province, and integrated these figures into its own political apparatus — shielding them from any accountability for their crimes, including Aranthalawa. Any genuine inquiry into LTTE war crimes would therefore expose not only the state’s criminal complicity in protecting Karuna and Pillayan — it would expose the state’s own political responsibility for producing the LTTE through the 1983 pogrom and decades of systematic anti-Tamil oppression, and would drag into the light its own direct war crimes at Mullivaikkal, Chemmani, Mannar, and across thirty years of military occupation. The southern state is not prepared for that. This is precisely why no such inquiry will ever be permitted by the Colombo ruling class — and why they suppress the truth about both sets of crimes simultaneously.
The Political Question, Not the Moral Ledger
The state in the South is a political and repressive institution — not simply a collection of individuals who committed crimes. The massacres, the enforced disappearances, the mass graves at Chemmani — these were not accidental overreaches. They were the structural implementation of state terror, deployed to defend the capitalist order. That state stands ready to commit these crimes again today and tomorrow — not only against Tamil people, but against the Sinhala, Tamil, and Muslim working class as a whole, as it implements IMF austerity, criminalizes strikes, and prepares its military apparatus for deployment against workers who resist.
Therefore, what matters to us is not aligning lists of crimes to demonstrate that “both sides are morally wrong.” The most important matter is not the moral question but the political question. Morally speaking, all these crimes are indeed crimes — we condemn them all. But political accountability rests fundamentally with the Sinhala supremacist capitalist state of the South. That is the living institution. That is the armed apparatus. That is the class enemy that remains intact, shielding its own criminals, and threatening the working class today.
No mainstream media outlet in the South goes beyond glorifying “war heroes.” All southern media maintain silence regarding the crimes committed by state forces during the war in the North and East. We are among the very few exposing this truth — at political cost, as the history of our movement’s persecution by both the state and the LTTE demonstrates. Three Revolutionary Communist League members were murdered by the JVP. Five SEP members were kidnapped by the LTTE itself. We have never capitulated to either.
Therefore, to the Sinhala chauvinists who challenge us to write about LTTE crimes as a test of our “independence,” we say: admit that the southern Sinhala government’s military committed war crimes in the North and East. Demand that the southern mainstream media and every government since 2009 expose those crimes one by one. Demand the prosecution of Karuna for Aranthalawa — which your own government prevented. But we tell you: neither you nor the ruling class you serve, consciously or unconsciously, can ever do that. Because doing so would expose the entire system you are defending.
Highlighting the crimes of the southern state does not negate the crimes of the LTTE. In fact, precisely because the southern state attempts to cover up its own crimes and conceal the truth, it has been impossible to establish any genuine accountability mechanism for the crimes committed by the LTTE leadership and its surviving affiliates. To do so would require acknowledging the war crimes of the southern state, as well as the criminal complicity of the state in the post-defection crimes of Karuna and Pillayan. The southern state is not prepared for that — which is why it suppresses the truth about all of it. That is why we must stand for the truth and expose it against every attempt at suppression.
The Only Way Forward: International Socialist Unity
Our primary goal is to organize workers and oppressed people to prevent this country from being pushed into further separatist extremes, communal killings, and new crimes. Seventeen years after the war’s end, with 23 percent of the population in poverty, with Tamil land still under military occupation, with the disappeared still unaccounted for, and with the JVP/NPP government simultaneously hosting “War Heroes Day” ceremonies and implementing IMF austerity that devastates Sinhala and Tamil workers alike — the Tamil national question is not resolved. It has intensified. As long as the southern capitalist state cannot resolve it, Tamil nationalist capitalist leaders will attempt to bring separatism back to the forefront by exploiting the genuine, unaddressed grievances of the Tamil masses.
To prevent this, the working class must be continuously educated about the true nature of this capitalist state and its apparatuses of repression — that this state is established against the oppressed people and workers regardless of ethnicity, religion, or caste, the very divisions the ruling class manufactures, maintains, and capitalizes on; that its military is its repressive machine; that the “War Heroes” it glorifies are the war criminals it protects. The state’s crimes must not be buried by time or repression. They must be brought to the surface and remembered — because new generations cannot understand the true nature of the existing state without that history. Sinhala workers, farmers, and youth must properly understand this political reality to prevent this country from heading toward ethnic massacres once again. And Tamil workers, farmers, and youth must understand that justice for Mullivaikkal, for the disappeared, for the occupied lands — cannot come from Tamil nationalist parties representing the Tamil elite, nor from imperialist tribunals serving geopolitical interests, but only from the unified struggle of the working class of all communities.
The ruling political class, the Buddhist hierarchy aligned with the state, the media ecosystem serving ruling-class interests, and their racist proxy organizations are once again preparing to re-ignite anti-Tamil and anti-Muslim communalism. The JVP/NPP government’s limited and cosmetic gestures toward Tamil grievances — its carefully calibrated electoral manoeuvres designed to attract Tamil votes while maintaining the full apparatus of military occupation and suppression — are being weaponized by these forces as “proof” of capitulation to the Tamil diaspora and betrayal of the Sinhala nation. This propaganda is a deliberate falsification. The Dissanayake government has not resolved a single fundamental Tamil democratic demand: the military occupies Tamil land, the disappeared remain unaccounted for, and the Prevention of Terrorism Act remains intact. What the chauvinists present as “concessions” are the flimsiest of facades behind which the full machinery of Sinhala supremacist state power continues to operate. As the effects of the global economic crisis and imperialist war preparations encroach upon the country — forcing ever more severe austerity and driving an explosive growth of working-class struggles that the Dissanayake government has artificially suppressed with the collaboration of the trade union bureaucracy — the ruling class will inevitably resort to all its tried and tested methods of dividing the working class along ethnic and religious lines. The working class and youth of all nationalities must be alert to the rising fascistic tendencies that the post-war militarization, the “War Heroes” patriotism mythology, and the systematic cultivation of Sinhala-Buddhist supremacist organizations by successive governments have bred within Sri Lankan society — tendencies now finding their most visible expression in the social media campaigns targeting Tamil and Muslim communities, and which the ruling class will not hesitate to mobilize as organized street violence when the deepening economic crisis and the explosion of working-class struggles demand it.
To accomplish these tasks, we are building a revolutionary socialist leadership under the international socialist perspective — the perspective of the Fourth International, founded by Leon Trotsky in 1938, and carried forward by the International Committee of the Fourth International (ICFI). It is only under such a perspective that youth and workers in the North, South, and East can recognize past crimes and pain, unite against the common class enemy — the capitalist ruling class and the system it defends — and fight together for a Socialist Republic of Sri Lanka and Tamil Eelam as part of a Federation of Socialist Republics of South Asia, the perspective advanced by the ICFI in November 1987. Only under this framework, which resolves the Tamil national question through working-class power rather than communal partition or capitalist statehood, will there be no room for renewed separatism, no justification for new massacres, and genuine justice for all victims of this war.
Join us in this struggle. We are the Socialist Lead of Sri Lanka and South Asia (SLLA) and we publish theSocialist.lk.
LTTE Crimes and State War Crimes: A Political Clarification on our Position Read More »
ගායකයාට කිසිවක් හිමි නැත: ශ්රී ලංකාවේ ප්රකාශන හිමිකම් පනත සහ කලාව තුළ ධනපති දේපළ අයිතියේ තර්කනය
මෙම ලිපිය “The Singer Owns Nothing: Sri Lanka’s Copyright Act and the Logic of Capitalist Property in Art” යන හිසින් theSocialist.lk හි ඉංග්රීසි බසින් 2026 අගෝස්තු 11 දින පළවූ අතර එය නැවත themorning.lk හා එම පුවත්පතේ 2026 අගෝස්තු 17 දින පළ විය.
සංජය ජයසේකර විසිනි.
කර්තෘභාග/රාජ්යභාග (royalties) සහ ප්රකාශන අයිතිය (copyright) සම්බන්ධයෙන් ශ්රී ලංකාවේ ගායකයන්, ගී පද රචකයන් සහ තනු නිර්මාණකරුවන් අතර දැනට පවතින ගැටුම පුද්ගලික ආරවුලක් හෝ ව්යවස්ථාදායකයේ අතපසුවීමක් නොවේ. එය සංගීත කර්මාන්තය, ධනපති දේපළ සබඳතාවල ලඝු කළ නොහැකි තර්කනය සමග ගැටීමකි — තවද 2003 අංක 36 දරන බුද්ධිමය දේපළ පනත (Intellectual Property Act No. 36 of 2003) මගින් එම තර්කනය අතිශය පැහැදිලි ලෙස එළිදරව් කරයි.
සංගීත කෘතියක “කර්තෘ” (author) යනු එය නිර්මාණය කළ කායික පුද්ගලයා — එනම් තනුවේ නිර්මාණකරු සහ ගී පද රචකයා — ලෙස පනත මගින් අර්ථ දක්වයි. ආර්ථික අයිතිවාසිකම් හිමිවන්නේ කර්තෘට ය: එනම් කෘතිය ප්රතිනිෂ්පාදනය කිරීමට, අනුවර්තනය කිරීමට, බෙදා හැරීමට, ඉදිරිපත් කිරීමට, විකාශනය කිරීමට සහ වාණිජමය වශයෙන් ප්රයෝජනයට ගැනීමට ඇති පරම අයිතියයි. ගෞරවයට හෝ කීර්තියට හානි වන පරිදි විකෘති කිරීමට හෝ වෙනස් කිරීමට එරෙහි වීමේ අයිතිය සහ නම සඳහන් කිරීමේ අයිතිය වැනි සදාචාරමය අයිතිවාසිකම් (moral rights) ද හිමිවන්නේ කර්තෘට ය.
ගායකයා කර්තෘ නොවේ. ගායකයා යනු “සම්බන්ධිත අයිතිවාසිකම්” (Related Rights) පිළිබඳ වෙනම පරිච්ඡේදයකට පහත හෙළන ලද “ඉදිරිපත් කරන්නන්” (performer). 17 වැනි වගන්තිය යටතේ, මාධ්යයක ස්ථාවර කර නොමැති (unfixed) ඉදිරිපත් කිරීමක් විකාශනය කිරීම සහ එසේ ස්ථාවර කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඉදිරිපත් කරන්නාට ඇත්තේ සීමිත පරම අයිතිවාසිකම් ප්රමාණයකි. නමුත් 17(2) වගන්තිය මගින් ඒවා පවා අහෝසි කර දමයි: එනම් ගායකයා විසින් සිය ගායනය පටිගත කිරීමකට ඇතුළත් කිරීමට අවසර දුන් පසු, එම පරම අයිතිවාසිකම් අහෝසි වී යයි. ගායකයාට ඉතිරිවන එකම හිමිකම වන්නේ 19 වැනි වගන්තියයි — එනම් එම පටිගත කිරීම විකාශනය කරන සෑම විටම හෝ ප්රසිද්ධියේ ගායනා කරන සෑම විටම නිෂ්පාදකයා සමග බෙදා ගන්නා “එක් සාධාරණීය පාරිශ්රමික ගෙවීමක්” (a single equitable remuneration) සඳහා වන අයිතියයි. සදාචාරමය අයිතියක් නැත. කර්තෘ හිමිකමක් නැත. නිමි භාණ්ඩයේ අයිතියක් නැත.
ගීතයට පණ දුන් කටහඬට කිසිදු හිමිකමක් නැත. නීතියට දේපළ ලෙස ග්රහණය කරගත හැක්කේ කඩදාසියක සටහන් වූ දේ — එනම් ස්වර සංකේත (notation) සහ වචන පමණි. ගායනය තුළ අන්තර්ගත වන දේ — එනම් නාද ගුණය (timbre), ප්රේසිං (phrasing), හුස්ම ගැනීම, සහ පිටුවක ඇති සලකුණු සංගීතය බවට පත් කරන අර්ථනිරූපණ බුද්ධිය (interpretative intelligence) — නීතිමය අර්ථයෙන් “නිර්මාණාත්මක” ලෙස පිළිගනු නොලැබේ. එය අන් සතු දේපළ වෙනුවෙන් වැය කරන ලද ශ්රමයයි.
ධනපති නීතියේ නිවැරදි තර්කනය මෙයයි. මෙය නිවැරදි කරන තෙක් බලා සිටින වැරැද්දක් නොවේ. ධනපති දේපළ නීතිය මගින් කළ යුතු දේ නීතිය ඉටු කරයි: එනම් සමූහික කලාත්මක සමස්තයක්, පැවරිය හැකි සහ වෙළඳාම් කළ හැකි අයිතිවාසිකම් ඒකක බවට වෙන් කර දැක්වීමයි. තනු නිර්මාණකරුට සහ ගී පද රචකයාට තනුව සහ වචන අයිති වේ. ඒවා වෙන වෙනම විකිණීමට ඔවුන්ට පුළුවන. වෙනත් ගායකයන් ඒවා ගායනා කරනු ඇත. ගී පද අලුත් තනුවකට යෙදිය හැක. තනුව වෙනස් වචන සමග ගැලපිය හැක. අන්තර්ගත නිර්මාණකරුවන් (content creators) අලුත් කෘති ජනනය කිරීම සඳහා මේ දෙකම කෘත්රිම බුද්ධියට (artificial intelligence) ඇතුළත් කරනු ඇත. ගීතයට මුලින්ම පණ දුන් ගායකයාට ඊට විරුද්ධ වීමට නීතිමය පදනමක් නැත, මන්ද ගායකයාට කිසිවක් අයිති නැති බැවිනි.
මෙතැනදී මාක්ස්වාදීන් හරියටම නිශ්චිත විය යුතුය. පවතින සංස්කෘතික ද්රව්ය නැවත එකතු කිරීම, තත්කාලීනව නිර්මාණය කිරීම (improvisation) සහ නොනවත්වා රූපාන්තරණය කිරීම — එනම් වෙනත් කටහඬකින් ගීතයක් ගැයීම, අලුත් තනුවකට ගී පද අනුවර්තනය කිරීම, තනුවක් අලුත් වචන සමග ප්රතිසංකල්පනය කිරීම — යනු සෑම විටම කලාව වර්ධනය වූ ආකාරයයි. මේවා නීතියෙන් සීමා කළ යුතු උල්ලංඝනය කිරීම් නොවේ. ඒවා සංගීතය පණ ලබන ක්රියාවලීන් ය. මාක්ස්වාදීහු මෙයට විරුද්ධ නොවෙති. මුල් නිර්මාණකරුගේ කෘතියක් වෙනස් කළ නොහැකි ලෙස ඝනීභූත කරගැනීමේ “සදාචාරමය අයිතිය” (moral right) අපි ආරක්ෂා නොකරමු. එම සදාචාරමය අයිතිය ද ධනපති නීතිමය සංකල්පයකි. ඛේදවාචකය වන්නේ ගීත නැවත ප්රතිසංකල්පනය කිරීමට හැකිවීම නොව, ධනපති ක්රමය යටතේ, එම ප්රතිසංකල්පනය කිරීම අයිතිය අහිමි කිරීමේ (dispossession) ස්වරූපයක් ගැනීමයි. එහිදී නීතිය මගින් එම සැකසුම පවිත්ර කිරීම කරන අතරතුර, එක් කලාකරුවන් කණ්ඩායමක් තවත් කලාකරුවන් කණ්ඩායමකගේ ශ්රමයෙන් ලාභ ලබයි.
ට්රොට්ස්කි, සාහිත්යය සහ විප්ලවය- 1924 (Literature and Revolution – 1924) කෘතියෙහි, පන්ති සමාජය යටතේ කලාවේ මූලික පරස්පර විරෝධය ග්රහණය කරගත්තේය. ධනපති ක්රමය යටතේ කලාව “පාලක පන්තීන්ගේ සමෘද්ධිය සහ විවේකය තුළ විකසිත වූ අතර, ඔවුන්ගේ පුද්ගලික දේපල හිමිකම යටතේ පැවති” බව ඔහු නිරීක්ෂණය කළේය. අවසාන විග්රහයේදී කලාකරුවා ධනපති පන්තිය මත යැපෙන්නෙකු විය — එසේ වුවද විප්ලවයේ පොරව විසින් පැරණි මුක්කු කපා දැමූ විට, “සමාජ සබඳතාවලට බාධාවක් නොකරන තාක් දුරට අස්පර්ශනීය තරම් වූ (කලාත්මක නිර්මානයේ) හිමිකාරීත්වයේ මූලාංගය, එහි සියලු අමු රළු ස්වභාවයෙන්ම එළිදරව් විය.” ලේඛකයා සහ චිත්ර ශිල්පියා සම්බන්ධයෙන් ට්රොට්ස්කි විස්තර කළ දේ සංගීතඥයාට ඒ හා සමානව අදාළ වේ. කලාකරුවාගේ මතුපිටින් පෙනෙන්නට ඇති ස්වාධීනත්වය යනු වෙළඳපොළ මගින් පවත්වාගෙන යනු ලබන මායාවකි. වෙළඳපොළ වෙනස් වන විට, එම මායාව බිඳ වැටෙන අතර, ඉතිරි වන්නේ දේපළ පිළිබඳ කටුක සත්යය පමණි.
ශ්රී ලාංකික බුද්ධිමය දේපළ පනත මගින් සිදු කරන්නේ මෙම යැපීම නීතිමය නිවැරදිභාවයෙන් යුතුව සංගෘහිත කිරීම පමණි. තනු නිර්මාණකරුට සහ ගී පද රචකයාට තමන්ගේ අයිතිය සුරක්ෂිත යැයි හැඟී යා හැක — නමුත් ඔවුන් ද වෙළඳපොළ, ප්රකාශකයන්, ඔන්ලයින් වේදිකා (streaming platforms) සහ තාවකාලිකව ඔවුන්ට වාසි සලසන දේපළ පාලන තන්ත්රය මතම යැපෙන්නෝ වෙති. ගායකයා සිටින්නේ අයිතිය අහිමි කිරීමේ දාමයේ තවත් අඩියක් පහළිනි. නමුත් ගැටලුව වන්නේ එම දාමයම ය.
“සංස්කෘතිය පෝෂණය වන්නේ ආර්ථික විද්යාවේ සාරයෙන් වන අතර, සංස්කෘතිය වර්ධනය වීමට, විකසිත වීමට සහ සූක්ෂ්ම වීමට භෞතික අතිරික්තයක් අවශ්ය වේ” යි ට්රොට්ස්කි අවධාරණය කළේය. “කලාවට සුඛෝපභෝගය මෙන්ම සමෘද්ධිය පවා අවශ්ය වේ.” ධනපති ක්රමය යටතේ, එම සමෘද්ධිය පෞද්ගලික සමුච්ඡයනය (එකතු කිරීම-private accumulation) වෙත යොමු කෙරේ. කලාකරුවන්ට බියෙන් තොරව සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීමට ඉඩ සලසන භෞතික සුරක්ෂිතභාවය ඔවුන්ට අහිමි කර ඇති අතර, ඒ වෙනුවට එකිනෙකා අතර සටන් කිරීම සඳහා දේපළ අයිතිවාසිකම් ලබා දී ඇත. ගී පද රචකයා තනු නිර්මාණකරුට එරෙහිව නඩු පවරයි. ගායකයා දෙදෙනාටම එරෙහිව නඩු පවරයි. තැටි ලේබලය දරන ප්රකාශකයා (record label) එහි කොටස ගනී. ඔන්ලයින් වේදිකාව (streaming platform) ඉතිරි සියල්ල ගනී. පද්ධතිය විසින් ඔවුන්ට බලකරන බැවින් සෑම කෙනෙකුම අන් සෑම කෙනෙකු සමගම සටන් කරති. පූර්වයෙන් සහයෝගිතාකරුවන් වූවෝ ප්රතිමල්ලවයන් බවට පත්වෙති. කලාව නඩු පැවරිය යුතු වත්කමක් බවට පත්වේ.
සමාජවාදී සමාජයක් විසින් මෙම මුළු රාමුවම අහෝසි කරයි. කලාව තුළ ධනපති දේපළ සබඳතා පෙරළා දැමීම මගින්, කලාකරුවන් එකිනෙකාට එරෙහිව තබන වෙළදපොළ භාණ්ඩ බවට පත් කිරීම (commodification) සහ සංස්කෘතිය නැවත සකස් කරන සහ නැවත පරිකල්පනය කරන ආකාරය සීමා කරන හිමිකම කියාපෑම යන දෙකම තුරන් කරයි. සමාජවාදී රාජ්යය විසින් මහජන ප්රතිපාදන සහ ප්රජාතන්ත්රවාදී සැලසුම්කරණය හරහා සියලු සංස්කෘතික සේවකයන්ගේ — තනු නිර්මාණකරුවන්, ගී පද රචකයන්, ගායකයන්, වාදකයින්, ශබ්ද ඉංජිනේරුවන් — භෞතික සුරක්ෂිතභාවය තහවුරු කරයි. පැවැත්ම පිළිබඳ බියෙන් නිදහස් වන කලාකරුවාට කර්තෘ භාග(royalties) වෙනුවෙන් තවත් කෙනෙකුට එරෙහිව නඩු පැවරීමට අවශ්ය නොවේ. තනුව සහ පද රචනය පිළිබඳ දේපළ හිමිකම්වලින් නිදහස් වන කලාකරුවෙකුට, වෙනත් කෙනෙකු කෘතියක් නැවත අර්ථ නිරූපණය කිරීමෙන්, අනුවර්තනය කිරීමෙන් හෝ රූපාන්තරණය කිරීමෙන් වැළැක්විය නොහැක. කෘත්රිම බුද්ධිය (AI) ඇතුළු තාක්ෂණය, අන් අයගේ ලාභය සඳහා ඇතැමුන්ගේ අයිතීන් අහිමි කිරීමේ ආයුධයක් නොව, සියලු දෙනාගේ නිර්මාණාත්මක විමුක්තියේ මෙවලමක් බවට පත්වේ. වෙළඳපොළේ ඒකාධිපතිත්වයෙන් නිදහස් වූ නිර්මාණාත්මක ශක්තීන්, මිනිස් ජීවිතය පෝෂණය කිරීම දෙසට යොමු කෙරේ.
ශ්රී ලංකාවේ සංගීත කර්මාන්තයේ අර්බුදය යනු වඩා හොඳ කර්තෘභාග සූත්රයක් (royalty formula) අවශ්ය කරන නීතිමය ප්රශ්නයක් නොවේ. එය පන්තිමය ප්රශ්නයකි. කම්කරු පන්තිය සටන භාරගත යුතුය — එනම් පවතින දේපළ තන්ත්රය යටතේ ගායකයන් සහ ගී පද රචකයන් අතර තීන්දු දීමට නොව, එම පාලන තන්ත්රය සම්පූර්ණයෙන්ම පෙරළා දැමීමට ය. පෞද්ගලික ගිජුකම නොව, මිනිස් අවශ්යතාවය නැමැති පදනම මත පමණක්, අයිතිකරුවන්ගෙන් තොරව සහ වැට කඩුලු වලින් තොරව, නිදහස්ව, සමූහිකව කලාව සැබවින්ම විකසිත විය හැක.
The Defence of Muslim Health Workers’ Rights and the Dead End of Bourgeois Nationalism of Ethnic Minorities
By Sanjaya Jayasekera
Since last week, a chauvinist campaign has swept across Sri Lankan social media, targeting newly recruited Muslim female health workers and nursing officers at Kalmunai North Base Hospital and other state institutions. The immediate trigger was their wearing of the headscarf as part of their professional uniform. Hospital management barred them from duty, citing rigid uniform codes. Sinhala-Buddhist nationalist networks on Facebook seized on the issue, with Sinhala youth posting fascistic slogans demanding the exclusion of Muslim women from public-sector healthcare. The matter escalated to Parliament on August 18–20, with Health Minister Dr. Nalinda Jayatissa chairing an emergency meeting alongside Muslim and Tamil MPs, and affected workers filing complaints with the Human Rights Commission.
The position of the working class on this question is clear. Muslim nurses have the democratic right to wear the headscarf as part of their professional attire. The campaign to strip them of this right is not a defence of “uniformity” or “secularism” — it is an expression of the Sinhala-Buddhist chauvinism [*] constitutionally entrenched in the Sri Lankan capitalist state, which has for decades used ethnic and religious divisions to fracture the working class. It is the same state that has designed worker uniforms with callous disregard to the multi-ethnic interests of the working class of the island and forcibly imposes the same upon them. Defending the Muslim community against state attack and fighting internal reaction are not contradictory — they are two sides of the same class struggle, and both require the revolutionary unity of the working class across ethnic lines.
The defence of this right, however, cannot be separated from the broader fight against all forms of oppression — including the patriarchal structures within all communities — and cannot be entrusted to the Muslim bourgeois parties that have consistently subordinated the interests of Muslim workers to their own deals with the ruling elite.
Below, we publish our response to an opinion piece made against this racist campaign by Muslim content writer Shifana Niyas. Her piece raises issues that go well beyond the immediate uniform controversy — the nature of the Sinhala-Buddhist state, the question of national sovereignty, and the relationship between communal oppression and gender oppression within minority communities. On each of these questions, her analysis leads to conclusions that objectively serve the interests of the Muslim bourgeoisie, not the Muslim working class.
Niyas directs her fire at the chauvinist campaign against Muslim nurses and correctly points to the Sinhala-Buddhist nation-state as the framework within which this oppression operates. But she never identifies the class roots of that state. Instead, she substitutes ethnic categories for class analysis: the problem is “Sinhala men and women,” and the solution is Muslim “sovereignty.” From this flows a series of conclusions that objectively serve the interests of the Muslim bourgeoisie, not the Muslim working class.
Her central thesis is that “the enemy of Muslim women is not the Muslim man. The enemy is the Sinhala men and women.” This formulation replaces class analysis with ethnic bloc-thinking. It erases the class divisions that exist within both the Sinhala and Muslim communities. The Sinhala worker who has been systematically poisoned by decades of state-sponsored chauvinism is not the same as the Sinhala capitalist politician who constitutionalised Buddhism as the state religion. The Muslim landlord or businessman who cuts deals with the major bourgeois parties is not the same as the Muslim nurse facing discrimination. When Niyas declares an entire ethnic group — men and women — the enemy, she is doing exactly what Sinhala chauvinists do: treating an ethnic community as a homogeneous bloc. This is not a radical analysis; it is the mirror image of the chauvinism she opposes.
Her assertion that “Muslim men will defend Muslim women regardless of the reasons” and that the struggle against Muslim patriarchy is “not a Sinhala problem” is particularly reactionary. It subordinates the fight against gender oppression to communal solidarity. It tells Muslim women that their struggles within their own community must be silenced in the name of ethnic unity. This is not a defence of Muslim women — it is an attempt to conscript them into a nationalist project that leaves patriarchal structures intact.
But there is a deeper issue here. Niyas treats Muslim patriarchy as an internal communal affair that outsiders have no business addressing. This is the logic of every bourgeois-nationalist tendency: defend the community against external attack and leave internal hierarchies untouched. The working class has a fundamentally different approach. The oppression of women — in all communities — is rooted in the material foundations of class society: the privatised family, women’s exclusion from social production, and the property relations that turn women into dependents. The fight against Muslim patriarchal structures is therefore not a diversion from the fight against Sinhala-Buddhist chauvinism — it is the same fight, because both forms of oppression are sustained by the capitalist system. The program of the working class fights for the complete social, legal and economic equality of women: equal pay, the right to work, socialised child care, reproductive freedom, and the full participation of women in political life. These demands apply to Muslim women no less than to Sinhala or Tamil women — and they can only be won through the common struggle of working women and men across all communities. When Muslim women workers fight against patriarchal controls within their own families and communities, they are not weakening the struggle against Sinhala chauvinism — they are strengthening it, by building the independent political consciousness and organisation of the working class as a whole. A movement that tells Muslim women to set aside their own oppression in the name of communal unity is a movement that will never free them from either.
This brings us to the question of national self-determination, properly understood. The working class of every oppressed nationality has the democratic right to determine its own affairs — including the right to wage the struggle against reactionary cultural and patriarchal practices within its own community. But this struggle cannot be carried out in isolation, under the banner of communal identity. It must be waged in conscious solidarity with the working class of all other nationalities, under the leadership of the united revolutionary movement. The Sinhala-Buddhist state has no right whatsoever to intervene in the internal life of the Muslim community — not on the question of dress, not on the question of personal law, not on any question. When the bourgeois state claims to “liberate” Muslim women from Muslim men, as it does with the nursing uniform controversy, it is not advancing women’s rights. It is using women’s oppression as a pretext to assert Sinhala-Buddhist domination. The working class as a whole — Sinhala, Tamil and Muslim — must oppose such interventions unconditionally. But this defence of the community against the chauvinist state does not mean suspending the class struggle within the community. On the contrary: the most powerful blow that Muslim workers can strike against Sinhala chauvinism is to build their own independent political organisation, break with the Muslim bourgeois leadership, and join with Sinhala and Tamil workers in the common fight against capitalism — the source of all national and gender oppression. Defending the Muslim community against state attack and fighting internal reaction are not contradictory — they are two sides of the same class struggle, and both require the revolutionary unity of the working class across ethnic lines.
Then we come to Niyas’s programmatic conclusion: the problem is that Muslims lack “sovereign status” in Sri Lanka. This is the language of bourgeois nationalism, not of working-class emancipation. The demand for Muslim “sovereignty” inevitably means a separate Muslim state — or at minimum, a territorially based Muslim political authority. This is the same logic that produced the LTTE’s demand for Tamil Eelam: the conviction that the only solution to ethnic oppression is for each ethnic group to have its own state. History has delivered its verdict on this program. Twenty-six years of communal war between the Sri Lankan state and the LTTE produced nothing but devastation for ordinary Tamil and Sinhala working people, while the bourgeoisies on both sides entrenched their power.
The real enemy is not “Sinhala men and women.” It is the capitalist ruling class that has, since 1948, systematically used Sinhala-Buddhist chauvinism to divide working people along ethnic and religious lines. The Sinhala-only language policy, the constitutional enshrinement of Buddhism, the discriminatory university quotas — all of these were measures consciously adopted by the bourgeoisie to prevent the emergence of a united working-class movement. The 1953 hartal demonstrated the power of workers when they fight on class lines, across ethnic divisions. The ruling class has spent the seven decades since doing everything in its power to ensure that never happens again.
The Muslim bourgeois parties — the Sri Lanka Muslim Congress and others — have played their own role in this. They have formed alliances with successive governments, from the UNP to the SLFP to the Rajapaksa regime, trading communal representation for a share of the spoils for the Muslim elite. They have no interest in mobilising ordinary Muslims in a common struggle with Sinhala and Tamil workers, because that would threaten the capitalist system on which their own privileges depend. Niyas’s call for Muslim “sovereignty” — for Muslims to “politically organise and resist” as Muslims — gives legitimacy to precisely these bourgeois forces.
The only way to defeat anti-Muslim chauvinism is to build a united movement of the working class — Sinhala, Tamil, and Muslim — on a socialist program. The defence of Muslim health workers’ right to wear the hijab cannot be separated from the defence of all democratic rights for all working people, which in turn cannot be achieved without the overthrow of capitalism itself. The demand is not for Muslim sovereignty, but for the unity of the working class in the fight for a workers’ and peasants’ government and a United Socialist States of Sri Lanka, as part of the international socialist revolution. That is the perspective we, the Socialist Lead of Sri Lanka and South Asia (SLLA), advance in solidarity with the perspective the International Committee of the Fourth International (ICFI) fights for — the only perspective that offers a way out of the endless cycle of communal violence and oppression.
The root of all injustices against minority nationalities is the Sinhala-Buddhist chauvinist capitalist state. Any minority-nationalist program against it only strengthens that very state. Workers of all nationalities, unite and fight against the oppressive state and all forms of backwardness!
[*] An explanatory note on terms — Racism, Communalism and Sinhala-Buddhist Chauvinism:
Racism is the ideology that divides humanity into superior and inferior groups on the basis of supposedly biological characteristics, and demands the domination of the former over the latter. It emerged as a distinct doctrine with the rise of capitalism from the sixteenth century onward, elaborated by philosophers, scientists and statesmen to justify the transatlantic slave trade, colonial plunder and the subjugation of entire peoples. Its hallmark is the claim that inequality is inscribed in nature — that the inferiority of the oppressed group is a fact of blood and bone, not of history.
Communalism is the political mobilisation of religious or ethnic identity as the basis for organising political life and defining relations between communities within a single state. In the South Asian context, it treats religious communities — Hindus and Muslims in India; Sinhala-Buddhists, Tamils and Muslims in Sri Lanka — as monolithic, mutually hostile blocs whose interests are inherently antagonistic. Every member of a community is presumed to share a common political stake that overrides class divisions; a Muslim worker and a Muslim landlord are treated as having the same “Muslim interests.” The political program of communalism is the capture or retention of state power by one community at the expense of others.
The political program of communalism is the capture or retention of state power by one community at the expense of others. This is not a matter of prejudice alone — it is a program for the organisation of the state itself. The communalist conceives of the state as the property and instrument of his own community. Other communities are to be tolerated, at best, as second-class citizens, permanently excluded from the levers of power. The entire constitutional and legal apparatus — language policy, religious establishment, citizenship laws, employment quotas, the regulation of personal law and attire — is systematically designed to codify and enforce the supremacy of one community over all others. When this domination is challenged, the communalist does not appeal to democratic rights or legal remedies; he resorts to the mob and the pogrom, to the burning of homes and businesses, to the physical expulsion or liquidation of the minority — confident that the state he has captured will shield him from consequence. Communalism is therefore not a “cultural” or “religious” phenomenon. It is a political program of the bourgeoisie of the dominant community, which presents its own class rule as the collective interest of the entire community in order to secure itself against both the rival bourgeoisies of other communities and, above all, the united opposition of the working class.
The two ideologies differ in their raw material: racism constructs hierarchy around biology; communalism constructs it around religion, language and ethnicity. But they are identical in their social function. Both construct the minority as an alien, threatening “other”; both attribute inherent inferiority; both demand subordination or exclusion from public life; both produce pogroms, discriminatory laws, economic marginalisation and state violence. And both are weapons of the bourgeoisie, deployed to fracture the working class, prevent the emergence of a unified class movement, and provide a scapegoat for the social misery that capitalism itself creates.
Sinhala-Buddhist chauvinism is the specific, state-codified form that communalism takes in Sri Lanka. It does not require a doctrine of biological race — Sinhalese and Muslims are not distinguishable by skin colour or physiognomy — but it operates through identical mechanisms. The constitutional enshrinement of Buddhism, the Sinhala-only language policy, the discriminatory treatment of Muslim personal law and attire, and the periodic unleashing of anti-Muslim and anti-Tamil mob violence are the institutional expressions of a chauvinism that functions, in practice, exactly as racism does. The raw material is communal prejudice; the finished product is a chauvinist state. The working class fights both with the same weapon: the revolutionary unity of workers across all communal and racial lines against the capitalist system that breeds them.
The claim that an ethnic minority is violating the rights of the ethnic majority under a Sinhala-Buddhist supremacist constitutional framework and chauvinist political hegemony is false. It is nothing more than fear-mongering designed to racially intimidate minorities. Neither Muslims nor Tamils possess the state power to intimidate or discriminate against Sinhala-Buddhists. Their actions are strictly defensive reactions against an oppressive capitalist state. The chauvinist who howls that his “rights” are under threat is not defending a majority under siege; he is demanding that the state he controls crush a minority that has no state of its own. The majority’s “grievance” is the grievance of the oppressor who resents the very existence of the oppressed.
……
Below we reproduce the opinion piece by Shifana Niyas, posted on her Facebook on 21 August, to which the above is a response.
“What we are witnessing today is an epic Sinhala patriarchal meltdown over the issue of the Muslim nursing uniform. One can also see how Sinhala women contribute to this conversation and indirectly strengthen their patriarchy. My position that Sinhala men and women are two sides of the same oppressive face of the Sinhala-Buddhist nation-state can be seen in real-time social media conversations.
But beyond that, I want to stress something important. The attack on Muslim culture through AI-generated content is increasing at an alarming rate. The inability of Muslims to counter-generate content or confront this problem politically has put them in a position of real disadvantage.
To start with, what stops Buddhists from seeing content ridiculing their culture/religion is not any inherent superiority (far from it), but rather the fear of retribution and state persecution. Put bluntly, no one except Buddhists believes in the superiority of Buddhism or Buddhist culture—no one has to (the same goes for other religions). But the problem is that one group (Sinhala-Buddhists and Sinhala Christian Zionists) has the freedom, without consequence, to antagonize another group, while the other has to defend itself but cannot antagonize in return. This is the unequal relation of power between the Sinhalese (sovereign) and minorities (non-sovereign). One cannot resolve this by singing the national anthem before ifthar.
Then, Muslim women’s bodies are more regulated by the Sinhala-Buddhist state under the Sinhala male gaze. What does that mean? Most of these conversations about Muslim nursing attire are led by Sinhala men who want to impose their version of what a nursing uniform ought to be, informed by their cultural values, on Muslim women. I have said it before and will say it again: the enemy of Muslim women is not the Muslim man. The enemy is the Sinhala men and women. To scapegoat Muslim patriarchy for Sinhala patriarchal frustration is something that should be resisted. Muslim women’s struggle, or lack thereof, against Muslim patriarchy is not a Sinhala problem either. Muslim men will defend Muslim women regardless of the reasons.
Finally, it does not matter what dress code female nurses in Qatar, Saudi Arabia, and other Muslim countries wear. Florence Nightingale’s attire is irrelevant to this conversation. What is relevant and important is that Muslim female nurses require a certain uniform, and they have the right to it. You do not have to respect it or like it because the rights of Muslims are not dependent on your personal preference. The mandatory cremation policy and dress-code issues are both a result of Muslims not having sovereign status in Sri Lanka. Why Sinhalese can ridicule Islam but Muslims cannot insult Buddhism is a sovereignty issue, not an ethical question. So, instead of explaining to people who act on the power bestowed upon them by the state about the principles and benevolence of Islam, try to politically organize and resist. After all, you can sing the national anthem as loudly as you want, but unless you are a sovereign subject, you are under Sinhala-Buddhist social domination.”
Outside the Prison Walls: The Mahara Prison Riot and the Rise of Fascistic Ideology in Sri Lanka
By Sanjaya Jayasekera.
On August 1-2, 2026, a riot erupted at Mahara Prison, north of Colombo, causing severe damage to its already unlivable infrastructure and reportedly resulting in the death of one inmate. This is the second prison riot in less than a month and followed the massacre in the Negombo prison early last month.[1] The vast majority of detainees at Mahara — as throughout Sri Lanka’s prison system, where approximately 75 percent of inmates are unconvicted remand prisoners — are held in indefinite judicial limbo, warehoused in facilities built for 11,762 that now hold more than 42,000. The conditions are, by any objective standard, a form of systematic torture: prisoners forced to sleep standing, defecate into shopping bags, survive on food that “even cats and dogs” would reject, confined to as little as 1.2 square metres of space.[2] In 2023, 67.8 percent (31,822) of those imprisoned were jailed due to their inability to pay fines — a form of criminalization of poverty. A recent National Audit Office report finds that over 15,000 remain in prolonged remand custody due to delay in government analyst reports. The riot was not an act of criminality. It was an explosion of outrage of human beings subjected to torturous conditions that the capitalist state has deliberately created and deliberately maintains.
But it is not the riot itself that most starkly reveals the political trajectory of Sri Lankan society. It is the response — both of the state and of a significant and vocal section of the public.
In the hours following the Mahara unrest, as was in the aftermath of the Negombo prison incident, a significant segment of society — concentrated in the Sinhala middle class of the south and amplified across social media — began openly proposing measures that belong to the lexicon of fascism. “Break their limbs.” “Shoot them in the head.” “Exterminate the drug residue.” These are not the mutterings of isolated cranks. They are the publicly expressed, socially sanctioned political proposals of a layer of the population that has been systematically prepared over decades to regard certain categories of human beings as unworthy of life. The comments sections of mainstream news outlets and the feeds of social media platforms have become open forums for the advocacy of extrajudicial murder, for the vilification of grieving families, for the glorification of the STF and the military, deployed by the JVP/NPP government, to crush prison riots. The corporate media has done nothing to challenge this — because it cannot, because the media itself has been a primary vehicle for the ideological preparation that has produced it.
Following the Mahara unrest, in a video of an elderly mother of a remand prisoner, published on Dasatha News facebook page, she demanded the release of the names of inmates affected by the riot and subsequent military crackdown — including those killed, transferred to other prisons, or hospitalized. In the video, she holds the ruling class and the police accountable for creating a society dominated by drug lords who prey on the sons of impoverished mothers. She explains that her son was framed through drug planting — a widespread practice by the Sri Lanka Police, a routine mechanism for criminalizing poverty and filling the remand prisons with the sons and daughters of the poor.
The video attracted hundreds of scathing, inhumane, and morally bankrupt comments. Commentators vilified her for giving birth to her son, blamed her entirely for his drug addiction, and condemned her for failing to raise him properly. The same hostile barrage was directed at parents, siblings, and other relatives who gathered outside the Mahara and Negombo prisons during the riots and crackdowns to demand the safety of their loved ones — mothers weeping at the gates while gunfire echoed within, wives and children pleading for information, families who had traveled from distant villages only to be met with the deployment of armed drones, armored vehicles, and the Special Task Force.
This is the face of the fascistic ideology now brewing in sections of the Sri Lankan middle class. It is not merely a political tendency expressed in abstract slogans about “law and order.” It is a social practice of systematic cruelty directed at the most vulnerable — at an elderly mother pleading for her son, at families demanding to know whether their loved ones are alive or dead. The same social media users who demand that prisoners be shot in the head are the ones who mock a mother’s grief, who blame her for the poverty into which her son was born, who insist that the state’s lethal violence is not merely justified but righteous.
This reaction reflects a profound moral decay. It is the ideological harvest of a society that has been taught, systematically and over generations, that lethal violence against the “enemy within” is not merely justified but heroic — and that those who love the enemy, who plead for the enemy, who gave birth to the enemy, are themselves contemptible. The elderly mother who demands to know whether her son is alive is not a grieving parent to be treated with compassion. She is an obstacle to the state’s campaign of terror, and the social media mob has been trained to treat her accordingly.
No public figure has yet gone on record in a formal media statement advocating the extrajudicial execution of prisoners. This tendency has not yet crystallized into an organized movement with a large social base. But it does not need to. The historical lesson of fascism — as demonstrated by the international resurgence of the far right — is that fascist movements are not mass movements from their inception. They begin as ideological currents within sections of the petty bourgeoisie, nurtured by the state and the media, that are activated and expanded when the ruling class requires a battering ram against the working class. The social media comments calling for prisoners to be shot, the mockery of a mother’s anguish, the vilification of families at the prison gates — these are the early ideological indicators of a tendency that the JVP/NPP government, facing mounting social opposition to IMF austerity, will seek to cultivate and mobilize.
The Genealogy of a Fascistic Ideology
The calls to shoot prisoners in the head did not emerge from nowhere. They are the latest expression of an ideological trajectory that can be traced with precision.
The 26-year communal war against the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), concluded in 2009 with the slaughter of an estimated 40,000 Tamil civilians in the final months alone, was not merely a military campaign. It was a project of ideological mobilization on a mass scale. The state, Sinhala-Buddhist saffron forces, and the media jointly constructed a narrative in which the Tamil population — and by extension any population that could be designated as an internal threat — was dehumanized. The war was presented not as a conflict between the Sinhala and Tamil ruling classes, each seeking to exploit “their” workers, but as a civilizational struggle for the “Sinhala motherland” against a barbaric enemy. The Sri Lankan military mercilessly pounded the no-fire zone with artillery shells, deliberately targeting hospitals, aid centres and designated civilian areas. Grisly video evidence later emerged of Sri Lankan soldiers executing naked, bound and blindfolded men in cold blood. [3] When the LTTE defences collapsed, the military murdered surrendering LTTE leaders and herded some 300,000 civilians into army-controlled detention camps.
The Sri Lankan military was glorified as the savior of the nation. War heroes were celebrated in state ceremonies, their images plastered across billboards, their “sacrifices” invoked in political speeches. The military budget was expanded, not contracted, after the war ended. Military “leadership training” was imposed on university students. [4] The armed forces were integrated into the civil administration, including in schools, with retired and serving generals appointed to key government positions. The glorification of the military was inseparable from the cultivation of Sinhala-Buddhist chauvinism, which presented the Sinhala majority as the authentic nation and all others as threats to its integrity.
This ideological campaign did not end with the war. It was repurposed. As the Socialist Equality Party (SEP) warned in 2021: “The military and its brutal methods developed during the war are now being prepared for use against the working class, as unrest grows over the worsening social conditions facing working people.” [5] The “war on terror” became the “war on drugs,” which became the “war on the underworld.” The enemy was no longer the Tamil separatist but the drug dealer, the criminal, the “underworld figure” — categories that, in practice, encompass the poorest and most marginalized layers of the working class.
The World Socialist Web Site (WSWS) explained the logic of these campaigns as early as 2009: the “war on the underworld” was launched “to divert growing popular discontent and to justify the further strengthening of the state apparatus in preparation for social unrest.”[6] The same analysis applies with equal force today. The JVP/NPP government’s escalating “war on drugs” is a rehearsal for police-state measures, the main target of which is the working class that come into struggle.
The middle-class social media users who now call for prisoners to be shot in the head are the products of this decades-long ideological conditioning. They have been taught to see the state’s lethal violence as legitimate, to regard due process as an obstacle to “security,” and to view certain categories of the poor as subhuman.
The Same Tendency, the Same Targets
But this tendency is not new. It is the same social layer, animated by the same ideology, that has for the past few years populated the comments sections of mainstream media with the glorification of the military and the dehumanization of its victims. When the daily excavations of skeletal remains at the Chemmani-Siththupaththi mass grave are reported — the bones of Tamil men, women, and children who were “disappeared” by state forces, buried in unusual positions, and dumped together in shallow pits — this same social media mob posts comments calling to “make soup out of their bones and have it.” When Tamil communities in the North and East protest the military’s continued occupation of their lands — a permanent network of army camps established during the war and never dismantled — this same tendency demands the deployment of the army to crush them. When Tamil families who have spent decades searching for their loved ones demand accountability for the tens of thousands slaughtered in the final months of the war, this same social layer mocks their grief and insists the killings were justified. When the skeletal remains of 136 individuals were unearthed in Mannar after 74 days of excavation, the same voices jeered, defending the military.
The calls to shoot prisoners in the head are not a departure from this chauvinist culture. They are its extension. The ideological machinery that was built to dehumanize the Tamil “terrorist” has been repurposed to dehumanize the Sinhala “criminal.” The mechanism is identical: construct a subhuman category, mobilize revulsion against it, and demand that the state kill without process, without mercy, without accountability. The war against the LTTE provided the template. The “war on drugs” provides the new target. The underlying logic — that certain categories of human beings may be killed by the state with impunity, without trial, without process, without mercy and that those who call for their killing are patriots — is the same.
The decades-long campaign of militarization and Sinhala-Buddhist chauvinism has prepared this social layer to serve as the shock troops of reaction. The glorification of war heroes, the celebration of military “victory,” the refusal to acknowledge war crimes, the mockery of mass graves — all of this has cultivated an ideological disposition that regards lethal state violence not as a crime to be prosecuted but as a virtue to be celebrated. The middle-class youth who posts “shoot them in the head” on Facebook is not expressing an idiosyncratic opinion. He is expressing the logical endpoint of an ideology that has been systematically inculcated through the education system, the media, and the political culture of the post-war period. He is the product of a society that has never held its killers to account and has instead elevated them to the status of national heroes.
The same social layer revealed its moral character with unmistakable clarity during Israel’s genocidal war on Gaza, which since October 2023 has claimed the lives of tens of thousands of Palestinian civilians — men, women, and children slaughtered under the banner of “fighting terrorism.” Across social media, this section of the Sinhala middle class expressed vociferous indifference to the genocide and open support for Zionist Israel’s crimes. The same dehumanization mechanism was at work: Palestinians were “terrorists,” their deaths were “necessary,” their suffering was deserved. That the JVP/NPP government itself has conspicuously failed to condemn Israel’s planned seizure of Gaza, pointedly omitting any mention of genocide or ethnic cleansing from its official statements, is no coincidence. The ideological framework that justifies the slaughter of prisoners at Mahara or Negombo, the mockery of Chemmani’s dead, and the indifference to Gaza’s murdered children is one and the same: the conviction that lethal state violence against a dehumanized enemy is not a crime but a form of justice. This is the moral universe that decades of militarization and chauvinism have built.
The social base that the JVP/NPP government is cultivating is this. The party that opposed UN human rights investigations into war crimes, that integrated retired military officers into its political apparatus, that retains the Prevention of Terrorism Act and expands police-state powers — this party governs with the tacit support of the social media mob that demands bullets for prisoners and mocks the bones of the disappeared. It does not need to issue formal statements endorsing such sentiments. It needs only to continue what it is already doing: glorifying the security forces, refusing accountability for past and present massacres, and framing its “war on drugs” as a civilizational struggle against subhuman enemies. The social media tendency will do the rest, providing the popular ideological cover that the state requires to escalate its violence — against prisoners today, against striking workers and protesting youth tomorrow.
The JVP/NPP: Architects of Militarization
The present leaders of this militarization campaign are the Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) and the National People’s Power (NPP) government. This is a fact of immense political significance that must be stated without equivocation.
The JVP campaigned for the 2024 elections on a platform of “systemic change.” It made promises to workers, peasants, and youth across every corner of society. It presented its program as a vision of social righteousness, of clean government, of a break with the corrupt and violent past. It rode to power on the back of the massive Aragalaya uprising of 2022, in which about a million working people rose up against the Rajapaksa regime and the unbearable social conditions produced by the crisis of Sri Lankan capitalism and the 2022 sovereign default.
Today, that same JVP/NPP holds power while actively driving militarization forward. It has retained the Prevention of Terrorism Act, which it explicitly promised to abolish. It has invoked essential services laws to criminalize strikes across key sectors. It has introduced the Protection of the State from Terrorism Act (PSTA), vastly expanding state repressive powers. It has announced a plan to recruit 10,000 retired military personnel into the police force — many of whom have combat experience from the 26-year anti-Tamil communal war. It has established over 14,000 Public Safety Committees across all village officer divisions, institutionalized as a force operating under the police — a revival of the intelligence-gathering committees set up by Gotabhaya Rajapaksa during the war, with JVP members reportedly appointed to them in almost all areas.[7]
The JVP’s collaboration with the military apparatus is not new. During the war, the Sinhala chauvinist JVP was a virulent advocate of the military campaign against the LTTE, demanding an all-out military solution and vehemently opposing any concessions to Tamils. [8] [9] [10] In 2010, it formed a sordid electoral alliance with former army commander Sarath Fonseka, the general who oversaw the final military offensives. In 2023, as it prepared for government, the JVP/NPP established formal collectives of retired military and police officers — the Retired Tri-forces Collective and the Retired Police Officers Collective — integrating figures most likely including individuals connected to crimes and human rights abuses during the war into its political apparatus.
The betrayal of the Tamil population of the North and East is among the most damning indictments of the JVP/NPP government. During the 2024 presidential and parliamentary election campaigns, Dissanayake and the JVP/NPP made explicit promises to Tamil voters: the release of all political prisoners, the return of civilian land seized by the military, and the provision of information to families of the tens of thousands of missing persons. On the basis of these pledges — and driven by deep disaffection with the traditional Tamil bourgeois parties that had betrayed them for decades — a significant section of Tamil voters swung behind the JVP/NPP in the November 2024 parliamentary election, handing the party a plurality of votes in all but one district in the North and East. Every one of these promises has been broken. The government now claims that political prisoners were convicted on criminal charges and therefore cannot be released. Some land has been returned, but an estimated 2,600 acres still remain under military control, and tens of thousands of acres seized from ordinary working people during the war remain in the hands of the armed forces. Instead of revealing the fate of the disappeared, the government proposes limited financial reparations to victims’ families while protecting the perpetrators. The JVP/NPP has categorically rejected United Nations Human Rights Council resolutions calling for investigations into war crimes. Its opposition to any human rights investigation flows from its Sinhala chauvinist politics and ardent support for the protracted anti-Tamil civil war and is insisting on the lie that the military committed no war crimes. The Tamil masses who voted based on promises of “systemic change”— in spite of the long record of JVP’s anti-Tamil chauvinism — have instead received the same military occupation, the same denial of justice, the same criminalization of their dead.
Now, the JVP Justice Minister visits the Sittupattu mass grave site (on 19 June), faces hundreds of protesters demanding truth and accountability, and walks past them to promise justice “within two years.” But the obscenity does not end there. After standing at Sri Lanka’s largest mass grave — over 400 skeletal remains, including the bones of infants — the minister, answering questions from people at a meeting held at the Jaffna Divisional Secretariat Office publicly cast doubt on whether Chemmani is even a mass grave at all, suggesting it may simply be a normal graveyard. He stated, “first of all, it is a cemetery, cause of death of bones should be inspected, and complaints are required before we can proceed with DNA identification”. In another press statement, the Minister raised doubts as to who the perpetrators were, attempting to discredit strong allegations against the armed forces.[11] This is not confusion. This is not ignorance. This is the language of cover-up. It is the language of impunity spoken aloud.
This is the party that now governs Sri Lanka. This is the party that presides over the prison massacres at Negombo and Mahara. This is the party whose media allies portray dead prison guards as “heroes” who “sacrificed their lives” — the right-wing Island newspaper declaring: “The drug mafia has flexed its muscle again. The government has embarked on an ambitious campaign to rid the country of narcotics, and rightly so.” [12] On August 3, its Sinhala language daily, Divina named the military-STF intervention in the Mahara prison as a “humanitarian mission”, which echoed the term used to refer to the military onslaught in the final phase of the civil war. This is the party that is precisely accountable for the massive inhumanity, savagery, and moral decay represented by the calls to shoot prisoners in the head.
The Middle Class and the Fascist Mobilization
The social media posts proposing the extrajudicial execution of prisoners are not evenly distributed across the population. They emanate disproportionately from the Sinhala middle class of the south — the petty bourgeoisie, the lower-level professionals, the small business owners, the university-educated and unemployed youth who have been traditionally taught to see themselves as the guardians of the nation’s moral order. This is the classic social base of fascist movements, and its emergence in Sri Lanka follows a pattern that Marxism has long understood.
The middle class occupies a contradictory position in capitalist society. It is not part of the bourgeoisie — it does not own the means of production on a scale that frees it from the necessity of work. But it is terrified of falling into the proletariat, of losing its precarious status, of being swallowed by the poverty that surrounds it. In periods of capitalist crisis, when its economic position is threatened by inflation, unemployment, and the collapse of small enterprises, the middle class becomes politically volatile. It can be mobilized either in alliance with the working class against the bourgeoisie — or, as history has repeatedly demonstrated, as the shock troops of reaction against the working class.[13]
The decades-long campaign of militarization and Sinhala-Buddhist chauvinism has prepared the Sri Lankan middle class to choose the latter path. The glorification of war heroes, the demonization of internal enemies, the constant invocation of “national security” — all of this has cultivated an ideological disposition that sees violence as the solution to social problems. What is developing among sections of the disgruntled Sinhala middle class is not a diffuse or generalized social conservatism. It is a far-right political current, bearing all the essential characteristics of fascism as the Marxist tradition has understood it: the glorification of lethal state violence as a social good, the systematic dehumanization of designated internal enemies, the contempt for due process and legal norms, and the conviction that extrajudicial killing is a legitimate instrument of “law and order.”
This tendency may not yet have a large social base. It is concentrated among a significant section of social media users — particularly youth and the middle class — who wage this militaristic, demoralized, inhumane campaign as a matter of defending law and order and security. The JVP/NPP government is its political beneficiary and its tacit patron — because it understands that when working-class resistance intensifies, this far-right current will be available for mobilization as the street-level enforcers of state terror.
The government and the ruling class are aware of these developments and are tacitly encouraging them. This is the decisive political point. The social media mob that calls for bullets in prisoners’ heads is not acting against the state. It is acting in harmony with a state that has itself just carried out a shoot-to-kill operation at Negombo, that has deployed the STF and the military against unarmed prisoners, that has subjected transferred inmates to retaliatory torture resulting in at least two post-transfer deaths.[1] The state kills; the social media mob applauds; the government appoints a committee of retired judges to bury the truth. Each element reinforces the others.
SLPP as the direct institutional patron of the far-right
This far-right current is not an amorphous social mood. It is being politically organized. Its most direct institutional patrons are the Rajapaksa family’s Sri Lanka Podujana Peramuna (SLPP), which has installed Namal Rajapaksa — the son of former president Mahinda Rajapaksa — as its national organizer, and the Buddhist clergy that vociferously backs him.
The SLPP and its clerical allies portray the JVP/NPP government as betraying the Sinhala nation by granting concessions to Tamils in order to secure the support of the Tamil diaspora. This is a calculated distortion, but it contains a kernel of political reality. The JVP/NPP was indeed fully supported by sections of the Tamil diaspora — Tamil capitalist expatriates, the wealthy, and the elite — and continues to seek their backing. These layers in turn expect the government to deliver the full implementation of the Thirteenth Amendment to the constitution, including the devolution of police and land powers, as the price of their political loyalty. The JVP/NPP, however, has no intention of fulfilling these expectations. It has released only an insignificant extent of occupied lands, while military occupation of the North and East continues unabated.
The SLPP exploits this contradiction to posture as the savior of Buddhism and the Sinhala nation, directly encouraging far-right fascistic elements who wage Sinhala-Buddhist racist provocations in the North — such as the illegal expansion of the Tissa Viharaya temple on seized Tamil land, the erection of Buddha statues as deliberate communal provocations in Trincomalee, and the ongoing campaign by Buddhist chauvinist groups to assert Sinhala-Buddhist supremacy over Tamil and Muslim communities. The SLPP’s aim is transparent: to outflank the JVP/NPP from the right, to mobilize the most backward and violent sections of the Sinhala middle class, and to position itself as the political leadership of the fascistic tendency now brewing in Sri Lankan society.
The JVP/NPP, for its part, has repeatedly demonstrated that it will not confront this reactionary mobilization but will accommodate and appease it — because it shares its fundamental ideological premises and will require its services when working-class resistance intensifies. The middle-class social media mob that demands bullets for prisoners and mocks the Chemmani dead is not an isolated phenomenon. It is the raw material of a political movement that already has its leaders, its institutions, and its patrons — and that is being prepared for deployment against the working class.
The Trajectory: From Prisoners to Workers
The critical political question is: where does this trajectory lead?
The government will in due course direct these fascistic tendencies against working-class struggles. The middle class that today demands bullets for prisoners will tomorrow demand bullets for strikers. The social media mob that dehumanizes “drug residue” will be mobilized to dehumanize workers who defy essential services orders, youth who protest IMF austerity, peasants who resist land grabs. The ideological machinery that was built to prosecute the war against the LTTE and then repurposed for the “war on drugs” will be repurposed again for the war on the working class.
As the Socialist Lead of Sri Lanka and South Asia (SLLA) warned in November 2024, The JVP/NPP government is already preparing the ground. [14] The 14,000 Public Safety Committees, staffed with JVP members and operating under police supervision, are mechanisms for surveillance, intelligence gathering, and repression against political opponents and workers engaged in struggle. The recruitment of 10,000 retired military personnel into the police force is a direct preparation for the violent suppression of social unrest. The government expects strong resistance from youth and students and has already deployed the police to violently suppress teachers’ protests and student demonstrations. School Development Officers were beaten and detained by police in December 2024 for demanding their rights. Allied health science graduates were violently suppressed and arrested in March and April 2025.
The JVP/NPP is implementing the IMF austerity program to the letter. Dissanayake retains the main portfolios of finance and defence to ensure the government’s foremost task of ruthlessly implementing IMF austerity measures is directly in his hands. For 2026, the allocation of funds to the Ministry of Defence is 530 billion Rupees. On the very first day the majority-JVP/NPP parliament convened, the government jettisoned its election pledge to renegotiate the IMF bailout. The measures include significant tax increases targeting workers, the lowering of the income-tax threshold directly affecting the middle class, the slashing of vital public services and a fire-sale of state-owned enterprises, destroying hundreds of thousands of jobs. Parliament unanimously approved these IMF austerity measures in December 2024. Dissanayake’s budgets were fully dictated by the IMF. The working class and the poor suffer heavily due to sky-rocketing prices of consumer items, including essential food items, while the JVP-controlled majority trade unions have artificially suppressed the working class struggles.
The government knows it sits on a social powder-keg. The austerity measures it implements will generate mass opposition. It is haunted by the 2022 Aragalaya. Its response is to build the repressive apparatus in advance, to cultivate the ideological climate in which lethal violence against protesters will be accepted, and to prepare the middle-class shock troops who will condemn and vilify the worker, hail the military-police crack-down and provide the political cover for state terror.
The JVP’s general secretary Tilvin Silva has declared that “there will be no other governments after this government.” President Dissanayake has said the government “cannot be shaken for decades.” These are not expressions of democratic confidence. They are threats. They announce that the JVP/NPP will not peacefully surrender power, that it is preparing to rule through force, that the fascistic ideology now being cultivated in the middle class is an essential component of its political strategy.
The Crisis of Sri Lankan Capitalism
The prison system — and the fascistic ideology that demands its victims be shot — is a concentrated expression of the broader social catastrophe produced by Sri Lankan capitalism. According to the United Nations Development Program (UNDP), the country was among the most unequal in the Asia-Pacific region by 2023. The Super-Rich comprise just 1 percent of the population but command a massive 31 percent of the total personal wealth in the country. The Working Class and the Poor comprise half of the entire population but collectively own less than 4 percent of the overall national wealth.
The plantation workers of the central hill country — the descendants of indentured laborers brought from India by British colonialism — continue to live in conditions of abject poverty. The urban poor of Colombo’s slums, the rural farmers crushed by debt and the removal of fertilizer subsidies, the youth who face permanent unemployment — these are the social layers from which the prison population is drawn.
They are the human products of a system that subordinates human need to private profit. And when they resist — when they protest, when they strike, when they explode — the state answers with bullets. When the middle class applauds those bullets, it is not expressing a pathology. It is expressing the logic of a system that requires the dehumanization of its victims in order to sustain itself.
The Warning and the Task
Workers must recognize this danger. The calls to shoot prisoners in the head are not a temporary aberration. They are a political warning. The same forces that today demand the extrajudicial execution of remand prisoners will tomorrow demand the same for striking workers, for protesting students, for anyone who threatens the “stability” that the ruling class requires to continue its exploitation. The social media tendency that mocks the bones of the Chemmani dead, vilifies a remand prisoner’s grieving mother, and calls for bullets in the heads of prisoners is being cultivated as the ideological battering ram of a government preparing for class war.
The revolutionary party must be conscious of these subtle developments in the social consciousness and expose the growing dangers. This means neither exaggerating the tendency into something it is not yet — a mass fascist movement — nor dismissing it as the harmless venting of online cranks. It means identifying it precisely for what it is: an emergent ideological current, rooted in the material crisis of the middle class, cultivated by decades of militarization and Sinhala-Buddhist chauvinism, and tacitly encouraged by a government that will require it when working-class resistance to austerity intensifies. It means exposing the continuity between the dehumanization of Tamils, the mockery of mass graves, and the demand for bullets in prisoners’ heads — because all three are expressions of the same logic, nurtured by the same state, and aimed at the same ultimate target: the working class.
The working class must defeat the ruling class’s militarization program and ideology. This requires an independent political mobilization, organized through action committees in every workplace and neighborhood, that breaks decisively with all capitalist parties — including the JVP/NPP — and their trade union appendages. It requires the building of a revolutionary party, armed with the program of socialist internationalism, that fights for the unity of Sinhala, Tamil, and Muslim workers across ethnic divisions and builds an alliance of the working class with all oppressed layers, the peasantry and the youth against the ruling class that foments divisions among them to strengthen capitalist class rule.
The fight against fascistic ideology cannot be separated from the fight against the capitalist system that produces it. The middle class that calls for prisoners to be shot is itself a product of a society in crisis — economically threatened, ideologically disoriented, politically manipulated by a ruling class that requires it as a battering ram against the working class. The only force capable of defeating this reactionary mobilization is the organized working class, united across all communal lines, advancing its own socialist program as the alternative to the barbarism of capitalism in decay.
The Negombo dead, the Mahara brutalized prisoners, the tens of thousands slaughtered at Mulliwaikkal, the tens of thousands of rural youth killed in 1988–89, the skeletons still being unearthed at Chemmani and Mannar, the forcibly disappeared, the tortured and the warehoused — The blood of the Sri Lankan working class and oppressed cries out against a system that produces only death and misery. The task of the SLLA is to build the revolutionary party to organize the working class, in alliance with the middle class, the petty-bourgeoisie, the rural poor and the urban impoverished, to put an end to it — through the revolutionary overthrow of capitalism and the construction of a workers’ state, in Sri Lanka, South Asia and internationally, as part of the world party of socialist revolution, the International Committee of the Fourth International.
[1] The Negombo Prison Massacre: Class Violence and the Capitalist State in Sri Lanka, The Socialist Lead of Sri Lanka and South Asia (SLLA) (11 July 2026).<https://www.thesocialist.lk/11-07-2026-the-negombo-prison-massacre-class-violence-and-the-capitalist-state-in-sri-lanka/>
[2] Inmates face torture after prison riots in Sri Lanka, Wasantha Rupasinghe (10 July 2026) <https://www.wsws.org/en/articles/2026/07/11/uohf-j11.html>
[3] Video evidence of Sri Lankan government war crimes, Sarath Kumara (29 August 2009) <https://www.wsws.org/en/articles/2009/08/slkl-a29.html>
[4] Sri Lanka: Military discipline for university students, Panini Wijesiriwardena (24 January 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/01/sril-j24.html>
[5] Twelve years since the end of Sri Lanka’s communal war, Socialist Equality Party (Sri Lanka) (26 May 2021) <https://www.wsws.org/en/articles/2021/05/27/slwr-m27.html>
[6] Sri Lankan government launches “war on the underworld” Sarath Kumara (3 August 2009) <https://www.wsws.org/en/articles/2009/08/slcr-a03.html>
[7] Sri Lankan government to expand repressive police apparatus, N. Ranges (19 June 2025) <https://www.wsws.org/en/articles/2025/06/20/ioqy-j20.html>
[8] An abrupt turn in Sri Lanka’s civil war once again reveals the fascist character of the JVP, Nanda Wickremasinghe (8 September 2000) <https://www.wsws.org/en/articles/2000/09/jvp-s08.html>
[9] Sri Lanka: JVP vehemently opposes any concessions to Tamils, Wije Dias (11 June 2009) <https://www.wsws.org/en/articles/2009/06/sril-j11.html>
[10] Sri Lankan government negotiates with JVP ally on program for all-out war, K. Ratnayake (28 August 2006) <https://www.wsws.org/en/articles/2006/08/sril-a28.html>
[11] “We are currently exhuming bodies in Chemmani. First, we need to determine whether those deaths occurred naturally or due to trauma. The other issue is that within a very short period in that area, the LTTE was in control, the Indian Army was there, and other paramilitaries from that time were also there. The army came much later. Therefore, an investigation is underway to identify the relevant individuals. We will conduct it properly.” Adaderana Facebook on 29 July 2026. [“චෙම්මනි මිනී ගොඩගනිමින් අපි ඉන්නෙ. ඒව සමහරවිට ස්වභාවිකව වෙළා ද, එහෙම නැත්නම් ට්රොමා එකකින් උනාද කියල ඉස්සෙල්ල බේරගන්නට ඕන. අනික් ගැටලුව ඔය ප්රදේශයේ ඉතා කෙටි කාලයක් තුළ LTTE එකත් පාලනයේ ඉඳළ තියෙනව, ඉන්දියන් හමුදාවත් ඉඳළ තියෙනව, ඒකාලෙ හිටපු අනිත් පැරාමිලිටරිස් ඉඳළ තියෙනව. හමුදාව එන්නෙ ඊට ගොඩාක් පස්සෙ. ඒ නිසා අදාළ පුද්ගලයො හොයාගැනීමට විමර්ශන කටයුත්තක් තිබෙනව. ඒක අපි හරියට කරනව.”]
[12] Inmates face torture after prison riots in Sri Lanka, Wasantha Rupasinghe (10 July 2026)<https://www.wsws.org/en/articles/2026/07/11/uohf-j11.html>
[13] Bourgeoisie, Petty Bourgeoisie and Proletariat: Jacobinism, Social Democracy and Fascism – The Political Programs of the Petty Bourgeoisie, Leon Trotsky, (August 1932) <https://www.marxists.org/archive/trotsky/1932/08/onlyroad2.htm >
[14] Sri Lanka’s ruling NPP secures a strong parliamentary majority to enforce IMF dictates: Build the SEP to fight the cuts! Statement of the Socialist Lead of Sri Lanka and South Asia (SLLA), the Revolutionary Left Faction (RLF) of the Socialist Equality Party (SEP) of Sri Lanka (16 November 2026) <https://www.thesocialist.lk/sri-lankas-ruling-npp-secures-a-strong-parliamentary-majority-to-enforce-imf-dictates-build-the-sep-to-fight-the-cuts/>