politics

IMG 0772

“මහා ඊශ්‍රායලය” න්‍යාය පත්‍රය හඹා යාම සඳහා නෙතන්යාහු ඉරාන යුද්ධය භාවිතා කරයි

ජීන් ෂෝල් විසිනි

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 මාර්තු 18 වන දින ‘Netanyahu uses Iran war to pursue “Greater Israel” agenda යන හිසින් පළවූ ජීන් ෂෝල් විසින් ලියන ලද ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

අගමැති බෙන්ජමින් නෙතන්යාහුගේ අන්ත දක්ෂිණාංශික රජය, ලෙබනන්, පලස්තීන සහ ඉරාන යන සියලු ප්‍රතිරෝධයන් තලා දමමින්, මහා ඊශ්‍රායලයක් ස්ථාපිත කිරීම සඳහා ඉරානයට එරෙහි එක්සත් ජනපද-ඊශ්‍රායල යුද්ධය භාවිතා කරමින් සිටී.

ඉරානයට පහර දී දින කිහිපයක් ඇතුළත, ඊශ්‍රායල ආරක්ෂක හමුදා (IDF) හිස්බුල්ලා සංවිධානයට එරෙහිව යුද්ධ ප්‍රකාශ කළේය. මෙය, ඉරානයේ උත්තරීතර නායක අයතුල්ලා අලි කමේනි ඊශ්‍රායලය විසින් ඝාතනය කිරීමට ප්‍රතිචාර වශයෙන් එම කණ්ඩායම (හිස්බුල්ලා) සංකේතාත්මක රොකට් ප්‍රහාර මාලාවක් එල්ල කිරීමට කළකට පෙර (IDF) කෙටුම්පත් කරන ලද සැලැස්මක් සක්‍රීය කිරීමකි.

Image Not Found
2026 මාර්තු 16 වන සඳුදා, ලෙබනනයේ බේරූට් හි දකුණු තදාසන්න ප්‍රදේශයක් වන ඩහියේ හි ඊශ්‍රායල ගුවන් ප්‍රහාරයකින් හානි වූ ගොඩනැගිලිවල සුන්බුන් වීදියක විසිරී ඇති ආකාරය . [AP ඡායාරූපය/බිලාල් හුසේන්]

ඊශ්‍රායලය හිස්බුල්ලා සංවිධානය සමඟ 2024 දී අති කළ සටන් විරාම ගිවිසුම 10,000 වතාවකට වඩා බිද  දමා ඇති අතර, එමඟින් එය කිසිදු සාකච්ඡා විසඳුමක් ප්‍රතික්ෂේප කරන බව පෙන්නුම් කරයි. එහි අරමුණ හිස්බුල්ලා විනාශ කිරීම, ඉරානයේ බලපෑම ඉවත් කිරීම සහ ලෙබනනය යටත් කර ගැනීමයි.

1980 ගණන්වල ෂියා දුප්පතුන්ගේ මහජන ව්‍යාපාරයක් ලෙස හිස්බුල්ලා සංවිධානය මතු වූ අතර, එය ලෙබනනයේ සිවිල් යුද්ධයේ–එක්සත් ජනපද මැදිහත්වීම මගින් අවුලුවන ලද යුද්ධයේ–කෝව සහ 1982 සිට 2000 දක්වා ඊශ්‍රායලය දකුණේ කුරිරු අත්පත් කර ගැනීම හේතුවෙන් මතු විය. ඊශ්‍රායලයේ ලෙබනනයේ ආධිපත්‍යයට ඇති ප්‍රධාන බාධකය එයයි.

ඊශ්‍රායලයේ මහජන විකාශන ආයතනයක් වන KAN වාර්තා කරන්නේ, පූර්ණ පරිමාණයේ ගොඩබිම් ආක්‍රමණයක් අපේක්ෂාවෙන්, සංචිත හමුදා (reservists) බලමුලු ගැන්වීමේ සීමාව සංචිත භටයින් 450,000 දක්වා ඉහළ නැංවීමට රජය සලකා බලමින් සිටින බවයි. එය වත්මන් අවසර ලත් සීමාව මෙන් දෙගුණයකට ආසන්නය. ලෙබනනයට ගොඩබිම් හමුදා යවන අතරතුර, ලිටානි ගඟට දකුණින් ජීවත් වන සහ බේරූට්හි දකුණු තදාසන්න ප්‍රදේශවල පදිංචිකරුවන් සමූහ වශයෙන් ඉවත් කිරීමට IDF නියෝග කර ඇත. 

මෙය 1996 වසරේ ක්‍රියාත්මක කරන ලද පරිමාණයෙන් අතිශයින් විනාශකාරී වූ ඔපරේෂන් ග්‍රේප්ස් රැත් (Operation Grapes of Wrath) මෙහෙයුමේ නැවත නිරූපණයකි. එම මෙහෙයුමෙන් සිවිල් වැසියන් මිලියන භාගයක් පමණ අවතැන් වූ අතර, කානාහි එක්සත් ජාතීන්ගේ ගොඩනැගිලි සංකීර්ණයකට එල්ල වූ ෂෙල් වෙඩි ප්‍රහාරයක් හේතුවෙන් 106 දෙනෙකු මිය ගියේය.

දකුණු ලෙබනනය, බේරූට් හි දකුණු සහ මධ්‍යම දිස්ත්‍රික්ක සහ බෙකා නිම්නය වෙත ඊශ්‍රායලය විසින් එල්ල කරන ලද වත්මන් බෝම්බ හෙලීම් හේතුවෙන් අසල්වැසි ප්‍රදේශ සහ යටිතල පහසුකම් සමතලා වී ඇත. අවම වශයෙන් ළමුන් 111 දෙනෙකු ඇතුළුව 912 කට වැඩි පිරිසක් මිය ගොස් ඇත; තුවාල ලබා ඇති පිරිස 2,200 ක් වන අතර ලෙබනනයේ ජනගහනයෙන් සියයට 17 ක්, එනම් මිලියනයකට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් ඔවුන්ගේ නිවාසවලින් පලවා හැර ඇත.

සිවිල් වැසියන් සහ සිවිල් යටිතල පහසුකම් හිතාමතා ඉලක්ක කිරීම යුද අපරාධයක් බවත්, ඊශ්‍රායලයේ පුළුල් අවතැන්වීමේ නියෝග ජාත්‍යන්තර නීතිය උල්ලංඝනය කළ හැකි බවත් එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කාර්යාලය අනතුරු අඟවා තිබේ.

පාසල්, නාගරික ගොඩනැගිලි සහ පොදු ශාලා තාවකාලික නවාතැන් බවට පත් කර ඇතත්, දහස් ගණනක් මෝටර් රථවල හෝ වීදිවල නිදා සිටිති. ලෙබනන් සමාජයේ වඩාත්ම සූරාකෑමට ලක් වූ ස්ථර වන්නේ සංක්‍රමණික ගෘහ සේවිකාවන්, ලේඛනගත නොකළ සරණාගතයින් සහ අප්‍රිකාවෙන් සහ ආසියාවෙන් පැමිණි කම්කරුවන් වේ. ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකු නවාතැන් වලින් ඉවතට හරවා යවා ඇති අතර,  ඔවුන්ට ආධාර ලැබීම අහිමි කරනු ලැබ තිබේ. ලෝකයේ ඉහළම ඒක පුද්ගල සරණාගත ජනගහනයක් ඇති රට ලෙස දැනටමත් සත්කාරකත්වය දරන ලෙබනනය එහි අද්දරට තල්ලු වෙමින් පවතී: දළ වශයෙන් සිරියානුවන් මිලියන 1.3 ක් (නිල වශයෙන් ලියාපදිංචි කර ඇත්තේ 716,000 ක් පමණි), පලස්තීන සරණාගතයින් 200,000 කට වැඩි පිරිසක් සහ ඉතියෝපියාව, බංග්ලාදේශය, පිලිපීනය, කෙන්යාව සහ වෙනත් තැන්වල සිට සංක්‍රමණික සේවකයින් 160,000 ක් පමණ ඊට ඇතුළත්ය. 

ලෙබනනයේ ජනාධිපති ජෝසප් අවුන් පවසා ඇත්තේ බේරූට් ඊශ්‍රායලය සමඟ සෘජු සාකච්ඡා සඳහා සූදානම් බවත් සාකච්ඡා සඳහා සටන් විරාමයක් ඉල්ලා සිටින බවත්ය. නමුත් ලෙබනන් රජය හිස්බුල්ලා සංවිධානයට නැවත සන්නද්ධ වීමට සහ නැවත ගොඩනැගීමට ඉඩ දී ඇති බව පවසමින් ඊශ්‍රායලය මෙය ප්‍රතික්ෂේප කළේය. හිස්බුල්ලා සංවිධානය නිරායුධ කරන තුරු අමතර ලෙබනන් භූමි ප්‍රදේශ අත්පත් කර ගන්නා බවත් ජාතික යටිතල පහසුකම් විනාශ කිරීම දිගටම කරගෙන යන බවත් ආරක්ෂක අමාත්‍ය ඊශ්‍රායල් කැට්ස් තර්ජනය කළේය. ජනතාව භීතියට පත් කිරීමෙන් ඔවුන් හිස්බුල්ලා සංවිධානයට එරෙහිව හැරෙනු ඇති බවත්, ලෙබනන් හමුදාවට ඊශ්‍රායලයේ නියෝජිතයා (proxy) ලෙස ක්‍රියා කිරීමට බල කෙරෙනු ඇති බවත් ගණනය කරමින් ලෙබනනයට “මිල ගෙවීමට” සිදුවන බව ඔහු ප්‍රකාශ කළේය.

එක්සත් ජනපදයේ සහාය ලබන අන්තර්කාලීන සිරියානු ජනාධිපති අහමඩ් අල්-ෂාරාගේ සැබෑ සහයෝගය මගින් ඊශ්‍රායලය ගෙනියන මෙම ව්‍යාපාරය තවදුරටත් ශක්තිමත් වේ. සටන්කරුවන් සහ ආයුධ සංචලනය සීමා කිරීම සඳහා ඔහුගේ හමුදා ලෙබනන් සහ ඉරාක දේශසීමා මත පාලනය දැඩි කර ඇති අතර, ලෙබනනය එහි නැගෙනහිර අභ්‍යන්තරයට සම්බන්ධ කළ කොරිඩෝව වසා දමා සිරියාවේ ආරක්ෂක උපකරණ ඊශ්‍රායලයේ යුද අරමුණු සමඟ පෙළගස්වා ඇත. හිස්බුල්ලා නිරායුධ කිරීමට සහාය වීම සඳහා නැගෙනහිර ලෙබනනයට හමුදා යෙදවීම සලකා බලන ලෙස එක්සත් ජනපදය සිරියාවෙන් ඉල්ලා තිබේ.

ඊශ්‍රායලය ගාසා තීරයේ සාගත ප්‍රතිපත්තිය නැවත ආරම්භ කරයි

ඉරානයට එරෙහි එක්සත් ජනපද-ඊශ්‍රායල ප්‍රහාරය ආරම්භ වූ විගසම ඊශ්‍රායලය විසින් ගාසා තීරය කුසගින්නෙන් පුරවා ලීම නැවත ආරම්භ කළ අතර එය සාගතය පිළිබඳ බිය නැවත ඇති කළේය. එය (ඊශ්‍රායලය) “ආරක්ෂක හේතූන් මත” සෑම හරස් මාර්ගයක්ම වසා දමා ආහාර, අත්‍යවශ්‍ය සැපයුම් සහ මානුෂීය සේවකයින්ගේ සේවය කපා දැමීය. මෙමගින්, ඔක්තෝබර් 10 වන දින එක්සත් ජනපද ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්ගේ වංචනික ෂර්ම් එල්-ෂෙයික් ගිවිසුම විධිමත් ලෙස වළලා දැමීය.

හරස් මාර්ග නැවත විවෘත කරන ලෙස එක්සත් ජාතීන්ගේ මහලේකම් ඇන්ටෝනියෝ ගුටරෙස් ඊශ්‍රායලයෙන් ඉල්ලා සිටීමෙන් පසුව, ඊශ්‍රායල බලධාරීහු අකමැත්තෙන් කෙරෙම් ෂාලොම් හි තනි ගේට්ටුවක් විවෘත කර සංකේතාත්මක ආධාර බිඳුවක් ගලා ඒමට ඉඩ සැලසීය. මාර්තු 8 වන දින වන විට ගාසා තීරයට ඇතුළු වූයේ ට්‍රක් රථ 83 ක් පමණි: ඉන් 50 ක් මානුෂීය සැපයුම් රැගත් අතර වාණිජ භාණ්ඩ  රැගෙන ලොරි 33ක් පැමිණියේය. මාර්තු 10 වන දින, ට්‍රක් රථ 200ක්, එනම් ආධාර සහිත ට්‍රක් රථ 200 ක් සහ වෙළඳපොළ සඳහා ආහාර සහිත ට්‍රක් රථ 30 ක් පමණක් ඇතුළුවීමට අවසර දෙන ලදී. මෙම සොච්චම් ප්‍රමාණයන් පවා සිරකර දැමීමත් සමඟ ආහාර මිල ගණන් අහස උසට ඉහළ නැග ඇත. වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලබා දීම සඳහා ඊජිප්තුවට යැවීම සම්පූර්ණයෙන්ම නතර වී ඇති අතර, එමගින් ළමුන් 4,000 ක් ඇතුළුව 18,000 ක ජනතාවක් සෞඛ්‍ය පිරිහීමට හෝ මරණයට පත් වීම සඳහා අතහැර දමා තිබේ. 

Image Not Found
2026 ජනවාරි 28 වන බදාදා, ගාසා නගරයේ ඊශ්‍රායල හමුදා ආක්‍රමණයෙන් පසු ඉතිරි වූ සුන්බුන් මධ්‍යයේ, අවතැන් වූ පලස්තීනුවන්ට රැකවරණය සපයන කූඩාරම් හරහා මිනිසෙක් ගමන් කරයි. [AP ඡායාරූපය/ජෙහාඩ් අල්ෂ්රාෆි]

ගාසා තීරයට එරෙහි ඊශ්‍රායල ගුවන් ප්‍රහාර අඛණ්ඩව සිදුවෙමින් පවතින අතර, ඉරානයට එරෙහි යුද්ධය මගින් නව මහා පරිමාණ ප්‍රහාරයක් යට ගහනු ඇතැයි යන බිය මතු කරයි. ගාසා නගරයේ අවතැන් වීමට බල කෙරුණු පවුල් සඳහා වූ කඳවුරුවලට යුද ගුවන් යානා බෝම්බ හෙලා තිබේ. ෂර්ම් එල්-ෂෙයික් ගිවිසුමෙන් පසු, ඊශ්‍රායලය ගාසා තීරයේ පලස්තීනුවන් 648 දෙනෙකු ඝාතනය කර ඇති අතර තවත් 1,728 දෙනෙකුට තුවාල සිදු කර තිබේ.

පසුගිය සතියේ යුරෝ-මෙඩ් මානව හිමිකම් නිරීක්ෂන සංවිධානය විසින් ඊශ්‍රායලය ගාසා තීරයේ අධ්‍යාපන පද්ධතිය ක්‍රමානුකූලව විනාශ කිරීම විස්තර කළේ “ජනගහනයේ අධ්‍යාපනය යථා තත්වයට පත් කිරීම වැළැක්වීම අරමුණු කරගත් හිතාමතාම සිදු කරන ප්‍රතිපත්ති” ලෙසයි. IDF විසින් පාසල් ගොඩනැගිලි 668 කට බෝම්බ හෙලා, රජයේ පාසල් 179 ක් විනාශ කර, තවත් 118 කට දැඩි ලෙස හානි සිදු කර ඇත. එය UNRWA (මැදපෙරදිග පලස්තීන සරණාගතයින් සඳහා එක්සත් ජාතීන්ගේ සහන සහ වැඩ ඒජන්සිය)පාසල් 100 කට පහර දී, විශ්ව විද්‍යාල ගොඩනැගිලි 63 ක් විනාශ කර, ඉතිරි උසස් අධ්‍යාපන ආයතන නටබුන් බවට පත් කර ඇත.

මාතෘ හා නවජ සෞඛ්‍ය සේවා බිඳ වැටී ඇති බව ඇම්නෙස්ටි ඉන්ටර්නැෂනල් වාර්තා කරයි. සියලුම සෞඛ්‍ය පහසුකම්වලින් සියයට හැටක් අක්‍රීය පවතී. දරු ප්‍රසූතියට අත්‍යවශ්‍ය ඖෂධ ඇතුළුව සියලුම ඖෂධ තොග වලින් අඩක් පමණ කිසිවක් ඇත්තේ නැත.

ඊශ්‍රායල් වටලෑම යුද්ධයේ අවියකි: එය, සාගින්න, රෝග සහ ජීවිතය පවත්වා ගැනීමට හැකියාව ඇති සෑම සමාජ ආයතනයක්ම විනාශ කිරීම මගින් ගාසා තීරයේ ජනගහනය බිඳ දැමීමට සැලසුම් කර ඇති ගණන් බලා කරන ලද මහා පරිමාණ අහිමි කිරීමේ ප්‍රතිපත්තියකි.

ඊශ්‍රායලය බටහිර ඉවුර සහ ගාසා තීරය වාර්ගිකව සුද්ධ කිරීමට සූදානම් වේ 

පසුගිය මාසයේ දී, බටහිර ඉවුරේ සිවිල් පරිපාලනය සඳහා වගකීම දරන ෆැසිස්ට් මුදල් අමාත්‍ය බෙසලෙල් ස්මොට්‍රිච් ප්‍රකාශ කළේ, පලස්තීන ප්‍රශ්නයට ඔහුගේ “දිගුකාලීන විසඳුම” ජනවාර්ගික සුද්ධ කිරීම බවයි. ඊළඟ ඊශ්‍රායල රජය “ඔස්ලෝ ගිවිසුම් අවලංගු කර ඊශ්‍රායල ස්වෛරීභාවය බටහිර ඉවුරට ව්‍යාප්ත කළ යුතු” බවත්, බටහිර ඉවුරෙන් සහ ගාසා තීරයෙන් පලස්තීනුවන් “සංක්‍රමණය කිරීම දිරිමත් කිරීම සඳහා ප්‍රායෝගික පියවර” ගත යුතු බවත් ඔහු පැවසීය.

Image Not Found
2024 ජනවාරි 7 වන දින ඊශ්‍රායලයේ ටෙල් අවිව් හි ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ පැවති සතිපතා කැබිනට් රැස්වීමේදී ඊශ්‍රායල අගමැති බෙන්ජමින් නෙතන්යාහු, මුදල් අමාත්‍ය බෙසලෙල් ස්මොට්‍රිච් සමඟ කතා කරයි. [AP ඡායාරූපය/රොනන් ස්වුලුන්]

ඉරානයට එරෙහි යුද්ධය ආරම්භ වූ විගසම IDF විසින් අල්ලාගෙන සිටි බටහිර ඉවුර සම්පූර්ණයෙන්ම මිලිටරිමය වශයෙන් වසා දැමීය. එමගින්, ග්‍රාමීය පලස්තීන ප්‍රජාවන් ඔවුන්ගේ භූමියෙන් නෙරපා හැරීමට ඊශ්‍රායල ආක්‍රමණික පදිංචිකරුවන්ට (settlers) නිදහස ලබා දුන්නේය. එය (IDF) “පූර්වභංග ආරක්ෂක වළල්ලක් පැනවීය.” පලස්තීන භූමිය පුරා ඇති සියලුම මුරපොලවල් වසා දමන ලදී. නගර සහ ගම් අතර මාර්ග යකඩ ගේට්ටු සහ පස් ගොඩැලි වලින් අවහිර කරන ලද අතර, කලින් කිසිවක් නොතිබූ ස්ථානවල යකඩ ගේට්ටු සවි කරන ලදී. ගාසා යුද්ධයෙන් පසු හමුදාව වසා දැමූ ප්‍රදේශවල පලස්තීනුවන්ගේ තාවකාලික මාර්ග ඊශ්‍රයෙල් ආක්‍රමණික පදිංචිකරුවන් විසින් මුද්‍රා තබන ලදී. මෙය බටහිර ඉවුරේ විවිධ ප්‍රදේශ අතර සියලු සංචලනය වළක්වන අතර, මිනිසුන්ට රැකියාවට යාමට, වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලබා ගැනීමට සහ සමහර අවස්ථාවල සාප්පුවකට යාමට අවකාශය අසුරයි.

2024 නොවැම්බර් මාසයේ සිට මාස 12ක් තුළ, වාඩිලාගෙන ඇති බටහිර ඉවුර පුරා පලස්තීනුවන් 36,000කට වැඩි පිරිසක් බලහත්කාරයෙන් අවතැන් කර ඇති බව එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් මහ කොමසාරිස්වරයා වාර්තා කර ඇත. නීති විරෝධී ඊශ්‍රායල ජනාවාස ව්‍යාප්තිය සහ භූමිය ඈඳා ගැනීමේ තල්ලුව වේගවත් වෙමින් පවතින බවට කාර්යාලය අනතුරු ඇඟවීය. එම කාලය තුළම ජීවිත හානි හෝ දේපළ හානි සිදු කරමින් ඊශ්‍රායල ආක්‍රමණික පදිංචිකරුවන්ගේ ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ සිදුවීම් 1,732ක් වාර්තා කර ඇත. මාර්තු මස ආරම්භයේ සිට අවම වශයෙන් පලස්තීන ජාතිකයින් පස් දෙනෙකු ඝාතනය කරමින් ආක්‍රමණික පදිංචිකරුවන් ග්‍රාමීය ප්‍රජාවන්ට එල්ල කරන ප්‍රහාර උත්සන්න කර ඇත. ඉරාන යුද්ධයේ පළමු දින හතර තුළ පමණක් විවිධ පලස්තීන ප්‍රජාවන් 37කට, ඊශ්‍රායල් ආක්‍රමණික පදිංචිකරුවන් විසින් සිදු කරන ලද ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ සිදුවීම් 50ක් පිළිබඳව රාජ්‍ය නොවන ඊශ්‍රායල මානව හිමිකම් සංවිධානයක් වන යෙෂ් ඩින් විසින් වාර්තා කර ඇත. මෙම ආක්‍රමණික පදිංචිකරුවන් සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ හමුදාවේ සහාය සහිතව ක්‍රියාත්මක වේ. දිවි ගලවා ගැනීම සඳහා සමහර පලස්තීනුවන්ට තම ඉඩම් සොච්චම් මුදලකට ආක්‍රමණික පදිංචිකරුවන්ට විකිණීමට බල කෙරෙමින් පවතී.

ගාසා යුද්ධය ආරම්භ වත්ම, ආණ්ඩුව පලස්තීනුවන් ඊශ්‍රායලයට ඇතුලු වීම තහනම් කළේය. 140,000 කට අධික පිරිසක් එහි ඉදිකිරීම් හා කෘෂිකර්මාන්තයේ සේවය කරමින් සිටි අතර, එමගින් ඔව්හු, බටහිර ඉවුරේ සාමාන්‍ය දෛනික වැටුප මෙන් දෙගුණයකටත් වඩා උපයා ගත්හ. මෙය 2025 අවසානය වන විට විරැකියා අනුපාතය සියයට 40 දක්වා ඉහළ නැංවීය. මෙම භයානක තත්වය තවත් උග්‍ර කරන්නේ පලස්තීන අධිකාරිය වෙනුවෙන් එකතු කරන ලද බදු ආදායම ඊශ්‍රායලය විසින් රඳවා තබා ගැනීමයි. එහි කාර්ය මණ්ඩලය කෙටි පැය ගණනකට යෙදවීමෙන් සහ වැටුප් ගෙවීම් ප්‍රමාද කිරීමෙන් පසු, එය දැන් බිඳවැටීමට මුහුණ දී සිටී.

“මහා ඊශ්‍රායලය” න්‍යාය පත්‍රය හඹා යාම සඳහා නෙතන්යාහු ඉරාන යුද්ධය භාවිතා කරයි Read More »

IMG 0767

ඉරානයට එරෙහි යුද්ධය පන්ති අරගලය තීව්‍ර කරනු ඇත

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 මාර්තු 15 වන දින ‘The war against Iran will intensify the class struggle යන හිසින් පළවූ ජෝෂෆ් කිශෝර් විසින් ලියන ලද ඉදිරිදර්ශන ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

ජෝෂෆ් කිශෝර් විසිනි.

Image Not Found
2026 මාර්තු 4 වන දින ඉරානයේ ටෙහෙරානයට එක්සත් ජනපද-ඊශ්‍රායල හමුදා කාපට් බෝම්බ ප්‍රහාරයක් එල්ල කරයි

එක්සත් ජනපදයේ විශාලතම හරක් මස් සැකසුම් මධ්‍යස්‌ථානයන්ගෙන් එකක් වන කොලරාඩෝ හි ග්‍රීලි හි ජේබීඑස් කම්හලේ මස් ඇසුරුම් කම්කරුවන් 3,800 කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් අද වැඩ වැරීමකට නියමිතව ඇත.  දරිද්‍රතා වැටුප් සහ අනාරක්ෂිත තත්වයන්ට විරෝධය පළ කරමින් කම්කරුවන් පසුගිය මාසයේ වැඩවර්ජන ක්‍රියාමාර්ගයට පක්ෂව සියයට 99 ක් ඡන්දය දුන්හ. මිනසෝටා හි ඔස්ටින්හි 1985-86 හෝමෙල් (Hormel) වැඩ වර්ජනයෙන් පසු එක්සත් ජනපදයේ මස් ඇසුරුම් කම්කරුවන්ගේ විශාලතම වැඩ වර්ජනය මෙය වේ. 

ග්‍රීලි කම්කරුවන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් හයිටි සහ සෝමාලියාවෙන් මෑතකදී පැමිණි සංක්‍රමණිකයන් වන අතර, ඔවුන් ට්‍රම්ප් පරිපාලනය යටතේ පිටුවහල් කිරීමේ යාන්ත්‍රයෙන් සෘජු තර්ජනයට ලක්ව සිටී.  කෙසේ හෝ, ඔවුහු වැඩ වර්ජනය කිරීමට ඡන්දය ලබා දුන්හ. ග්‍රීලි කම්කරුවන්ගේ ධෛර්යය සහ අධිෂ්ඨානය ඇමරිකාවේ පන්ති සබඳතාවල පුපුරන සුලු තත්ත්වය පිළිබිඹු කරයි.

මස් ඇසුරුම් කම්කරුවන්ගේ වැඩ වර්ජනය ආරම්භ වන්නේ යුද්ධයේ පසුබිම තුළය. සති දෙකකට පෙර, එක්සත් ජනපදය සහ ඊශ්‍රායලය ඉරානයට එරෙහිව සිය සාපරාධී ආක්‍රමණික යුද්ධය දියත් කළ අතර එය කලාපීය හා ගෝලීය ගැටුමක් දක්වා වේගයෙන් සර්පිලාකාර වෙමි පවතී.

මෙම යුද්ධයේ හේතු බහුවිධ හා සංකීර්ණ වේ. ඉරානය දිගු කලක් තිස්සේ ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ ඉලක්කයක් වී ඇති අතර, එය මැද පෙරදිග තෙල් සම්පත්වල ආධිපත්‍යය දැරීමට දශක ගණනාවක් තිස්සේ ව්‍යාපාරයක් දියත් කර ඇත. ඝාතනය සහ සමූහ සංහාරය හරහා ඉරාන රජය පෙරලා දැමීමේ උත්සාහය, චීනයට එරෙහි ඇමරිකානු පාලක පන්තියේ ප්‍රහාරය සහ ගෝලීය ආධිපත්‍යය සඳහා වන ධාවනය සමඟ බැඳී ඇත.

කෙසේ වෙතත්, ප්‍රධාන සාධකයක් වන්නේ එක්සත් ජනපදය තුළ පවතින සමාජ අර්බුදයයි. ඉතිහාසය පුරාම, ගැඹුරු අභ්‍යන්තර අර්බුදවලට මුහුණ දෙන පාලන තන්ත්‍රයන් යුද්ධය හරහා ඒවා විසඳීමට උත්සාහ කර ඇත. මැකින්ලි පරිපාලනය 1898 ස්පාඤ්ඤ-ඇමරිකානු යුද්ධය දියත් කළේ උත්සන්න වූ පන්ති ගැටුමක් සහ ආර්ථික අවපාතයේ ප්‍රතිවිපාක මධ්‍යයේ ය; සාර්වාදී රුසියාවේ අභ්‍යන්තර කටයුතු අමාත්‍ය වියචෙස්ලාව් ප්ලෙහ්ව් 1904 දී ජපානය සමඟ යුද්ධයට පක්ෂව කතා කළේ, “විප්ලවයේ රැල්ල මැඩපැවැත්වීම සඳහා කෙටි, ජයග්‍රාහී යුද්ධයක් මේ රටට අවශ්‍ය වන්නේය” යන පදනම මත ය. 1905 විප්ලවයේදී එම ගණනය කිරීමට සුදුසු ප්‍රතිචාරය ලැබුණි.

කෙසේ වෙතත්, මෙම ප්‍රවණතාවයේ වඩාත්ම විනාශකාරී ප්‍රකාශනයන් වන්නේ විසිවන සියවසේ ලෝක යුද්ධ දෙක වේ. 1914 දී යුරෝපයේ පාලක පන්තීන් යුද්ධය සැලකුවේ, නැගී එන කම්කරු පන්ති අරගලයේ රැල්ල ජාතිකවාදී දේශප්‍රේමයේ (nationalist patriotism) ගිල්වීමේ මාධ්‍යයක් ලෙස ය. යුද්ධයම 1917 රුසියානු විප්ලවයට සහ යුරෝපය පුරා විප්ලවවාදී නැගිටීම්වලට හේතු විය. දෙවන ලෝක යුද්ධය සම්බන්ධයෙන්, හිට්ලර්ගේ නොනවතින මිලිටරිකරණය සහ ආක්‍රමණශීලී ව්‍යාපාරය ජර්මානු අධිරාජ්‍යවාදයේ අත්‍යවශ්‍යතාවයන් සහ, ඉතිහාසඥ ටිම් මේසන් සඳහන් කර ඇති පරිදි, රට තුළ “බිඳවැටීම සහ අවුල් සහගත තත්ත්වය” වළක්වා ගැනීමේ උත්සාහය යන දෙකම විසින් මෙහෙයවනු ලැබීය.

ට්‍රම්ප් පරිපාලනයේ ක්‍රියාමාර්ග මගින් ඊට සමාන පීඩන පිළිබිඹු වේ. 2026 මුල් මාස දෙක තුළ ආධිපත්‍යය දැරූ ගැටළු සලකා බලන්න. ජනවාරි සහ පෙබරවාරි මාසවලදී, පසුගිය වසරේ දැවැන්ත “නෝ කිංග්ස්” (රජුන් එපා!) පෙළපාලිවලින් පසුව ඇති වූ සමාජ විරෝධතා රැල්ලකින් එක්සත් ජනපදය සෙලවී ගියේය. ප්‍රේරකය වූයේ මිනියාපොලිස්-ශාන්ත පෝල් වෙත ෆෙඩරල් ආගමන (ICE) නියෝජිතයන් 3,000 ක් පමණ යෙදවීම සහ ජනවාරි 7 වන දින ICE නියෝජිතයෙකු විසින් රෙනී නිකොල් ගුඩ්ව වෙඩි තබා ඝාතනය කිරීමයි. ජනවාරි 23 වන දින, මිනියාපොලිස් හි දස දහස් ගණනක් ජනයා, -30°F ක සීතලට මුහුණ දෙමින් විරෝධතා පෙළපාළි ගියහ. එහිදී, වෘත්තීය සමිති යාන්ත්‍රණයෙන් හෝ ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයෙන් නොව, පහළින් [සාමාන්‍ය කම්කරුවන්ගෙන්] මහා වැඩ වර්ජනයක් සඳහා වැඩෙන ඉල්ලීම් මතු විය.

ඊට, ට්‍රම්ප් පරිපාලනයේ සහ එහි ICE සහ රේගු සහ දේශසීමා ආරක්ෂණ (CBP) හි ගෙස්ටාපෝ නියෝජිතයින්ගේ ප්‍රතිචාරය වූයේ ඇලෙක්ස් ප්‍රෙට්ටි ඝාතනය කිරීමයි. රට පුරා විරෝධතා පැතිර ගිය අතර, උසස් පාසල් සිසුන්ගේ රට පුරා විරෝධතා රැල්ලක් ඇති විය. එක් ගණන් ගැනීමකට අනුව, 2026 දී පමණක්, ප්‍රාන්ත 48 ක් සහ කොලොම්බියා දිස්ත්‍රික්කයේ පාසල් දිස්ත්‍රික්ක 236 ක විරෝධතා 334 ක් පැවැත්විණි.

ඒ සමඟම, කම්කරු පන්තිය තුළ සැලකිය යුතු වැඩ වර්ජන ව්‍යාපාරයක් වර්ධනය වෙමින් පැවති අතර, එය පාලනය කිරීමට වෘත්තීය සමිති යාන්ත්‍රණය උමතු ලෙස කටයුතු කළේය. නිව් යෝර්ක් නගරයේ, හෙදියන් 15,000 ක් මාසයකට වැඩි කාලයක් වැඩ වර්ජනයක නිරත විය. 2026 ජනවාරි මස 26 වන දින, කයිසර් පර්මෙන්ටේ හි හෙදියන් සහ සෞඛ්‍ය සේවකයින් 31,000 ක් ඇමරිකානු ඉතිහාසයේ විශාලතම සෞඛ්‍ය සේවා වැඩවර්ජනවලින් එකක් වන කැලිෆෝනියාවේ සහ හවායි හි විවෘත වැඩ වර්ජනයකට සහභාගි විය. පෙබරවාරි 9 වන දින, සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ ගුරුවරුන් 6,400 ක් වැඩි වැටුප් සහ ප්‍රමාණවත් පාසල් අරමුදල් ඉල්ලා වැඩ වර්ජනය කළහ.

සමාජ විරෝධතා සහ වැඩ වර්ජන ආදී ක්‍රියාමාර්ග පුපුරා යාම, දශක ගණනාවක් තිස්සේ දැවැන්ත සමාජ අසමානතාවයේ සහ කතිපයාධිකාරයක් අත පෙර නොවූ විරූ ධන සංකේන්ද්‍රණයක ප්‍රතිවිපාක ප්‍රකාශ කරයි. පාලක පන්තිය ලේ වැකි රැකියා කප්පාදුවක් සිදු කරමින් සිටින අතර, පහත වැටෙන ජීවන තත්වයන් සහ ගැඹුරු වන අනාරක්ෂිත භාවය කම්කරුවන් විසින් පිළිගත යුතු යැයි ඉල්ලා සිටී. එක්සත් ජනපදය රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික ණය දැවැන්ත හා තිරසාර නොවන ලෙස ප්‍රසාරණය වීමකට සහ ඩොලරයේ ගෝලීය සංචිත තත්වයට එල්ල වන තර්ජනවලට සහ වැටුප් ගිල දමමින් පවතින උද්ධමනකාරී පීඩනයන්ට මුහුණ දී සිටී.

වරදකරු කරනු ලැබූ අපරාධකරුවෙකු  විසින් මෙහෙයවන ලද ට්‍රම්ප් පරිපාලනය, ජනගහනයේ වර්ධනය වන කොටස් විසින් වෛර කරනු ලැබේ. ජනවාරි අග දී සිදු කරන ලද පිව් පර්යේෂණ මධ්‍යස්ථානයේ (Pew Research Cente) සමීක්ෂණයකින් ට්‍රම්ප්ගේ මහජන ප්‍රසාදයේ ශ්‍රේණිගත කිරීම සියයට 37 ක් පමණක් වූ අතර ඇමරිකානුවන්ගෙන් සියයට 50 ක් කියා සිටියේ ඔහුගේ පරිපාලනයේ ක්‍රියාමාර්ග ඔවුන් අපේක්ෂා කළ ප්‍රමාණයට වඩා නරක බවයි. ට්‍රම්ප් දැන් මුළු වසරක්ම මහජන ප්‍රසාදයේ ශුද්ධ සෘණ ශ්‍රේණිගත කිරීමක් සමඟ ගත කර ඇත.

ජෙෆ්රි එප්ස්ටයින් ලිපිගොනු වලින් මිලියන ගණනක් ලේඛන නිකුත් කිරීම ට්‍රම්ප්ගේ දූෂිතභාවය පිළිබඳ තවත් සාක්ෂි සපයා ඇතිවා පමණක් නොව, ඇමරිකානු පාලක පන්තියේ සහ පක්ෂ දෙකෙහිම එහි දේශපාලන නියෝජිතයින්ගේ සදාචාරාත්මක කුණුවීම ද හෙළිදරව් කර තිබේ. යුද්ධය හරහා “මාතෘකාව වෙනස් කිරීමට” උත්සාහ කිරීමේදී, ට්‍රම්ප් ක්‍රියා කරන්නේ ධනේශ්වර කතිපයාධිකාරයේ නියෝජිතයා ලෙස ය.

ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය ට්‍රම්ප් පරිපාලනයේ ප්‍රතිපත්ති සහ අපරාධවලට ගැඹුරින් සම්බන්ධ වී සිටී. ඔවුන් ව්‍යාජ විපක්ෂයකි. ඔවුන් ඉරානයට එරෙහි යුද්ධයට සහ එහි රජය පෙරලා දැමීමට සහාය දක්වයි. යුද ධාවනය වේගවත් වන විට, දැවැන්ත මිලිටරි වියදම් පියවරයන් සම්මත කර ගැනීම සහතික කිරීමට ඩිමොක්‍රටික් නායකයෝ කටයුතු කළහ. ICE මර්දනය සහ දේශපාලන ප්‍රචණ්ඩත්වයට එරෙහිව විරෝධතා පැනනැඟුණු විට, ඩිමොක්‍රටික් නිලධාරීහු ට්‍රම්ප් සමඟ එකඟතාවයකට පැමිණියහ.

ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයේ සහයෝගීතා උන්මාදයට නිව්යෝර්ක් නගරාධිපති සහ ඇමරිකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජවාදීන්ගේ සාමාජික සොහ්රාන් මම්දානි ද ඇතුළත් වේ. යුද්ධයට පෙර මාස කිහිපය තුළ ට්‍රම්ප් හමුවූ ඔහු , බෝම්බ ප්‍රහාරය ආරම්භ වීමට දින දෙකකට පෙර එක් වරක් ඇතුළුව දෙවරක් හමුවිය. 

ට්‍රම්ප්ට මාතෘකාව වෙනස් කිරීමට අවශ්‍යව ඇත. මාධ්‍යයට මාතෘකාව වෙනස් කිරීමට අවශ්‍යව ඇත.  ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයට ද මාතෘකාව වෙනස් කිරීමට අවශ්‍යව ඇත. නමුත් යුද්ධය අභ්‍යන්තර අර්බුද අඩු කිරීමට වඩා ඒවා තීව්‍ර කරමින් පවතී. ඉරානයට එරෙහි යුද්ධය ආරම්භයේ සිටම විශාල ලෙස ජනප්‍රියත්වයෙන් තොරය. යුද්ධයේ ආර්ථික ප්‍රතිවිපාක ක්ෂණික හා දරුණු වී ඇති අතර, ඉහළ යන තෙල් මිල ද ඊට ඇතුළත් ය. ගැටුමේ මුල් දින හය තුළ පමණක් වැය කරන ලද ඩොලර් බිලියන 11.3, සමාජ වැඩසටහන් වලට ගෙවනු ලබන සමාජ සම්පත් දැවැන්ත ලෙස යුද්ධයට හරවා යැවීමක් නියෝජනය කරයි. යුද්ධය පුළුල් වන විට සහ මරණ සංඛ්‍යාව වැඩි වන විට විරුද්ධත්වය වර්ධනය වනු ඇත.

2003 දී ඉරාක යුද්ධය ආරම්භයේදී ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය මෙසේ ලිවීය:

“ආරම්භ වී ඇති ගැටුමේ ආරම්භක අවධීන්හි ප්‍රතිඵලය කුමක් වුවත්, ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයට ව්‍යසනය මුනගැසෙනු ඇත. එයට ලෝකය ජය ගත නොහැක. එයට මැද පෙරදිග ජනතාව මත යටත් විජිත විලංගු නැවත පැටවිය නොහැක. යුද්ධයේ මාධ්‍යය හරහා එහි අභ්‍යන්තර රෝග සඳහා ශක්‍ය විසඳුමක් සොයා ගැනීමට එයට නොහැකි වනු ඇත. ඒ වෙනුවට, යුද්ධයෙන් ජනනය වන අනපේක්ෂිත දුෂ්කරතා සහ නැගී එන ප්‍රතිරෝධය ඇමරිකානු සමාජයේ සියලු අභ්‍යන්තර ප්‍රතිවිරෝධතා තීව්‍ර කරනු ඇත.”

එම සටහන ලියා දශක දෙකකට වැඩි කාලයක් තුළ, ඇමරිකානු සමාජයේ “අභ්‍යන්තර රෝග” ඉස්මත්තට පැමිණ ඇත. ධවල මන්දිරයේ මැර කල්ලි නායකයා වන ට්‍රම්ප්ම මෙම යථාර්ථයේ නිෂ්පාදනයක් සහ පුද්ගලාරෝපණයකි. ඉරානයට එරෙහි යුද්ධය, එහි සියලු කුරිරු අපරාධකාරීත්වය මෙන්ම එය ක්‍රියාත්මක කරන ආණ්ඩුවද හරහා, විනාශය කරා වේගයෙන් ගමන් කරන ධනේශ්වර කතිපයාධිකාරීත්වයක් සහ සියලු දේශපාලන සුජාතභාවය අවසන් කරන සමාජ පිළිවෙලක් හෙළිදරව් කරයි.

අර්බුදයේ පරිමාණය රජයේ වඩ වඩාත් නොසැලකිලිමත් ක්‍රියාමාර්ගවලට හේතු වේ. මිනියාපොලිස් හි ඇමරිකානු පුරවැසියන් ඝාතනය කිරීමේදී ප්‍රකාශ වූ ඒකාධිපතිත්වය සඳහා වූ කුමන්ත්‍රණය දිගටම පවතී. ඉරානය සම්බන්ධයෙන් පරිපාලනය ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ “කිසිවක් මේසයෙන් පිටත නැත” යනුවෙනි–ලෝකයේ විශාලතම න්‍යෂ්ටික අවි ගබඩාවක් ඇති රජයකින් පිටවන වාක්‍ය ඛණ්ඩයක් එහි වචනාර්ථයෙන්ම  ගත යුතුය.

නමුත් යුද්ධය සහ ඒකාධිපතිත්වය විසින් ඇති කරන එම ප්‍රතිවිරෝධතාම පන්ති ගැටුම් ද තීව්‍ර කරයි. යුද්ධය 2026 මුල් මාසවල පුපුරා ගිය අරගලවල අන්තර්ගතය වෙනස් නොකරයි. එය ඒවාට වැඩි හදිසි බවක් ලබා දෙයි. කොලරාඩෝ හි ග්‍රීලි හි JBS කම්හලෙන් දැන් ආරම්භ වන වැඩ වර්ජනය කම්කරු පන්තිය තුළ විරුද්ධත්වය ගැඹුරු වෙමින් හා පුළුල් වෙමින් පවතින බවට බලගතු ඇඟවීමකි.

අවශ්‍ය වන්නේ වැටුප්, සූරාකෑම, අසමානතාවය  සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කිරීම පිළිබඳ මෙම අරගල, ඒකාධිපතිත්වයට එරෙහි සටන සහ උත්සන්න වන හා විනාශකාරී යුද්ධයට එරෙහි විරෝධය සමඟ ඒකාබද්ධ කිරීමයි.

මෙය, ක්‍රමානුකූලව වැඩ වර්ජන හුදකලා කිරීමට, විරුද්ධත්වය මර්දනය කිරීමට සහ රාජ්‍යයේ සහ සංගතවල අවශ්‍යතාවලට කම්කරුවන් යටත් කිරීමට කටයුතු කරන ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය, ආයතනික මාධ්‍ය හෝ වෘත්තීය සමිති යාන්ත්‍රණය හරහා කළ නොහැකිය. ඒ සඳහා නිලධාරිවාදයේ ග්‍රහණයෙන් මිදීම සහ කලාප සහ දේශසීමා හරහා සම්බන්ධ වී ඇති සෑම වැඩබිමකම සහ කර්මාන්තයකම ක්‍රියාකාරී කමිටු ගොඩනැගීම අවශ්‍ය වේ.

කම්කරු පන්තියේ මෙම ස්වාධීන බලය සංවිධානය කිරීමේ මාධ්‍යයක් ලෙස, කම්කරු ක්‍රියාකාරී කමිටු වළ ජාත්‍යන්තර කම්කරු සන්ධානය (IWA-RFC) පුළුල් කිරීම සඳහා සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය කැඳවුම් කර සිටී. යුද්ධයට එරෙහි සටන එය නිපදවන ධනේශ්වර ක්‍රමයට එරෙහි සටනෙන් වෙන් කළ නොහැකිය. විකල්පය වන්නේ ම්ලේච්ඡත්වය ( යුද්ධය, මර්දනය සහ සමාජ විනාශය) හෝ සමාජවාදයයි: එනම්, බලය ලබා ගැනීමට, යුද යන්ත්‍රය විසුරුවා හැරීමට, කතිපයාධිකාරී පාලනය අවසන් කිරීමට සහ පුද්ගලික ලාභය නොව මානව අවශ්‍යතාවයේ පදනම මත ආර්ථික ජීවිතය ප්‍රතිසංවිධානය කිරීමට කම්කරු පන්තියේ දේශපාලන බලමුලු ගැන්වීම සිදු කළ යුතුව පවතී.

ඉරානයට එරෙහි යුද්ධය පන්ති අරගලය තීව්‍ර කරනු ඇත Read More »

IMG 0763

ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ සමූලඝාතක යුද්ධය මැද ඉරානය සිදු කරන ආත්මාරක්ෂක ප්‍රහාර එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය හෙළා දකී

ජෝර්දාන් ෂිල්ටන් විසිනි.

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 මාර්තු 12 වන දින ‘United Nations condemns Iran’s self-defence strikes amid American imperialism’s war of extermination යන හිසින් පළවූ ජෝර්දාන් ෂිල්ටන් විසින් ලියන ලද ඉදිරිදර්ශන ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

Image Not Found
එක්සත් ජාතීන්ගේ මහලේකම් ඇන්ටෝනියෝ ගුටරෙස්, 2025 සැප්තැම්බර් 22 වන සඳුදා ඉහළ මට්ටමේ සතිය ආරම්භයේදී එක්සත් ජාතීන්ගේ මූලස්ථානයේදී UNGA හි 80 වන සැසිවාරය අමතයි [AP ඡායාරූපය/ඇන්ජලිනා කට්සානිස්]

පසුගිය බදාදා දින, එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක කවුන්සිලය  (UNSC) විසින් 2817 (2026) යෝජනාව සම්මත කිරීමත් සමඟ ඉරානයට එරෙහි එක්සත් ජනපද-ඊශ්‍රායල යුද්ධය ස්ඵල ලෙස අනුමත කරන ලදී. මෙහිදී, මෙම යෝජනාව ගල්ෆ් රාජ්‍යයන්ට එරෙහිව ඉරානය එල්ල කළ පළිගැනීමේ ප්‍රහාර “දැඩි ලෙස හෙළා දකින” අතර, ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදය සහ එහි ඊශ්‍රායල සහචරයා විසින් මිලියන 90 ක ජනතාවක් වෙසෙන රටට (ඉරානයට) සති දෙකකට ආසන්න කාලයක් බෝම්බ හෙලීම ගැන කිසිවක් නොකියයි.

යෝජනාවේ කඩතුරාව නම්, බහරේනය, කුවේට්, ඕමානය, කටාර්, සෞදි අරාබිය, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය සහ ජෝර්දානය යන රටවල් හතට එරෙහිව පළිගැනීමේ ප්‍රහාර දියත් කළ බවයි. නමුත් මෙම රටවල් හතම–බහරේනයේ පස්වන බලඇණියේ මූලස්ථානයේ සිට කටාර්හි අල් උඩෙයිඩ් ගුවන් කඳවුර සිට  එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ අල් ධෆ්රා දක්වා–එක්සත් ජනපද හමුදා ඉරානයට එරෙහිව යුද්ධය දියත් කිරීම සඳහා ක්‍රියාකාරීව භාවිතා කරනු ලබන සත්කාරක හමුදා  කඳවුරු සඳහා පහසුකම් සපයයි.  මෙම රාජ්‍යයන් මධ්‍යස්ථ නරඹන්නන් නොවේ. ඔවුන් ඇත්ත වශයෙන්ම සටන් වැදි රාජ්‍යයන්ය. ඔවුන්ගේ භූමි ප්‍රදේශවලට ඉරාන ප්‍රහාර එල්ල කර ඇත්තේ ආත්මාරක්ෂාව සඳහා වන අතර සිවිල් වැසියන් 11 ක් පමණ මරණයට පත්ව ඇත. එක්සත් ජනපදය සහ ඊශ්‍රායලය විසින් ඉරානයේ පමණක් පුද්ගලයින් 1,300 කට වැඩි පිරිසක් මරා දමා ඇත.

ෆැසිස්ට්වාදී ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් එක්සත් ජනපදය පෙබරවාරි 28 වන දින ඓතිහාසිකව පීඩිත රටක් වන ඉරානයට එරෙහිව ප්‍රකෝප නොකෙරුණු ආක්‍රමණශීලී යුද්ධයක් දියත් කළ බව යෝජනාවේ සඳහන් නොවීය. තම සියොන්වාදී සගයාගේ  බලගතු සහාය ඇතිව, වොෂින්ටනය පැය කිහිපයක් ඇතුළත උත්තරීතර නායක අයතුල්ලා කමේනි සහ පැහැදිලිවම ස්වෛරී රාජ්‍යයක ප්‍රමුඛ දේශපාලන හා හමුදා නිලධාරීන් දුසිම් ගනනක් ඉලක්ක කර ගනිමින් ඝාතන සිදු කළේය. 

කාපට් බෝම්බ ප්‍රහාරවල සති දෙකකටත් අඩු කාලයක් තුළ, ඇමරිකානු සහ ඊශ්‍රායල මිසයිල මගින් ඉරාන සිවිල් වැසියන් දහස් ගණනක් ඝාතනය කරනු ලැබ ඇත. ඉන් එක් ප්‍රහාරයකින් ගැහැණු ළමයින් 160 කට වැඩි පිරිසක් ඝාතනය විය. මෙම යුද අපරාධකරුවන් විසින් රෝහල් සහ පාසල් දුසිම් ගණනකට පහර දී, බලශක්ති සැපයුම් කඩාකප්පල් කිරීමට සහ තෙල් පිරිපහදු විනාශ කිරීමෙන් පරිසරය විෂ කිරීමට උත්සාහ කර ඇත. මින් ඉරානයේ සහ ලෙබනනයේ මිලියන සංඛ්‍යාත ජනතාවට තම නිවෙස්වලින් පලා යාමට බල කර ඇත. එහිදී සියොන්වාදී තන්ත්‍රය ගුවන් හා භූමි මෙහෙයුම් ද සිදු කරනු ලැබ ඇත. මේ කිසිවක් එතරම් දුරට සඳහනක් කළ යුතු එවා ලෙස ගණන් ගෙන නැත.

යෝජනාව එයට විපක්ෂව ඡන්ද 0ක් ද, පක්ෂව ඡන්ද 13ක් ද ලැබිමෙන් සම්මත විය. එක්සත් ජාතීන්ගේ නියෝජිතයෝ ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ යුද අරමුණු සරලව පිටපත් කර ඇති ආකාරයක් දක්වන යෝජනාව සම්මත කිරීම නිවේදනය කරන මාධ්‍ය නිවේදනයේ මෙසේ සඳහන් විය: “එය නේවාසික ප්‍රදේශ සහ සිවිල් වස්තූන්ට එරෙහිව ඉරානයේ ප්‍රහාර විශේෂයෙන් හෙළා දකින අතර ඒවා වහාම නතර කරන ලෙස ඉල්ලා සිටී–එසේම ටෙහෙරානය සමුද්‍ර වෙළඳාමට ඇඟිලි ගැසීම අරමුණු කරගත් එහි තර්ජන, ප්‍රකෝප කිරීම් සහ කලාපය පුරා ප්‍රොක්සි කණ්‌ඩායම්වලට දෙන සහාය ද  නතර කරන ලෙස ඉල්ලා සිටී.”

මෙම  සාහසික ලේඛනයට පක්ෂව ඡන්දය දුන් රටවල් අතරට ස්ථිර සාමාජිකයන් වන බ්‍රිතාන්‍යය, ප්‍රංශය සහ එක්සත් ජනපදය මෙන්ම ස්ථිර නොවන සාමාජිකයන් වන බහරේන්, කොංගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජය, ඩෙන්මාර්කය, ග්‍රීසිය, ලැට්වියාව, ලයිබීරියාව, පකිස්ථානය, පැනමාව සහ සෝමාලියාව ඇතුළත් විය.

විශේෂයෙන් වැදගත් වන්නේ එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක මණ්ඩලයේ ස්ථිර සාමාජිකයන් වන සහ එම නිසා යෝජනාවට නිෂේධ බලය යෙදිය හැකි ස්ථානයක සිටින රුසියාව සහ චීනය, ඡන්දය දීමෙන් වැළකී සිටීමින්, එය සම්මත කිරීමට ඉඩ දීමයි. එසේ කිරීමෙන්, ඔවුහු ඉරානයට එරෙහි සමූලඝාතන යුද්ධය සඳහා ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයට දේශපාලනික සහාය ලබා දුන්හ. කාලකණ්නි ලෙස මුහුණ බේරා ගැනීමේ කටයුත්තක් ලෙස, රුසියාව දෙවන යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළ අතර එය කිසි විටෙකත් සම්මත නොවන බව ඔවුන් දැන සිටියේය. එම යෝජනාව යුද්ධය අවසන් කර රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික විසඳුමක් ඉල්ලා සිටියේය. ස්ථීර සාමාජිකයින් 15 දෙනාගෙන් හතර දෙනෙකු පමණක් එයට සහාය දැක්වීය.

මෙම ශෝචනීය ක්‍රියාකාරිත්වය ගලා එන්නේ මෙම ධනේශ්වර පාලන තන්ත්‍ර දෙකෙහි සමාජ ස්වභාවය සහ අවශ්‍යතා මගිනි. නේටෝව ක්‍රමානුකූලව රට වටලෑම සහ යුක්රේනයේ රුසියාවට එරෙහිව එක්සත් ජනපද-නේටෝ යුධ ප්‍රකෝප කිරීම නොතකා, රුසියානු ජනාධිපති ව්ලැඩිමීර් පුටින් තවමත් විශ්වාස කරන්නේ, රුසියානු කතිපයාධිකාරයට තමන්ගේම කම්කරු පන්තිය සූරාකෑමට සහ බලපෑම් ක්ෂේත්‍රයක් පාලනය කිරීමට ඇති “අයිතිය” පිළිගන්නා වොෂින්ටනය සමඟ සම්මුතියක් ඇති කර ගත හැකි බවයි.

ඉරානය විනාශ කිරීමට සහ එහි සම්පත් කොල්ලකෑමට වොෂින්ටනයට සහාය දීමෙන්, අධිරාජ්‍යවාදය සමඟ “සාමකාමී සහජීවනය” යන පැරණි ස්ටැලින්වාදී මන්ත්‍රය මත ක්‍රියාත්මක වන ක්‍රෙම්ලිනය, යුක්රේනය සහ එක්සත් ජනපද ආයෝජන පිළිබඳව ට්‍රම්ප් සමඟ සම්මුතියකට එළැඹීමට හැකි වේ යැයි බලාපොරොත්තු වේ.

ෂී ජින්පින්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් චීන රජය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ආසන්නතම කාලය තුළ ප්‍රධාන සලකා බැලීමක් වන්නේ මෙම මස අවසානයේ ට්‍රම්ප් බීජිං වෙත පැමිණීමට නියමිත සංචාරයයි. චීන ධනවාදය ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සමඟ ආර්ථික පිළිවෙළකට එළඹීමේ අපේක්ෂාව පවත්වා ගැනීම සඳහා, මෙම ස්ටැලින්වාදී තන්ත්‍රය විසින් එහි ප්‍රකට සගයා වන ඉරානයේ වියදමින් යුද අපරාධකරු ට්‍රම්ප්ට රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ජයග්‍රහණයක් ලබා දීමට බොහෝ සෙයින් කැමැත්තෙන් සිටී. 

නමුත් බීජිං සහ මොස්කව්හි පාලක කල්ලි විසින් බෙදා ගන්නා මෙම මනඃකල්පිතයන් ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ අත්‍යවශ්‍යතාවයන් සමඟ නොගැලපේ. ප්‍රධාන බලවතුන් අතර ලෝකය සහ එහි සම්පත් වල නව බෙදීමක් හොඳින් සිදුවෙමින් පවතී. එහෙයින්, එක්සත් ජනපදය එහි ආධිපත්‍යවාදී තත්වයට කිසිදු අභියෝගයක් සාමකාමීව පිළිගැනීමට සූදානම් නැත. ඊට පටහැනිව, වොෂින්ටනය බීජිං සහ මොස්කව් වෙත පණිවිඩයක් යවමින් සැලකර සිටින්නේ ඔවුන් ඊළඟට පහර කෑමේ ලැයිස්තුවේ සිටින බවයි.

දශක තුනකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ, ලේ වැකි ආක්‍රමණශීලී යුද්ධ මාලාවක් තුළ එහි තවමත් අතිමහත් මිලිටරි ආධිපත්‍යය යෙදවීමෙන් එහි වේගවත් වන ආර්ථික පරිහානියට වන්දි ගැනීමට වොෂින්ටනය උත්සාහ කර ඇත. මෙම වැඩ පිළිවෙළ දිගටම කරගෙන යමින්, ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ ඉරාන යුද්ධය ප්‍රථමයෙන්ම අරමුණු කරන්නේ ආසියාව සහ යුරෝපය අතර වෙළඳ මාර්ග සඳහා උපායමාර්ගිකව පිහිටා ඇති ප්‍රධාන බලශක්ති අපනයන කලාපයක් වන මැද පෙරදිග පුරා එක්සත් ජනපද ආධිපත්‍යයට ඇති ප්‍රධාන කලාපීය බාධකය ඉවත් කිරීමයි.

කෙසේ වෙතත්, යුද්ධයේ වඩාත් මූලික ඉලක්කය වන්නේ රුසියාව සහ චීනය තවදුරටත් උපායමාර්ගිකව සහ ආර්ථික වශයෙන් හුදකලා කිරීමයි. විශේෂයෙන් චීනය ලාභ ඉරාන තෙල් ආනයන මත සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයකට රඳා පවතී. වොෂින්ටනය වෙනිසියුලානු ජනාධිපති නිකොලස් මධුරෝ පැහැරගෙන ගොස් කැරකස්හි කීකරු රූකඩ ආණ්ඩුවක් ස්ථාපිත කිරීමෙන් මාස දෙකකටත් අඩු කාලයකට පසුව යුද්ධය ආරම්භ විය. එය ( වෙනිසියුලාව) 2026 ජනවාරි දක්වා චීනයට තවත් ප්‍රධාන තෙල් අපනයනකරුවෙකු වූ අතර දැන් ඇමරිකානු බලශක්ති සමාගම්වල බලකොටුවක් බවට පත්වෙමින් තිබේ.

දෙවන ලෝක යුද්ධයේ භීෂණයෙන් පසු ජාත්‍යන්තර නීතිය සහ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවය මගින් පනවා ඇති ඉතිරි සීමා කිරීම් අද සියලුම අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන් පසෙකට දමා ඇත. ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය වසර දෙකකට පෙර පැහැදිලි කළ පරිදි, “ශිෂ්ටාචාරය ම්ලේච්ඡත්වයෙන් වෙන් කරන සියලුම ‘රතු රේඛා’ මකා දමමින් සිටී”. බදාදා ඡන්දයෙන් දැන් 2817 යෝජනාවට සම අනුග්‍රහය දැක්වීම හරහා ආණ්ඩු 140 කට අධික සංඛ්‍යාවක අනුමැතිය මෙම ඉරානයට එරෙහි සමූලඝාතන යුද්ධයට ලැබී ඇත. එයට පෙරාතුව, ගාසා තීරයේ පලස්තීනුවන්ට එරෙහි අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ සහාය ඇතිව සිදු කරන ලද ජන සංහාරය සිදු විය. මෙම සංහාරයට උතුරු ඇමරිකාවේ සහ යුරෝපයේ අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන්ගේ සහාය ලැබුණු අතර, ඔවුහු සියොන්වාදී ඝාතකයන්ට ආයුධ සැපයුවා පමණක් නොව, රට තුළ ජන සංහාරයට එරෙහි සියලු ආකාරයේ විරුද්ධත්වයන් ක්‍රමානුකූලව මර්දනය කළහ.

ලෝකයේ බලවත්ම අධිරාජ්‍යවාදී රාජ්‍යයේ ප්‍රධානියා වන ට්‍රම්ප්, අධිරාජ්‍යවාදී ම්ලේච්ඡත්වයට වඩාත්ම විකාර සහගත සහ පිළිකුල් සහගත ප්‍රකාශනයක් ලබා දෙයි. විදේශයන්හි ඔහුගේ ආක්‍රමණශීලී යුද්ධ රට තුළ ෆැසිස්ට් ආඥාදායකත්වයක් ස්ථාපිත කිරීමේ ඔහුගේ මෙහෙයුම සමඟ අත්වැල් බැඳගනී.

නමුත් පාලක පන්තියේ ගමන් දිශාව සෑම තැනකම එක හා සමානයි. මේ සතියේ යුරෝපීය කොමිසමේ සභාපති උර්සුලා වොන් ඩර් ලේන් සිය කතාවකදී ප්‍රකාශ කළේ, “යුරෝපයට තවදුරටත් පැරණි ලෝක පිළිවෙළට, ගෙවී ගිය සහ යළි නොඑන ලෝකයකට භාරකරුවෙකු විය නොහැක”. ප්‍රංශ ජනාධිපති එමානුවෙල් මැක්‍රොන් තම රටේ න්‍යෂ්ටික අවි ගබඩාව පුළුල් කරමින් මහාද්වීපය පුරා අවි ස්ථානගත කිරීමට පොරොන්දු වෙමින් සිටී. ජර්මනියේ පාලක ප්‍රභූව එහි මිලිටරිය සඳහා යුරෝ ට්‍රිලියන 1 ක් වියදම් කරමින් ලෝක බලය සඳහා තවත් අල්ලා ගැනීමක් සූදානම් කරමින් සිටී. මෙම යුද අයවැයවල සම්පූර්ණ බර කම්කරු පන්තිය මත පැටවීම සඳහා, මහාද්වීපය පුරා පාලක ප්‍රභූන් අන්ත දක්ෂිණාංශික පක්ෂවලට බලය ලබා ගැනීමට මග පාදමින් සිටී. 

තරඟකාරී ජාතික රාජ්‍යයන් අතර සබඳතා නැවත සමතුලිත කිරීමෙන් දක්ෂ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවය සහ “බහුධ්‍රැව” ධනේශ්වර සංවර්ධනයක් මගින් අධිරාජ්‍යවාදී ලෝක යුද්ධය වළක්වා ගත හැකි බවට වන මොස්කව් සහ බීජිංහි රජයේ නිලධාරීන්ගේ විශ්වාසය මායාවකි.

වසර 30 කට පෙර, ප්‍රමුඛ ස්ටැලින්වාදී නිලධරයෝ, සෝවියට් සංගමය විසුරුවා හැර ධනවාදය නැවත ස්ථාපිත  කළහොත්, අධිරාජ්‍යවාදීන් තමන්ව මහා බලවතුන්ගේ කවයට සහ ලෝක ධනවාදී වෙළඳපොළට සාදරයෙන් පිළිගනු ලබන බවට තමන්ටම ඒත්තු ගන්වා ගත්හ.එදා මෙන්ම අදත්, ධනේශ්වර සංවර්ධනය සඳහා වූ ඔවුන්ගේ ජාතික යෝජනා ක්‍රම, ගෝලීයකරණය වූ ආර්ථිකය සහ ලෝකය ජාතික රාජ්‍යයන් ලෙස බෙදී තිබීමේ ලෝක ධනවාදයේ වෛෂයික ප්‍රතිවිරෝධතාව සමඟ ගැටේ. මහා බලවතුන් තුන්වන ලෝක යුද්ධයකට තල්ලු කරන ප්‍රතිවිරෝධතාවය මෙයයි. 

ලියොන් ට්‍රොට්ස්කි 1930 ගණන්වල ධනේශ්වර බිඳවැටීමේ පෙර කාල පරිච්ඡේදයකදී මෙම ආස්ථානයන් පිළිබඳව ආමන්ත්‍රණය කළේය. අධිරාජ්‍යවාදී බලවතුන් දෙවන ලෝක යුද්ධය කරා වේගයෙන් දිව යත්ම, සෝවියට් සංගමයේ ස්ටැලින්වාදී නිලධරය ලෝක සමාජවාදී විප්ලවයේ වැඩසටහනේ ඉතිරිව තිබූ සියලු ආකාරයේ අවශේෂයන් බිඳ දමා, කොමින්ටර්න්ය ( 3න් වන ජාත්‍යන්තරය) ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියේ ප්‍රධාන කඩාකප්පල් කරන්නා සහ පාවා දෙන්නා බවට පත් කළේය. නිලධරයේ වරප්‍රසාදිත ස්ථානය ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා ජාතීන්ගේ සංගමය හරහා අධිරාජ්‍යවාදීන් සමඟ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා ගොඩනඟා ගැනීම කෙරෙහි සෝවියට් සංගමයේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය යොමු කළේය.

ට්‍රොට්ස්කි 1936 දී අධිරාජ්‍යවාදී රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවය පිළිබඳ ප්‍රබන්ධය කටුක විවේචනයට ලක් කරමින් මෙසේ ලිවීය: “පවතින තත්ත්වය ආරක්ෂා කිරීමේදී ලීගය ‘සාමයේ’ සංවිධානයක් නොව, මානව වර්ගයාගේ අතිමහත් බහුතරය කෙරෙහි අධිරාජ්‍යවාදී සුළුතරයේ ප්‍රචණ්ඩත්වයේ සංවිධානයකි. මෙම ‘පිළිවෙළ, පවත්වා ගත හැක්කේ, අද යටත් විජිතවල සහ හෙට මහා බලවතුන් අතර, අඛණ්ඩ කුඩා හා විශාල යුද්ධවල ආධාරයෙන් පමණි .”

අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධය නැවැත්වීමට ඇති එකම පදනම ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තිය විප්ලවවාදී සමාජවාදී වැඩපිළිවෙලක් මත බලමුලු ගැන්වීමයි. ඉරානයට එරෙහි යුද්ධය නැවැත්වීම පිළිබඳ ඉරිදා ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ ජාත්‍යන්තර ඔන්ලයින් රැස්වීමේදී (webinar) ඩේවිඩ් නෝර්ත් අවධාරණය කළ පරිදි, සමාජවාදීන් “යුද සිතියම අනුගමනය නොකළ යුතුය, නමුත් පන්ති අරගලයේ සිතියම අනුගමනය කළ යුතුය.”

මෙම දිශානතියේ හදිසිභාවය UNSC ඡන්දයෙන් පැහැදිලි වේ. ඉරාන ජනතාව ඝාතනය කිරීම සහ කලාපය පුරා තවත් මිලියන ගණනකගේ ජීවිත අවදානමට ලක් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ලෝකයේ කිසිදු රජයක් අතර ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් විරෝධයක් නොමැත. නමුත්, ලොව පුරා කම්කරුවන් අතර  මෙම යුද්ධයට වන විරෝධය දැනටමත් ශක්තිමත් වන අතර යුද්ධයේ ආර්ථික ප්‍රතිවිපාක ඉදිරියේ දී ක්‍රියාත්මක වන විට එය තවත් උත්සන්න වනු ඇත. හතරවන ජාත්‍යන්තරයේ ජාත්‍යන්තර කමිටුව සහ එහි සමාජවාදී සමානතා පක්ෂ ඉදිරියේ ඇති කර්තව්‍යය වන්නේ අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධයේ මූල හේතුව වන ධනවාදය පෙරලා දැමීම සඳහා මෙම වර්ධනය වන ව්‍යාපාරය සමාජවාදී වැඩපිළිවෙලකින් සන්නද්ධ කිරීමයි.

ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ සමූලඝාතක යුද්ධය මැද ඉරානය සිදු කරන ආත්මාරක්ෂක ප්‍රහාර එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය හෙළා දකී Read More »

IMG 0756

Weekly Political Report — Week Ending 14 March 2026

This political report for the week of March 8-14, 2026, is compiled based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS).

I. Imperialism and War: The US-Israeli Assault on Iran Enters Its Third Week

The dominant political fact of the week was the accelerating and catastrophic escalation of the illegal US-Israeli war against Iran, now in its second and third week. The situation compels the sharpest analysis: this is not a limited military operation but the most dangerous eruption of imperialist aggression since the Second World War.

Image Not Found
The aircraft carrier USS Dwight D. Eisenhower and the fast combat support ship USNS Supply transit the Strait of Hormuz, Dec. 14, 2023. [Photo: Navy Petty Officer 2nd Class Keith Nowak]

The week opened with Pentagon statements and press reports confirming that the Trump administration is actively preparing a ground invasion of Iran. US Treasury Secretary Scott Bessent announced on 13 March that the Navy would begin escorting commercial vessels through the Strait of Hormuz — a waterway just 21 miles wide at its narrowest point, within direct range of Iranian anti-ship missiles — placing American forces on the threshold of open naval combat.[1] Secretary of War Pete Hegseth, in language stripped of all diplomatic pretence, declared the Strait “will not be allowed to remain contested.” By 14 March, the WSWS confirmed preparations for what it characterised as a potential Gallipoli-scale ground campaign that would engulf the entire region and carry a real risk of nuclear escalation.[2]

The human toll already documented is staggering. A Pentagon investigation, corroborated by open-source analysis and reported by the WSWS on 12 March, confirmed that a US Tomahawk missile struck the Shajarah Tayyebeh girls’ elementary school in Minab on 28 February during the opening strike package, killing at least 150–175 schoolgirls aged 7 to 12.[3] Trump responded not with accountability but with a brazen lie, telling reporters the school was destroyed by Iran. By 11 March, the total death toll had surpassed 1,255, with over 12,000 wounded and nearly 20,000 civilian structures damaged, including 77 healthcare centres and 69 schools. Iran remains under near-total internet blackout. Israel simultaneously launched a renewed ground incursion into Lebanon, ordered the evacuation of over 100 villages and the entire Dahiyeh district of Beirut, and has killed more than 600 people and displaced 800,000. Gaza’s total siege was intensified on 1 March with the closure of all border crossings.[4]

Iran closed the Strait of Hormuz within days of the war’s outbreak on 28 February. Shipping traffic has plummeted more than 90 percent. Zero LNG tankers passed through in the week under review. The four largest container shipping lines in the world — Maersk, MSC, Hapag-Lloyd and CMA CGM — have suspended all operations. Oil surged above $120 a barrel, and the International Energy Agency described it as the largest supply disruption in the history of the global oil market.[5] Global financial markets experienced wild swings throughout the week, with oil shocks cascading into bond markets and risk-asset volatility threatening systemic instability.

European imperialism joined the coalition. On 12 March, the WSWS documented how France, Germany, Spain, the Netherlands, Italy and Greece moved to deploy warships toward the Middle East, with Macron announcing the Charles de Gaulle carrier would ultimately participate in “restoring freedom of navigation” through the Strait — in all but name, a declaration of war against Iran by the European powers.[6] On 12 March, German Foreign Minister Wadephul visited Israel, publicly endorsing US-Israeli war aims. The UN Security Council, on 13 March, passed Resolution 2817 condemning Iran’s retaliatory strikes while entirely failing to condemn the US-Israeli bombardment; Russia and China abstained, allowing the resolution to pass, exposing the imperialist character of all these multilateral institutions.

The WSWS ICFI emergency webinar on 10 March convened thousands internationally to outline a socialist anti-war strategy. The SEP and IYSSE held an urgent public meeting in Colombo on 17 March to explain the geo-strategic roots of the assault and to build the foundations of an independent international working-class anti-war movement.[7] Workers and students across Sri Lanka were interviewed by SEP and IYSSE campaigners, showing deep opposition to the war and Sri Lanka’s own exposure as a conduit for US imperialism, documented by a leaked US State Department cable revealing that Colombo acted at US and Israeli insistence to detain Iranian sailors and restrict their return.[8]

II. Working-Class Opposition to the War and Bureaucratic Containment

The breadth of working-class opposition to the war was documented in a series of significant WSWS reports. London postal workers at Mount Pleasant Mail Centre and bus drivers at West London garages spoke candidly with SEP campaigners. Workers made the direct connection between imperialist war and capitalist exploitation: “We’re fighting this war for the banks,” said one bus driver; “They treat Iran as a petrol pump,” said another.[9] Workers identified the need for a general strike but raised the central obstacle: union bureaucracies and the threat of scabbing.

Thousands marched in central London on 8 March, but the WSWS exposed how the Palestine Coalition — Stop the War, the PSC, CND — directed this mass anti-war energy into futile appeals to Prime Minister Keir Starmer and parliamentary pressure, reproducing the same political dead end that allowed the Gaza genocide to proceed and now facilitates Britain’s participation in the Iran assault.[10] Workers’ testimony at the demonstration expressed far sharper sentiments — “it’s always money and power” — than the platform politics of reformist organisers.

The same crisis of leadership was exposed in the response of British trade union bureaucracies. Eighteen union general secretaries issued a joint statement condemning the war but called only for diplomacy and appeals to government, making no call for workplace action, no strike, no industrial disruption. The TUC similarly confined itself to platitudes. The WSWS identified this as a classical function of the union apparatus: containing and defusing opposition while channelling mass sentiment back toward the very institutions that enable war.

The UK Labour government of Keir Starmer moved simultaneously to ban the Al-Quds Day march in London — an authoritarian measure against mass anti-war protest — and to slash asylum rights and expand anti-migrant enforcement, fusing war policy with internal repression and xenophobia to discipline the working class.

The Jacobin magazine was criticised by the WSWS for publishing commentary that soft-pedalled opposition to the war and subordinated anti-war rhetoric to accommodation with US imperialist strategy — a clear example of the pseudo-left’s function in disarming the working class politically. Similarly, New Zealand pseudo-left forces organised a meeting titled “No War With Iran” that provided platforms to Labour, the Greens and union officials — figures who have actively supported NZ’s integration into US military alliances.[11]

In the United States, Detroit autoworkers interviewed by the WSWS gave expression to a deepening politicisation: workers compared Trump and Hegseth to Nazis and linked rising fuel prices and job insecurity directly to imperialist war. “The working class has to stop the war,” one worker stated, adding that if the Italians could hold a general strike, Americans could too.[12] The bipartisan character of imperialism was starkly confirmed: 21 House Democrats provided the decisive margin to pass a $1.2 trillion spending bill funding the military through September 2026, and leading Senate Democrats expressed the private conviction that Iran “ultimately needed to be dealt with militarily.” The US media simultaneously normalised strikes, massacres and war crimes.

III. Austerity, Corporate Offensive and Class Struggle

The week provided stark evidence that the capitalist offensive against the working class intensifies in direct proportion to the escalation of war.

Volkswagen Group CEO Oliver Blume announced a further intensification of the company’s jobs massacre: 50,000 positions to be eliminated in Germany alone, broken down as 35,000 at the core VW brand, 7,500 at Audi, 1,900 at Porsche and 1,600 at the software subsidiary Cariad. The IG Metall works council chair Daniela Cavallo immediately signalled her support, even floating armaments production as a future for threatened plants.[13] The WSWS draws the necessary conclusion: this is a class offensive in which the trade union apparatus functions not as a defender of workers but as a co-manager of capitalist restructuring, with IG Metall representatives personally enriched for their services as supervisory board members.

In the US healthcare sector, the six-month strike by 750 nurses and case workers at Henry Ford Genesys Hospital in Grand Blanc, Michigan, continued under intense management strikebreaking and pressure from the Teamsters bureaucracy to settle on employer terms. Simultaneously, approximately 10,000 Corewell Health nurses across Michigan voted on strike authorisation over essentially identical issues of unsafe staffing, wages and patient safety — a potential combined struggle of nearly 11,000 healthcare workers that the Teamsters apparatus has deliberately prevented from forming.[14]

BP Whiting refinery workers overwhelmingly rejected a six-year concessionary contract that would have cut wages by $8–10 per hour, eliminated roughly 100 jobs, expanded contractor use and permitted AI implementation without protections. The International Workers Alliance of Rank-and-File Committees called for national coordination to defeat the employer’s attempt to use Whiting as a pattern for the industry.[15] Colorado meatpacking workers announced a coordinated strike — the largest in the sector in 40 years — over pay, safety and contracts, demonstrating significant industrial leverage in critical supply chains.

At the University of California system, 40,000 academic workers had voted 93.3 percent for strike authorisation but were kept on the job by UAW Local 4811 officials even after contracts expired on 1 March. Around 600 picketers at Berkeley and 300 at UCLA held “last chance” pickets to no avail — the UAW bureaucracy prioritised institutional accommodation over enforcing the democratic mandate of its members. In San Diego, deep education budget shortfalls produced hundreds of classified layoffs; union leaders, having previously authorised strikes, called them off and enabled the cuts to proceed. The UK Labour government’s SEND “reform” — gutting support for children with special educational needs — was exposed as a classical austerity attack dressed in the language of “efficiency.”

Tesla’s Grünheide plant in Berlin saw IG Metall-backed works council candidates defeated in elections, signalling real erosion of bureaucratic control and a potential opening for genuine rank-and-file organisation.

IV. Authoritarian Consolidation and Democratic Rights

The authoritarian dimensions of the ruling class’s response to social crisis deepened across multiple fronts during the week.

The Trump administration nominated far-right Senator Markwayne Mullin to lead the Department of Homeland Security, a move that won tacit bipartisan accommodation including from sections of the Teamsters leadership — a demonstration of how the union apparatus colludes in the expansion of the repressive state. Trump also moved to push federal voter suppression and anti-transgender legislation, using “culture war” pretexts to divide and weaken the working class.

ICE arrested dozens of Amazon Flex couriers — predominantly immigrant gig workers — in southeast Michigan, using enforcement actions to discipline a precarious and fragmented workforce. Letters from detained children at a Texas immigration facility described nine months of abuse and conditions amounting to torture. Canada’s Liberal government maintained the Safe Third Country Agreement with the US, forcing asylum seekers back into a country conducting mass deportations.

The Academy Awards, the BAFTA and Brit Award ceremonies all became sites of cultural censorship: broadcasters cut or bleeped artists’ anti-genocide statements, reflecting coordinated ruling-class pressure to enforce ideological conformity on imperialist war. The Toronto Film Critics Association faced internal collapse over the same censorship of pro-Palestinian speech. In Kazakhstan, authorities demolished a building historically associated with Leon Trotsky — an act of state erasure of revolutionary memory reflecting the reactionary character of post-Soviet nationalist regimes.

Istanbul’s elected Mayor Ekrem İmamoğlu faced politically motivated trials in Turkey — instruments of the bourgeois state used to suppress political opposition while maintaining the fiction of democratic legitimacy.

V. The Political Bankruptcy of Reformism and Pseudo-Leftism

The week provided abundant evidence of the political bankruptcy of all forms of reformism and pseudo-left politics in the face of imperialist war and capitalist crisis.

In Germany, the SPD suffered a major collapse in the Baden-Württemberg state elections — the logical outcome of years of administering austerity and rearmament while posturing as a workers’ party. This is not an isolated setback but a symptom of the organic crisis of social democracy across the capitalist world. The parallel trajectory of the UK Labour Party — waging imperialist war, banning protests, cutting migrant rights and attacking SEND provision — confirms that these parties are instruments of capitalist rule, not vehicles for reform.

Argentina’s President Milei delivered a reactionary congressional address, with pseudo-left forces offering complicity or silence — exposing once again how middle-class “left” formations capitulate before reaction when it is in power. In New Zealand, the Labour Party and Greens issued perfunctory criticisms of the Iran war while continuing every policy that integrates New Zealand into US strategic structures. Trump’s “Shield of the Americas” summit militarised Latin America under US leadership, with comprador regimes across the hemisphere lining up behind Washington.

The six-year anniversary of COVID-19 was marked by the WSWS with a sober reckoning: the pandemic’s enormous ongoing death toll and the media’s near-total silence reflect the ruling class’s deliberate abandonment of public health as a social responsibility — the same logic now governing the conduct of a war that has killed over a thousand civilians and destroyed hospitals, schools and healthcare infrastructure in Iran.

Summing-up 

The week ending 14 March 2026 crystallises the historical crisis of the capitalist system with extraordinary clarity. The US-Israeli war on Iran is not an aberration but the concentrated expression of imperialist rivalry, capitalist decline and the drive of the ruling class toward authoritarian rule at home and military barbarism abroad. The massive scale of opposition — in London and Frankfurt, among US autoworkers and nurses, among students in Australia and Sri Lanka — demonstrates the objective social force that exists to stop the war. What is missing is not mass sentiment but revolutionary political leadership. The building of rank-and-file committees in workplaces, independent of union bureaucracies, and the construction of sections of the ICFI as the political leadership of the international working class is not an abstract prescription — it is the urgent requirement of this historical moment.

[1] Treasury Secretary Bessent announces Strait of Hormuz naval escorts: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/13/vpgn-m13.html

[2] Trump is planning a ground invasion of Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/14/zchg-m14.html

[3] Trump threatens ground troops, assassinations in escalating Iran war: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/09/dhei-m09.html

[4] US media and Democratic Party enable Trump’s war of extermination against Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/11/dkif-m11.html

[5] Iran death toll surges past 1,200 as Israel bombs two more schools: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/06/weph-m06.html

[6] European imperialism joins the illegal US-Israeli war on Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/12/lgjr-m12.html

[7] SEP/IYSSE Colombo public meeting announcement: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/09/xwus-m09.html

[8] US memo exposes Sri Lankan “humanitarian” posturing over Iranian sailors: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/11/ocid-m11.html

[9] “We are fighting this war for the banks”: London post and transport workers: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/08/tpoz-m08.html

[10] London demonstration against Iran war deflected into appeals to Starmer: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/08/ntnd-m08.html

[11] NZ pseudo-left meeting promotes Labour, Greens and unions: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/14/tuye-m14.html

[12] “The working class has to stop the war”: US workers denounce war with Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/10/fbnv-m10.html

[13] VW Group increases job cuts to 50,000: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/13/yibx-m13.html

[14] Henry Ford Genesys walkout enters 6th month, Corewell nurses vote on strike: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/11/qjvr-m11.html

[15] BP Whiting workers reject concessions contract: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/12/xxxx-m12.html

Weekly Political Report — Week Ending 14 March 2026 Read More »

IMG 0750

Weekly Political Report — Week Ending 7 March 2026

This political report for the week of March 1-7, 2026, is compiled based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS.org).

I. Imperialism and War: The US-Israeli War of Extermination Against Iran

The defining political reality of the week ending 7 March 2026 is the continuation and intensification of the criminal US-Israeli war of annihilation against Iran, which entered its second week with a mounting toll of devastation and an explicit escalation of imperialist objectives.

On 7 March, President Donald Trump declared publicly that there would be “no deal with Iran except UNCONDITIONAL SURRENDER”—the most extreme formulation yet of American war aims, signalling the intention to wage permanent war until Iranian society is physically destroyed.[1] Trump spelled out the content of this demand in genocidal terms: surrender means either that Iran announces it, “or when they can’t fight any longer because they don’t have anyone or anything to fight with.” The White House simultaneously raised the prospect of direct deployment of US ground troops inside Iran. These are not the statements of a government seeking a diplomatic settlement. They are the declarations of an imperialist power pursuing regime change and the neo-colonial subjugation of a nation of 90 million people.

Image Not Found
Plumes of smoke rise as strikes hit the city during the illegal US–Israeli military campaign in Tehran, Iran, Thursday, March 5, 2026. [AP Photo/Vahid Salemi]

By week’s end, more than 1,200 Iranians had been killed, including 200 children, and over 12,000 wounded. Nearly 30 clinical facilities had been damaged and 10 forced to close. Israeli strikes had reopened a major offensive in Lebanon, with blanket evacuation orders issued for the Dahiyeh district of Beirut and Israeli ground forces crossing into southern Lebanon. The WSWS/SEP statement “Stop the criminal US-Israeli war against Iran!” framed the offensive as an expression of capitalist imperialist rivalry—chiefly the drive by US imperialism to reassert global hegemony against its rivals, above all China, and to seize control of the world’s principal oil-exporting region.[2] The assault was launched while US-Iranian negotiators were still meeting in Geneva—a deliberate deception exposing the pretence of diplomacy as a cover for aggression.

The most egregious single crime of the week was the torpedoing of the unarmed Iranian naval frigate IRIS Dena in the Indian Ocean on 4 March—a war crime committed without warning in international waters, thousands of miles from any combat theatre.[3] The vessel had participated in India’s International Fleet Review 2026 and the multinational MILAN 2026 exercises at Visakhapatnam, invited alongside 73 other nations including the United States. The exercise rules prohibited munitions. The IRIS Dena was unarmed and homeward bound when a US submarine attacked it without warning, sending more than 140 sailors to the bottom of the Indian Ocean. The crime was then celebrated at a Pentagon press briefing by the Secretary of War himself. Confirmation that Australian naval personnel were aboard the submarine directly implicated the Albanese Labor government in the commission of a war crime.[4]

The complicity of imperialist governments was total. Germany’s Chancellor Friedrich Merz declared support for the assault, stating that Israel was doing “the dirty work… for all of us.” The G7 issued a statement casting Iran as the aggressor and greenlighting further escalation. France’s Emmanuel Macron deployed the carrier Charles de Gaulle and other assets to the eastern Mediterranean without a pretence of parliamentary debate. Britain’s Keir Starmer was exposed by leaked National Security Council documents as having been informed of the initial strikes more than two weeks in advance and as having worked with Washington to craft legal cover for British participation. Spain initially postured with anti-war rhetoric under Prime Minister Sánchez, then rapidly dispatched the frigate Cristóbal Colón to the eastern Mediterranean after Trump threatened to cut off US-Spanish trade—a graphic illustration of how bourgeois anti-war posturing evaporates the moment imperialist pressure is applied. Japan, New Zealand, Canada, and Australia similarly endorsed US and Israeli war aims. Washington announced that the US Navy would begin escorting commercial tankers through the Strait of Hormuz—a dramatic escalation placing American warships directly off the Iranian coast—while the US announced further medium-range missile deployments to the Philippines as part of the broader strategic encirclement of China.

The WSWS warned that oil price surges and shipping disruptions through the Strait of Hormuz would deepen the global economic crisis, imposing severe costs through inflation, job losses, and intensified austerity. Asian markets took major losses, with semiconductor and export sectors particularly hard hit.

II. Authoritarian Consolidation and State Repression

The war abroad proceeded in lockstep with an intensification of repression at home and across the capitalist world.

In the United States, a Senate Judiciary Committee hearing exposed the bipartisan character of anti-immigrant repression: DHS Secretary Kristi Noem defended ICE killings and refused to apologise, while Democratic senators simultaneously resisted calls for the abolition of ICE and CBP. The Trump administration seized immigrant student Ellie Aghayeva from Columbia University, illustrating the militarisation of campuses. A Nashville journalist was detained by ICE while documenting immigration raids—a direct assault on press freedom and the suppression of coverage of state violence. Republicans exploited a shooting in Austin to inflame anti-Muslim hysteria and push for expanded DHS funding. ICE detention conditions continued to claim lives, with the death of immigrant detainee Nenko Gantchev in a Michigan facility exposing the Democratic Party’s “oversight” as a façade sustaining rather than restraining a murderous apparatus. Florida carried out the execution of Billy Leon Kearse, part of a resumed pattern of state executions targeting the poor and racialised. Charges against Chinese researchers at the University of Michigan were dismissed, but the politicised “China spy” witch hunt on campuses intensified—serving as a tool of geopolitical scaremongering.

In Germany, the Cologne Administrative Court handed a legal victory to the far-right Alternative for Germany, demonstrating that bourgeois legalism shields rather than curtails fascist organisation. Germany simultaneously announced plans for the largest military buildup on the European continent since World War II and advanced sweeping new restrictions on migrants and refugees. France’s state moved to designate Mélenchon’s LFI as “extreme left”—deploying legal categories to justify the repression of political opposition. Germany’s government also attempted to police political expression at the Berlinale film festival, censoring critical voices while promoting its own geopolitical line.

In Kenya, President Ruto’s government arrested a popular TikToker for satirical content and detained left activists including Communist Party leader Booker Omole. A Birmingham Labour council secured a High Court injunction to prevent solidarity with striking bin workers—proof that Labour administrations function as instruments of capitalist class power regardless of their electoral base.

III. Austerity, the Global Economy, and Class Attacks

The Iran war triggered immediate and severe global economic shocks whose costs landed on the working class. Oil prices surged sharply. Asian markets fell heavily, with semiconductor sectors and export industries facing supply chain disruptions. These consequences prefigure a deepening global economic crisis to be paid for through inflation, rising fuel costs, and intensified austerity.

In Philadelphia, a $2.8 billion “Master Plan” proposed shuttering 18 schools—the commodification of public education in service of capital. In Australia, the South Australian election exposed billions being funnelled into AUKUS war spending while public education and housing budgets collapsed. The housing crisis deepened as government pledges proved hollow and market-led demolitions displaced working-class communities.

Tech industry executives boasted about AI-driven mass layoffs, celebrating workforce reductions as shareholder value creation—automation deployed to eliminate jobs and intensify exploitation. The United Steelworkers’ refinery contract was exposed as locking in uninterrupted fuel flows benefiting oil company profits and, indirectly, the war itself. Canada Post’s proposed settlement, endorsed by union leadership, sacrificed job security to protect corporate interests. Severe drought in the US Southwest deepened conflicts over water rights, with environmental crisis produced by the capitalist profit drive being weaponised to discipline labour.

The WSWS placed these developments in the framework of capitalist crisis: war and austerity as twin fronts of the same ruling-class offensive, financed by cuts to Medicaid, Social Security, and every social programme workers depend on for survival.

IV. Class Struggle and Bureaucratic Betrayal

The week documented significant episodes of working-class resistance alongside the systematic effort of union bureaucracies to contain and strangle that resistance.

In Lorain County, Ohio, 140 Job and Family Services workers entered their third week of strike action over wages, staffing, and healthcare.[5] Workers described being paid poverty wages so low that some qualified for the very social benefits they administered to clients. Starting pay was as low as $15 an hour for caseworkers handling Medicaid, SNAP, and childcare assistance. The UAW bureaucracy was exposed as isolating the strike and refusing to call for unified action with JFS workers across Ohio. Contract faculty at New York University announced an official strike date over wages, job security, and academic precarity. Entertainment industry workers continued their walkout against studios over pay, AI-driven job displacement, and conditions.

In Germany, the train drivers’ union leadership agreed to a contract imposing real wage cuts—a textbook act of bureaucratic betrayal, with the union apparatus functioning as a stabilising mechanism for capital against its own members. IG Metall leadership at Bosch moved to suppress internal opposition from workers challenging concessions. The Hanover trial of Deutsche Bahn over the death of rail apprentice Simon Hedemann put corporate cost-cutting on record as directly responsible for a young worker’s life.

Victorian early childhood educators in Australia struck for the second time in a campaign for pay parity and adequate staffing. Turkish miners broke through gendarmerie barricades and seized control of a mine in a militant wildcat action—demonstrating the latent social power of the working class when it acts independently of bureaucratic constraint. Workers’ struggle roundups across the Americas, Europe, Asia, Africa, and the Pacific documented recurring disputes over wages, conditions, and privatisation at every point on the globe.

The US trade union bureaucracy’s silence over the Iran war was the subject of specific WSWS analysis. The AFL-CIO and the great majority of union federations issued no statements against the assault, leaving the working-class majority politically unorganised at the very moment when its industrial power—in ports, logistics, transport, and production—could be decisive in disrupting the war machine. In Quebec, trade union federations renewed their alliance with the Parti Québécois even as the PQ embraced anti-immigrant, pro-business, and far-right positions. The WSWS condemned this as a fundamental betrayal of class independence—channelling working-class anger into bourgeois nationalism that defends capitalist interests and legitimises anti-immigrant scapegoating. Ontario students protested cuts to the Ontario Student Assistance Program, linking educational austerity to the broader class offensive.

V. The Political Bankruptcy of Reformism and the Pseudo-Left

The week provided abundant and unambiguous evidence of the political bankruptcy of every reformist and pseudo-left formation.

Germany’s Left Party chairman Jan van Aken celebrated the assassination of Iranian leaders—“May Khamenei rot in hell”—while nominally condemning the war as criminal and illegal. The WSWS exposed this as the characteristic method of pseudo-left politics: verbal criticism combined with legitimisation of imperialism’s aims and outcomes. Spain’s PSOE-Sumar government demonstrated in miniature how the entire social-democratic tradition operates: Sánchez’s “No to war” posture collapsed the moment Washington applied economic pressure, exposing it as a political calculation to contain domestic opposition rather than a genuine break with NATO.

Venezuela’s Chavista leadership reached a diplomatic normalisation with the United States on terms handing Wall Street access to Venezuelan oil, gold, and critical minerals—reproducing dependency under the banner of “stability.” Australia’s Albanese Labor government endorsed the assault within three hours of Trump’s announcement, was directly implicated in the sinking of the IRIS Dena through AUKUS personnel, and used the ASEAN Special Summit in Melbourne to deepen Australia’s integration into US war planning against China. Congress voted down resolutions to restrict war powers, confirming that the US legislative apparatus—across both parties—has become an instrument of imperialist policy. Legalistic remedies within the framework of the bourgeois state cannot stop imperialist war. Baden-Württemberg’s state election campaign offered workers nothing but competing concessions to big business, confirming that electoral competition between bourgeois parties produces only distributional jockeying for capital’s benefit.

VI. The Revolutionary Tasks of the Working Class

The week ending 7 March 2026 demonstrates with stark clarity the inseparability of imperialist war, domestic austerity, state repression, and the betrayal of the working class by union bureaucracies and pseudo-left formations. Every capitalist government—“Labour,” “Socialist,” “social-democratic,” or conservative—is serving the same ruling-class interests: expanding militarism, imposing austerity, repressing dissent.

American workers captured the class consciousness at the heart of the anti-war sentiment: “We have more in common with the Iranian people than we do with billionaires.” Detroit autoworkers declared, “We shouldn’t be bombing people, period.” This sentiment must be developed into a politically conscious, internationally organised movement that breaks decisively from the trade union bureaucracies, Labour and social-democratic parties, and pseudo-left formations that have lined up behind imperialist war.

The WSWS and the ICFI call on workers and youth to build rank-and-file committees independent of the union apparatus, forge international coordination and join the Socialist Equality Parties to fight for the socialist and revolutionary strategy alone capable of stopping the war and overthrowing the capitalist system that produces it.

Footnotes

[1] “Trump demands unconditional surrender from Iran as war enters second week,” WSWS, 7 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/07/uxtr-m07.html 

[2] “Stop the criminal US-Israeli war against Iran!” WSWS / SEP National Committee, 2 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/02/ulqw-m02.html 

[3] “Mass murder in the Indian Ocean: The torpedoing of the IRIS Dena,” WSWS, 6 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/06/poyw-m06.html 

[4] “Australian naval personnel involved in US sinking of Iranian ship: Oppose the pro-imperialist Labor government and war against Iran!” WSWS / Socialist Equality Party (Australia), 7 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/07/bckg-m07.html 

[5] “Lorain County, Ohio family service workers strike enters third week: ‘We are fighting everyone’,” WSWS, 7 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/07/mxws-m07.html 

Weekly Political Report — Week Ending 7 March 2026 Read More »

IMG 0748

ට්‍රම්ප් සහ හෙග්සෙත් ඉරානයට එරෙහිව “පූර්ණ යුද්ධය” දියත් කරති

WSWS කර්තෲ මණ්ඩලය විසිනි. 

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 මාර්තු 03 වන දින ‘Trump and Hegseth launch “total war” against Iran යන හිසින් පළවූ WSWS කර්තෲ මණ්ඩලය විසින් ලියන ලද දිරිදර්ශන ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

එක්සත් ජනපදය සහ ඊශ්‍රායලය ඉරානයට එරෙහිව නීති විරෝධී සහ ප්‍රකෝප නොකළාවූ යුද්ධයක් දියත් කිරීමෙන්  ගත වූ දින තුන තුළ, ප්‍රහාරයේ ස්වභාවය පැහැදිලි වී ඇත: එය ඉරාන රාජ්‍යය ක්‍රමානුකූලව විනාශ කිරීම සහ සමස්ත ජනගහනයක්ම යටත් කර ගැනීම අරමුණු කරගත් දැවැන්ත බෝම්බ ප්‍රහාරයකි.

වාර්තාවලින් පෙනී යන්නේ පළමු පැය 48 තුළ පමණක්, එක්සත් ජනපද සහ ඊශ්‍රායල හමුදා රාත්තල් 2,000 ක බෝම්බ භාවිතා කරමින් ජ්‍යෙෂ්ඨ දේශපාලන හා හමුදා නායකයින් ඝාතනය කිරීම සඳහා බෙලි කැපීමේ ප්‍රහාර එල්ල කරමින් ඉලක්ක 1,200 කට පමණ ප්‍රහාර එල්ල කළ බවයි. බෝම්බ ප්‍රහාරය ඉරානයේ ගුවන් ආරක්ෂක සහ රටේ මූලික ස්නායු පද්ධතිය–ගුවන් යානා නාශක අවි, රේඩාර්, සන්නිවේදන ජාල සහ අණ දෙන සහ පාලන පද්ධති–අක්‍රීය කිරීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කර ඇත්තේ ඊටත් වඩා විනාශකාරී ප්‍රහාරයකට සූදානම් වීම සඳහා ය.

ඉරානයේ මානව හිමිකම් ක්‍රියාකාරීන් (HRANA) ට අනුව, නැගෙනහිර වේලාවෙන් (Eastern Time) සඳුදා දහවල් වන විට, ළමුන් 176 දෙනෙකු ඇතුළුව අවම වශයෙන් සිවිල් වැසියන් 742 දෙනෙකු මරා දමා ඇති අතර, 900 කට වැඩි පිරිසක් තුවාල ලබා ඇත.

ට්‍රම්ප් මෙම සංහාරය ගැන ප්‍රීති වී ඇත. “අපි ඔවුන්ට දුවන්න පහර දෙනවා,” ඔහු කේබල් රූපවාහිනී නිවේදකයෙකුට පැවසුවේ, ඉදිරියේදී සිදුවීමට නියමිතව ඇති විශාල ඝාතනයක් පිළිබඳ පැහැදිලි තර්ජනයක් නිකුත් කරමිනි: “අපි ඔවුන්ට තදින් පහර දීමට පටන් ගෙනවත් නැහැ. … ලොකු දේ ඉක්මනින්ම එනවා.” යුද්ධය “සති හතරක් හෝ පහක්” සහ සමහර විට “බොහෝ කාලයක්” පැවතිය හැකි බව ට්‍රම්ප් ප්‍රකාශ කර තිබේ. සඳුදා රාත්‍රියේ අග භාගයේ සමාජ මාධ්‍ය සටහනක දී ට්‍රම්ප් ප්‍රකාශ කළේ, එක්සත් ජනපද අවි තොග සමඟ “යුද්ධ ‘සදහටම’ කළ හැකි” බවයි.

අන්ත දක්ෂිණාංශික නිව්යෝර්ක් පෝස්ට් පුවත්පතට කතා කරමින් ට්‍රම්ප් ප්‍රකාශ කළේ, “පාබල හමුදා ආක්‍රමණයක් සම්බන්ධයෙන් මට චකිතයක් නැත. සෑම ජනාධිපතිවරයෙක්ම පවසන්නේ, “පාබල හමුදා නොයොදවනු ඇති” බවයි. මම එසේ නොකියමි.”

ට්‍රම්ප් පරිපාලනයේ උමතු ගිනි අවුලුවන්නන් සහ ඊශ්‍රායලයේ ඔවුන්ගේ සහචරයින් මුළු කලාපයම ගිනිබත් කරමින් සිටින අතර ලෝකයම විශ්මයජනක පරිමාණයේ ව්‍යසනයකට ඇද දැමීමේ තර්ජනය මතු කර ඇත.

ධවල මන්දිරය විසින් නිකුත් කරන ලද සාධාරණීකරණයන් සහ “පැහැදිලි කිරීම්” දවසින් දවස සහ පැයෙන් පැය පවා වෙනස් වේ. මෙම යුද්ධය දියත් කළේ ඇයි, එය පිළිතුරු දෙන්නේ කුමන “තර්ජනයට” ද යන්න හෝ ඔවුන් හඹා යන බව කියාපාන ප්‍රතිඵලය කුමක්ද යන්න පිළිබඳව ට්‍රම්ප් සහ ඔහුගේ සහායකයින්ට සංගත විස්තරයක් ලබා දිය නොහැක. අයතුල්ලා කමේනි ඝාතනයෙන් පසු “සංක්‍රාන්තියක්” සඳහා වූ ඔහුගේ සැලසුම් ඉරාන රාජ්‍යයේ නායකත්වයේ සියලු දෙනා මරා දැමීම නිසා කඩාකප්පල් වූ බව ට්‍රම්ප් විසින්ම පිළිගෙන තිබේ.

Image Not Found
2026 මාර්තු 2 වන සඳුදා වොෂින්ටනයේ පෙන්ටගන්හි පැවති මාධ්‍ය හමුවකදී ආරක්ෂක ලේකම් පීට් හෙග්සෙත් කතා කරයි. [AP ඡායාරූපය]

වොෂින්ටනය තුළ වැජඹෙන්නේ අන්ත මැර-කල්ලිවාදය යි. ප්‍රහාරය ආරම්භ වීමෙන් පසු සඳුදා උදෑසන පෙන්ටගනයේ පැවති පළමු නිල හමුදා සාකච්ඡාවේ දේශපාලන අන්තර්ගතය එයයි. යුද ලේකම් පීට් හෙග්සෙත් මෙම සාකච්ඡාව භාවිතා කරමින් මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය: “දින දෙකකට පෙර, ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ජේ. ට්‍රම්ප්ගේ මඟ පෙන්වීම සහ සෘජු නියෝග යටතේ, යුද දෙපාර්තමේන්තුව ඉතිහාසයේ වඩාත්ම මාරාන්තික, වඩාත්ම සංකීර්ණ සහ වඩාත්ම නිරවද්‍ය ගුවන් මෙහෙයුම වන ඔපරේෂන් එපික් ෆියුරි (Operation Epic Fury) දියත් කළේය.”

ඉතිහාසයේ “වඩාත්ම මාරාන්තික” ගුවන් මෙහෙයුම? අනුමාන වශයෙන් එය දෙවන ලෝක යුද්ධයේ ගිනි-බෝම්බ හෙලීමේ සංහාරවලට වඩා මාරාන්තික බව අදහස් කෙරෙයි. පිළිවෙලින් 90,000 ක් සහ 60,000 ක් මිය ගිය හිරෝෂිමා සහ නාගසාකි වෙත පරමාණු බෝම්බ හෙලීම ඇතුළුව අවම වශයෙන් මිනිසුන් 100,000 ක් මරා දැමූ ටෝකියෝව පුළුස්සා දැමීම මීට ඇතුලත් වේ. 

එක්සත් ජනපද හමුදාව තරණය නොකරන කිසිදු රතු රේඛාවක් නොමැති බව හෙග්සෙත් පැහැදිලිව  ප්‍රකාශ කළේය. යුද්ධය සිදු කරනු ඇත්තේ “සියල්ල අපගේ කොන්දේසි මත, උපරිම බලධාරීත්වය සමඟ, කිසිදු සටන් කිරීමේ තකතීරු නීති රීති නොමැතිව, ජාතිය ගොඩනැගීමේ මඩ ගොහොරුවක් නොමැතිව, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගොඩනැගීමේ අභ්‍යාසයක් නොමැතිව, දේශපාලනිකව නිවැරදි යුද්ධ නොමැතිව බව ඔහු පුරසාරම් දෙඩවීය. අපි ජයග්‍රහණය සදහා සටන් කරමු…”

මෙය නාසීන් කළාක් මෙන් යුද්ධ කිරීමට අදහස් කරන ප්‍රකාශයකි. නාසි ප්‍රචාරක අමාත්‍ය ජෝසප් ගොබෙල්ස් අනුකරණය කරමින් හෙග්සෙත් “සම්පූර්ණ යුද්ධය” ප්‍රකාශ කරයි: එක්සත් ජනපදය ජාත්‍යන්තර හෝ දේශීය නීතියෙන් සීමා නොවනු ඇත. තුන්වන රයිකයට එරෙහිව විනිශ්චය කිරීමේදී නියුරම්බර්ග් විනිශ්චය සභාව හෙළා දුටුවේ මෙයයි: එනම්, ආක්‍රමණශීලී යුද්ධය දියත් කිරීම “සාමයට එරෙහි අපරාධයක්”—එනම්, “ඉහළම ජාත්‍යන්තර අපරාධය”—ලෙස තින්දු කිරීමයි. අවසානයේ ඊට වගකිවයුත්තන් මරණ  දණ්ඩනයට ලක් කෙරුණි.

ලේ ඉල්ලා හඬ නඟමින් හෙග්සෙත් “රණශූර ආචාර ධර්ම” වර්ණනා කරමින් මෙසේ පැවසීය: “අපි තවදුරටත් ආරක්ෂකයින් නොවෙමු. අපි රණශූරයන් වෙමු, සතුරා මරා දැමීමට සහ ඔවුන්ගේ අධිෂ්ඨානය බිඳ දැමීමට අප පුහුණු කර ඇත.” එක් අවස්ථාවක, හෙග්සෙත් ඊශ්‍රායලය “දක්ෂ හවුල්කරුවන් ලෙස ප්‍රශංසා කළේය… අපගේ බොහෝ සාම්ප්‍රදායික සහචරයින් මෙන්, තම දෑත් අඹරවමින්  බලය භාවිතා කිරීම ගැන අනිශ්චිතව පසුබට වෙමින් හා වික්ෂිප්ත වෙමින්” සිටින්නේ නැත . එනම්, ගාසා තීරයේ ඊශ්‍රායල ජන සංහාරය ඉරානය සඳහා ද ආදර්ශයක් විය යුතුය. 

මුළු සාකච්ඡාවේම තර්ජනාත්මක ස්වරයක් තිබුණි: නීති විරෝධී යුද්ධයක් දියත් කර සමූහ ඝාතනයක් සූදානම් කරන පාලන තන්ත්‍රයක් ඒ සමඟම ප්‍රකාශ කරන්නේ ඇමරිකානු ජනතාවට කිසිදු පැහැදිලි කිරීමක් කළ යුතු නැති බවත් කිසිදු ප්‍රශ්න කිරීමක් නොඉවසන බවත්ය. බෝම්බ ප්‍රහාරය “සති හතරක් හෝ පහක්” පවතිනු ඇති බවට ට්‍රම්ප් කළ ප්‍රකාශය වාර්තාකරුවෙකු උපුටා දැක්වූ විට, එය “උගුල් ප්‍රශ්නයක්” (gotcha question) බව කියමින් හෙග්සෙත්ර් එය සමච්චලයට ලක් කළේය. ට්‍රම්ප් කලින් තමාගේම “සදාචාරය” ලෙස විස්තර කළ දෙය හැර වෙනත් කිසිදු බාධාවක් ධවල මන්දිරය සහ පෙන්ටගනය හඳුනා නොගනී.

ඉරානය නටාන්ස් න්‍යෂ්ටික සුපෝෂණ ආයතනය (nuclear enrichment facility) ප්‍රහාරවලට ලක් වූ බවට චෝදනා කිරීමෙන් පසු මාර්තු 2 වන දින ජාත්‍යන්තර පරමාණුක බලශක්ති ඒජන්සිය (IAEA) හදිසි පාලක මණ්ඩල සැසියක් කැඳවීය. න්‍යෂ්ටික ස්ථානවලට එල්ල වන ප්‍රහාර දිගටම පැවතුනහොත්, “ප්‍රධාන නගරවලට වඩා විශාල  ප්‍රදේශවලින් හෝ ප්‍රධාන නගර වලින් ජනතාව ඉවත් කිරීමේ අවශ්‍යතාවය ඇතුළු බරපතල ප්‍රතිවිපාක සහිත විය හැකි විකිරණශීලී මුදා හැරීමක් අපට බැහැර කළ නොහැකි” බව අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල් රෆායෙල් ග්‍රෝසි ( Rafael Grossi) සිය ප්‍රකාශයෙන්  අනතුරු ඇඟවීය.

හෙග්සෙත්ගේ ප්‍රකාශයන් උත්සන්න කිරීමේ ඊළඟ අදියරද  පෙන්නුම් කළේය. “ හමුදා විදෙස් භූමියක මැදිහත් කිරීම” ප්‍රතික්ෂේප කිරීම බැහැර කරනා අතර, ට්‍රම්ප්ගේම ප්‍රකාශයන් ප්‍රතිරාවය කරමින්  ඔහු, එක්සත් ජනපදය ප්‍රමුඛ ආක්‍රමණයක–එනම්, දළ වශයෙන් මිලියන 93 ක ජනතාවක් සිටින රටකට එරෙහිව පූර්ණ පරිමාණයේ ගොඩ බිම් යුද්ධයක–අපේක්ෂාව විවෘතව තැබීය.

2003 ඉරාක ආක්‍රමණය ආරම්භ වූයේ ඇමරිකානු හමුදා භටයින් 145,000 ක් පමණ සමඟින් වන අතර, එක්සත් ජනපද නිලධාරීන් විස්තර කළේ එය “ඉරානය ආක්‍රමණය කිරීමට අවශ්‍ය වන ප්‍රමාණයෙන් සුළු කොටසක්” ලෙසයි. ඉරානය ඉරාකයට වඩා විශාල, කඳුකර සහ ජනාකීර්ණ වන අතර දිගුකාලීන ප්‍රතිරෝධයක් දැක්වීමට බෙහෙවින් හැකියාව ඇත. භූමි අත්පත් කර ගැනීමෙන් පාලන තන්ත්‍ර වෙනසක් කිරීමට ගන්නා ඕනෑම උත්සාහයක්, ඕනෑම බැරෑරුම් තක්සේරුවකට අනුව, ආරම්භයේදීම ලක්ෂ කිහිපයක හමුදා ද, වාඩිලා ගැනීම සහ අභ්‍යන්තර පාලනය සදහා බෙහෙවින් විශාල හමුදාවන්ද ඉල්ලා සිටිනු ඇත.

ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ මූලෝපාඥයන්ගේ සම්මත කැරලි මර්දන සහ වාඩිලාගැනීමේ සැලසුම්කරණය, පදිංචිකරුවන් 1,000 කට ආසන්න වශයෙන් ආරක්ෂක නිලධාරීන් 20-25 ක මිණුම් ලකුණක් භාවිතා කරයි; ඉරානයේ ජනගහනයට අදාළ වන පරිදි, එයින් අදහස් කරන්නේ දළ වශයෙන් මිලියන 1.9 ත් 2.3 ත් අතර හමුදා එහි යෙදිය යුතු බවයි. 

ඇමරිකානු සමාජය යුද්ධයට සම්පූර්ණයෙන්ම යටත් නොකර මෙම පරිමාණයේ යුද්ධයක් කළ නොහැකිය. කම්කරු පන්තිය මත දැවැන්ත ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීම මගින් දැවැන්ත යුද පිරිවැය බලෙන් පටවනු ඇත. ඒ සමඟම, රජයට බලය යොදා විරුද්ධත්වය මර්දනය කිරීමට සිදුවනු ඇත. මිලියන 93 ක ජනගහනයක් සිටින රටකට එරෙහිව දීර්ඝ යුද්ධයක් සඳහා විදේශයන්හි බෝම්බ සහ හමුදා පමණක් නොව, රට තුළ රුදුරු පොලිස් රාජ්‍යයක් අවශ්‍ය වේ.

ට්‍රම්ප් පරිපාලනයේ විදේශ ප්‍රතිපත්තියේ අතිශය සාපරාධීභාවය, එක්සත් ජනපදය තුළ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම් වලට එරෙහිව කරන යුද්ධයෙන් වෙන් කළ නොහැකි ය. “නීති විරෝධී සංක්‍රමණිකයන් ” විසින් සමූහ ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන බවට වූ ව්‍යාජ ප්‍රකාශ හරහා, 2026 මැතිවරණ වංචා කිරීමට හෝ ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම අත්හිටුවීමට පවා පාලන තන්ත්‍රය විවෘතව පියවර ගනිමින් සිටී. ඒ සමඟම එහි යුද්ධ, කප්පාදු සහ මර්දන ප්‍රතිපත්තිවලට විරුද්ධ වන අය සමූහ වශයෙන් වටලනු ලබන බවට තර්ජන නිකුත් කරයි.

ට්‍රම්ප් තන්ත්‍රය ආරම්භ කර ඇත්තේ ඔවුන් පුරෝකථනය  නොකළ ප්‍රතිවිපාක සහිත හෝ පාලනය නොකරන  යුද්ධයකි. එහි ක්‍රියාවන්හි උමතුවක අංගයක් ඇත, නමුත් එය පන්ති අවශ්‍යතා තුළ මුල් බැසගත් උමතුවකි. ඉරානයට එරෙහි යුද්ධය පැන නගින්නේ, ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ මිලිටරි ප්‍රචණ්ඩත්වය හරහා එහි ආර්ථික පරිහානියට එරෙහිව සටන් කිරීමේ අත්‍යවශ්‍යතාවයෙන් මෙහෙයවනු ලබන, දශක ගණනාවක් තිස්සේ වර්ධනය වන එක්සත් ජනපද ආක්‍රමණකාරිත්වයෙන් ය.

අපරාධකාරී කතිපයාධිකාරයේ මෙහෙයුම් වසා තැබිමෙන් ඉතිරිව තිබූ කිසියම්ම හෝ වැස්මක් ඉරා දමා ඇති, එප්ස්ටීන් හෙළිදරව් කිරීම් මගින් තීව්‍ර වී ඇති රට තුළ උත්සන්න වන දේශපාලන අර්බුදයකට ට්‍රම්ප් පරිපාලනය මුහුණ දී සිටී. මෙය අපරාධවල ගිලී සිටින සහ වැඩෙන මහජන කෝපයෙන් තර්ජනයට ලක්ව ඇති රජයක්, එවැනි ආණ්ඩු සැමවිටම කරන ආකාරයටම ප්‍රතිචාර දක්වයි: එනම්, එය යුද්ධය මගින් ගැලවීම සොයයි.

ඉරාන ජනතාවට, ගිනිගැනීමේ තර්ජනයට ලක්ව ඇති කලාපයට සහ සමස්ත ලෝකයටම, මෙම යුද්ධයේ මූලාරම්භය සහ ප්‍රතිවිපාක පිළිබඳව චෝදනා පත්‍ර තබා, ආයතනික මාධ්‍ය සහ දේශපාලන සංස්ථාපිතය පුරා කිසිදු බැරෑරුම් පැහැදිලි කිරීමක්වත් නොමැත. 

ට්‍රම්ප් බිය වන්නේ ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයට නොවේ. ඩිමොක්‍රටික් නායකත්වය දණ ගසා සිටින බවත්, යුද මේසයේ ආසනයක් සදහා පමණක් යදිමින් සිටින බවත් ඔහු හොඳින් දනී. මේ සතියේ, සෙනෙට් සභා සහ නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩල ඩිමොක්‍රටිකයන් යුද්ධයට විරුද්ධ බව මවාපාමින්, නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම කිසිවක් නොකරමින්, වෙනම දේශපාලන රංගන දෙකක් ඉදිරියට ගෙනෙමින් සිටිති.

ඉරානයේ ට්‍රම්ප්ගේ ක්‍රියාමාර්ග සීමා කරන නීති,  යුද බලතල පනත යටතේ  සම්පාදනය කිරීම සඳහා සෙනෙට් සභාව ඡන්දය ප්‍රකාශ කරනු ඇත. එය සම්මත වුවද,–එය බොහෝ විට විය නොහැක්කකි–නොවැළැක්විය හැකි ට්‍රම්ප්ගේ නිෂේධ බලය ජය ගැනීමට අවශ්‍ය සීමාවෙන් එය සිදු නොවනු ඇත. නීතියක බලය නොමැති සහ ට්‍රම්ප්ගේ සාපරාධී යුද්ධයට සුළුම හෝ බාධාවක්වත් නියෝජනය නොකරන ඔවුන්ගේ “යුද විරෝධී” පනත් කෙටුම්පත, හුදු යෝජනාවක් ලෙස ඉදිරිපත් කිරීමෙන් නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලයේ ඩිමොක්‍රටිකයන් මෙම ගැටලුව මඟ හැරියහ.

මෙය යුද්ධයට විරුද්ධත්වයක් නොව සහයෝගීතාවයකි. ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය වෝල් වීදියේ සහ ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ පක්ෂයකි. එය රිපබ්ලිකන් පක්ෂය සේම එකම පන්ති අවශ්‍යතා ආරක්ෂා කරන අතර එක්සත් ජනපද මිලිටරිවාදයේ ගෝලීය මෙහෙයුම් සඳහා කැපවී සිටී. එහි ප්‍රධාන බිය වන්නේ ට්‍රම්ප්ගේ යුද්ධය සහ ආඥාදායකත්වය නොව, පහළින් ව්‍යාපාරයක් මතුවීමයි.

තීව්‍ර වන යුද අර්බුදය, සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ (එ.ජ) ජාතික කමිටුව විසින් ඊයේ නිකුත් කරන ලද “ඉරානයට එරෙහි සාපරාධී එක්සත් ජනපද-ඊශ්‍රායල යුද්ධය නවත්වනු!” යන ප්‍රකාශයේ හදිසිභාවය අවධාරනය කරයි. යුද්ධයට එරෙහි සටන දියත් කළ යුතු පදනම එම ප්‍රකාශයෙන් ගෙනහැර දැක්වීය:

පළමුව, යුද්ධයට එරෙහි අරගලය, ජනගහනයේ සියලු ප්‍රගතිශීලී කොටස් එය පිටුපස එක්සත් කරමින් සමාජයේ මහා විප්ලවවාදී බලවේගය වන කම්කරු පන්තිය මත පදනම් කළ යුතුය.

දෙවනුව, නව යුද විරෝධී ව්‍යාපාරය ධනවාදී විරෝධී සහ සමාජවාදී විය යුතුය; මන්ද, මූල්‍ය ප්‍රාග්ධනයේ ආඥාදායකත්වය සහ මිලිටරිවාදයේ සහ යුද්ධයේ මූලික හේතුව වන ආර්ථික ක්‍රමය අවසන් කිරීමේ සටනකින් තොරව යුද්ධයට එරෙහි බරපතල අරගලයක් තිබිය නොහැකි බැවිනි.

තෙවනුව, නව යුද විරෝධී ව්‍යාපාරය ධනේශ්වර පන්තියේ සියලුම දේශපාලන පක්ෂ සහ සංවිධානවලට සතුරු වන අතර, ඒවායින් සම්පූර්ණයෙන්ම සහ නිසැකවම ස්වාධීන විය යුතුය.

හතරවනුව, නව යුද විරෝධී ව්‍යාපාරය, සියල්ලටත් වඩා, ජාත්‍යන්තර විය යුතු අතර, අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහි ඒකාබද්ධ ගෝලීය අරගලයක් තුළ කම්කරු පන්තියේ දැවැන්ත බලය බලමුලු ගැන්විය යුතුය.

මෙම සාපරාධී යුද්ධයට සහ මැදපෙරදිගට එල්ල කරන සමස්ත ඇමරිකානු-ඊශ්‍රායල ප්‍රහාරයට එරෙහිව බලමුලු ගැන්වෙන ලෙස අපි කම්කරුවන්ගෙන් සහ තරුණයින්ගෙන් ඉල්ලා සිටිමු. කර්මාන්තශාලා, වරායන්, සැපයුම් මධ්‍යස්ථාන, පාසල් සහ රෝහල්, සාකච්ඡා සහ සංවිධානාත්මක ප්‍රතිරෝධයේ මධ්‍යස්ථාන බවට පත්විය යුතුය. මෙම යුද්ධය වහාම අවසන් කරන ලෙස ඉල්ලා රැස්වීම් කැඳවිය යුතුය. මෙම ආක්‍රමණය යුක්ති සහගත කරන බොරු හෙළිදරව් කළ යුතුය. විරුද්ධත්වය නිහඬ කිරීමට ගන්නා සෑම උත්සාහයක්ම ප්‍රතික්ෂේප කළ යුතුය. යුද්ධයට සහ ආඥාදායකත්වයට එරෙහිව ජාත්‍යන්තර සමාජවාදී වැඩපිළිවෙලක් සඳහා සටනට උර දිය යුතුය.

ට්‍රම්ප් සහ හෙග්සෙත් ඉරානයට එරෙහිව “පූර්ණ යුද්ධය” දියත් කරති Read More »

Dena

ඉන්දියන් සාගරයේ සමූහ ඝාතනය: IRIS Dena නෞකාවට එල්ල කළ ටෝපිඩෝ ප්‍රහාරය

ඩේවිඩ් නෝර්ත් විසිනි.

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 මාර්තු 07 වන දින ‘Mass murder in the Indian Ocean: The torpedoing of the IRIS Denaයන හිසින් පළවූ ඩෙවිඩ් නෝර්ත් විසින් ලියන ලද ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

ඉරානයට එරෙහි ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධයේ මූලාරම්භය, එය මෙහෙයවන සමාජ බලවේග සහ එය නැවැත්වීමට අවශ්‍ය මූලෝපාය  පැහැදිලි කිරීම සඳහා ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය මෙම ඉරිදා, මාර්තු 8 වන දින ප.ව. 3:00 ට EDT [ශ්‍රී ලංකා වෙලාව (IST )  මාර්තු 9 පෙව 12.30 ]හදිසි ගෝලීය වෙබ් සම්මන්ත්‍රණයක් පවත්වයි. අපගේ සියලුම පාඨකයින්ගෙන් අපි ඉල්ලා සිටින්නේ එයට සහභාගී වීමට ලියාපදිංචි වන  ලෙසයි.

Dena
ඇමරිකානු සබ්මැරීනයකින් ටෝපිඩෝ ප්‍රහාරයට ලක් වූ IRIS Dena නෞකාව.

2026 මාර්තු 4 වන දින ඉන්දියානු සාගරයේ දී එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාව, නිරායුධ ඉරාන නෞකාවක් වන IRIS Dena ටෝපිඩෝ ප්‍රහාරයකින්  විනාශ කිරීම යුද අපරාධයකි. තමන් රණශූරයකු ලෙසින් හිස්  පුරසාරම් දොඩන, සිහි විකල් යැයි කෙනෙකුට තර්ක කල හැකි  “යුද ලේකම්” පසෙක තැබුවත්, එය නාවික ඉතිහාසය තුල, දුෂ්ඨ වන්නාසේම  බියගුලු  ක්‍රියාවක් ලෙස සිහිපත් කෙරෙනු ඇත. මෙම අපරාධය, 1988 දී USS Vincennes විසින් අහිංසක පුද්ගලයින් 290 ක් ඝාතනය කරමින් ඉරාන වාණිජ ගුවන් යානයක් වෙඩි තබා බිම හෙළීමත් සමඟ ස්ථානගත වනු ඇත. ඇත්ත වශයෙන්ම, විධි ක්‍රමය සහ ක්‍රියාත්මක කිරීම යන දෙ අංශයෙන්ම, ඉරාන නෞකාව විනාශ කිරීම, මෑතකදී ලතින් ඇමරිකාවේ වෙරළට ඔබ්බෙන් වූ මුහුදේ අනාරක්ෂිත ධීවරයින් ඉලක්ක කරගත් ඝාතන වඩා විශාල පරිමාණයකින් ඉදිරියට ගෙන යෑමකි. 

මෙම අවස්ථාවේ දී, ලෝකයේ බලවත්ම හමුදා බලයේ සබ්මැරීනයක්, කිසිවෙකුට තර්ජනයක් නොවන හුදකලා නෞකාවකට හීන්සීරුවේ කිට්ටු කර, කිසිදු අනතුරු ඇඟවීමක් ලබා නොදී, යටත් වීමට අවස්ථාවක් ලබා නොදී, නාවිකයින් 140 කට වැඩි පිරිසක් ඉන්දියානු සාගරයේ පතුලට යැවීය. තමා බයිබලයේ අවසන් සටනේ (Armageddon) මෙවලමක් යැයි විශ්වාස කරන ක්‍රිස්තියානි ෆැසිස්ට්වාදියෙකු වන පීට් හෙග්සෙත් (එජ යුද ලේකම්-Pete Hegseth), පසුව පෙන්ටගනයේ වේදිකාවකට ගොඩ වී ඒ ගැන පුරසාරම් දෙඩුවේය.

ට්‍රම්ප් පරිපාලනය සාධාරණීකරණය කිරීමේ එක වචනයක්වත් ඉදිරිපත් කර නැත. මෙම ඝාතනයේ නීතිමය පදනම හඳුනා ගැනීමට එය උත්සාහ කර නැත. එය, ආත්මාරක්ෂාව සදහා සිදුකරන ලද්දක් යැයි පවසා නැත. IRIS Dena සතුරු ක්‍රියාමාර්ගයක නියැලී සිටින බවට එය තර්ක කර නැත. එය සමානුපාතිකත්වය, මිලිටරි අවශ්‍යතාවය හෝ ආසන්න තර්ජනයක් පිළිබඳ මූලධර්මයක අදාලත්වයක් ගැන තර්ක කර නැත. එය කිසිවක් ඉදිරිපත් කර නැත–මන්ද එය ඒ කිසිවක් අවශ්‍ය බව විශ්වාස නොකරන බැවිනි. පසුගිය දශක තුන තිස්සේ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සෑම කෙනෙකුටම දේශන පවත්වමින් සිටි, “නීති මත පදනම් වූ පටිපාටිය” (“rules-based order”) යකාට ගියා වේ! එය විස්ථාපනය කර ඇත්තේ එක්සත් ජනපදයට තමන්ට අවශ්‍ය ඕනෑම අයෙකු, තමන්ට අවශ්‍ය ඕනෑම තැනකදී, තමන් කැමති ඕනෑම වේලාවකදී මරා දැමිය හැකි බවත්, ඝාතනය කිරීමේ ක්‍රියාවම ප්‍රමාණවත් සාධාරණීකරණයක් බවට වන නිරුවත් කියාපෑමයි. “නිහඬ මරණය”, ලෙස හෙග්සෙත් එය හැඳින්වීය.

මෙහි කටුක ඓතිහාසික උත්ප්‍රාසයක් තිබේ. 1915 දී, අයර්ලන්ත වෙරළට ඔබ්බෙන් ක්‍රියාත්මක වූ ජර්මානු යූ-බෝට්ටුවක් (සබ්මැරීනයක්) විසින් බ්‍රිතාන්‍ය කෲස් [විනෝද චාරිකා] නෞකාවක් වන HMS ලුසිටානියා ගිල්වා දැමීම [එයින් පුද්ගලයන් 1191 ක් මරණයට පත් විය], ඇමරිකානු මහජන මතය ජර්මනියට එරෙහිව හැරවීමේදී සැලකිය යුතු කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය. වසර දෙකකට පසු, 1917 අප්‍රේල් මාසයේදී, ජනාධිපති වුඩ්රෝ විල්සන්, ජර්මනිය අසීමිත සබ්මැරීන් යුද්ධයක් ප්‍රකාශයට පත් කිරීම, එක්සත් ජනපදය පළමු ලෝක යුද්ධයට ඇතුළුවීම සඳහා කඩතුරාවක් ලෙස අල්ලා ගත්තේය.

සියවසකට වැඩි කාලයකට පසු, ඇමරිකානු සබ්මැරීනයක් ඉරාන නෞකාවකට හීන් සීරුවේ කිට්ටු කර එක් ටෝපිඩෝවකින් එය විනාශ කරන අතර, පීට් හෙග්සෙත් ඒ ගැන හඩ නගා සිනාසෙයි. 

සිදු කරන ලද දෙයෙහි ස්වභාවය තේරුම් ගැනීමට නම්, ඊට සම්බන්ධ බලවේගවල විකාර සහගත අසමානතාවය තේරුම් ගත යුතුය.

එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාවේ ආර්ලී බර්ක් පන්තියේ (Arleigh Burke-class ) නාශක නෞකාවක් ආසන්න වශයෙන් ටොන් 9,000 ක් [ජලය] විස්ථාපනය කරයි. එහි දිග මීටර් 155 කට ආසන්නය. එය ටොමාහෝක් කෲස් මිසයිල  විදිය හැකි සිරස් දියත් කිරීමේ කුටි 90 සිට 96 දක්වා ප්‍රමාණයක් ද, දියුණු මතුපිට-සිට-ගුවනට මිසයිල සහ සබ්මැරීන් විරෝධී අවි ද දරයි. එය මෙතෙක් නිමවා ඇති වඩාත්ම නවීන සටන් කළමනාකරණ ජාලයන්ගෙන් එකක් වන ඒජිස් (Aegis Combat System) සටන් පද්ධතියට ඒකාබද්ධ කර ඇති අතර එය සමස්ත මෙහෙයුම් භූමියක් හරහා චන්ද්‍රිකා, ගුවන් යානා සහ අනෙකුත් නාවික යාත්‍රා සමඟ තත්‍ය කාලීනව සම්බන්ධ කරයි. එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාව එවැනි නැව් රාශියක් ක්‍රියාත්මක කරයි. එය න්‍යෂ්ටික බලයෙන් ක්‍රියාත්මක වන ගුවන් යානා වාහක ප්‍රහාරක කණ්ඩායම් 11 ක් ක්‍රියාත්මක කරන අතර, ඒ සෑම එකක්ම මුළු සාගරයක් හරහා මාරාන්තික බලයක් ප්‍රක්ෂේපණය කළ හැකි ගුවන් බලයේ ජංගම නගරයකි.

IRIS Dena නෞකාව ටොන් 1,500ක් විස්ථාපනය කළේය – එය තනි ඇමරිකානු  නාශක නැවක විස්ථාපනයෙන් හයෙන් එකකි. එය මීටර් 94ක් දිග වූ අතර, දේශීයව නිෂ්පාදනය කරන ලද ඉරාන ඩීසල් එන්ජින් හතරකින් බල ගැන්වුණි. එය ඉරානයේ නිෂ්පාදිත නැව් නාශක මිසයිල, මිලිමීටර් 76 ක තට්ටු තුවක්කුවක් (deck gun) සහ සහැල්ලු ටෝර්පිඩෝ වලින් සන්නද්ධ විය. කාර්ය මණ්ඩලය මිනිසුන් 180 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත විය. එය ඇමරිකානු නාවික බලයට සම තරඟකරුවෙකු නොවීය. IRIS Dena යනු [එ.ජ හා ප්‍රධාන බටහිර රටවල] සම්බාධක යටතේ  නිමවන ලද වෙරළබඩ නෞකාවක් (coastal frigate) වන අතර, බටහිර බලවතුන් ගෝලීය ආයුධ වෙළඳපොළවලින් ඉරානය කපා දැමීම  හේතුවෙන් ඉරාන ඉංජිනේරුවන් වසර ගණනාවක් තිස්සේ වෙහෙස මහන්සියෙන් දේශීයව නිර්මාණය කරන ලද පද්ධති සහිත නිෂ්පාදනයකි. එයට යාත්‍රා කළ හැකි බවමත්, 2022 සහ 2023 දී එය කළාක් මෙන් ලෝකය වටා යාත්‍රා කළ හැකි බවත්, එය ගොඩනැගූ සහ එහි කාර්ය මණ්ඩලය වූ අයගේ කෞශ්‍යල්‍යයට සාක්ෂියකි.

ඝාතනයට ලක් වූ ඉරාන නාවිකයින්ගේ නම් ඇමරිකානු පුවත්පත් වල නොමැත. ඔවුන්ට මුහුණු නොමැත. ඔවුන්ට, සම්මුඛ සාකච්ඡා පැවැත්වීමට බටහිර මාධ්‍යවේදීන් යැවීම සදහා පවුල් නොමැත. ඔවුන් බොහෝ විට තරුණයින් වූ අතර, ඔවුන් මාස ගණනක් තම පවුල්වලින් ඈත්ව වෘත්තීය නාවික යෙදවීමක නියැලී සිටි  අයයි.

ඉරාන කාර්ය මණ්ඩලයට කිසිදු අනතුරු ඇඟවීමක් ලබා දී නොතිබුණි. ඔවුන්ට සටන් කිරීමට, පලා යාමට හෝ ඔවුන්ට සිදුවන්නේ කුමක්ද යන්න තේරුම් ගැනීමටවත් කාලයක් නොතිබුණි. නෞකාව කෙතරම් වේගයෙන් මුහුදුබත් වූවාද යත්, එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාව නොව, කිසිදු ඇමරිකානු නෞකාවක් නොව, ජාත්‍යන්තර සමුද්‍රීය බැඳීම් යටතේ ක්‍රියාත්මක වූ කුඩා දූපත් රාජ්‍යයක නාවික හමුදාවක් වන ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාව එම ස්ථානයට පැමිණෙන විට, IRIS Dena නෞකාව ඒ වන විටත් මතුපිටින් සම්පූර්ණයෙන්ම අතුරුදහන් වී තිබුණි.

ඔවුන් මරා දැමූ ඇමරිකානු සබ්මැරීනය දිවි ගලවා ගත් අය බේරා ගැනීමට කිසිදු උත්සාහයක් නොගත් අතර, එය දෙවන ජිනීවා සම්මුතියේ (1949) 18 වන වගන්තිය යටතේ එහි නීතිමය බැඳීම්වලට සෘජුවම පටහැනි ය. එය තම ටෝපිඩෝවෙන් වෙඩි තබා, තම දඩයම තහවුරු කර ගෙන  පිටව ගියේය. දිවි ගලවා ගත් නාවිකයින් 32 දෙනා ශ්‍රී ලංකාවේ ගලවා ගැනීමේ මෙහෙයුම්වලට සම්පූර්ණයෙන්ම ණයගැතිය. පෘථිවියේ බලවත්ම සහ තාක්‍ෂණිකව දියුණුම නාවික හමුදාව ඇති එක්සත් ජනපදය, දියේ ගිලෙන එක මිනිසෙකුවත් ජලයෙන් ඇද ගැනීමට එකකදු වත්කමක් වත් යෙදවූයේ නැත.

සබ්මැරීනයේ සිටි ඇමරිකානු නාවිකයින් තම නියෝග ක්‍රියාත්මක කරද්දී ඔවුන්ට කුමක් පවසා තිබුණාදැයි අපි නොදනිමු. නමුත් හේතුවක් නොමැතිව වෙඩි තබා මිනිසුන් 140 දෙනෙකු තමන් විසින් මරණයට පත් කළ බව ඔවුන් සත්‍යය සොයා ගත් විට ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකුට ඔවුන්ගේ ජීවිත කාලය පුරාම පවතින ක්ෂතික ( traumatic) පසුතැවීමක් සහ ලැජ්ජාවක් දැනෙනු ඇත.

IRIS Dena නෞකාව ඉරාන මුහුදු සීමාවේ තිබුණේ නැත. එය පර්සියානු ගල්ෆ් කලාපයේ තිබුණේ නැත, කිසිදු ප්‍රකාශිත බැහැර කිරීමේ කලාපයක තිබුණේ නැත. එය ආක්‍රමණශීලී ලෙස උපාමාරු දැමුවේ හෝ කිසිදු යාත්‍රාවක් ඉලක්ක කර ගත්තේ නැත. එය කිසිදු ක්‍රියාකාරී නාවික කටයුත්තක කොටසක් නොවීය. එය ඉන්දියාවේ පැහැදිලි ආරාධනයකට අනුව 2026 ජාත්‍යන්තර නාවික බලඇණි සමාලෝචනයට සහ විශාකාපට්නම් වරායේ පැවති MILAN 2026 බහුජාතික අභ්‍යාසයට සහභාගී වීමෙන් පසු, තම රට වෙත  බලා, ළඟම ඇති සටන් භූමියේ සිට සැතපුම් දහස් ගණනක් දුරින්, පරිවාර ආරක්ෂාව නොමැතිව තනිවම යාත්‍රා කරමින් සිටියේය. එම අභ්‍යාසයට ජාතීන් 74 ක් ඇතුළත් විය. එයට එක්සත් ජනපදය ඇතුළත් විය. ගිලෙන්නට දින කිහිපයකට පෙර ඇමරිකානු සහ ඉරාන නාවික නිලධාරීන් ඉන්දියානු භූමියේ එකම වෘත්තීය රැස්වීම්වලට සහභාගී වී සිටියහ.

මෙම නෞකාවට අනතුරු ඇඟවීමට එක්සත් ජනපදයට සෑම ක්‍රමයක්ම තිබුණි. එය අපක්ෂපාත රටක වරායකට හරවා යෑම බලකර සිටීම සදහා සෑම හැකියාවක්ම එයට තිබුණි. එයට මතුපිට නැව්, ගුවන් යානා සහ ගෝලීය සන්නිවේදන පද්ධති තිබුණි. IRIS Dena යනු මතුපිට නෞකාවක් වූ අතර එය දෘශ්‍යමාන, ලුහුබැඳිය හැකි සහ ඕනෑම ජාත්‍යන්තර සමුද්‍ර සංඛ්‍යාතයකින් ගුවන් විදුලියෙන් ඊට සම්බන්ධ විය හැකි විය. අනතුරු ඇඟවීමක්  නොකළේ ඒ සඳහා උවමනාවක් නොතිබූ බැවිණි. පරිපාලනය අනතුරු ඇඟවීමක් අවශ්‍ය යැයි සැලකුවේ නැත්තේ, පැහැදිලි කිරීම අවශ්‍ය යැයි එය නොසලකන බැවින්, හා ට්‍රම්ප්ගේ “සදාචාරයට” එහා ගිය කිසිදු නීතිමය හෝ සදාචාරාත්මක අධිකාරියක් එය හඳුනා නොගන්නා බැවින්.

ඇමරිකානු මාධ්‍ය මෙම අපරාධය කිසිදු විචාරයකින් තොරව පිළිගෙන තිබේ. නමුත් ඉන්දියානු සාගරයේ ක්‍රියාත්මක වන රුසියානු සබ්මැරීනයක්, යුක්‍රේන නාවික නෞකාවක්–IRIS Dena හා සැසඳිය හැකි ප්‍රමාණයේ  ෆ්‍රිගේට් නෞකාවක්–එයට ආරාධනා කරන ලද බහුජාතික අභ්‍යාසයකින් පසු ආපසු තම සුපුරුදු තැන වෙත, ජාත්‍යන්තර මුහුදේ තනිවම යාත්‍රා කරමින්, කිසිවෙකුට ක්ෂණික තර්ජනයක් එල්ල නොකරමින් යන්නේ යයි සිතන්න. රුසියානු සබ්මැරීනය අනතුරු ඇඟවීමකින් තොරව, යටත් වීමක් ලබා ගැනීමට කිසිදු උත්සාහයකින් තොරව, තනි ටෝපිඩෝවකින් වෙඩි තබා, නැව සහ එහි 180 දෙනෙකුගෙන් යුත් කාර්ය මණ්ඩලයෙන් වැඩි දෙනෙක් මුහුදු පතුලට යැවූ බව සිතන්න. රුසියාවේ ආරක්ෂක අමාත්‍යවරයා මොස්කව්හි කැමරා ඉදිරිපිට සිට ගනිමින්,  රුසියානු බලය සහ එය ප්‍රක්ෂේපණය කළ හැකි දුර ප්‍රදර්ශනය කිරීමක් ලෙස ප්‍රහාරය සමරමින්, එය දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු විශාලතම ටෝපිඩෝ ඝාතනය ලෙස ප්‍රකාශ කළ බව සිතන්න.

බටහිර ප්‍රතිචාරය විස්තර කිරීමට පරිකල්පනයේ වික්‍රමයක් අවශ්‍ය නොවේ. එය ක්ෂණික, ගිගුරුම් සහිත සහ එක සමාන වනු ඇත. ලින්ඩ්සේ ග්‍රැහැම් වැනි රිපබ්ලිකන් ෆැසිස්ට්වාදීන්ගේ සිට බර්නි සැන්ඩර්ස් වැනි “වාම” ඩිමොක්රටිකයන් දක්වා සෑම වර්ණයකම ධනේශ්වර දේශපාලනඥයෙකුගේම තොල්වල “යුද අපරාධ” යන වචන පවතිනු ඇත. යුරෝපයේ, නේටෝ නායකයින් විසින් නිකුත් කරන හෙලාදැකීම් සියලු දේශපාලන පක්ෂ විසින් භක්තිමත් ලෙස අනුමත කරනු ඇත. දිනය අවසන් වීමට පෙර ජාත්‍යන්තර අපරාධ අධිකරණය කැඳවනු ලැබෙනු ඇත. එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක මණ්ඩලයේ හදිසි සැසි කැඳවනු ලැබෙනු ඇත. එක්සත් ජාතීන්ගේ ප්‍රඥප්තිය, නාවික යුධ නීති, සන්නද්ධ ගැටුම් පිළිබඳ සම්ප්‍රදායික ජාත්‍යන්තර නීතිය යන මේවා උල්ලංඝනය කිරීම් ගණනය කිරීම සඳහා නීති විශාරදයින් සෑම මාධ්‍ය ජාලයකම පෙනී සිටිනු ඇත. විධානයේ වගකීම පිළිබඳ මූලධර්මය යටතේ රුසියානු ජනාධිපතිවරයාට එරෙහිව පුද්ගලික අපරාධ නඩු පැවරීම සඳහා ඉල්ලීම් කෙරෙනු ඇත. බටහිර ආන්ඩු පුළුල් නව සම්බාධක පනවනු ඇත.  සෑම තිරයකම ගිලුණු යුක්රේන නාවිකයින්ගේ නම් සහ මුහුණු සහ පවුල් දිස්වනු ඇත.

එම සිද්ධියේදී රුසියාවට එරෙහිව යොදවනු ලැබෙනු ඇති සෑම නීතිමය සහ සදාචාරාත්මක තර්කයක්ම, 2026 මාර්තු 4 වන දින එක්සත් ජනපදය කළ දෙයට එක සමාන බලයකින් අදාළ වේ. කරුණු අදාල වන ප්‍රමාණයෙන් එක සමාන ය. නීතිමය රාමුව සමාන ය. මානුෂීය ප්‍රතිවිපාක එක සමානව සැබෑ ය. එකම වෙනස වන්නේ සබ්මැරීනයේ ඇමරිකානු අනන්‍යතාවයයි.

එක්සත් ජනපද රජයේ ක්‍රියාමාර්ග නාසි තුන්වන රයික් ආණ්ඩුවේ ක්‍රියාමාර්ග අනුකරණය කරයි. අද්මිරාල් කාල් ඩොනිට්ස් 1942 දී ඔහුගේ ලැකෝනියා නියෝගය (Laconia Order) නිකුත් කරමින්, දිවි ගලවා ගත් අය සදහා සියලු මුදවාගැනීමේ මෙහෙයුම් අත්හැර දමා අනතුරු ඇඟවීමකින් තොරව සීමා රහිත සබ්මැරීන් යුද්ධ සිදු කරන ලෙස U-බෝට්ටු (සබ්මැරින) අණදෙන නිලධාරීන්ට නියෝග කළේය. කුප්‍රකට නියෝගයේ මෙසේ සඳහන් විය:

“ගිලුණු නැව්වලින් දිවි ගලවා ගත් අය බේරා ගැනීමට ගන්නා සියලු උත්සාහයන්, එනම් පිහිනන මිනිසුන් බේරා ගැනීම සහ ජීවිතාරක්ෂක බෝට්ටුවලට දැමීම, පෙරළුණු ජීවිතාරක්ෂක බෝට්ටු නැවත උඩු අතට පෙරලීම හෝ ආහාර සහ ජලය භාර දීම නතර කළ යුතුය. ගලවා ගැනීම යුද්ධයේ මූලිකම අවශ්‍යතාවය වන සතුරු නැව් සහ ඒවායේ කාර්ය මණ්ඩලය විනාශ කිරීමට පටහැනිය.”

නියුරම්බර්ග් හි ඔහුගේ නඩු විභාගයේදී, නාසි අද්මිරාල් ඩොනිට්ස් මෙම නියෝගය ආරක්ෂා කළේ නවීන යුද්ධ මගින් නාවික ආචාර පද්ධතිවල පැරණි සම්මුතීන් යල් පැන ගොස් ඇති තත්වයට පත්කර ඇති බවට තර්ක කරමිනි.

ඔහුට වසර 10ක සිර දඬුවමක් ලැබුණි. හෙග්සෙත් කැමරා ඉදිරියේ “නිහඬ මරණය” නිවේදනය කළේ, නීතිඥයින් නොමැතිව, ලැජ්ජාවකින් තොරව, ජාත්‍යන්තර මුහුදේදී නාවිකයින් 140 දෙනෙකු ඝාතනය කිරීම–අනතුරු ඇඟවීමකින් තොරව, තර්ජනයකින් තොරව, පසුව ඔවුන් බේරා ගැනීමට එකදු උත්සාහයක්වත් නොමැතිව–ජාතික ස්වයං-සුබ පැතුම් සඳහා අවස්ථාවක් හැර අන් කිසිවක් වන බවට  දුරස්ථ හෝ යෝජනාවකින් තොරවය.

මෙම ඝාතන සඳහා නියෝග කළ අණදීමේ දාමය සබ්මැරීනයේ ටෝපිඩෝ කාමරයේ සිට ධවල මන්දිරය දක්වා දිව ගියේය. නියුරම්බර්ග් හි දී ස්ථාපිත කර ජාත්‍යන්තර නීතියට ඇතුළත් කර ඇති අණදීමේ දාමයේ වගකීම පිළිබඳ මූලධර්මය (doctrine of command responsibility), දේශපාලන හා හමුදා නායකයින් තම අණ යටතේ සිටින බලවේග විසින් සිදු කරන ලද යුද අපරාධ සඳහා අපරාධකාරී වගකීම දරන බව කියා සිටී–එම වගකීම ඔවුන් එවැනි අපරාධ සෘජුවම නියෝග කරන විට පමණක් නොව, ඔවුන් අපරාධ ගැන දැන සිටි හෝ දැන සිටිය යුතු වූ විට සහ ඒවා වැළැක්වීමට හෝ දඬුවම් කිරීමට අපොහොසත් වූ විටද ක්‍රියාත්මක ය. මෙම අවස්ථාවේදී, දැනුම ප්‍රශ්නයට භාජනය නොවේ. ඒකාබද්ධ මාණ්ඩලික ප්‍රධානීන්ගේ සභාපතිවරයා ඉදිරියේ, යුද ලේකම්වරයා විසින්ම අපරාධය නිවේදනය කර, සැමරූ අතර ලොවට විකාශනය කරන ලදී.

IRIS Dena ට එල්ල කළ ටෝපිඩෝ ප්‍රහාරයේ ඇඟවුම් මහ මුහුදෙන් ඔබ්බට විහිදේ. ඉන්දියානු සාගරයේ මිනීමැරුම් සඳහා අවසර දී ඇති රජය මිනියාපොලිස් වීදිවල ඇමරිකානුවන් ඝාතනය කිරීම සාධාරණීකරණය කර ඇත. 2026 ජනවාරි 7 වන දින, ෆෙඩරල් ICE නියෝජිතයෙකු තම මෝටර් රථයේ වාඩි වී සිටියදී 37 හැවිරිදි මවක් වන රෙනී නිකොල් ගුඩ් වෙඩි තබා ඝාතනය කළේය. ජනවාරි 24 වන දින, දැඩි සත්කාර හෙද ඇලෙක්ස් ප්‍රෙට්ටි, පදික වේදිකාවේ සිර කර රඳවා සිටියදී, දේශසීමා මුර සංචාර නියෝජිතයන් විසින් අවම වශයෙන් 10 වතාවක් වෙඩි තබා ඇත. ප්‍රෙට්ටි ඔහුගේ ගිනි අවිය කිසි විටෙකත් අතට ගත්තේ නැත.

මෙම සිද්ධීන් දෙකෙහිම මූලධර්මය සමාන වේ. ඇමරිකානු බලය විසින් මරා දමන ලද අය–ඉන්දියානු සාගරයේ ඉරාන නාවිකයින් හෝ මිනියාපොලිස්හි පදික වේදිකාවල ඇමරිකානු පුරවැසියන් වේවා–රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ලත් මිනීමැරුම්වල ඉලක්ක විය. වින්දිතයින් සැමවිටම, අතීතයට බලපාන ලෙස, යම් දෙයකට වැරදිකරුවන් වේ. රෙනී ගුඩ් සතුව ඇගේ මෝටර් රථය තිබුණි. ඇලෙක්ස් ප්‍රෙට්ටි සතුව ඔහුගේ නීත්‍යානුකූලව රැගෙන යන ගිනි අවිය තිබුණි. ඇමරිකානු වීදිවල ක්‍රියාත්මක කරන දේ ඉන්දියානු සාගරයේ ක්‍රියාත්මක වේ. එය එකම පාලක පන්තියේ අවශ්‍යතා සඳහා ක්‍රියාත්මක වන එක් මූලධර්මයක් සහ එක් රජයකි.

ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තිය, සිසුන් සහ අධිරාජ්‍යවාදයේ සියලු විරුද්ධවාදීන් මෙම යුද්ධයට එරෙහිව ක්‍රියාකාරීව බලමුලු ගැන්වී ගත යුතුය. ඉරානයට එරෙහි හමුදා මෙහෙයුම් වහාම නතර කරන ලෙසත්, එපික් ෆියුරි මෙහෙයුම යටතේ සිදු කරන ලද යුද අපරාධ විමර්ශනය කිරීම සඳහා ස්වාධීන ජාත්‍යන්තර කම්කරු විනිශ්චය සභාවක් කැඳවන ලෙසත් ඔවුන් ඉල්ලා සිටිය යුතුය.

IRIS Dena නෞකාව ගිල්වූ ටෝපිඩෝව නාවිකයින් 140 දෙනෙකු මරා දැමුවා පමණක් නොවේ. එය  සමාව අයැදීමකින් තොරව ලෝකයට නිවේදනය කළේ, එක්සත් ජනපද රජය කිසිදු නීතියකින්, කිසිදු සම්මුතියකින් හෝ ශිෂ්ට සම්පන්න හැසිරීමේ කිසිදු ප්‍රමිතියකින් බැඳී නොමැති බවයි. එය පිළිගන්නා එකම අත්‍යවශ්‍යතාවයන් වන්නේ ධනේශ්වර ක්‍රමය සහ ලාභ සමුච්චය කිරීම මගින් නියම කරන ලද ඒවා පමණි.

සෑම දිනකම, සෑම නව අපරාධයක්ම ලියොන් ට්‍රොට්ස්කිගේ පහත අනතුරු ඇඟවීමට වැඩි හදිසිභාවයක් එක් කරයි: “ඇත්තෙන්ම මීළඟ ඓතිහාසික කාල පරිච්ඡේදයේදී ම සමාජවාදී විප්ලවයක්  සිදු නොවුන හොත්, මානව වර්ගයාගේ සමස්ත සංස්කෘතියම කෙරෙහි ව්‍යසනයක තර්ජනය එල්ල වනු ඇත.”

Image Not Found

ඉන්දියන් සාගරයේ සමූහ ඝාතනය: IRIS Dena නෞකාවට එල්ල කළ ටෝපිඩෝ ප්‍රහාරය Read More »

IMG 0737

ඉරානයට එරෙහි අධිරාජ්‍යවාදී සමූලඝාතක යුද්ධය නවතනු!

ඩේවිඩ් නෝර්ත් විසිනි. 

ඉරානයට එරෙහි ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධයේ මූලාරම්භය, එය මෙහෙයවන සමාජ බලවේග සහ එය නැවැත්වීමට අවශ්‍ය උපාය මාර්ගය පැහැදිලි කිරීම සඳහා ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය මෙම ඉරිදා, මාර්තු 8 වන දින සවස 3:00 ට [ලංකාවේ වේලාවෙන්  මාර්තු 9 සඳුදා උදේ 12.30ට] හදිසි ගෝලීය වෙබ්නාර් එකක් පවත්වයි. අපගේ සියලුම පාඨකයින්ගෙන් එයට සහභාගී වීමට ලියාපදිංචි වන ලෙස අපි ඉල්ලා සිටිමු. මෙහි පළවන්නේ ඒ සම්බන්ධයෙන් ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ ජාත්‍යන්තර කර්තෲ මණඩලයේ සභාපති ඩේවිඩ් නෝර්ත් විසින් කර ඇති නිවේදනයයි. 

මේ ඉරිදා, ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය, ඉරානයට එරෙහි කුරිරු අධිරාජ්‍යවාදී ප්‍රහාරය නැවැත්වීම සඳහා උපාය මාර්ගයක් සහ වැඩසටහනක් ගෙනහැර දැක්වීම සඳහා ජාත්‍යන්තර වෙබ්නාර් වැඩසටහනකට අනුග්‍රහය දක්වයි. මෙම සාකච්ඡාවේ අරමුණ වන්නේ යුද්ධයට එරෙහි අරගලය එහි අවශ්‍ය ඓතිහාසික, දේශපාලනික සහ සමාජීය සන්දර්භය තුළ තැබීමයි. එය, ධවල මන්දිරය, ආයතනික මාධ්‍ය සහ සියලුම අධිරාජ්‍යවාදී ආන්ඩු විසින් පොම්ප කරන ලද නිමක් නැති බොරු ප්‍රචාරණ සහ වැරදි තොරතුරු ප්‍රවාහය කපා හරිනු ඇත.

අපේ ඇස් ඉදිරිපිට දිග හැරෙමින් පවතින්නේ මිලියන 90 කට අධික ජනගහනයක් සිටින රටකට එරෙහිව කෙරෙමින් පවතින සමූලඝාතන යුද්ධයකි. සතියක් ඇතුළත, එක්සත් ජනපදය සහ ඊශ්‍රායලය, ඉරානයේ උත්තරීතර නායකයා සහ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් දුසිම් ගනනක් ඝාතනය කර, මිනාබ්හි බාලිකා පාසලකට බෝම්බ හෙලා ළමුන් 150 කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් මරා දමා, රට පුරා රෝහල් සහ සිවිල් යටිතල පහසුකම් වලට පහර දී තිබෙනවා. නිරායුධ ඉරාන නෞකාවක් ඉන්දියානු සාගරයේ දී ටෝපිඩෝ ප්‍රහාරයකට ලක් කරල, නාවිකයින් 180 දෙනෙකු මරණයට පත් කළා. ඉරාන ජාතිකයින් 1,000 කට වැඩි පිරිසක් මරා දමා  තිබෙනවා. නූතන ඉතිහාසයේ වඩාත්ම මාරාන්තික ගුවන් බෝම්බ ප්‍රහාරය මෙය බව ට්‍රම්ප් පරිපාලනය පුරසාරම් දොඩනවා. මේවා ඔක්කොම යුද අපරාධ.

යුද්ධය ලෙබනනයට සහ මැද පෙරදිග පුරා ව්‍යාප්ත වෙමින් පවතිනවා. ප්‍රංශ යුද නැව් නැගෙනහිර මධ්‍යධරණී මුහුදේ මුර සංචාරයේ යෙදෙනවා. ඉරානය තුළ සිවිල් යුද්ධයක් ඇති කිරීම සඳහා වොෂින්ටනය කුර්දි බෙදුම්වාදීන් සන්නද්ධ කරමින් ඉන්නවා. සෑම අධිරාජ්‍යවාදී බලවතෙකුම මේ සාපරාධී ව්‍යාපාරය පිටුපස පෙළ ගැහිල ඉන්නෙ.

1953 දී සීඅයිඒ සංවිධානය විසින් ධනේශ්වර ජාතිකවාදී අගමැති මොසාඩෙග් බලයෙන් පහකිරීමේ සිට, පසුගිය ජුනි මාසයේදී ඉරානයේ න්‍යෂ්ටික මධ්‍යස්ථානවලට බෝම්බ හෙලීම දක්වා, වසර 70 කට වැඩි කාලයක් තිස්සේ එක්සත් ජනපදය ඉරානයට එරෙහිව අනවරත ආක්‍රමණයක් දියත් කරල තියෙනවා. මෙම යුද්ධය ගාසා තීරයේ ජන සංහාරයෙන් වෙන් කළ නොහැකියි.  දැන් විශාල පරිමාණයෙන් භාවිතා කරන මිලිටරි විධික්‍රම පරීක්ෂා කිරීමේ භූමියක් වශයෙන් හා දේශපාලන පූර්වාදර්ශයක් වශයෙන් තමයි ගාසා ජන සංහාරය සිදු කෙරුනෙ. 

මේක හුදෙක් ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්ගේ රැවටිලිකාර මනෝන්මාදයක නිෂ්පාදනයක් නොවේ. ඒක, පසුගිය වසර 35 තුළ, ඒ කියන්නෙ 1991 දී සෝවියට් සංගමය විසුරුවා හැරීමෙන් පස්සෙ, ඔක්කොම  අධිරාජ්‍යවාදී රජයන්ගේ සහාය ඇතිව එක්සත් ජනපදය විසින් දියත් කරන ලබපු යුද්ධවල නවතම හා වඩාත්ම කුරිරු යුද්ධය.

මෙම යුද්ධය දියත් කෙරෙන්නේ ඉරාන ජනතාවට එරෙහිව පමණක් නොවෙයි. එය, ලොව පුරා වැඩ කරන ජනතාවට එරෙහි ප්‍රචණ්ඩ ගෝලීය යුද්ධයක කොටසකි. 

 ඉරානය “කොන්දේසි විරහිතව යටත් වීම” ත් එක්ක යුද්ධය අවසන් වන බවට ට්‍රම්ප් දැන් ප්‍රකාශ කරනවා. කම්කරු පන්තියේ කර්තව්‍යය වන්නේ මෙම යුද්ධය එක්සත් ජනපද හා ලෝක අධිරාජ්‍යවාදයට ඒකාන්ත හා කොන්දේසි විරහිත පරාජයක් සහ ව්‍යසනයක් බවට පත් කිරීමයි.

අධිරාජ්‍යවාදී ආන්ඩු සහ දේශපාලනඥයින්ට කරන ආයාචනා මගින් මෙම යුද්ධය නතර කළ නොහැකියි. ඉරාන ජනතාව ආරක්ෂා කිරීම සහ යුද අපරාධකරුවන් පරාජය කිරීම සඳහා ලෝක ධනවාදයට එරෙහිව ගෝලීය කම්කරු පන්තියේ දේශපාලන බලමුලු ගැන්වීමක් අවශ්‍ය  වෙනවා. මෙය සාක්ෂාත් කරගත හැක්කේ ජාත්‍යන්තර සමාජවාදී උපාය මාර්ගයක පදනම මත පමණි.

මෙම වෙබ්නාර් වැඩසටහන, ඓතිහාසික, න්‍යායික සහ දේශපාලනික කරුණු රැසක් සම්බන්ධයෙන් සමාජවාදී විශේෂඥයින්ගෙන් සමන්විත ජාත්‍යන්තර මණ්ඩලයක් විසින් කරන යුද්ධය පිළිබඳ සාකච්ඡාවක් සහ විශ්ලේෂණයකින් යුක්තයි. කමිටු සාමාජිකයින් යුද්ධයට හේතු සහ එහි ජාත්‍යන්තර මානයන් වග විභාග කරනු ඇති.

වෙබිනාර් එකට සහභාගී වීමට දැන්ම wsws.org/iranwebinar හි ලියාපදිංචි වන්න. ඒ පිළිබඳ ඔබේ  සහෝදර කම්කරුවන්, පවුලේ අය සහ මිතුරන් දැනුවත් කරන්න. මෙම සාපරාධී අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධය නැවැත්වීම සඳහා බලගතු ව්‍යාපාරයක් ගොඩනැගීමට මෙම වෙබ්නාර් වැඩසටහන දායක වනු  ඇති.

එම කථාව සිංහල බසින්

ඉරානයට එරෙහි අධිරාජ්‍යවාදී සමූලඝාතක යුද්ධය නවතනු! Read More »

IMG 0728

The Gen-Z Uprisings and the Crisis of Leadership: Permanent Revolution against ‘Leaderless’ movements and ‘Left Populism’ – Part 4

By Sanjaya Jayasekera. 

We publish here Part 4 of a series examining the global wave of Gen Z protests, the deepening crisis of revolutionary leadership, and the necessity of fighting for the program of socialist internationalism on the basis of Leon Trotsky’s Theory of Permanent Revolution. Part 1 was published on November 6, 2025 here. Part 2 was published on November 14, 2025 here. Part 3 was published on February 27, 2026 here

The Lineage of Gen-Z Revolts: Arab Spring, Occupy Wall Street and the Yellow Vests — Politics, Tactics, Programme and the Lessons for the Working Class (continued)

Tactics: Direct Action, Digital Organization, and the Irreplaceable Role of Revolutionary Leadership 

The three waves exhibit a progression in tactical forms that reflects the changing technological environment of mass struggle without altering its fundamental political requirements.

Occupy pioneered the sustained occupation of public space as a form of political presence, consciously modeling itself on the imagery of Tahrir Square. The “people’s microphone,” horizontal decision-making, and assembly democracy expressed a genuine aspiration to overcome the alienation of bourgeois representative politics. But symbolic occupation could not threaten capitalist production or state power. It could only be tolerated until inconvenient, at which point it was cleared by coordinated federal instruction.

The Yellow Vests developed a more economically disruptive tactical repertoire: the blockade of circulation nodes, the weekly cadence of national mobilizations, the combination of symbolic and material disruption. France’s tradition of militant industrial action created real—if unrealized—possibilities for converting street protest into generalized strike action. The tactical innovation was real; the political ceiling remained identical. Without independent rank-and-file workplace and neighbourhood committees capable of coordinating strikes across sectors and regions, the disruptive energy could not be converted into sustained, organized industrial action that would have posed a genuine challenge to state power. Such committees, independent of the union bureaucracy, are the organizational precondition for elevating local struggles into a revolutionary movement.[17]

The Gen-Z movements added the rapid mobilizing capacity of social media platforms, enabling the coordination of mass actions across vast geographic areas at speeds that made traditional institutional responses appear slow-footed. This digital dimension introduced new capacities and new vulnerabilities. The same platforms that enabled rapid mobilization also enabled state surveillance, intelligence infiltration, and the algorithmic manipulation of political content. More fundamentally, the substitution of social media coordination for political organization—viral hashtags for programmatic clarity, trending topics for theoretical development—produced movements whose apparent technological strength masked a structural weakness: the inability to translate street power into sustained industrial action through which the working class exercises its decisive social leverage.

The “leaderless” framework promoted by theorists like Zeynep Tufekci and Paolo Gerbaudo performs an ideological function related to the reactionary theory of Chantal Mouffe’s left populism. By celebrating the organizational forms of networked protest—horizontal assemblies, social media coordination, the absence of formal leadership—these theorists elevate into a political virtue what is objectively a political deficit. Lenin’s analysis in What Is to Be Done? (1902) retains its full force against the spontaneism celebrated by theorists of “leaderless” movements: spontaneous working-class anger, however militant, does not generate socialist consciousness; it is the raw material that revolutionary political leadership must organize and direct.[18] The “leaderless” ideology does not liberate movements from leadership; it conceals the leadership that actually operates—whether of NGO-funded coordinators, pseudo-left academics channeling energy into reformist avenues, or the bourgeois politicians who ultimately harvest the political fruit of mass insurgency.

Programme: The Reformist Horizon and its Necessary Transcendence

All three movements articulated genuine and legitimate grievances with concrete “programmatic” demands. Yet all three remained, in the absence of revolutionary leadership, within a reformist political horizon that left the fundamental question—who controls the means of production, and in whose interests?—systematically unaddressed.

Occupy’s demands centered on redistribution, corporate accountability, and the reduction of economic inequality. The Yellow Vests called for lower fuel taxes, higher minimum wages, the restoration of public services, and various forms of direct democracy. The Gen-Z movements demanded the withdrawal of specific IMF-dictated tax measures, the end of corruption, and the removal of individual heads of state. All these demands expressed authentic material needs. None of them, in the absence of a program for working-class political power, pointed beyond the framework of bourgeois rule.

Left-populist tendencies within each movement—drawing on the theoretical framework elaborated by Mouffe in For a Left Populism (Verso, 2018) and given organizational expression by Podemos in Spain and France Insoumise—framed these demands as a struggle of “the people” against “the oligarchy,” a formulation deliberately designed to incorporate sections of the bourgeoisie into a cross-class “progressive” bloc while excluding the perspective of working-class political independence and socialist expropriation.

The WSWS analyzed the bankruptcy of this framework through its comprehensive coverage of the Syriza and Podemos experiences. Syriza’s capitulation to the EU-IMF troika (EC, ECB, IMF) within months of its January 2015 election victory[19] and Podemos’s entry into coalition government with the PSOE to implement the austerity it had promised to oppose[20] are not exceptions to the left-populist rule but its most perfect expressions. History has delivered its verdict: ten years after Syriza’s 2015 betrayal, Greece remains mired in poverty with intensified exploitation; four years after Podemos entered government, the far-right Vox party emerged as a major force in Spanish politics. The pseudo-left’s claim that workers must “go through the experience” of these parties before advancing to socialism has been exposed as a murderous lie whose consequences have been catastrophic for the working class.[21]

The genuinely revolutionary programme is the programme of permanent revolution—the only programme that corresponds to the objective interests of the working class in the epoch of imperialism. No democratic task, no elementary improvement in the material conditions of the working class, can be secured on a lasting basis without the conquest of state power by the working class, the expropriation of the capitalist class, and the extension of socialist revolution beyond national borders. The partial demands of Occupy, the Yellow Vests, and the Gen-Z movements can serve as transitional demands—points of departure for mass mobilization—only if they are embedded in a programmatic framework that identifies capitalism as the enemy and poses the question of workers’ power at the center, as elaborated in the ICFI’s foundational programme documents.[22]

Differences that register: Social Composition, Geography, and Revolutionary Intensity

Having established the essential political homology of the three waves—their common ideological limitations and programmatic deficits—it is necessary to register the differences that carry strategic implications. 

Social composition: Occupy was dominated overwhelmingly by urban, often-educated layers of the precarious middle class concentrated in metropolitan centers. It reflected genuine mass discontent but was organized and led largely by socially privileged layers within the broad “99%.  The slogan of “99 percent” elided the divisions within that 99 percent between the working class and the upper-middle strata whose class interests diverge sharply from those of workers. The Yellow Vests drew a geographically and socially broader base—provincial workers, commuters, pensioners, small proprietors—reaching deeper into the actual working class outside metropolitan milieux. The Gen-Z movements combined student and youth vanguards with genuine proletarian participation on a scale neither Occupy nor the Yellow Vests achieved: Sri Lanka’s general strikes, Kenya’s successive wave strikes, and Bangladesh’s garment-worker participation despite union-bureaucratic demobilization expressed authentic working-class militancy of a qualitatively higher order.

Geography and the neocolonial dimension:  Occupy and the Yellow Vests occurred in imperialist countries—the United States and France respectively—where the immediate political demands did not include the overthrow of IMF debt peonage or liberation from neocolonial exploitation. The Gen-Z movements occurred overwhelmingly in former colonial and semi-colonial countries where this dimension is central: the IMF stands immediately behind the specific tax measures and austerity programs that triggered mass protests, and the question of imperialist domination is inseparable from the question of domestic capitalist exploitation. This adds to the Gen-Z movements a dimension that links national democratic grievances directly to 

the international socialist revolution, confirming Trotsky’s Theory of Permanent Revolution in its twenty-first-century application.

Revolutionary intensity: Occupy was suppressed while still in embryonic form, never forcing a regime change or a serious rupture in state power. The Yellow Vests subjected the French ruling class to sustained pressure but did not threaten the fundamental stability of its political institutions. The Gen-Z movements, by contrast, drove heads of state from office, forced the collapse of governments, and in Sri Lanka generated a general strike drive that showed the potential to shake the entire structure of bourgeois rule. This heightened revolutionary intensity makes the absence of Trotskyist leadership all the more catastrophic in its consequences. The gulf between the objective revolutionary situation and the subjective capacity of the working class to take power—what the ICFI has consistently identified as the crisis of revolutionary leadership—is expressed with particular acuity in the Gen-Z experience.

The Pseudo-Left: An International Political Current, Not a Collection of Local Accidents

Any serious analysis of the three waves must confront the role of pseudo-left organizations not as a collection of locally specific political traps but as the expression of a coherent international political current whose function—whatever the subjective intentions of its participants—is the containment of working-class revolutionary energy within limits acceptable to capitalism.

The ISO in the United States, the various Pabloite networks that promoted Syriza and Podemos across Europe, Kenya’s Revolutionary Socialist League, the Stalinist Communist Party Marxist-Kenya, BAYAN and Akbayan in the Philippines, Sri Lanka’s Frontline Socialist Party—these organizations share a common political method regardless of their specific national contexts. The theoretical genealogy is explicit: Chantal Mouffe directly advised both Podemos and Mélenchon’s France Insoumise; her partner Ernesto Laclau’s post-Marxist elaboration of “hegemony” theory has influenced pseudo-left groups across three continents; the International Socialist Tendency provided intellectual legitimation for Syriza’s trajectory while blocking Marxist criticism of its capitulation.

As the WSWS warned in its analysis of pseudo-left containment strategies, these tendencies serve as a “reservoir for capitalist ideology within the ‘left,’” defending trade-union bureaucracy and social-democratic compromises rather than a revolutionary program.[15] Their middle-class composition, their material dependence on foundations and nonprofits, their rejection of working-class revolutionary politics, and their promotion of spontaneity and “leaderlessness” all serve the single function of blocking the emergence of authentic socialist leadership. Workers and youth who participate in mass movements must understand this pattern not as a series of coincidences but as the expression of a determinate class interest.

The Aragalaya in Perspective: Sri Lanka 2022 and the Global Pattern of Gen-Z Revolt

The 2022 Aragalaya — Sri Lanka’s mass uprising of April through July — was not primarily a protest against the Rajapaksa family’s corruption or mismanagement, though popular anger at the regime’s criminality was genuine and explosive. It was the expression of the terminal crisis of Sri Lankan capitalism under conditions of global capitalist breakdown. Decades of foreign debt dependency, subordination to the diktats of the International Monetary Fund, and the utter bankruptcy of every bourgeois political formation — the Sri Lanka Podujana Peramuna, the United National Party, the Sri Lanka Freedom Party, and their various parliamentary combinations — had produced a social catastrophe in which fuel, medicine, and basic foodstuffs disappeared from the shelves. The COVID-19 pandemic and the economic disruption unleashed by the US-NATO proxy war against Russia in Ukraine accelerated the collapse of foreign exchange reserves and forced the government to default on its debt. Between April and July, hundreds of thousands poured into the streets across ethnic lines — a fact of profound political significance in a country whose ruling class has systematically exploited Sinhala and Tamil chauvinism for seven decades as its primary instrument of mass division. Two general strikes, on April 28 and May 6, in which millions participated, demonstrated with unmistakable force the potential power of the working class when it moves as an independent social force. Rajapaksa was driven from office and forced to flee the country on July 13, 2022. At that moment, the labor bureaucracy had already isolated the struggle and the working class was without leadership.

Image Not Found
Protesters fill the streets of Colombo ahead of President Gotabaya Rajapaksa’s resignation. (Photo: Sakuna Miyasinadha Gamage |From asiafoundation.org)

The pseudo-left organizations and trade union bureaucracies understood their task with a clarity proportional to the revolutionary danger the uprising posed. Their decisive function was not to advance the movement but to contain it: to ensure that the immense social energy erupting from below was channeled into a political framework that preserved bourgeois rule. The Frontline Socialist Party — Sri Lanka’s principal pseudo-left formation — promoted the demand for an “interim government” as the movement’s central political objective. This demand, however radical it sounded in the mouths of those advancing it, was not a call for workers’ power but an invitation to a section of the discredited parliamentary establishment to replace another under conditions of mass pressure. The trade union confederations called and controlled the two general strikes — limiting them to single-day actions, carefully isolating them from the movement at Galle Face Green, and at no point advancing demands that could challenge the fundamental capitalist order: repudiation of the IMF debt, nationalization of the commanding heights of the economy under workers’ control, or the formation of independent organs of working-class power. The middle-class protest forces concentrated at Galle Face Green, for their part, reproduced in Sri Lankan conditions the identical “no politics, no leadership” framework that characterized Occupy Wall Street and the Yellow Vests — directing mass anger at the persons of the Rajapaksas rather than at the capitalist state and the imperialist domination that had produced the catastrophe. The ICFI warned with precision throughout this period: the emancipation of the working class is the task of the workers themselves, and there is no solution to the immense social problems within the existing social order.

The political consequences of this combined betrayal unfolded with an inexorable logic that ICFI analysis had forewarned and precisely identified. With the working class politically disarmed and demobilized within the “interim government” framework advanced by the pseudo-left and trade union bureaucracy, parliament was free to act on behalf of the ruling class. Ranil Wickremesinghe — six-time prime minister, organic representative of finance capital and the comprador bourgeoisie, the politician whom not a single constituency had endorsed for presidential office — was installed as president by parliamentary vote on July 20, 2022. His mandate was explicit and has been executed without deviation: enforce the IMF’s austerity program, restore bourgeois order, and suppress working-class resistance. The Essential Public Services Act was wielded against striking workers. IMF conditionalities — privatization, regressive taxation, cuts to public services — were implemented under conditions of systematic repression of labor rights. The attack on the Galle Face encampment, the criminalization of protest, and the systematic persecution of activists who had led the uprising followed in sequence. What the masses had achieved in revolutionary form — the removal of a head of state — was thus converted through the mechanism of pseudo-left betrayal into its precise opposite: the installation of a more disciplined and more ruthless enforcer of the same IMF program the uprising had sought to overthrow. The Aragalaya confirmed the ICFI’s assessment that “the critical issue is that of political leadership,” and that spontaneity alone — however militant — cannot overcome the organized political capacity of the bourgeoisie and its pseudo-left auxiliaries to contain and divert mass revolutionary energy.

Video shows protesters at Sri Lanka’s Aragalaya mass uprising chanting slogans demanding resignation of president Gotabhaya Rajapaksa in July 2022

The Sri Lankan experience illuminates with particular clarity the global pattern of Gen-Z revolt analyzed throughout this essay, and deserves recognition as the paradigmatic case — the template, as the WSWS established, from which the subsequent uprisings in Bangladesh, Kenya, the Philippines, and elsewhere descended. Every essential element of the global pattern is present in concentrated form: the objective crisis produced by IMF debt peonage and imperialist domination; the explosive intervention of youth and workers across social and ethnic divisions; the decisive role of the two general strikes in revealing the working class as the social force capable of resolving the crisis; the systematic intervention of pseudo-left and trade union bureaucratic forces to channel the movement into a bourgeois-preserving “interim government” framework; the deliberate suppression of demands that could challenge capitalist property relations; and the installation of a new government whose primary task was to enforce the same IMF program the uprising had repudiated. The “leaderless” and “no politics” character of the Galle Face movement — celebrated in pseudo-left and liberal commentary as democratic spontaneity — performed in Sri Lanka the identical ideological function that Tufekci, Gerbaudo, and Mouffe perform in academic registers: it severed the connection between the genuine revolutionary impulse of the masses and the programmatic framework — permanent revolution, independent working-class political mobilization, the building of the ICFI — that alone can carry that impulse to its necessary conclusion.

The question posed by the Aragalaya — and posed with equal urgency by every Gen-Z uprising from Nairobi to Dhaka, from Colombo to Manila — is therefore not whether the masses are capable of revolutionary action. The two general strikes of April 28 and May 6, 2022, and the storming of the presidential residence on July 9, provided a definitive answer to that question. The question is whether the working class possesses the political instrument — the revolutionary Marxist party, armed with the Theory of Permanent Revolution, organized as a section of the International Committee of the Fourth International, and fighting for the perspective of international socialist revolution — without which the objective revolutionary capacity of the masses is systematically transformed, through the mediation of pseudo-left betrayal, into its opposite: the consolidation of the very capitalist order the masses sought to overthrow.

Lessons and Strategic Conclusions

The comparative analysis of the Arab Spring, Occupy Wall Street, the Yellow Vests, and the Gen-Z uprisings in the backward countries yields strategic conclusions of the utmost importance.

  1. Extra-parliamentary revolt is a necessary but radically insufficient condition for social transformation: The ruling class has demonstrated—across all three waves—that it can survive even the most massive and determined popular uprisings, provided the working class lacks the political instruments to translate spontaneous street power into social power.
  1. The construction of independent rank-and-file workplace and neighbourhood committees is the decisive organizational advance: Such committees can coordinate strikes across sectors and regions, connect immediate economic demands to broader political objectives, and create the federated structures through which the working class exercises its decisive social leverage. The International Workers Alliance of Rank-and-File Committees, built by the ICFI, represents the organizational expression of this strategy on an international scale.
  1. The political independence of the working class from all bourgeois parties and factions is non-negotiable: This means not only rejection of openly pro-capitalist parties but the political exposure and defeat of pseudo-left organizations that channel mass discontent back into bourgeois management.
  1. Internationalization of the struggle is a strategic necessity, not a supplementary aspiration: The simultaneous eruption of mass revolt across multiple countries in the Gen-Z wave—and the common mechanisms of its betrayal across those countries—demonstrates that the crisis is global and the response of the working class must be equally global. Strike actions and defensive measures must be planned to hit the economic and political levers of capitalism simultaneously in multiple countries to break the ability of national ruling classes to isolate rebellions. The construction of genuinely internationalist revolutionary parties, organized as sections of the ICFI, is the precondition for transforming national eruptions into a global challenge to capitalist rule. 
  1. The struggle for socialist consciousness in the working class and among revolutionary youth is the precondition for revolutionary success: As Lenin insisted and as a century of revolutionary experience has confirmed, the working class requires not the absence of political leadership but the highest quality of political leadership–disciplined revolutionary parties armed with the program of permanent revolution, organized as sections of the world party of socialist revolution. The “leaderless” ideology does not liberate movements from leadership; it leaves them at the mercy of forces whose interests are inimical to those of the working class.

The common thread running through Occupy, the Yellow Vests, and the Gen-Z wave is a deepening of objective class discontent and the repeated opening of political spaces that the ruling class cannot close merely by repression or token reform. The critical historical task is to convert this recurring insurgency into organized, conscious socialist struggle under independent working-class leadership. That task—the construction of the International Committee of the Fourth International as the world party of socialist revolution—is the most pressing political obligation of our time.

Concluded.

References:

[17] World Socialist Web Site, ‘What way forward in the struggle to bring down Macron?’ (5 April 2023) <https://www.wsws.org/en/articles/2023/04/06/pers-a06.html>   

[18] Lenin VI, What Is to Be Done? Burning Questions of Our Movement (1902) <https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1901/witbd/

[19] World Socialist Web Site, ‘The capitulation of Syriza and the lessons for the working class’ (23 February 2015) <https://www.wsws.org/en/articles/2015/02/23/pers-f23.html>   

[20] World Socialist Web Site, ‘Podemos enters Spanish government: (8 January 2020) “On Tuesday, the Spanish Socialist Party (PSOE) of Prime Minister Pedro Sanchez officially formed a coalition government with the pseudo-left Podemos party, the Spanish ally of Greece’s pro-austerity Syriza (“Coalition of the Radical Left”).” <https://www.wsws.org/en/articles/2020/01/08/pode-j08.html

[21] World Socialist Web Site, ‘How Syriza’s betrayals strengthened the extreme political right in Greece’ (27 June 2023) <https://www.wsws.org/en/articles/2023/06/27/etlb-j27.html> ; International Committee of the Fourth International, ‘The Political Lessons of Syriza’s Betrayal in Greece’ (13 November 2015) <https://www.wsws.org/en/articles/2015/11/13/icfi-n13.html>  

[22] Trotsky L, The Transitional Programme: The Death Agony of Capitalism and the Tasks of the Fourth International (1938) <https://www.marxists.org/archive/trotsky/1938/tp/> ; International Committee of the Fourth International, The Historical and International Foundations of the Socialist Equality Party  (Mehring Books 2008) <https://www.wsws.org/en/special/library/foundations-us/00.html

Image Not Found
Stop the Imperialist War against Iran!

The Gen-Z Uprisings and the Crisis of Leadership: Permanent Revolution against ‘Leaderless’ movements and ‘Left Populism’ – Part 4 Read More »

IMG 0724

ට්‍රම්ප්  කොංග්‍රසයේ දී කළ ෆැසිස්ට්වාදී කතාවට සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය (එ.ජ) පිළිතුරු දෙයි

ඩේවිඩ් නෝර්ත් විසිනි.

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 පෙබරවාරි 25 වන දින The Socialist Equality Party replies to Trump’s fascist address to Congress’ යන හිසින් පළවූ ඩෙවිඩ් නෝර්ත් විසින් ඉදිරිපත් කළ කතාවේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

Image Not Found
2026 පෙබරවාරි 24 වන අඟහරුවාදා වොෂින්ටනයේ එක්සත් ජනපද කැපිටල් හි නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩල සභා ගර්භයේදී කොංග්‍රසයේ ඒකාබද්ධ සැසිවාරයට ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් රාජ්‍ය තත්ව (State of the Union) දේශනය පවත්වයි. [ඡායාරූපය: ධවල මන්දිර වෙබ් අඩවිය]

ධනවාදී ද්වි-පක්ෂ ක්‍රමය වසර 150ක් තිස්සේ ක්‍රියාත්මක වන එක්සත් ජනපදයේ, පාලක පන්තියේ ප්‍රතිපත්ති සහ අවශ්‍යතාවලට සැබවින්ම විරුද්ධ වන සියලු දෙනාටම ජනතාව ඇමතීමේ අයිතිය අහිමි කරනු ලැබ තිබේ. කෙසේ වෙතත්, ට්‍රම්ප්ගේ රාජ්‍ය තත්ව දේශනයට පමණක් නොව, ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයේ ඊට පිළිතුරට ද රූපවාහිනී මගින් කරන ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් කිරීමට සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයට අවස්ථාව ලබා දී තිබුනේ නම්, අපි කියන්නෙ  මෙයයි.

***

සුභ සන්ධ්‍යාවක්. රාජ්‍ය තත්වය පිළිබඳ අපගේ තක්සේරුව ඉදිරිපත් කිරීමට ලැබෙන මෙම දුර්ලභ අවස්ථාව සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය සාදරයෙන් පිළිගනී.

සසප නියෝජිතයෙකු ලෙස කතා කරමින්, මම මෙම ප්‍රකාශයන් මගින් අමතනු ලබන්නේ, එක්සත් ජනපදයේ කම්කරුවන්ට සහ තරුණයින්ට පමණක් නොව, ලොව පුරා සිටින අපගේ පන්ති සහෝදර සහෝදරියන්ට ය. ඔබ අපගේ සතුරන් නොවේ. ධනේශ්වර ක්‍රමයේ අර්බුදය විසඳීම සඳහා මංමුලා සහගත උත්සාහයක් ලෙස බල-උමතු කතිපයාධිකාරය විසින් දියත් කරන ඕනෑම යුද්ධයකට ඇමරිකානු වැඩ කරන ජනතාව විරුද්ධ වන අතර කිසිදු අයුරකින් එයට සහභාගී වීමට ඔවුන් කැමති නැත.

ඔබ නැරඹූ දේ–ඔබට දරාගත හැකි  වී නම්–විකෘතරූපී හා ආත්මගෞරවය කෙලෙසන දසුනකි.  පැය දෙකකට ආසන්න කාලයක් ට්‍රම්ප් වෛරය, තර්ජන සහ අමනාපය වගුරුවමින් සිටියා. ස්පීල්බර්ග්ගේ ලින්කන් පිළිබඳ සිනමා චරිතාපදානයේ, ශ්‍රේෂ්ඨ රැඩිකල් නායක තැඩියස් ස්ටීවන්සන් (Thaddeus Stevens)  පිළිකුල් සහගත ප්‍රතිගාමී කොන්ග්‍රස් සභිකයෙකුට බැණ වදින දර්ශනයක් තිබේ. ස්ටීවන්ස් ප්‍රකාශ කරන පරිදි,  ඔහු  “සදාචාරයේ මළකඳකි …  මිනිසෙකුට වඩා උරගයෙකි.” ට්‍රම්ප් හිස ඉහළට සහ පහළට වනමින්, කටුස්සෙකුගෙ වැනි තොල් ලෙවකමින් සහ ඔහුගේ ගොබ්බ කතා කටින් පිට කරන ආකාරය  දුටු විට,  ස්ටීවන්ස්ගේ වචන මගේ මතකයට නැගුනි.

ඒ සමගම එහි කොංග්‍රස් කොංග්‍රස් සභික සභිකාවියන් ද සිටියහ. කිහිප දෙනෙකු හැර, ඔවුන් තවත් ශ්‍රේෂ්ඨ ඇමරිකානුවෙකු වන මාර්ක් ට්වේන් (Mark Twain) ගේ වචන සනාථ කරයි: “කොංග්‍රසය හැර වෙනත් පැහැදිලිව ස්වදේශිකවූ ඇමරිකානු අපරාධ පන්තියක් නොමැති බව කරුණු සහ සංඛ්‍යාලේඛන මගින් බොහෝ විට පෙන්විය හැකිය.”

එක් පැත්තක රිපබ්ලිකන් ෆැසිස්ට්වාදීන් රංචුවක් වාඩි වී සිටි අතර, ඔවුන්ගේ Führer [හිට්ලර්] හුස්ම ගැනීම සඳහා විරාමයක් තබන සෑම අවස්ථාවකම ඔවුන්, එකවර පැන, නැගී සිටිමින් “Sieg Heil” (”ජය වේවා”) හි ඇමරිකානු  අනුවර්තනය “USA, USA!” ලෙස කෑගසමින් ගොරවන්නට විය. 

අනෙක් පැත්තෙන් ව්‍යාජ විපක්ෂය වන ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයේ බියගුලු නියෝජිතයෝ, තම ඔඩොක්කුවේ දෑත් බැඳගෙන, “අපේ රට විනාශ කරන,” “පිස්සු”, “රෝගී මිනිසුන්”,  “වංචා කරන්නන්” ලෙස ඔවුන්ව හැඳින්වූ මිනිසෙකුගෙන් පැය දෙකකට ආසන්න කාලයක් විවෘත අපහාස, බැණ වැදීම් සහ උසිගැන්වීම් විඳදරා ගනිමින් වාඩි වී සිටියහ. එය අවසන් වූ පසු, ඔවුන් සභා ගර්භයෙන් පිටතට ගොස් මයික්‍රෆෝනය හිටපු සීඅයිඒ නිලධාරියෙකු වන ආණ්ඩුකාර අබිගේල් ස්පාන්බර්ගර් (Abigail Spanberger) වෙත භාර දුන් අතර, ඇය “වියදම් දැරිය හැකි බව” සහ “දක්ෂ කළමනාකරණය” පිළිබඳ නිදිමත ඇති කරන ආකරයේ නිෂ්ප්‍රභා කිරීමක්  ඉදිරිපත් කළේය.

2026 දී ඇමරිකානු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ තත්වය මෙයයි. ෆැසිස්ට් ජනාධිපතිවරයෙක් සහ කීකරු විපක්ෂයක්. එය, කොල්ලය කළමනාකරණය කරන්නේ කුමන කන්ඩායමද යන්න මත පමණක් බෙදී ඇති, ලාභය ආරක්ෂා කිරීම, යුද්ධ කිරීම, කම්කරු පන්තිය මර්දනය කිරීම යන අත්‍යවශ්‍ය දේවලින් එක්සත් වූ පාලක පන්තියකි.

පෙර දින රාත්‍රියේ ඒ කාමරේ සිටි කිසිවෙක් ඔබ  වෙනුවෙන් කතා කළේ නැත.

ෆැසිස්ට්වාදයට එරෙහි, අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධයට එරෙහි, බිලියනපති කතිපයාධිකාරයේ ආඥාදායකත්වයට එරෙහි සටන, කැපිටල් හි කිරිගරුඬ කොරිඩෝවෙන් නොපැමිණෙනු ඇත. එය පැමිණෙනු ඇත්තේ පහලිනි–එනම්,කර්මාන්තශාලා, ගබඩා, රෝහල්, පාසල්, වැඩ කරන ජනතාව සැබවින්ම ජීවත් වන සහ වැඩ කරන නිවහන් ප්‍රදේශ වලිනි. එය සමාජවාදී වැඩපිළිවෙලක පදනම මත කම්කරු පන්තියේ ස්වාධීන දේශපාලන බලමුලු ගැන්වීමකින් පැමිණෙනු ඇත. නැතහොත් එය කිසිසේත්ම පැමිනෙනු නැත.

ට්‍රම්ප්ගේ කතාව අමූලික බොරු පොදියක් විය. ආර්ථිකය “පෙර  නොවූ විරූ ආකාරයකින් වේගයෙන් වර්ධනය වෙමින් ප්‍රසාරනය වන ” බවත් “මිල ගණන් කඩා වැටෙමින් පවතින” බවත් ඔහු ප්‍රකාශ කළේය. පුනරුච්චාරණය මගින් ප්‍රචාරණය යථාර්ථයක් බවට පත් කළ හැකි යයි හඟින්නා සේ, ඔහු පෙට්‍රල් මිල ගණන් සහ හදිසියේ පහළ වූ ආයෝජන පොරොන්දු ගැන පුරසාරම් දෙඩුවේ, රැකියා, වැටුප් සහ තීරුබදු පිළිබඳ තෝරාගත් සහ විකෘති කරන ලද සංඛ්‍යා මාලාවක් ඉදිරිපත් කරමිනි. මෙය, සෑම කම්කරුවෙකු ම දන්නා කරුණු–එනම්, මූලික අවශ්‍යතා සඳහා මිල ගණන් දැරිය නොහැකි බවත්, සමාජය කොල්ලකෑමට ලක්වන අතර බිලියනපතියන් මහජන මුදල් ගිජු ලෙස ගිල දමන බවත්–වසන් කිරීම අරමුණු කරගත් මූල්‍ය කතිපයාධිකාරය වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් කරන ලද විකුණුම්කරුවෙකුගේ අලෙවිකරණය පිළිබඳ උස් ස්වරයකි. 

තම ICE නියෝජිතයන් විසින් මිනියාපොලිස් හි රෙනී නිකොල් ගුඩ් සහ ඇලෙක්ස් ප්‍රෙට්ටි ඝාතනය සිදු කරනු ලැබ තිබියදීත්, ඔහුගේ පරිපාලනය මගින් එම ඝාතන සාධාරණීකරණය කරනු ලැබ තිබියදීත් සහ ඔහුගේ උප ජනාධිපති විසින් ගුඩ්ගේ මරණය “ඇය විසින්ම නිර්මාණය කරන ලද ඛේදවාචකයක්” බව  ප්‍රකාශ කරනු ලැබ තිබියදීත්, කොංග්‍රසය ඉදිරියේ පෙනී සිටි ජනාධිපතිවරයා ඔවුන් ගැන එක වචනයක්වත් කතා කළේ නැත. ඒ වෙනුවට, “ඇමරිකානු රජයේ පළමු රාජකාරිය වන්නේ නීතිවිරෝධී විදේශිකයන් නොව ඇමරිකානු පුරවැසියන් ආරක්ෂා කිරීම” බව තහවුරු කරන ලෙස ඔහු ඉල්ලා සිටි විට, ඒ වෙනුවෙන් නැගී සිටීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ගැන ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය උපහාසයට ලක්කරමින් අවුස්සනු ලැබීය.

ඔහු මිනසෝටා හි සෝමාලි ප්‍රජාව ඇමරිකානු ජනතාවගෙන් බිලියන ගණනක් “කොල්ල කෑ” “මුහුදු කොල්ලකරුවන්” ලෙස හංවඩු ගසමින් වර්ගවාදී බොරු රාශියක් මුදා හැරියේය. හොලොකෝස්ටය [නාසි ජන සංහාරය] සඳහා අඩිතාලම දමන අතර නාසීන් යුදෙව්වන්ට එරෙහිව භාවිතා කළ භාෂාව මෙයයි. ට්‍රම්ප් “දූෂණය” ගැන කතා කරන්නේ, වෝල් වීදිය, පෙන්ටගන් කොන්ත්‍රාත්කරුවන් සහ නීතිය ලියන බිලියනපතියන් විසින් දිනපතා සිදු කරන ලද කොල්ලකෑම් සම්බන්ධයෙන් නොව, වැටලීම්, සමූහ අත්අඩංගුවට ගැනීම් සහ නගර ෆෙඩරල් ආණ්ඩුව විසින් අත්පත් කර ගැනීම සඳහා කඩතුරාවක් නිර්මාණය කිරීමට ය. මිනියාපොලිස් හි සිදු කළ දේ වෙනත් තැන් වලද සිදු කරනු ඇති බවට ඔහු තර්ජනය කළේය.

“ඇමරිකාව බේරා ගැනීමේ පනත” යටතේ, ට්‍රම්ප් “නීති විරෝධී විදේශිකයන් සහ අනෙකුත් අය” ඡන්දය දීම තහනම් කිරීමට පියවර ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටි අතර, කිසිදු සාක්ෂියක් නොමැතිව, “වංචා කිරීම බහුලව සිදුවන” බව ප්‍රකාශ කළේය. මෙය රිපබ්ලිකන් ජයග්‍රහණයක් ලබා නොදෙන ඕනෑම මැතිවරණ ප්‍රතිඵලයක් සුජාත නොවන බවට වන පූර්වගාමී ප්‍රකාශයකි. නාසි ජර්මනියේ ගෙස්ටාපෝ නියෝජිතයන් මෙන්,  අනන්‍යතාව විමසන ICE විසින් අධීක්ෂණය කරන ලදුව, තුවක්කු බැරල යටතේ ඉදිරි මැතිවරණ පැවැත්වීමට ට්‍රම්ප් සූදානම් වන අතර, ඡන්දදායකයින් මර්දනය කිරීමට, බිය ගැන්වීමට සහ විරුද්ධ පක්ෂය අපරාධකරණය කිරීම සඳහා වන සැලැස්මකි.

ට්‍රම්ප්ගේ කතාව අධිරාජ්‍යවාදී මැරකම් හා ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයට තම අභිමතය පරිදි ආක්‍රමණය කිරීමට, බෝම්බ දැමීමට, ඝාතනය කිරීමට සහ පැහැර ගැනීමට ඇති “අයිතිය” සැමරීමක් ද වෙයි. ඔහුගේ ප්‍රකාශ අතරතුර ඔහු වෙනිසියුලාවේ මිලිටරි ආක්‍රමණය–සිවිල් වැසියන් ඝාතනය කිරීම සහ එහි තේරී පත් වූ ජනාධිපතිවරයා පැහැර ගැනීම–අගය කළ යුතු ජයග්‍රහණයක් ලෙස සැලකීය. වැටලීමේදී තුවාල ලැබූ හෙලිකොප්ටර් නියමුවෙකුට ගෞරව පදක්කමක් ප්‍රදානය කළ ඔහු දඩයම් ගමනක්  තලු මරා විස්තර කරන මිනිසෙකු මෙන් එම මෙහෙයුම විස්තර කළේය.

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු නියුරම්බර්ග් නඩු විභාගවලදී ස්ථාපිත කරන ලද ප්‍රමිතීන්ට අනුව, මෙය නීති විරෝධී “සාමයට එරෙහි අපරාධයක්” වන අතර එය නාසි විත්තිකරුවන් එල්ලුම් ගහට යැවූ ක්‍රියාවන්ට සමාන කළ හැකිය. නමුත් ට්‍රම්ප් පාලන තන්ත්‍රය සඳහා, ජාත්‍යන්තර නීතිය, ජාතීන්ගේ ස්වෛරීභාවය සහ යටත් කර ගැනීමෙ යුද්ධ තහනම, රාජ්‍ය ලේකම් මාර්කෝ රුබියෝ පැවසූ පරිදි, පසෙකට අතුගා දැමිය යුතු  “වියුක්තයන්ය”. එක්සත් ජනපදය “ඔවුන්ගේ ධීවර කර්මාන්තයටද ඉතා බරපතල ලෙස හානි කර ඇත. කිසිවෙකු මසුන් ඇල්ලීමට යාමට කැමති නැත” යනුවෙන් ට්‍රම්ප් පුරසාරම් දොඩමින්, කැරිබියන් සහ පැසිෆික් කලාපයේ සිදු කරන ලද ධීවරයින්ගේ ඝාතන පිළිබඳ  පරපීඩාකාමී  කෲර-සතුටින් සඳහන් කළේය.

ගාසා තීරය පැවැත්මෙන් මකා දමා ඇත.”පලස්තීන” යන වචනය කතාවේ දක්නට නොලැබුණි. ඇමරිකානු අවි සහ දේශපාලනික සහ සැපයුම් සහාය ඇතිව, පිරිමින්, කාන්තාවන් සහ ළමුන් දස දහස් ගණනක් මරා දමා ඇත; රෝහල් විනාශ කර ඇත; විශ්ව විද්‍යාල සමතලා කරන ලදී; සිවිල් ජනතාවක් කුසගින්නේ හා බෝම්බ හෙලීමට ලක්ව ඇත. ට්‍රම්ප් මැදිහත්ව සමථ කළ බව කියන සටන් විරාමයට පටහැනිව ඊශ්‍රායලය ගුවන් ප්‍රහාර දිගටම සිදු කරයි. ඊනියා සටන් විරාමයෙන් පසු සිය ගණනක් මිය ගොස් ඇත. ජන සංහාරය ඉදිරියට යන අතර, එය සක්‍රීය කළ ජනාධිපතිවරයා එය විසඳා ඇති බව ප්‍රකාශ කර ඇත.

ඉරානය ගැන සඳහන් කිරීමට පෙර ට්‍රම්ප් මිනිත්තු 90 කට වඩා කතා කළේ, එක්සත් ජනපදය යුද්ධයක් දියත් කිරීමට සැලසුම් කරන්නේ ඇයි සහ කවදාද යන්න දැන ගැනීමට රටේ කිසිවෙකුට අයිතියක් නැති සෙයිනි. අවසානයේ, 2003 න් පසු මැද පෙරදිග විශාලතම එක්සත් ජනපද හමුදා යෙදවීම දැන් සිදුවෙමින් පවතිද්දී ඔහු ඉරානය ගැන සඳහන් කළේ වාක්‍ය කිහිපයක්  පමණි; එම ප්‍රකාශ මගින් කිසිවක් පැහැදිලි නොකෙරුණි.

එක්සත් ජනපද සහ ජාත්‍යන්තර පාලක පන්තියේ ප්‍රමුඛ පුද්ගලයන්  ගේ නාම ලේඛනයක් බදු වූ එප්ස්ටයින් ලිපිගොනු ගැන සඳහනක් නොවීය. බිලියනපතියන්, දේශපාලනඥයින්, බුද්ධිමතුන්, තාක්ෂණික විධායකයින් සහ රාජකීයයන් ආදී, වරදකරු කරන ලද ළමා ලිංගික ජාවාරම්කරුවෙකුගේ කක්ෂය හරහා භ්‍රමණය වූ ඇමරිකානු සහ ජාත්‍යන්තර ධනවාදී කතිපයාධිකාරයේ පරිහානියට පත් සමාජ විශ්වය හෙළිදරව් කරන පිටු මිලියන 3 කට අධික ලේඛන නිකුත් කෙරුණද, ඡායාරූප, ගුවන් ගමන් ලොග් සටහන් සහ සාක්ෂිකරුවන්ගේ සාක්ෂි මගින් ලේඛනගත කර ඇති, එප්ස්ටයින් සමඟ දශක ගණනාවක් තිස්සේ පැවති සමීප සම්බන්ධතාවයක් තිබූ ජනාධිපතිවරයා, කිසිවක් ප්‍රකාශ කළේ නැත. ට්‍රම්ප්ගේ කතාව පැවැත් වූ දිනයේදී, NPR පරීක්ෂණයක් වාර්තා කළේ, ට්‍රම්ප්ට චෝදනා එල්ල කරන එප්ස්ටයින් සම්බන්ධ වාර්තා අධිකරණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් ඉවත් කර හෝ රඳවාගෙන ඇති බවයි. ඉන්, රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණය විසින් සිදු කරනු ලබන වසන් කිරීම අවධාරනය කරයි. 

එප්ස්ටයින් ලිපිගොනු මගින් පරිහානිගතයන් ගෙන් සැදුම්ලත් පාලක පන්තියක් හෙළිදරව් කෙරේ. ක්ලින්ටන් සහ ට්‍රම්ප්, සමර්ස් සහ බැනන්, ලිබරල් ශාස්ත්‍රාලිකයන් සහ ෆැසිස්ට් ක්‍රියාකාරීන් ආදී වශයෙන් පක්ෂ දෙකම ඊට සම්බන්ධ වී ඇති බැවින් දෙපක්ෂයම ඒවා සාකච්ඡා කිරීමට කැමති නැත.

දැන් අපි ඩිමොක්‍රටිකයන් වෙත හැරෙමු. ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය විරුද්ධ පක්ෂයක් නොවේ. එය ඇමරිකානු පාලක පන්තියේ පක්ෂයකි. එහි කාර්යය වන්නේ සමාජ විරෝධය අවශෝෂණය කර උදාසීන කිරීම, කම්කරු පන්තියේ ස්වාධීන දේශපාලන ව්‍යාපාරය ඇවිරීම සහ ධනවාදයට කිසිදු අභියෝගයක් පහළින් මතු නොවන බව සහතික කිරීමයි.

පක්ෂයේ නිල පිළිතුර ලබා දුන්නේ සෙනෙට් සභිකයෙකු හෝ කොංග්‍රස් සභිකයෙකු විසින් නොව වර්ජිනියා ආණ්ඩුකාර අබිගේල් ස්පාන්බර්ගර් (Abigail Spanberger) විසිනි. සෑම විටම ඔවුන්ගේ විකල්ප විවෘතව තබා ගනිමින්, බර්නි සැන්ඩර්ස් හෝ ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියා ඔකාසියෝ-කෝර්ටෙස්, ට්‍රම්ප්ට ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂ ප්‍රතිචාරය දැක්වීම සඳහා බල කර ඉල්ලා සිටියේ නැත.

පුරෝකථනය කළ හැකි පරිදි, ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය, හිටපු සීඅයිඒ ක්‍රියාකාරිනියක් [පිළිතුරු කතාව සඳහා] ඉදිරිපත් කළ අතර, ඇය ඇගේ බුද්ධි අංශ අක්තපත්‍ර කැඳවා ගනිමින් ට්‍රම්ප් “චීනයට වාසි ලෙස ආර්ථික බලය සහ තාක්‍ෂණික ශක්තිය පවරා දෙන” බවත් “රුසියානු ඒකාධිපතියෙකුට හිස නමන” බවත් සඳහන් කරමින් අනතුරු ඇඟවූ අයෙකි. එම පණිවිඩය වැඩ කරන ජනතාව ඉලක්ක කර ගෙන නොව පාලක පන්තිය වෙත යොමු කරන ලද්දකි: අපි විශ්වාසදායකයි, අපි බැරෑරුම්, අපට වැඩි නිපුණතාවයකින් සහ වඩා අඩු මහජන විපිළිසර වීම් ඇතිව අධිරාජ්‍යය පවත්වාගෙන යාමේ හැකියාව තිබේ. 

ස්පාන්බර්ගර් නොකියූ දෙය වනාහි ස්වයං-චෝදනා පත්‍රයකි. ඇය ICE අහෝසි කරන ලෙස ඉල්ලා සිටියේ නැත. ඇය රෙනී ගුඩ් හෝ ඇලෙක්ස් ප්‍රෙට්ටිගේ නම් සඳහන් කළේ නැත. ඇය වෙනිසියුලාව ආක්‍රමණය කිරීම හෝ ගාසා තීරයේ ජන සංහාරය හෙළා දුටුවේ නැත. ඇය ඩොලර් ට්‍රිලියන ප්‍රමාණයේ මිලිටරි අයවැයට හෝ සමාජ වැඩසටහන් කපා දැමීම අභියෝග කළේ නැත.

ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය මර්දනයේ සහ යුද්ධයේ යන්ත්‍රයට විරුද්ධ නැත. ඔවුන් විරුද්ධ වන්නේ ට්‍රම්ප් එය ක්‍රියාත්මක කරන රළු ආකාරයට පමණි.

ඒකාධිපතිත්වයක් ස්ථාපිත කිරීම සඳහා ට්‍රම්ප්ට ඩිමොක්‍රටික් දේශපාලනඥයින් කායිකව තලා දැමීමට අවශ්‍ය නොවේ. සැලකිය යුතු දෙයක් නම්, ඩිමොක්‍රටික් කොංග්‍රස් සභිකයෙකු වන අල් ග්‍රීන් (Al Green), ට්‍රම්ප්ගේ වර්ගවාදය හෙළා දකින පුවරුවක් ඔසවාගෙන සිටියදී ආරක්ෂකයින් විසින් ඔහුව සභා ගර්භයෙන් ඇදගෙන යද්දී ඔහුගේ පක්ෂ සගයන්ගේ කිසිදු විරෝධයක් පල නොවීමයි.

කොංග්‍රස් සභාවේ යල් පැන ගිය ක්‍රියා පටිපාටිවලට හානි කරන කුමන හෝ දෙයක් කළහොත්, එය ඔවුන්ට පාලනය කළ නොහැකි මහජන විරෝධය සහ මහා කම්කරු පන්ති ක්‍රියාමාර්ග දිරිමත් කරනු ඇතැයි ද, එය ධනේශ්වර ක්‍රමයට තර්ජනයක් වනු ඇතැයි ද ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය බිය වෙයි.

කම්කරු පන්තිය තමන් වෙනුවෙන් කතා කළ යුතුය

ආණ්ඩුකාර ස්පාන්බර්ගර් ඇගේ ප්‍රකාශය ආරම්භ කළේ, එක්සත් ජනපදය පදනම් වී ඇත්තේ ” රජයෙන් වඩා හොඳ දේ ඉල්ලා සිටීම සදහා ජනතාවට එකට එකතු විය හැකිය” යන අදහස මත බව පවසමිනි.

එය බොරුවකි. බියගුල්ලෙකු නොවන තෝමස් ජෙෆර්සන් ඇත්ත වශයෙන්ම ලිව්වේ පීඩාකාරී රජයකට මුහුණ දෙන විට, “එය වෙනස් කිරීමට හෝ අහෝසි කිරීමට සහ නව රජයක් පිහිටුවීමට ජනතාවට අයිතිය ඇති ” බවයි. එක්සත් ජනපදයේ පුරෝගාමී ආරම්භකයින් (The Founders) III වන ජෝර්ජ් රජුගෙන් “වඩා හොඳ දෙයක් ඉල්ලා සිටියේ” නැත. ඔවුන් නිදහස ප්‍රකාශ කර වසර අටක විප්ලවවාදී යුද්ධයක් දියත් කළහ. අද දින කම්කරු පන්තියට පන්නරය ලබා දිය යුතු සම්ප්‍රදාය එයයි.

වසර දෙසිය පනහකට පසු, කම්කරු පන්තියේ ඉල්ලීම ට්‍රම්ප් හෝ ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය “වඩා හොඳින් කටයුතු කළ යුතුය” යන්න නොවිය යුතුය. ස්වයං-මුළාවේ දේශපාලනයෙන් බිඳී යාමට කාලය පැමිණ තිබේ.

ඊයේ රාත්‍රියේ සිදු වූ දර්ශනයෙන් ඉගෙන ගත හැකි කේන්ද්‍රීය පාඩම නම්, ඇමරිකානු ධනවාදයේ දේශපාලන ක්‍රමය තුළ කම්කරු පන්තියට හඬක් නොමැති බවයි. පක්ෂ දෙකෙන් එකකින් වත් ඔබේ අවශ්‍යතා නියෝජනය නොවේ. පක්ෂ දෙකෙන් එකකින් වත් ඔබේ අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා නොවේ. නිල දේශපාලනයේ සමස්ත රාමුවම පවතිනුයේ, කම්කරු පන්තිය තමන් පන්තියක් ලෙස හඳුනා ගැනීමෙන්, ස්වාධීනව සංවිධානය වීමෙන් සහ එය සූරාකන පන්තියට එරෙහිව තමන්ගේම අවශ්‍යතා සඳහා සටන් කිරීමෙන් වැළැක්වීම සඳහා ය.

මෙය වෙනස් විය යුතුයි. කම්කරු පන්තිය තමන් වෙනුවෙන් කතා කළ යුතුයි.

සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය කැඳවුම් කරන්නේ:

ICE සහ සංක්‍රමණික භීෂණයේ සමස්ත යාන්ත්‍රණයම අහෝසි කිරීම. සංක්‍රමණික සේවකයින් ඇමරිකානු කම්කරු පන්තියේ සතුරන් නොවේ. ඔවුන් ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියේ කොටසකි. සංක්‍රමණිකයින් බිල්ලට ගැනීම පාලක පන්තියේ අවි ගබඩාවේ ඇති පැරණිතම අවියයි; සූරාකන්නන්ට එරෙහිව සූරාකෑමට ලක්වන අයගේ එකමුතුකම වැළැක්වීම සඳහා වාර්ගික හා ජාතික බෙදීම් හිතාමතාම වගා කිරීම සිදු කරනු ලබයි. සියලුම සංක්‍රමණිකයින් හට පූර්ණ පුරවැසි අයිතිවාසිකම් සඳහා අපි බලකර සිටිමු.

රෙනී ගුඩ් සහ ඇලෙක්ස් ප්‍රෙට්ටිගේ ඝාතන කම්කරු පන්තියේ කමිටු විසින් ස්වාධීනව විමර්ශනය කළ යුතුය. උණ්ඩ පත්තු කළ නියෝජිතයන්ගේ සිට නියෝග ලබා දුන් නිලධාරීන් දක්වා වගකිව යුතු අය යුක්තිය හමුවට පමුණුවා ගත යුතුය.

අධිරාජ්‍යවාදී මිලිටරි මෙහෙයුම් සියල්ල වහාම අවසන් කිරීම. මැද පෙරදිගින් සෑම සොල්දාදුවෙක්ම ඉවත් කරනු. කියුබාව අවහිර කිරීම අවසන් කරනු. වෙනිසියුලාවේ වාඩි ලෑම අවසන් කරනු. ඉරානයට එරෙහි යුද්ධයට සූදානම් වීම නවත්වනු. ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ කොල්ලකාරී අවශ්‍යතා සඳහා එක් ඩොලරයක්වත්, එක් ජීවිතයක්වත් ලබා නොදෙනු. ඩොලර් ට්‍රිලියන ගණනක මිලිටරි අයවැය කම්කරු පන්තියේ සමාජ අවශ්‍යතා–සෞඛ්‍ය සේවා, නිවාස, අධ්‍යාපනය, යටිතල පහසුකම්–සපුරාලීම සඳහා හරවා යවනු.

කතිපයාධිකාරය අත්පත් කර ගැනීම. බිලියනපතියන් 905 දෙනෙකු අත ඩොලර් ට්‍රිලියන 7.8 ක් සංකේන්ද්‍රණය වී ඇති අතර, මිලියන සංඛ්‍යාත පිරිසකට සෞඛ්‍ය සේවා, නිවාස සහ ආහාර නොමැති වීම ධනේශ්වර ක්‍රමයේ තර්කනය ප්‍රකාශ කරයි. බැංකු, යෝධ සංගත, හෙජ් අරමුදල්, තාක්ෂණික ඒකාධිකාරයන් කම්කරු පන්තියේ පොදු අයිතිය සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනය යටතේ තැබිය යුතුය. සූරාකෑම, සමපේක්ෂනය, වංචාව සහ බහුතරයේ දරිද්‍රතාවය හරහා රැස් කරගත් කතිපයාධිකාරීත්වයේ අශෝභන ධනය අත්පත් කර ගෙන සමාජ වැඩසටහන් දැවැන්ත ලෙස ව්‍යාප්ත කිරීම සඳහා අරමුදල් සැපයීමට භාවිතා කළ යුතුය. 

සමාජ වැඩසටහන් සඳහා වන සියලු කප්පාදු ආපසු හැරවීම සහ සමාජ අයිතිවාසිකම් ස්ථාපිත කිරීම. සෞඛ්‍ය සේවා (Medicaid) වලින් සොරකම් කරන ලද සෑම ඩොලරයක්ම නැවත ලබා දීම. ආහාර මුද්දර සුදුසුකම් නැවත ලබා දීම, නොමිලේ මහජන සෞඛ්‍ය සේවා, විශ්ව විද්‍යාල මට්ටම දක්වා නොමිලේ රාජ්‍ය අධ්‍යාපනය, දැරිය හැකි නිවාස සහ සෑම සේවකයෙකුටම සුරක්ෂිත විශ්‍රාම වැටුපක් සහතික කිරීම කළ යුතුය. මේවා මනෝරාජික ඉල්ලීම් නොවේ. කම්කරු පන්තියේ ශ්‍රමය විසින් නිර්මාණය කරන ලද නමුත් දැන් පාලක පන්තිය විසින් පොදි ගසාගෙන ඇති ධනය පවතී. කාර්යය වන්නේ එය ආපසු ලබා ගැනීමයි.

සෑම කර්මාන්ත ශාලාවකම, වැඩබිමකම සහ නිවහන් ප්‍රදේශයකම ක්‍රියාකාරී කමිටු ගොඩනැගීම. බොහෝ කලකට පෙර ආයතනික කළමනාකරණයේ අනුබද්ධ ආයතන බවට පරිවර්තනය වී ඇති වෘත්තීය සමිති යාන්ත්‍රණය මෙම සටනට නායකත්වය නොදෙනු ඇත. ඔවුන්ගේ ආයතනික අවශ්‍යතා කම්කරු පන්තිය විනාශ කරන පද්ධතියම ආරක්ෂා කිරීම සමඟ බැඳී ඇත. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව තේරී පත් වූ ක්‍රියාකාරී කමිටු හරහා කම්කරුවන් ස්වාධීනව සංවිධානය විය යුතු අතර, එය අන් කිසිවෙකුට නොව කම්කරුවන්ටම පමනක් වග වීමට බැඳී සිටිය යුතුය. මෙම කමිටු කර්මාන්ත හරහා, ප්‍රාන්ත රේඛා හරහා, ජාතික දේශසීමා හරහා, ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියේ අරගල ඒකාබද්ධ කිරීම සඳහා වන සංවිධානාත්මක රාමුව වන කම්කරුවන්ගේ ක්‍රියාකාරී කමිටුවල ජාත්‍යන්තර සන්ධානය (IWA-RFC කක්‍රිකජාස) හරහා සම්බන්ධ විය යුතුය.

මහා වැඩ වර්ජනයක් සඳහා කොන්දේසි සකස් කිරීම. ඇමරිකානු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අර්බුදය, එකම කතිපයාධිකාරීන් විසින් අරමුදල් සපයා ධනේශ්වර පක්ෂ දෙකක් විසින් පාලනය කරනු ලබන දූෂිත දේශපාලන පද්ධතියක පවතින ඡන්ද පෙට්ටිය හරහා විසඳිය නොහැක. කම්කරු පන්තියේ බලය පවතින්නේ එහි ශ්‍රමය තුළ ය—එනම්, නිෂ්පාදනය නැවැත්වීමට, ලාභ ප්‍රවාහය නැවැත්වීමට, සූරාකෑමේ යන්ත්‍රෝපකරණ ඇණහිටවීමට එහි ඇති සාමූහික ධාරිතාවය තුළ ය. දේශපාලන මහා වැඩ වර්ජනය කම්කරු පන්තියේ බලගතු ආයුධයක් වන අතර, එය යෙදවීම සඳහා කොන්දේසි වේගයෙන් පරිණත වෙමින් පවතී. කර්තව්‍යය වන්නේ දැන් සංවිධානාත්මක හා දේශපාලන පදනම් ගොඩනැගීමයි.

ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්ති එකමුතුව. කම්කරු පන්තිය ජාත්‍යන්තර පන්තියකි. ප්‍රාග්ධනය ගෝලීය වශයෙන් ක්‍රියාත්මක වේ; කම්කරු පන්තිය ගෝලීය වශයෙන් සංවිධානය විය යුතුය. ඩෙට්‍රොයිට් හි කම්කරුවන් සූරාකන එම සංස්ථාම, ෂෙන්සෙන් හි, මොන්ටෙරේ හි, ඩකා හි සහ බර්ලිනයේ කම්කරුවන් සූරාකයි. මැද පෙරදිග යුද්ධ කරන එම අධිරාජ්‍යවාදී ක්‍රමයම සෑම මහාද්වීපයකම කම්කරුවන් දුගීභාවයට පත් කරයි. ට්‍රම්ප්ට සහ ඇමරිකානු කතිපයාධිකාරයට එරෙහි අරගලය ලෝක ධනේශ්වර ක්‍රමයට එරෙහිව සෑම රටකම කම්කරුවන්ගේ අරගලයෙන් වෙන් කළ නොහැකිය. ජාතික බෙදීම්, වාර්ගික බෙදීම්, ජනවාර්ගික බෙදීම්, ආගමික බෙදීම් සියල්ල පාලක පන්තියේ ආයුධ වන අතර, එය අන් සියල්ලටම වඩා බිය වන එකම දෙය, එනම් සූරාකෑමට ලක්වූවන්ගේ එකමුතුව, වැළැක්වීම සඳහා යොදවා ඇත.

අවසාන විග්‍රහයේදී කම්කරු පන්තියේ අර්බුදය යනු විප්ලවවාදී නායකත්වයේ අර්බුදයකි. කම්කරු පන්තියේ බහුජන ව්‍යාපාරයක් සඳහා වෛෂයික කොන්දේසි පවතිනවා පමණක් නොව, ඒවා දිගු කලක් අපේක්ෂා කළ අය පවා මවිතයට පත් කරන වේගයකින් තීව්‍ර වෙමින් පවතී. අඩුව පවතින්නේ වැඩිවන කෝපය, පැතිරෙන ප්‍රතිරෝධය, පද්ධතියම කැඩී ඇති බවට වන වැඩෙන පිළිගැනීම සමාජයේ සමාජවාදී පරිවර්තනය සඳහා ඒකාබද්ධ ව්‍යාපාරයක් බවට පරිවර්තනය කළ හැකි සවිඥානික දේශපාලන නායකත්වයයි.

1775 දී, ටොම් පේන් (Tom Paine) ඇමරිකානු විප්ලවයට අනුප්‍රාණයක් ලබා දුන් අමරණීය පත්‍රිකාවක් වන  ‘සාමාන්‍ය බුද්ධිය’ (Common Sense) හි මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය: “ලෝකය නැවත ආරම්භ කිරීම සදහා වන බලය අපට තිබේ.”

නව ලෝකය සමාජවාදී වනු ඇත. එය ගොඩනඟනු ඇති බලය  වන්නේ කම්කරු පන්තියයි.

සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයට බැඳෙන්න.

ඔබේ සේවා ස්ථානයේ සහ ඔබේ නිවහන් ප්‍රදේශයේ ක්‍රියාකරී කමිටු ගොඩනඟන්න.

ක්‍රියාකාරී කමිටුවල ජාත්‍යන්තර කම්කරු සන්ධානය ගොඩනඟන්න.

ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය (WSWS. Org) දින පතා කියවන්න 

අනාගතය අයිති වන්නේ කතිපයාධිකාරීන්ට සහ ඔවුන්ගේ දේශපාලන සේවකයින්ට නොව ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියට ය.

ට්‍රම්ප්  කොංග්‍රසයේ දී කළ ෆැසිස්ට්වාදී කතාවට සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය (එ.ජ) පිළිතුරු දෙයි Read More »

Scroll to Top