economics Archives - Page 2 of 8 - Global Socialist Reviews

Weekly Political Report — Week Ending 21 March 2026

class struggles, Democratic Rights, economics, english, Far Right, Fascism, Imperialism, Militarism, News, politics, politics & economics, Pseudo-left, Trade Unions, War, War Crimes, Weekly Political Report, World Economy / March 25, 2026

This political report for the week of March 15-21, 2026, is compiled by thesocialist.lk based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS).

I. Imperialism and War: The Escalating Offensive Against Iran and the Middle East

The dominant political fact of the week was the accelerating US-Israeli war against Iran and the wider Middle East, now crossing into qualitatively new and more dangerous territory. The Trump administration formally requested over $200 billion in supplemental war funding from Congress — a figure that exceeds the peak annual cost of the Iraq war and dwarfs the entire US expenditure on arming Ukraine over three years. Defence Secretary Hegseth confirmed the figure could “move” upward. This astronomical request, on top of the existing $839 billion defence budget, is not a contingency measure but a preparation: the administration is actively deliberating ground-invasion scenarios, including the seizure of Kharg Island — the hub for 90 percent of Iran’s oil exports — and the securing of Iran’s enriched uranium stockpiles.[1]

The USS Tripoli, carrying approximately 2,200 Marines of the 31st Marine Expeditionary Unit, was confirmed steaming through the Strait of Malacca toward the Persian Gulf. Republican senators and congressmen openly called for the seizure of Kharg Island, with Senator Lindsey Graham posting: “He who controls Kharg Island, controls the destiny of this war.” US intelligence official Joe Kent resigned his post at the National Counterterrorism Center, declaring he could not “in good conscience support the ongoing war in Iran” and stating that Iran had posed no imminent threat — a rare fissure within the ruling apparatus that nonetheless does not alter imperialism’s strategic drive.[2]

The war has already produced mass civilian casualties and cultural devastation in Iran. US-Israeli air strikes struck museums, historical sites and cultural infrastructure alongside residential areas, with Iran’s Red Crescent reporting at least 47,000 residential units destroyed. The bombing of Iran’s cultural heritage is not incidental but structural: a deliberate strategy to break social cohesion and erase national memory in order to facilitate imperial domination.

Israel’s ground invasion of Lebanon opened a new and bloody front in this expanding war. Israel moved from intensive air and artillery strikes to a large-scale ground operation across southern Lebanon, with plans — confirmed by Axios — to seize the entire area south of the Litani River. Senior Israeli officials stated openly: “We are going to do what we did in Gaza.” In Lebanon, over 960 people had been killed and at least 2,400 wounded since Israel launched its assault on 2 March, including at least 110 children. The invasion is not a “border security” action but a planned occupation modelled on the genocidal campaign in Gaza, conducted under the full military and political umbrella of Washington.[3]

European powers moved to deepen their complicity. EU governments circulated conditions for participation in operations tied to the Iran war, including “freedom of navigation” missions in the Strait of Hormuz. Iran formally warned the UK that allowing US bombers to use RAF Fairford and other British bases constituted direct participation in aggression. Germany and Canada’s prime ministers attended a massive NATO Arctic exercise explicitly preparing for confrontation with Russia, demonstrating that the drive toward generalised war is not confined to the Middle East.

India’s alignment with the imperialist aggression was also exposed: New Delhi co-sponsored UN language condemning Iran’s defensive responses while refusing to condemn US-Israeli aggression, tightening military and economic ties that reflect India’s own geostrategic ambitions within the imperialist world order.

The WSWS placed the war in its broadest context: military spending on this scale will be paid for through the destruction of social programmes. Within 24 hours of the $200 billion request being confirmed, the Postmaster General warned Congress that the USPS would run out of cash within a year. Trump’s “One Big Beautiful Bill” had already imposed $1 trillion in cuts to Medicaid over a decade, $536 billion to Medicare, and $186 billion to food assistance — the largest cut to food aid in US history. War and social devastation are two arms of a single class offensive.[4]

II. The Rising Class Struggle and the Treachery of the Union Bureaucracy

The week was marked by a powerful upsurge of working-class resistance in the United States and internationally — and by the systematic efforts of trade-union bureaucracies to contain, isolate, and betray these struggles.

The JBS meatpacking strike at Greeley, Colorado entered its third day and remained the focal point of the WSWS’s class-struggle coverage. Approximately 3,800 workers — the overwhelming majority immigrants, speaking over 50 languages — struck the largest beef plant in the US in the largest meatpacking stoppage since the Hormel strike of 1985–86. Workers walked out over poverty wages (starting at $23 an hour), murderous line speeds, dangerous chemical exposures, inadequate PPE, abusive supervision, and housing abuses affecting Haitian workers lured to the plant through TikTok advertisements. As one worker stated: “We cannot continue to be worked like slaves.”[5]

The WSWS documented the central contradiction in the strike: the enormous militant energy of the rank and file, constrained and threatened by the UFCW bureaucracy. UFCW Local 7 had already signalled it would limit the strike to two weeks; the national UFCW had deliberately kept Greeley outside the 2025 national JBS contract to isolate these workers. The company moved immediately to divert cattle to its Cactus, Texas plant, with UFCW Local 540 in Cactus offering no solidarity. The IWA-RFC issued a perspective calling on workers to form independent rank-and-file strike committees, appeal to workers at every JBS facility, and build international solidarity against this Brazilian-owned multinational whose ultimate masters are BlackRock, Vanguard, and the global financial oligarchy.[6]

BP locked out approximately 900 workers at its Whiting, Indiana refinery after workers voted 98.3 percent against the company’s “last, best and final” offer. The proposed contract would have cut hourly wages by $8–$10, eliminated 100 union positions, introduced AI with no job protections, and closed the environmental department. BP moved to operate the refinery with temporary and contract workers — a dangerous provocation in a facility surrounded by residential neighbourhoods on the shore of the world’s largest freshwater body. The WSWS called for national and international solidarity and warned that the USW apparatus would seek to impose concessions.

The UAW bureaucracy’s role as “management’s enforcer” at Columbia University was exposed when Region 9A officials threatened the student workers’ local with “receivership” if it did not narrow its demands, particularly those tied to campus democratic rights. UAW presidential candidate Will Lehman condemned the apparatus’s conduct directly, calling it subordination of worker militancy to managerial and state imperatives.

The betrayal of the Kaiser Permanente strike was confirmed and deepened. The UNAC/UHCP bureaucracy had abruptly ended the 31,000-worker walkout in California and Hawaii without a contract, without a tentative agreement, and without a membership vote. A partial “settlement” cut workers’ wage demands from nearly 30 percent to 21.5 percent over four years — barely keeping pace with inflation — and secured no retroactive pay. Workers at Kaiser subsequently staged a 25,000-strong one-day sympathy strike in defence of mental healthcare. The WSWS called for a decisive “No” vote on the sellout and the formation of rank-and-file committees at every Kaiser facility.[7]

The UAW–University of California tentative agreement was similarly denounced: weak raises, preserved no-strike clauses, and a deal rushed through without adequate membership review for 48,000 UC academic workers. The WSWS called for a “No” vote and independent rank-and-file committees.

In Los Angeles, UTLA and SEIU announced a possible April 14 LAUSD strike, with thousands of educators rallying against layoffs, understaffing, and the war on Iran. The WSWS drew the sharpest lessons from the San Francisco teachers’ betrayal, where the union bureaucracy, acting hand in glove with the Democratic Party, shut down a powerful four-day strike on the district’s terms — and within days, preliminary layoff notices were issued.[8]

Other labour flashpoints included: 6,000 DHL Express Teamsters voting overwhelmingly to authorise strike action; the RMT bureaucracy calling off planned driver strikes on the London Underground without a settlement; American Axle workers speaking out against UAW betrayals ahead of contract talks; a Ford worker, Gregory Knopf, killed at the Sharonville Transmission Plant when a press machine activated during maintenance; and Australian educators at the University of Newcastle striking over real pay cuts, with a pivotal Victorian educator strike set for 24 March.

The overall pattern confirms the WSWS analysis: the trade-union bureaucracies function not as instruments of workers’ struggle but as institutional stabilisers of capitalist rule, working systematically to isolate strikes, suppress rank-and-file initiative, and subordinate workers to management and the state.

III. Austerity, Social Catastrophe and the Crisis of Capitalism

The war has not interrupted but intensified the social catastrophe capitalism imposes on the working class. The US Federal Reserve, gripped by uncertainty as the war drives oil prices upward and disrupts supply chains, admitted that its forecasts were unreliable. Fed officials were simultaneously discussing rate cuts and potential hikes — a paralysis that reveals capitalism’s inability to reconcile competing imperatives. The social costs will, as always, be borne by workers through inflation, unemployment, and austerity.[9]

Los Angeles registered six homeless deaths per day — a direct structural product of the commodification of housing and healthcare. Michigan was struck by the worst tornadoes since 1980, killing four, exposing how decades of austerity have hollowed out public infrastructure and emergency preparedness. A meningitis outbreak in the UK, linked to chronic underfunding of public health services, claimed multiple fatalities. In Australia, the central bank raised interest rates again amid recession warnings, punishing workers for inflation. Portugal’s celebrated 2025 economic “miracle” was exposed as a bourgeois construction: corporate profits rose while wages stagnated and public services deteriorated.

These are not isolated incidents but expressions of a single, systemic reality: capitalism generates wealth for the few by imposing social catastrophe on the many.

IV. Authoritarian Consolidation and Democratic Rights

The assault on democratic rights accelerated in multiple forms during the week. In North Texas, activists were convicted under sweeping “material support for terrorism” statutes for political solidarity activities — a landmark case criminalising dissent. Amazon workers were locked out of a warehouse during a tornado warning, footage showing managers denying shelter; the company prioritised property over lives.

In Australia, Queensland police arrested two protesters for displaying the slogan “from the river to the sea” under new LNP “hate speech” legislation. In Germany, cultural censorship intensified: municipal authorities moved to exclude left-wing bookshops from fairs, and the culture minister cancelled presentation of the Booksellers’ Prize at the Leipzig Book Fair under political pressure.

Italy’s Meloni government advanced judicial “reforms” — the Nordio Reform — to separate the careers of judges and prosecutors and weaken checks on executive power. The WSWS identified this not as a “technical” adjustment but as a political preparation for state suppression of mass opposition to war and austerity. Trump’s CDL Final Rule stripped approximately 200,000 immigrant truck drivers of commercial licences — a direct attack on immigrant labour designed to discipline and destabilise worker organisation.

ICE expanded its terror: hundreds of immigrants were illegally detained in Michigan; a Haitian asylum seeker died in Pittsburgh following ICE detention; ICE raids in Vermont and Kansas continued with expanded detention infrastructure.

These measures are not aberrations but the logical expression of a capitalist ruling class preparing to crush the mass opposition it knows is coming.

V. The Political Bankruptcy of Reformism and the Defence of Trotskyism

The WSWS devoted significant coverage to exposing the political role of pseudo-left and reformist formations in disorienting the working class at a moment of acute historical crisis.

Kshama Sawant was profiled and critiqued: bold socialist rhetoric combined with repeated accommodation to municipal politics and reformist outcomes that leave capitalist power structures intact. The Australian Greens’ posturing against the Iran war was exposed as performing contained dissent within parliamentary channels, providing no genuine opposition to imperialist aggression. Canada’s NDP and affiliated unions similarly offered rhetorical opposition while remaining subordinated to the framework of the capitalist state. Spanish trade unions watered down anti-war positions to avoid antagonising the PSOE government.

The Morenoite rebrand as the Permanent Revolution Current was dissected as a revisionist manoeuvre: new branding masking continuity with nationalist and opportunist politics that dilute genuine Trotskyism and derail working-class revolutionary leadership.

The London meeting of the SEP (UK)— marking the 40th anniversary of the struggle that led to the expulsion of the Workers Revolutionary Party from the ICFI — was a centrepiece of the week’s political coverage. Addressed by David North, Chris Marsden, and Peter Schwarz, the meeting reaffirmed that the 1985–86 split was a decisive defence of Trotskyism against the petty-bourgeois, nationalist, and opportunist degeneration embodied by the Healy-Slaughter-Banda leadership. The speakers drew the direct connection between the historical struggle against revisionism and the present tasks: as the ICFI argued then and reiterated in London, the survival of revolutionary leadership requires uncompromising defence of the theory of Permanent Revolution, proletarian internationalism, and programmatic clarity. David North warned that the imperialist drive toward war — in the Middle East and beyond — aims to abolish the political gains of the 20th century and can only be answered by the international, politically independent working class.[10]

The week’s events confirm the ICFI’s perspective: the objective crisis of capitalism is driving the working class toward mass resistance. The decisive question is the construction of revolutionary leadership — the building of rank-and-file committees independent of the union apparatus, their international coordination, and the development of mass socialist parties capable of transforming class struggle into a conscious political offensive for workers’ power.

[1] Trump’s $200 billion Iran spending request reveals scale of US war plans — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/20/iuck-m20.html

[2] US ground invasion looms as Iran war escalates — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/21/xaes-m21.html

[3] Israel begins its long-planned ground invasion of Lebanon — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/17/yvdv-m17.html

[4] As Trump demands $200 billion for Iran, USPS announces it will run out of money next year — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/20/myla-m20.html

[5] “We cannot continue to be worked like slaves”: Colorado meatpacking workers strike at JBS plant — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/17/idqv-m17.html

[6] Organize the working class to support the JBS meatpacking strike! — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/18/pers-m18.html

[7] Kaiser strike betrayed: UNAC/UHCP ends 31,000-worker walkout, advances sellout agreement — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/19/coob-m19.html

[8] Lessons from the San Francisco strike: How the unions, Democratic Party and pseudo-left betrayed the teachers — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/21/hbhr-m21.html

[9] Trump’s $200 billion Iran funding request points to massive scale of war plans — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/19/qzqr-m19.html

[10] London meeting marks 40 years since the expulsion of the Workers Revolutionary Party — https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/15/rogt-m15.html

Weekly Political Report — Week Ending 21 March 2026 Read More »

Impact of Iran war on global economy intensifies daily

economics, Global Inequality, Imperialism, lead article, Militarism, News, Perspective, politics, politics & economics, War, World Economy, World War / March 24, 2026

By Nick Beams.

This article was originally published on the World Socialist Web Site on 24 March 2024.

As the US war on Iran nears the completion of its first month and deepens by the day, its effects on the global economy are intensifying.

In the recent period central banks and governments have sought to overcome major economic storms by throwing money at the problems, amounting to trillions of dollars. This has led to an unprecedented growth of debt while at the same time lifting the wealth of the financial oligarchs to unprecedented heights.

But in the growing crisis set off by the war, that “solution” is not possible. As is being increasingly pointed out, central banks may be able to print money, but they cannot print molecules. Printing money will not miraculously end the lack of oil.

The rapidly worsening situation was underscored yesterday by the director of the International Energy Agency, Fatih Birol, in remarks to a conference in Canberra, Australia.

He said the impact of the crisis was worse than the combined effects of two oil shocks of the 1970s—that which flowed from the quadrupling of prices in 1973–74 and the turbulence which followed the Iranian revolution in 1979. Even if military action halted immediately, the market would not recover quickly, he said.

That assessment has also been made by energy analysts at Goldman Sachs who have significantly increased their forecasts of higher prices, warning they could even reach the record set in 2008 of $147 per barrel.

The shutdown of the Strait of Hormuz has also sent the price of liquified natural gas (LNG) soaring as supplies are increasingly constricted.

The Financial Times (FT) reported at the weekend that countries around the world are “facing a cliff edge” as the flow of LNG from the regions comes to an end when a “handful of tankers from the region reach their destinations.”

After that there will be nothing from the Gulf state of Qatar, the supplier of a fifth of the world’s LNG, which stopped exports shortly after the war began.

Countries throughout the Asian region are the most heavily impacted so far because of their reliance on oil and LNG which comes through the Strait. Only one LNG cargo ship from the Gulf is still expected to arrive in Asia.

Thailand has to import 90 percent of its crude, half of which comes via the Strait. Some 30 percent of its LNG comes from the Middle East.

The situation in Pakistan is even more severe. Some 99 percent of its LNG imports came from Qatar last year. It has not received any supplies since the third day of the war.

India, which at present is considered the world’s fastest growing major economy and the world’s fifth largest after Japan, is also being hit on both the supply and financial fronts. Half of its energy imports come from the Gulf states. There are already widespread shortages of gas used for cooking.

The Gulf region is not only the country’s largest trading partner. India’s international financial position is being impacted because of remittances sent home by workers amounting to more than $50 billion a year.

According to Priyanka Kishore of the research consultancy Asia Decoded, whose remarks were cited in the FT, the Indian currency, the rupee, “is among the most exposed EM [emerging market] currencies to the Iran war.”

“Also at risk is the sizable flow of remittances from the Middle East, which plays an important role in containing the current account deficit in the face of a widening trade gap.”

From the beginning of the war, the Indian central bank has been using its foreign exchange reserves to try to prevent a fall in the value of the rupee which has dropped against the US dollar and has been hitting record lows. The fear is that a collapse in the currency’s value will push up interest rates and hit the financial system.

In the words of analysts at one Mumbai-based financial services firm, an extended war will likely “trigger stress across all financial markets in India.” Before the war the governor of the Reserve Bank of India, Sanjay Malhotra, described the Indian economy as being in a “sweet spot,” with strong growth and low inflation. It now threatened to rapidly turn sour.

The war is not only causing disruption to oil and gas supplies, but a range of other commodities is also being hit. These include the supply of urea, a source of nitrogen-based fertilisers vital for agriculture around the world and sulphur also vital for the production of fertilisers.

There have been warnings that if the disruption caused by the war continues the situation will be much worse than 2022 in the wake of the Russian invasion of Ukraine.

Helium, a by-product of natural gas processing, for which Qatar provides around a third of the global supply, is also being impacted. It is a vital raw material in the production of computer chips.

In a comment this week FT columnist Tej Parikh pointed to the potential effect of the war on the artificial intelligence (AI) boom which for the past three years “has propped up global trade and investment and pushed stock markets from the US to Asia to record highs.”

“Investors have committed trillions of dollars to the technology, one of the most power-hungry inventions ever, on the assumption of ample energy supplies and a slick chip production line that can cross more than 70 borders before reaching the final consumer. But the Iran war is exposing the fragilities in the AI supply chain.”

Both South Korea and Taiwan, which are centres of global chip production, rely heavily on oil to supply energy, most of which comes through the Strait of Hormuz.

Parikh laid out a scenario in which apart from the effect of higher petrol and diesel prices, which are already raising all transport costs, the continuation of the war had the potential to hit the AI boom and set off financial turbulence in the US.

“If the conflict lingers,” he wrote, “chip prices will steepen as manufacturers ration and compete for tighter supplies. Eventually, production would seize up. In the US, elevated energy costs would make present and future data centres less viable. High tech valuations will unwind, and debt borrowed against AI assets would be at risk.”

No one can predict the exact course of economic and financial events arising from the war and its continuation but after more than three weeks the direction is clear.

As the well-known economic and financial analyst Mohamed El-Erian noted in an X post: “Consensus is shifting, and rightly so. This third week of the war has fuelled a shift from a short-term energy disruption to long-term structural damage. With that, the broader fallout… poses an increasing threat to global economic wellbeing and financial stability.”

Signs of the latter are emerging most sharply in the UK where there was what has been described as a “rout” in the market for 10-year governments, or gilts as they are known, has developed over the past several days.

The yield or interest rate on the 10-year gilt rose yesterday by 0.11 percentage points—a significant move where “normal” movements are fraction of that—to 5.1 percent, the highest level since 2008. One of the main reasons for the rise is that the previous expectation the Bank of England would cut interest rates has been shattered and replaced by the belief that, with inflation on the rise, the central bank will lift them, possibly four times this year.

This shift has the potential for significant financial turbulence as investors and speculators who have made massive bets, with large amounts of borrowed money, are caught out and are forced to exit their positions by selling financial assets.

Impact of Iran war on global economy intensifies daily Read More »

Weekly Political Report — Week Ending 14 March 2026

class struggles, Democratic Rights, economics, english, Fascism, Imperialism, Living Conditions, Militarism, News, politics, politics & economics, Trade Unions, War, War Crimes, Weekly Political Report, World Economy, World War / March 16, 2026

This political report for the week of March 8-14, 2026, is compiled based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS).

I. Imperialism and War: The US-Israeli Assault on Iran Enters Its Third Week

The dominant political fact of the week was the accelerating and catastrophic escalation of the illegal US-Israeli war against Iran, now in its second and third week. The situation compels the sharpest analysis: this is not a limited military operation but the most dangerous eruption of imperialist aggression since the Second World War.

Image Not Found — The aircraft carrier USS Dwight D. Eisenhower and the fast combat support ship USNS Supply transit the Strait of Hormuz, Dec. 14, 2023. [Photo: Navy Petty Officer 2nd Class Keith Nowak]

The week opened with Pentagon statements and press reports confirming that the Trump administration is actively preparing a ground invasion of Iran. US Treasury Secretary Scott Bessent announced on 13 March that the Navy would begin escorting commercial vessels through the Strait of Hormuz — a waterway just 21 miles wide at its narrowest point, within direct range of Iranian anti-ship missiles — placing American forces on the threshold of open naval combat.[1] Secretary of War Pete Hegseth, in language stripped of all diplomatic pretence, declared the Strait “will not be allowed to remain contested.” By 14 March, the WSWS confirmed preparations for what it characterised as a potential Gallipoli-scale ground campaign that would engulf the entire region and carry a real risk of nuclear escalation.[2]

The human toll already documented is staggering. A Pentagon investigation, corroborated by open-source analysis and reported by the WSWS on 12 March, confirmed that a US Tomahawk missile struck the Shajarah Tayyebeh girls’ elementary school in Minab on 28 February during the opening strike package, killing at least 150–175 schoolgirls aged 7 to 12.[3] Trump responded not with accountability but with a brazen lie, telling reporters the school was destroyed by Iran. By 11 March, the total death toll had surpassed 1,255, with over 12,000 wounded and nearly 20,000 civilian structures damaged, including 77 healthcare centres and 69 schools. Iran remains under near-total internet blackout. Israel simultaneously launched a renewed ground incursion into Lebanon, ordered the evacuation of over 100 villages and the entire Dahiyeh district of Beirut, and has killed more than 600 people and displaced 800,000. Gaza’s total siege was intensified on 1 March with the closure of all border crossings.[4]

Iran closed the Strait of Hormuz within days of the war’s outbreak on 28 February. Shipping traffic has plummeted more than 90 percent. Zero LNG tankers passed through in the week under review. The four largest container shipping lines in the world — Maersk, MSC, Hapag-Lloyd and CMA CGM — have suspended all operations. Oil surged above $120 a barrel, and the International Energy Agency described it as the largest supply disruption in the history of the global oil market.[5] Global financial markets experienced wild swings throughout the week, with oil shocks cascading into bond markets and risk-asset volatility threatening systemic instability.

European imperialism joined the coalition. On 12 March, the WSWS documented how France, Germany, Spain, the Netherlands, Italy and Greece moved to deploy warships toward the Middle East, with Macron announcing the Charles de Gaulle carrier would ultimately participate in “restoring freedom of navigation” through the Strait — in all but name, a declaration of war against Iran by the European powers.[6] On 12 March, German Foreign Minister Wadephul visited Israel, publicly endorsing US-Israeli war aims. The UN Security Council, on 13 March, passed Resolution 2817 condemning Iran’s retaliatory strikes while entirely failing to condemn the US-Israeli bombardment; Russia and China abstained, allowing the resolution to pass, exposing the imperialist character of all these multilateral institutions.

The WSWS ICFI emergency webinar on 10 March convened thousands internationally to outline a socialist anti-war strategy. The SEP and IYSSE held an urgent public meeting in Colombo on 17 March to explain the geo-strategic roots of the assault and to build the foundations of an independent international working-class anti-war movement.[7] Workers and students across Sri Lanka were interviewed by SEP and IYSSE campaigners, showing deep opposition to the war and Sri Lanka’s own exposure as a conduit for US imperialism, documented by a leaked US State Department cable revealing that Colombo acted at US and Israeli insistence to detain Iranian sailors and restrict their return.[8]

II. Working-Class Opposition to the War and Bureaucratic Containment

The breadth of working-class opposition to the war was documented in a series of significant WSWS reports. London postal workers at Mount Pleasant Mail Centre and bus drivers at West London garages spoke candidly with SEP campaigners. Workers made the direct connection between imperialist war and capitalist exploitation: “We’re fighting this war for the banks,” said one bus driver; “They treat Iran as a petrol pump,” said another.[9] Workers identified the need for a general strike but raised the central obstacle: union bureaucracies and the threat of scabbing.

Thousands marched in central London on 8 March, but the WSWS exposed how the Palestine Coalition — Stop the War, the PSC, CND — directed this mass anti-war energy into futile appeals to Prime Minister Keir Starmer and parliamentary pressure, reproducing the same political dead end that allowed the Gaza genocide to proceed and now facilitates Britain’s participation in the Iran assault.[10] Workers’ testimony at the demonstration expressed far sharper sentiments — “it’s always money and power” — than the platform politics of reformist organisers.

The same crisis of leadership was exposed in the response of British trade union bureaucracies. Eighteen union general secretaries issued a joint statement condemning the war but called only for diplomacy and appeals to government, making no call for workplace action, no strike, no industrial disruption. The TUC similarly confined itself to platitudes. The WSWS identified this as a classical function of the union apparatus: containing and defusing opposition while channelling mass sentiment back toward the very institutions that enable war.

The UK Labour government of Keir Starmer moved simultaneously to ban the Al-Quds Day march in London — an authoritarian measure against mass anti-war protest — and to slash asylum rights and expand anti-migrant enforcement, fusing war policy with internal repression and xenophobia to discipline the working class.

The Jacobin magazine was criticised by the WSWS for publishing commentary that soft-pedalled opposition to the war and subordinated anti-war rhetoric to accommodation with US imperialist strategy — a clear example of the pseudo-left’s function in disarming the working class politically. Similarly, New Zealand pseudo-left forces organised a meeting titled “No War With Iran” that provided platforms to Labour, the Greens and union officials — figures who have actively supported NZ’s integration into US military alliances.[11]

In the United States, Detroit autoworkers interviewed by the WSWS gave expression to a deepening politicisation: workers compared Trump and Hegseth to Nazis and linked rising fuel prices and job insecurity directly to imperialist war. “The working class has to stop the war,” one worker stated, adding that if the Italians could hold a general strike, Americans could too.[12] The bipartisan character of imperialism was starkly confirmed: 21 House Democrats provided the decisive margin to pass a $1.2 trillion spending bill funding the military through September 2026, and leading Senate Democrats expressed the private conviction that Iran “ultimately needed to be dealt with militarily.” The US media simultaneously normalised strikes, massacres and war crimes.

III. Austerity, Corporate Offensive and Class Struggle

The week provided stark evidence that the capitalist offensive against the working class intensifies in direct proportion to the escalation of war.

Volkswagen Group CEO Oliver Blume announced a further intensification of the company’s jobs massacre: 50,000 positions to be eliminated in Germany alone, broken down as 35,000 at the core VW brand, 7,500 at Audi, 1,900 at Porsche and 1,600 at the software subsidiary Cariad. The IG Metall works council chair Daniela Cavallo immediately signalled her support, even floating armaments production as a future for threatened plants.[13] The WSWS draws the necessary conclusion: this is a class offensive in which the trade union apparatus functions not as a defender of workers but as a co-manager of capitalist restructuring, with IG Metall representatives personally enriched for their services as supervisory board members.

In the US healthcare sector, the six-month strike by 750 nurses and case workers at Henry Ford Genesys Hospital in Grand Blanc, Michigan, continued under intense management strikebreaking and pressure from the Teamsters bureaucracy to settle on employer terms. Simultaneously, approximately 10,000 Corewell Health nurses across Michigan voted on strike authorisation over essentially identical issues of unsafe staffing, wages and patient safety — a potential combined struggle of nearly 11,000 healthcare workers that the Teamsters apparatus has deliberately prevented from forming.[14]

BP Whiting refinery workers overwhelmingly rejected a six-year concessionary contract that would have cut wages by $8–10 per hour, eliminated roughly 100 jobs, expanded contractor use and permitted AI implementation without protections. The International Workers Alliance of Rank-and-File Committees called for national coordination to defeat the employer’s attempt to use Whiting as a pattern for the industry.[15] Colorado meatpacking workers announced a coordinated strike — the largest in the sector in 40 years — over pay, safety and contracts, demonstrating significant industrial leverage in critical supply chains.

At the University of California system, 40,000 academic workers had voted 93.3 percent for strike authorisation but were kept on the job by UAW Local 4811 officials even after contracts expired on 1 March. Around 600 picketers at Berkeley and 300 at UCLA held “last chance” pickets to no avail — the UAW bureaucracy prioritised institutional accommodation over enforcing the democratic mandate of its members. In San Diego, deep education budget shortfalls produced hundreds of classified layoffs; union leaders, having previously authorised strikes, called them off and enabled the cuts to proceed. The UK Labour government’s SEND “reform” — gutting support for children with special educational needs — was exposed as a classical austerity attack dressed in the language of “efficiency.”

Tesla’s Grünheide plant in Berlin saw IG Metall-backed works council candidates defeated in elections, signalling real erosion of bureaucratic control and a potential opening for genuine rank-and-file organisation.

IV. Authoritarian Consolidation and Democratic Rights

The authoritarian dimensions of the ruling class’s response to social crisis deepened across multiple fronts during the week.

The Trump administration nominated far-right Senator Markwayne Mullin to lead the Department of Homeland Security, a move that won tacit bipartisan accommodation including from sections of the Teamsters leadership — a demonstration of how the union apparatus colludes in the expansion of the repressive state. Trump also moved to push federal voter suppression and anti-transgender legislation, using “culture war” pretexts to divide and weaken the working class.

ICE arrested dozens of Amazon Flex couriers — predominantly immigrant gig workers — in southeast Michigan, using enforcement actions to discipline a precarious and fragmented workforce. Letters from detained children at a Texas immigration facility described nine months of abuse and conditions amounting to torture. Canada’s Liberal government maintained the Safe Third Country Agreement with the US, forcing asylum seekers back into a country conducting mass deportations.

The Academy Awards, the BAFTA and Brit Award ceremonies all became sites of cultural censorship: broadcasters cut or bleeped artists’ anti-genocide statements, reflecting coordinated ruling-class pressure to enforce ideological conformity on imperialist war. The Toronto Film Critics Association faced internal collapse over the same censorship of pro-Palestinian speech. In Kazakhstan, authorities demolished a building historically associated with Leon Trotsky — an act of state erasure of revolutionary memory reflecting the reactionary character of post-Soviet nationalist regimes.

Istanbul’s elected Mayor Ekrem İmamoğlu faced politically motivated trials in Turkey — instruments of the bourgeois state used to suppress political opposition while maintaining the fiction of democratic legitimacy.

V. The Political Bankruptcy of Reformism and Pseudo-Leftism

The week provided abundant evidence of the political bankruptcy of all forms of reformism and pseudo-left politics in the face of imperialist war and capitalist crisis.

In Germany, the SPD suffered a major collapse in the Baden-Württemberg state elections — the logical outcome of years of administering austerity and rearmament while posturing as a workers’ party. This is not an isolated setback but a symptom of the organic crisis of social democracy across the capitalist world. The parallel trajectory of the UK Labour Party — waging imperialist war, banning protests, cutting migrant rights and attacking SEND provision — confirms that these parties are instruments of capitalist rule, not vehicles for reform.

Argentina’s President Milei delivered a reactionary congressional address, with pseudo-left forces offering complicity or silence — exposing once again how middle-class “left” formations capitulate before reaction when it is in power. In New Zealand, the Labour Party and Greens issued perfunctory criticisms of the Iran war while continuing every policy that integrates New Zealand into US strategic structures. Trump’s “Shield of the Americas” summit militarised Latin America under US leadership, with comprador regimes across the hemisphere lining up behind Washington.

The six-year anniversary of COVID-19 was marked by the WSWS with a sober reckoning: the pandemic’s enormous ongoing death toll and the media’s near-total silence reflect the ruling class’s deliberate abandonment of public health as a social responsibility — the same logic now governing the conduct of a war that has killed over a thousand civilians and destroyed hospitals, schools and healthcare infrastructure in Iran.

Summing-up

The week ending 14 March 2026 crystallises the historical crisis of the capitalist system with extraordinary clarity. The US-Israeli war on Iran is not an aberration but the concentrated expression of imperialist rivalry, capitalist decline and the drive of the ruling class toward authoritarian rule at home and military barbarism abroad. The massive scale of opposition — in London and Frankfurt, among US autoworkers and nurses, among students in Australia and Sri Lanka — demonstrates the objective social force that exists to stop the war. What is missing is not mass sentiment but revolutionary political leadership. The building of rank-and-file committees in workplaces, independent of union bureaucracies, and the construction of sections of the ICFI as the political leadership of the international working class is not an abstract prescription — it is the urgent requirement of this historical moment.

[1] Treasury Secretary Bessent announces Strait of Hormuz naval escorts: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/13/vpgn-m13.html

[2] Trump is planning a ground invasion of Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/14/zchg-m14.html

[3] Trump threatens ground troops, assassinations in escalating Iran war: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/09/dhei-m09.html

[4] US media and Democratic Party enable Trump’s war of extermination against Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/11/dkif-m11.html

[5] Iran death toll surges past 1,200 as Israel bombs two more schools: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/06/weph-m06.html

[6] European imperialism joins the illegal US-Israeli war on Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/12/lgjr-m12.html

[7] SEP/IYSSE Colombo public meeting announcement: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/09/xwus-m09.html

[8] US memo exposes Sri Lankan “humanitarian” posturing over Iranian sailors: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/11/ocid-m11.html

[9] “We are fighting this war for the banks”: London post and transport workers: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/08/tpoz-m08.html

[10] London demonstration against Iran war deflected into appeals to Starmer: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/08/ntnd-m08.html

[11] NZ pseudo-left meeting promotes Labour, Greens and unions: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/14/tuye-m14.html

[12] “The working class has to stop the war”: US workers denounce war with Iran: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/10/fbnv-m10.html

[13] VW Group increases job cuts to 50,000: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/13/yibx-m13.html

[14] Henry Ford Genesys walkout enters 6th month, Corewell nurses vote on strike: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/11/qjvr-m11.html

[15] BP Whiting workers reject concessions contract: https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/12/xxxx-m12.html

Weekly Political Report — Week Ending 14 March 2026 Read More »

Weekly Political Report — Week Ending 7 March 2026

class struggles, Democratic Rights, economics, english, Fascism, Imperialism, Militarism, News, Oligarchy, Perspective, politics, politics & economics, Pseudo-left, War, War Crimes, Weekly Political Report, World Economy, World War / March 11, 2026

This political report for the week of March 1-7, 2026, is compiled based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS.org).

I. Imperialism and War: The US-Israeli War of Extermination Against Iran

The defining political reality of the week ending 7 March 2026 is the continuation and intensification of the criminal US-Israeli war of annihilation against Iran, which entered its second week with a mounting toll of devastation and an explicit escalation of imperialist objectives.

On 7 March, President Donald Trump declared publicly that there would be “no deal with Iran except UNCONDITIONAL SURRENDER”—the most extreme formulation yet of American war aims, signalling the intention to wage permanent war until Iranian society is physically destroyed.[1] Trump spelled out the content of this demand in genocidal terms: surrender means either that Iran announces it, “or when they can’t fight any longer because they don’t have anyone or anything to fight with.” The White House simultaneously raised the prospect of direct deployment of US ground troops inside Iran. These are not the statements of a government seeking a diplomatic settlement. They are the declarations of an imperialist power pursuing regime change and the neo-colonial subjugation of a nation of 90 million people.

By week’s end, more than 1,200 Iranians had been killed, including 200 children, and over 12,000 wounded. Nearly 30 clinical facilities had been damaged and 10 forced to close. Israeli strikes had reopened a major offensive in Lebanon, with blanket evacuation orders issued for the Dahiyeh district of Beirut and Israeli ground forces crossing into southern Lebanon. The WSWS/SEP statement “Stop the criminal US-Israeli war against Iran!” framed the offensive as an expression of capitalist imperialist rivalry—chiefly the drive by US imperialism to reassert global hegemony against its rivals, above all China, and to seize control of the world’s principal oil-exporting region.[2] The assault was launched while US-Iranian negotiators were still meeting in Geneva—a deliberate deception exposing the pretence of diplomacy as a cover for aggression.

The most egregious single crime of the week was the torpedoing of the unarmed Iranian naval frigate IRIS Dena in the Indian Ocean on 4 March—a war crime committed without warning in international waters, thousands of miles from any combat theatre.[3] The vessel had participated in India’s International Fleet Review 2026 and the multinational MILAN 2026 exercises at Visakhapatnam, invited alongside 73 other nations including the United States. The exercise rules prohibited munitions. The IRIS Dena was unarmed and homeward bound when a US submarine attacked it without warning, sending more than 140 sailors to the bottom of the Indian Ocean. The crime was then celebrated at a Pentagon press briefing by the Secretary of War himself. Confirmation that Australian naval personnel were aboard the submarine directly implicated the Albanese Labor government in the commission of a war crime.[4]

The complicity of imperialist governments was total. Germany’s Chancellor Friedrich Merz declared support for the assault, stating that Israel was doing “the dirty work… for all of us.” The G7 issued a statement casting Iran as the aggressor and greenlighting further escalation. France’s Emmanuel Macron deployed the carrier Charles de Gaulle and other assets to the eastern Mediterranean without a pretence of parliamentary debate. Britain’s Keir Starmer was exposed by leaked National Security Council documents as having been informed of the initial strikes more than two weeks in advance and as having worked with Washington to craft legal cover for British participation. Spain initially postured with anti-war rhetoric under Prime Minister Sánchez, then rapidly dispatched the frigate Cristóbal Colón to the eastern Mediterranean after Trump threatened to cut off US-Spanish trade—a graphic illustration of how bourgeois anti-war posturing evaporates the moment imperialist pressure is applied. Japan, New Zealand, Canada, and Australia similarly endorsed US and Israeli war aims. Washington announced that the US Navy would begin escorting commercial tankers through the Strait of Hormuz—a dramatic escalation placing American warships directly off the Iranian coast—while the US announced further medium-range missile deployments to the Philippines as part of the broader strategic encirclement of China.

The WSWS warned that oil price surges and shipping disruptions through the Strait of Hormuz would deepen the global economic crisis, imposing severe costs through inflation, job losses, and intensified austerity. Asian markets took major losses, with semiconductor and export sectors particularly hard hit.

II. Authoritarian Consolidation and State Repression

The war abroad proceeded in lockstep with an intensification of repression at home and across the capitalist world.

In the United States, a Senate Judiciary Committee hearing exposed the bipartisan character of anti-immigrant repression: DHS Secretary Kristi Noem defended ICE killings and refused to apologise, while Democratic senators simultaneously resisted calls for the abolition of ICE and CBP. The Trump administration seized immigrant student Ellie Aghayeva from Columbia University, illustrating the militarisation of campuses. A Nashville journalist was detained by ICE while documenting immigration raids—a direct assault on press freedom and the suppression of coverage of state violence. Republicans exploited a shooting in Austin to inflame anti-Muslim hysteria and push for expanded DHS funding. ICE detention conditions continued to claim lives, with the death of immigrant detainee Nenko Gantchev in a Michigan facility exposing the Democratic Party’s “oversight” as a façade sustaining rather than restraining a murderous apparatus. Florida carried out the execution of Billy Leon Kearse, part of a resumed pattern of state executions targeting the poor and racialised. Charges against Chinese researchers at the University of Michigan were dismissed, but the politicised “China spy” witch hunt on campuses intensified—serving as a tool of geopolitical scaremongering.

In Germany, the Cologne Administrative Court handed a legal victory to the far-right Alternative for Germany, demonstrating that bourgeois legalism shields rather than curtails fascist organisation. Germany simultaneously announced plans for the largest military buildup on the European continent since World War II and advanced sweeping new restrictions on migrants and refugees. France’s state moved to designate Mélenchon’s LFI as “extreme left”—deploying legal categories to justify the repression of political opposition. Germany’s government also attempted to police political expression at the Berlinale film festival, censoring critical voices while promoting its own geopolitical line.

In Kenya, President Ruto’s government arrested a popular TikToker for satirical content and detained left activists including Communist Party leader Booker Omole. A Birmingham Labour council secured a High Court injunction to prevent solidarity with striking bin workers—proof that Labour administrations function as instruments of capitalist class power regardless of their electoral base.

III. Austerity, the Global Economy, and Class Attacks

The Iran war triggered immediate and severe global economic shocks whose costs landed on the working class. Oil prices surged sharply. Asian markets fell heavily, with semiconductor sectors and export industries facing supply chain disruptions. These consequences prefigure a deepening global economic crisis to be paid for through inflation, rising fuel costs, and intensified austerity.

In Philadelphia, a $2.8 billion “Master Plan” proposed shuttering 18 schools—the commodification of public education in service of capital. In Australia, the South Australian election exposed billions being funnelled into AUKUS war spending while public education and housing budgets collapsed. The housing crisis deepened as government pledges proved hollow and market-led demolitions displaced working-class communities.

Tech industry executives boasted about AI-driven mass layoffs, celebrating workforce reductions as shareholder value creation—automation deployed to eliminate jobs and intensify exploitation. The United Steelworkers’ refinery contract was exposed as locking in uninterrupted fuel flows benefiting oil company profits and, indirectly, the war itself. Canada Post’s proposed settlement, endorsed by union leadership, sacrificed job security to protect corporate interests. Severe drought in the US Southwest deepened conflicts over water rights, with environmental crisis produced by the capitalist profit drive being weaponised to discipline labour.

The WSWS placed these developments in the framework of capitalist crisis: war and austerity as twin fronts of the same ruling-class offensive, financed by cuts to Medicaid, Social Security, and every social programme workers depend on for survival.

IV. Class Struggle and Bureaucratic Betrayal

The week documented significant episodes of working-class resistance alongside the systematic effort of union bureaucracies to contain and strangle that resistance.

In Lorain County, Ohio, 140 Job and Family Services workers entered their third week of strike action over wages, staffing, and healthcare.[5] Workers described being paid poverty wages so low that some qualified for the very social benefits they administered to clients. Starting pay was as low as $15 an hour for caseworkers handling Medicaid, SNAP, and childcare assistance. The UAW bureaucracy was exposed as isolating the strike and refusing to call for unified action with JFS workers across Ohio. Contract faculty at New York University announced an official strike date over wages, job security, and academic precarity. Entertainment industry workers continued their walkout against studios over pay, AI-driven job displacement, and conditions.

In Germany, the train drivers’ union leadership agreed to a contract imposing real wage cuts—a textbook act of bureaucratic betrayal, with the union apparatus functioning as a stabilising mechanism for capital against its own members. IG Metall leadership at Bosch moved to suppress internal opposition from workers challenging concessions. The Hanover trial of Deutsche Bahn over the death of rail apprentice Simon Hedemann put corporate cost-cutting on record as directly responsible for a young worker’s life.

Victorian early childhood educators in Australia struck for the second time in a campaign for pay parity and adequate staffing. Turkish miners broke through gendarmerie barricades and seized control of a mine in a militant wildcat action—demonstrating the latent social power of the working class when it acts independently of bureaucratic constraint. Workers’ struggle roundups across the Americas, Europe, Asia, Africa, and the Pacific documented recurring disputes over wages, conditions, and privatisation at every point on the globe.

The US trade union bureaucracy’s silence over the Iran war was the subject of specific WSWS analysis. The AFL-CIO and the great majority of union federations issued no statements against the assault, leaving the working-class majority politically unorganised at the very moment when its industrial power—in ports, logistics, transport, and production—could be decisive in disrupting the war machine. In Quebec, trade union federations renewed their alliance with the Parti Québécois even as the PQ embraced anti-immigrant, pro-business, and far-right positions. The WSWS condemned this as a fundamental betrayal of class independence—channelling working-class anger into bourgeois nationalism that defends capitalist interests and legitimises anti-immigrant scapegoating. Ontario students protested cuts to the Ontario Student Assistance Program, linking educational austerity to the broader class offensive.

V. The Political Bankruptcy of Reformism and the Pseudo-Left

The week provided abundant and unambiguous evidence of the political bankruptcy of every reformist and pseudo-left formation.

Germany’s Left Party chairman Jan van Aken celebrated the assassination of Iranian leaders—“May Khamenei rot in hell”—while nominally condemning the war as criminal and illegal. The WSWS exposed this as the characteristic method of pseudo-left politics: verbal criticism combined with legitimisation of imperialism’s aims and outcomes. Spain’s PSOE-Sumar government demonstrated in miniature how the entire social-democratic tradition operates: Sánchez’s “No to war” posture collapsed the moment Washington applied economic pressure, exposing it as a political calculation to contain domestic opposition rather than a genuine break with NATO.

Venezuela’s Chavista leadership reached a diplomatic normalisation with the United States on terms handing Wall Street access to Venezuelan oil, gold, and critical minerals—reproducing dependency under the banner of “stability.” Australia’s Albanese Labor government endorsed the assault within three hours of Trump’s announcement, was directly implicated in the sinking of the IRIS Dena through AUKUS personnel, and used the ASEAN Special Summit in Melbourne to deepen Australia’s integration into US war planning against China. Congress voted down resolutions to restrict war powers, confirming that the US legislative apparatus—across both parties—has become an instrument of imperialist policy. Legalistic remedies within the framework of the bourgeois state cannot stop imperialist war. Baden-Württemberg’s state election campaign offered workers nothing but competing concessions to big business, confirming that electoral competition between bourgeois parties produces only distributional jockeying for capital’s benefit.

VI. The Revolutionary Tasks of the Working Class

The week ending 7 March 2026 demonstrates with stark clarity the inseparability of imperialist war, domestic austerity, state repression, and the betrayal of the working class by union bureaucracies and pseudo-left formations. Every capitalist government—“Labour,” “Socialist,” “social-democratic,” or conservative—is serving the same ruling-class interests: expanding militarism, imposing austerity, repressing dissent.

American workers captured the class consciousness at the heart of the anti-war sentiment: “We have more in common with the Iranian people than we do with billionaires.” Detroit autoworkers declared, “We shouldn’t be bombing people, period.” This sentiment must be developed into a politically conscious, internationally organised movement that breaks decisively from the trade union bureaucracies, Labour and social-democratic parties, and pseudo-left formations that have lined up behind imperialist war.

The WSWS and the ICFI call on workers and youth to build rank-and-file committees independent of the union apparatus, forge international coordination and join the Socialist Equality Parties to fight for the socialist and revolutionary strategy alone capable of stopping the war and overthrowing the capitalist system that produces it.

Footnotes

[1] “Trump demands unconditional surrender from Iran as war enters second week,” WSWS, 7 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/07/uxtr-m07.html

[2] “Stop the criminal US-Israeli war against Iran!” WSWS / SEP National Committee, 2 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/02/ulqw-m02.html

[3] “Mass murder in the Indian Ocean: The torpedoing of the IRIS Dena,” WSWS, 6 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/06/poyw-m06.html

[4] “Australian naval personnel involved in US sinking of Iranian ship: Oppose the pro-imperialist Labor government and war against Iran!” WSWS / Socialist Equality Party (Australia), 7 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/07/bckg-m07.html

[5] “Lorain County, Ohio family service workers strike enters third week: ‘We are fighting everyone’,” WSWS, 7 March 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/03/07/mxws-m07.html

Weekly Political Report — Week Ending 7 March 2026 Read More »

ට්‍රම්ප් කොංග්‍රසයේ දී කළ ෆැසිස්ට්වාදී කතාවට සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය (එ.ජ) පිළිතුරු දෙයි

class struggles, Democratic Rights, economics, Far Right, Fascism, Global Inequality, Imperialism, Inequality, Militarism, News, Perspective, politics, politics & economics, War, World Economy, World War / March 5, 2026

ඩේවිඩ් නෝර්ත් විසිනි.

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 පෙබරවාරි 25 වන දින ‘The Socialist Equality Party replies to Trump’s fascist address to Congress’ යන හිසින් පළවූ ඩෙවිඩ් නෝර්ත් විසින් ඉදිරිපත් කළ කතාවේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

ධනවාදී ද්වි-පක්ෂ ක්‍රමය වසර 150ක් තිස්සේ ක්‍රියාත්මක වන එක්සත් ජනපදයේ, පාලක පන්තියේ ප්‍රතිපත්ති සහ අවශ්‍යතාවලට සැබවින්ම විරුද්ධ වන සියලු දෙනාටම ජනතාව ඇමතීමේ අයිතිය අහිමි කරනු ලැබ තිබේ. කෙසේ වෙතත්, ට්‍රම්ප්ගේ රාජ්‍ය තත්ව දේශනයට පමණක් නොව, ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයේ ඊට පිළිතුරට ද රූපවාහිනී මගින් කරන ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් කිරීමට සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයට අවස්ථාව ලබා දී තිබුනේ නම්, අපි කියන්නෙ මෙයයි.

***

සුභ සන්ධ්‍යාවක්. රාජ්‍ය තත්වය පිළිබඳ අපගේ තක්සේරුව ඉදිරිපත් කිරීමට ලැබෙන මෙම දුර්ලභ අවස්ථාව සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය සාදරයෙන් පිළිගනී.

සසප නියෝජිතයෙකු ලෙස කතා කරමින්, මම මෙම ප්‍රකාශයන් මගින් අමතනු ලබන්නේ, එක්සත් ජනපදයේ කම්කරුවන්ට සහ තරුණයින්ට පමණක් නොව, ලොව පුරා සිටින අපගේ පන්ති සහෝදර සහෝදරියන්ට ය. ඔබ අපගේ සතුරන් නොවේ. ධනේශ්වර ක්‍රමයේ අර්බුදය විසඳීම සඳහා මංමුලා සහගත උත්සාහයක් ලෙස බල-උමතු කතිපයාධිකාරය විසින් දියත් කරන ඕනෑම යුද්ධයකට ඇමරිකානු වැඩ කරන ජනතාව විරුද්ධ වන අතර කිසිදු අයුරකින් එයට සහභාගී වීමට ඔවුන් කැමති නැත.

ඔබ නැරඹූ දේ–ඔබට දරාගත හැකි වී නම්–විකෘතරූපී හා ආත්මගෞරවය කෙලෙසන දසුනකි. පැය දෙකකට ආසන්න කාලයක් ට්‍රම්ප් වෛරය, තර්ජන සහ අමනාපය වගුරුවමින් සිටියා. ස්පීල්බර්ග්ගේ ලින්කන් පිළිබඳ සිනමා චරිතාපදානයේ, ශ්‍රේෂ්ඨ රැඩිකල් නායක තැඩියස් ස්ටීවන්සන් (Thaddeus Stevens) පිළිකුල් සහගත ප්‍රතිගාමී කොන්ග්‍රස් සභිකයෙකුට බැණ වදින දර්ශනයක් තිබේ. ස්ටීවන්ස් ප්‍රකාශ කරන පරිදි, ඔහු “සදාචාරයේ මළකඳකි … මිනිසෙකුට වඩා උරගයෙකි.” ට්‍රම්ප් හිස ඉහළට සහ පහළට වනමින්, කටුස්සෙකුගෙ වැනි තොල් ලෙවකමින් සහ ඔහුගේ ගොබ්බ කතා කටින් පිට කරන ආකාරය දුටු විට, ස්ටීවන්ස්ගේ වචන මගේ මතකයට නැගුනි.

ඒ සමගම එහි කොංග්‍රස් කොංග්‍රස් සභික සභිකාවියන් ද සිටියහ. කිහිප දෙනෙකු හැර, ඔවුන් තවත් ශ්‍රේෂ්ඨ ඇමරිකානුවෙකු වන මාර්ක් ට්වේන් (Mark Twain) ගේ වචන සනාථ කරයි: “කොංග්‍රසය හැර වෙනත් පැහැදිලිව ස්වදේශිකවූ ඇමරිකානු අපරාධ පන්තියක් නොමැති බව කරුණු සහ සංඛ්‍යාලේඛන මගින් බොහෝ විට පෙන්විය හැකිය.”

එක් පැත්තක රිපබ්ලිකන් ෆැසිස්ට්වාදීන් රංචුවක් වාඩි වී සිටි අතර, ඔවුන්ගේ Führer [හිට්ලර්] හුස්ම ගැනීම සඳහා විරාමයක් තබන සෑම අවස්ථාවකම ඔවුන්, එකවර පැන, නැගී සිටිමින් “Sieg Heil” (”ජය වේවා”) හි ඇමරිකානු අනුවර්තනය “USA, USA!” ලෙස කෑගසමින් ගොරවන්නට විය.

අනෙක් පැත්තෙන් ව්‍යාජ විපක්ෂය වන ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයේ බියගුලු නියෝජිතයෝ, තම ඔඩොක්කුවේ දෑත් බැඳගෙන, “අපේ රට විනාශ කරන,” “පිස්සු”, “රෝගී මිනිසුන්”, “වංචා කරන්නන්” ලෙස ඔවුන්ව හැඳින්වූ මිනිසෙකුගෙන් පැය දෙකකට ආසන්න කාලයක් විවෘත අපහාස, බැණ වැදීම් සහ උසිගැන්වීම් විඳදරා ගනිමින් වාඩි වී සිටියහ. එය අවසන් වූ පසු, ඔවුන් සභා ගර්භයෙන් පිටතට ගොස් මයික්‍රෆෝනය හිටපු සීඅයිඒ නිලධාරියෙකු වන ආණ්ඩුකාර අබිගේල් ස්පාන්බර්ගර් (Abigail Spanberger) වෙත භාර දුන් අතර, ඇය “වියදම් දැරිය හැකි බව” සහ “දක්ෂ කළමනාකරණය” පිළිබඳ නිදිමත ඇති කරන ආකරයේ නිෂ්ප්‍රභා කිරීමක් ඉදිරිපත් කළේය.

2026 දී ඇමරිකානු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ තත්වය මෙයයි. ෆැසිස්ට් ජනාධිපතිවරයෙක් සහ කීකරු විපක්ෂයක්. එය, කොල්ලය කළමනාකරණය කරන්නේ කුමන කන්ඩායමද යන්න මත පමණක් බෙදී ඇති, ලාභය ආරක්ෂා කිරීම, යුද්ධ කිරීම, කම්කරු පන්තිය මර්දනය කිරීම යන අත්‍යවශ්‍ය දේවලින් එක්සත් වූ පාලක පන්තියකි.

පෙර දින රාත්‍රියේ ඒ කාමරේ සිටි කිසිවෙක් ඔබ වෙනුවෙන් කතා කළේ නැත.

ෆැසිස්ට්වාදයට එරෙහි, අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධයට එරෙහි, බිලියනපති කතිපයාධිකාරයේ ආඥාදායකත්වයට එරෙහි සටන, කැපිටල් හි කිරිගරුඬ කොරිඩෝවෙන් නොපැමිණෙනු ඇත. එය පැමිණෙනු ඇත්තේ පහලිනි–එනම්,කර්මාන්තශාලා, ගබඩා, රෝහල්, පාසල්, වැඩ කරන ජනතාව සැබවින්ම ජීවත් වන සහ වැඩ කරන නිවහන් ප්‍රදේශ වලිනි. එය සමාජවාදී වැඩපිළිවෙලක පදනම මත කම්කරු පන්තියේ ස්වාධීන දේශපාලන බලමුලු ගැන්වීමකින් පැමිණෙනු ඇත. නැතහොත් එය කිසිසේත්ම පැමිනෙනු නැත.

ට්‍රම්ප්ගේ කතාව අමූලික බොරු පොදියක් විය. ආර්ථිකය “පෙර නොවූ විරූ ආකාරයකින් වේගයෙන් වර්ධනය වෙමින් ප්‍රසාරනය වන ” බවත් “මිල ගණන් කඩා වැටෙමින් පවතින” බවත් ඔහු ප්‍රකාශ කළේය. පුනරුච්චාරණය මගින් ප්‍රචාරණය යථාර්ථයක් බවට පත් කළ හැකි යයි හඟින්නා සේ, ඔහු පෙට්‍රල් මිල ගණන් සහ හදිසියේ පහළ වූ ආයෝජන පොරොන්දු ගැන පුරසාරම් දෙඩුවේ, රැකියා, වැටුප් සහ තීරුබදු පිළිබඳ තෝරාගත් සහ විකෘති කරන ලද සංඛ්‍යා මාලාවක් ඉදිරිපත් කරමිනි. මෙය, සෑම කම්කරුවෙකු ම දන්නා කරුණු–එනම්, මූලික අවශ්‍යතා සඳහා මිල ගණන් දැරිය නොහැකි බවත්, සමාජය කොල්ලකෑමට ලක්වන අතර බිලියනපතියන් මහජන මුදල් ගිජු ලෙස ගිල දමන බවත්–වසන් කිරීම අරමුණු කරගත් මූල්‍ය කතිපයාධිකාරය වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් කරන ලද විකුණුම්කරුවෙකුගේ අලෙවිකරණය පිළිබඳ උස් ස්වරයකි.

තම ICE නියෝජිතයන් විසින් මිනියාපොලිස් හි රෙනී නිකොල් ගුඩ් සහ ඇලෙක්ස් ප්‍රෙට්ටි ඝාතනය සිදු කරනු ලැබ තිබියදීත්, ඔහුගේ පරිපාලනය මගින් එම ඝාතන සාධාරණීකරණය කරනු ලැබ තිබියදීත් සහ ඔහුගේ උප ජනාධිපති විසින් ගුඩ්ගේ මරණය “ඇය විසින්ම නිර්මාණය කරන ලද ඛේදවාචකයක්” බව ප්‍රකාශ කරනු ලැබ තිබියදීත්, කොංග්‍රසය ඉදිරියේ පෙනී සිටි ජනාධිපතිවරයා ඔවුන් ගැන එක වචනයක්වත් කතා කළේ නැත. ඒ වෙනුවට, “ඇමරිකානු රජයේ පළමු රාජකාරිය වන්නේ නීතිවිරෝධී විදේශිකයන් නොව ඇමරිකානු පුරවැසියන් ආරක්ෂා කිරීම” බව තහවුරු කරන ලෙස ඔහු ඉල්ලා සිටි විට, ඒ වෙනුවෙන් නැගී සිටීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ගැන ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය උපහාසයට ලක්කරමින් අවුස්සනු ලැබීය.

ඔහු මිනසෝටා හි සෝමාලි ප්‍රජාව ඇමරිකානු ජනතාවගෙන් බිලියන ගණනක් “කොල්ල කෑ” “මුහුදු කොල්ලකරුවන්” ලෙස හංවඩු ගසමින් වර්ගවාදී බොරු රාශියක් මුදා හැරියේය. හොලොකෝස්ටය [නාසි ජන සංහාරය] සඳහා අඩිතාලම දමන අතර නාසීන් යුදෙව්වන්ට එරෙහිව භාවිතා කළ භාෂාව මෙයයි. ට්‍රම්ප් “දූෂණය” ගැන කතා කරන්නේ, වෝල් වීදිය, පෙන්ටගන් කොන්ත්‍රාත්කරුවන් සහ නීතිය ලියන බිලියනපතියන් විසින් දිනපතා සිදු කරන ලද කොල්ලකෑම් සම්බන්ධයෙන් නොව, වැටලීම්, සමූහ අත්අඩංගුවට ගැනීම් සහ නගර ෆෙඩරල් ආණ්ඩුව විසින් අත්පත් කර ගැනීම සඳහා කඩතුරාවක් නිර්මාණය කිරීමට ය. මිනියාපොලිස් හි සිදු කළ දේ වෙනත් තැන් වලද සිදු කරනු ඇති බවට ඔහු තර්ජනය කළේය.

“ඇමරිකාව බේරා ගැනීමේ පනත” යටතේ, ට්‍රම්ප් “නීති විරෝධී විදේශිකයන් සහ අනෙකුත් අය” ඡන්දය දීම තහනම් කිරීමට පියවර ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටි අතර, කිසිදු සාක්ෂියක් නොමැතිව, “වංචා කිරීම බහුලව සිදුවන” බව ප්‍රකාශ කළේය. මෙය රිපබ්ලිකන් ජයග්‍රහණයක් ලබා නොදෙන ඕනෑම මැතිවරණ ප්‍රතිඵලයක් සුජාත නොවන බවට වන පූර්වගාමී ප්‍රකාශයකි. නාසි ජර්මනියේ ගෙස්ටාපෝ නියෝජිතයන් මෙන්, අනන්‍යතාව විමසන ICE විසින් අධීක්ෂණය කරන ලදුව, තුවක්කු බැරල යටතේ ඉදිරි මැතිවරණ පැවැත්වීමට ට්‍රම්ප් සූදානම් වන අතර, ඡන්දදායකයින් මර්දනය කිරීමට, බිය ගැන්වීමට සහ විරුද්ධ පක්ෂය අපරාධකරණය කිරීම සඳහා වන සැලැස්මකි.

ට්‍රම්ප්ගේ කතාව අධිරාජ්‍යවාදී මැරකම් හා ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයට තම අභිමතය පරිදි ආක්‍රමණය කිරීමට, බෝම්බ දැමීමට, ඝාතනය කිරීමට සහ පැහැර ගැනීමට ඇති “අයිතිය” සැමරීමක් ද වෙයි. ඔහුගේ ප්‍රකාශ අතරතුර ඔහු වෙනිසියුලාවේ මිලිටරි ආක්‍රමණය–සිවිල් වැසියන් ඝාතනය කිරීම සහ එහි තේරී පත් වූ ජනාධිපතිවරයා පැහැර ගැනීම–අගය කළ යුතු ජයග්‍රහණයක් ලෙස සැලකීය. වැටලීමේදී තුවාල ලැබූ හෙලිකොප්ටර් නියමුවෙකුට ගෞරව පදක්කමක් ප්‍රදානය කළ ඔහු දඩයම් ගමනක් තලු මරා විස්තර කරන මිනිසෙකු මෙන් එම මෙහෙයුම විස්තර කළේය.

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු නියුරම්බර්ග් නඩු විභාගවලදී ස්ථාපිත කරන ලද ප්‍රමිතීන්ට අනුව, මෙය නීති විරෝධී “සාමයට එරෙහි අපරාධයක්” වන අතර එය නාසි විත්තිකරුවන් එල්ලුම් ගහට යැවූ ක්‍රියාවන්ට සමාන කළ හැකිය. නමුත් ට්‍රම්ප් පාලන තන්ත්‍රය සඳහා, ජාත්‍යන්තර නීතිය, ජාතීන්ගේ ස්වෛරීභාවය සහ යටත් කර ගැනීමෙ යුද්ධ තහනම, රාජ්‍ය ලේකම් මාර්කෝ රුබියෝ පැවසූ පරිදි, පසෙකට අතුගා දැමිය යුතු “වියුක්තයන්ය”. එක්සත් ජනපදය “ඔවුන්ගේ ධීවර කර්මාන්තයටද ඉතා බරපතල ලෙස හානි කර ඇත. කිසිවෙකු මසුන් ඇල්ලීමට යාමට කැමති නැත” යනුවෙන් ට්‍රම්ප් පුරසාරම් දොඩමින්, කැරිබියන් සහ පැසිෆික් කලාපයේ සිදු කරන ලද ධීවරයින්ගේ ඝාතන පිළිබඳ පරපීඩාකාමී කෲර-සතුටින් සඳහන් කළේය.

ගාසා තීරය පැවැත්මෙන් මකා දමා ඇත.”පලස්තීන” යන වචනය කතාවේ දක්නට නොලැබුණි. ඇමරිකානු අවි සහ දේශපාලනික සහ සැපයුම් සහාය ඇතිව, පිරිමින්, කාන්තාවන් සහ ළමුන් දස දහස් ගණනක් මරා දමා ඇත; රෝහල් විනාශ කර ඇත; විශ්ව විද්‍යාල සමතලා කරන ලදී; සිවිල් ජනතාවක් කුසගින්නේ හා බෝම්බ හෙලීමට ලක්ව ඇත. ට්‍රම්ප් මැදිහත්ව සමථ කළ බව කියන සටන් විරාමයට පටහැනිව ඊශ්‍රායලය ගුවන් ප්‍රහාර දිගටම සිදු කරයි. ඊනියා සටන් විරාමයෙන් පසු සිය ගණනක් මිය ගොස් ඇත. ජන සංහාරය ඉදිරියට යන අතර, එය සක්‍රීය කළ ජනාධිපතිවරයා එය විසඳා ඇති බව ප්‍රකාශ කර ඇත.

ඉරානය ගැන සඳහන් කිරීමට පෙර ට්‍රම්ප් මිනිත්තු 90 කට වඩා කතා කළේ, එක්සත් ජනපදය යුද්ධයක් දියත් කිරීමට සැලසුම් කරන්නේ ඇයි සහ කවදාද යන්න දැන ගැනීමට රටේ කිසිවෙකුට අයිතියක් නැති සෙයිනි. අවසානයේ, 2003 න් පසු මැද පෙරදිග විශාලතම එක්සත් ජනපද හමුදා යෙදවීම දැන් සිදුවෙමින් පවතිද්දී ඔහු ඉරානය ගැන සඳහන් කළේ වාක්‍ය කිහිපයක් පමණි; එම ප්‍රකාශ මගින් කිසිවක් පැහැදිලි නොකෙරුණි.

එක්සත් ජනපද සහ ජාත්‍යන්තර පාලක පන්තියේ ප්‍රමුඛ පුද්ගලයන් ගේ නාම ලේඛනයක් බදු වූ එප්ස්ටයින් ලිපිගොනු ගැන සඳහනක් නොවීය. බිලියනපතියන්, දේශපාලනඥයින්, බුද්ධිමතුන්, තාක්ෂණික විධායකයින් සහ රාජකීයයන් ආදී, වරදකරු කරන ලද ළමා ලිංගික ජාවාරම්කරුවෙකුගේ කක්ෂය හරහා භ්‍රමණය වූ ඇමරිකානු සහ ජාත්‍යන්තර ධනවාදී කතිපයාධිකාරයේ පරිහානියට පත් සමාජ විශ්වය හෙළිදරව් කරන පිටු මිලියන 3 කට අධික ලේඛන නිකුත් කෙරුණද, ඡායාරූප, ගුවන් ගමන් ලොග් සටහන් සහ සාක්ෂිකරුවන්ගේ සාක්ෂි මගින් ලේඛනගත කර ඇති, එප්ස්ටයින් සමඟ දශක ගණනාවක් තිස්සේ පැවති සමීප සම්බන්ධතාවයක් තිබූ ජනාධිපතිවරයා, කිසිවක් ප්‍රකාශ කළේ නැත. ට්‍රම්ප්ගේ කතාව පැවැත් වූ දිනයේදී, NPR පරීක්ෂණයක් වාර්තා කළේ, ට්‍රම්ප්ට චෝදනා එල්ල කරන එප්ස්ටයින් සම්බන්ධ වාර්තා අධිකරණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් ඉවත් කර හෝ රඳවාගෙන ඇති බවයි. ඉන්, රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණය විසින් සිදු කරනු ලබන වසන් කිරීම අවධාරනය කරයි.

එප්ස්ටයින් ලිපිගොනු මගින් පරිහානිගතයන් ගෙන් සැදුම්ලත් පාලක පන්තියක් හෙළිදරව් කෙරේ. ක්ලින්ටන් සහ ට්‍රම්ප්, සමර්ස් සහ බැනන්, ලිබරල් ශාස්ත්‍රාලිකයන් සහ ෆැසිස්ට් ක්‍රියාකාරීන් ආදී වශයෙන් පක්ෂ දෙකම ඊට සම්බන්ධ වී ඇති බැවින් දෙපක්ෂයම ඒවා සාකච්ඡා කිරීමට කැමති නැත.

දැන් අපි ඩිමොක්‍රටිකයන් වෙත හැරෙමු. ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය විරුද්ධ පක්ෂයක් නොවේ. එය ඇමරිකානු පාලක පන්තියේ පක්ෂයකි. එහි කාර්යය වන්නේ සමාජ විරෝධය අවශෝෂණය කර උදාසීන කිරීම, කම්කරු පන්තියේ ස්වාධීන දේශපාලන ව්‍යාපාරය ඇවිරීම සහ ධනවාදයට කිසිදු අභියෝගයක් පහළින් මතු නොවන බව සහතික කිරීමයි.

පක්ෂයේ නිල පිළිතුර ලබා දුන්නේ සෙනෙට් සභිකයෙකු හෝ කොංග්‍රස් සභිකයෙකු විසින් නොව වර්ජිනියා ආණ්ඩුකාර අබිගේල් ස්පාන්බර්ගර් (Abigail Spanberger) විසිනි. සෑම විටම ඔවුන්ගේ විකල්ප විවෘතව තබා ගනිමින්, බර්නි සැන්ඩර්ස් හෝ ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියා ඔකාසියෝ-කෝර්ටෙස්, ට්‍රම්ප්ට ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂ ප්‍රතිචාරය දැක්වීම සඳහා බල කර ඉල්ලා සිටියේ නැත.

පුරෝකථනය කළ හැකි පරිදි, ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය, හිටපු සීඅයිඒ ක්‍රියාකාරිනියක් [පිළිතුරු කතාව සඳහා] ඉදිරිපත් කළ අතර, ඇය ඇගේ බුද්ධි අංශ අක්තපත්‍ර කැඳවා ගනිමින් ට්‍රම්ප් “චීනයට වාසි ලෙස ආර්ථික බලය සහ තාක්‍ෂණික ශක්තිය පවරා දෙන” බවත් “රුසියානු ඒකාධිපතියෙකුට හිස නමන” බවත් සඳහන් කරමින් අනතුරු ඇඟවූ අයෙකි. එම පණිවිඩය වැඩ කරන ජනතාව ඉලක්ක කර ගෙන නොව පාලක පන්තිය වෙත යොමු කරන ලද්දකි: අපි විශ්වාසදායකයි, අපි බැරෑරුම්, අපට වැඩි නිපුණතාවයකින් සහ වඩා අඩු මහජන විපිළිසර වීම් ඇතිව අධිරාජ්‍යය පවත්වාගෙන යාමේ හැකියාව තිබේ.

ස්පාන්බර්ගර් නොකියූ දෙය වනාහි ස්වයං-චෝදනා පත්‍රයකි. ඇය ICE අහෝසි කරන ලෙස ඉල්ලා සිටියේ නැත. ඇය රෙනී ගුඩ් හෝ ඇලෙක්ස් ප්‍රෙට්ටිගේ නම් සඳහන් කළේ නැත. ඇය වෙනිසියුලාව ආක්‍රමණය කිරීම හෝ ගාසා තීරයේ ජන සංහාරය හෙළා දුටුවේ නැත. ඇය ඩොලර් ට්‍රිලියන ප්‍රමාණයේ මිලිටරි අයවැයට හෝ සමාජ වැඩසටහන් කපා දැමීම අභියෝග කළේ නැත.

ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය මර්දනයේ සහ යුද්ධයේ යන්ත්‍රයට විරුද්ධ නැත. ඔවුන් විරුද්ධ වන්නේ ට්‍රම්ප් එය ක්‍රියාත්මක කරන රළු ආකාරයට පමණි.

ඒකාධිපතිත්වයක් ස්ථාපිත කිරීම සඳහා ට්‍රම්ප්ට ඩිමොක්‍රටික් දේශපාලනඥයින් කායිකව තලා දැමීමට අවශ්‍ය නොවේ. සැලකිය යුතු දෙයක් නම්, ඩිමොක්‍රටික් කොංග්‍රස් සභිකයෙකු වන අල් ග්‍රීන් (Al Green), ට්‍රම්ප්ගේ වර්ගවාදය හෙළා දකින පුවරුවක් ඔසවාගෙන සිටියදී ආරක්ෂකයින් විසින් ඔහුව සභා ගර්භයෙන් ඇදගෙන යද්දී ඔහුගේ පක්ෂ සගයන්ගේ කිසිදු විරෝධයක් පල නොවීමයි.

කොංග්‍රස් සභාවේ යල් පැන ගිය ක්‍රියා පටිපාටිවලට හානි කරන කුමන හෝ දෙයක් කළහොත්, එය ඔවුන්ට පාලනය කළ නොහැකි මහජන විරෝධය සහ මහා කම්කරු පන්ති ක්‍රියාමාර්ග දිරිමත් කරනු ඇතැයි ද, එය ධනේශ්වර ක්‍රමයට තර්ජනයක් වනු ඇතැයි ද ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය බිය වෙයි.

කම්කරු පන්තිය තමන් වෙනුවෙන් කතා කළ යුතුය

ආණ්ඩුකාර ස්පාන්බර්ගර් ඇගේ ප්‍රකාශය ආරම්භ කළේ, එක්සත් ජනපදය පදනම් වී ඇත්තේ ” රජයෙන් වඩා හොඳ දේ ඉල්ලා සිටීම සදහා ජනතාවට එකට එකතු විය හැකිය” යන අදහස මත බව පවසමිනි.

එය බොරුවකි. බියගුල්ලෙකු නොවන තෝමස් ජෙෆර්සන් ඇත්ත වශයෙන්ම ලිව්වේ පීඩාකාරී රජයකට මුහුණ දෙන විට, “එය වෙනස් කිරීමට හෝ අහෝසි කිරීමට සහ නව රජයක් පිහිටුවීමට ජනතාවට අයිතිය ඇති ” බවයි. එක්සත් ජනපදයේ පුරෝගාමී ආරම්භකයින් (The Founders) III වන ජෝර්ජ් රජුගෙන් “වඩා හොඳ දෙයක් ඉල්ලා සිටියේ” නැත. ඔවුන් නිදහස ප්‍රකාශ කර වසර අටක විප්ලවවාදී යුද්ධයක් දියත් කළහ. අද දින කම්කරු පන්තියට පන්නරය ලබා දිය යුතු සම්ප්‍රදාය එයයි.

වසර දෙසිය පනහකට පසු, කම්කරු පන්තියේ ඉල්ලීම ට්‍රම්ප් හෝ ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය “වඩා හොඳින් කටයුතු කළ යුතුය” යන්න නොවිය යුතුය. ස්වයං-මුළාවේ දේශපාලනයෙන් බිඳී යාමට කාලය පැමිණ තිබේ.

ඊයේ රාත්‍රියේ සිදු වූ දර්ශනයෙන් ඉගෙන ගත හැකි කේන්ද්‍රීය පාඩම නම්, ඇමරිකානු ධනවාදයේ දේශපාලන ක්‍රමය තුළ කම්කරු පන්තියට හඬක් නොමැති බවයි. පක්ෂ දෙකෙන් එකකින් වත් ඔබේ අවශ්‍යතා නියෝජනය නොවේ. පක්ෂ දෙකෙන් එකකින් වත් ඔබේ අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා නොවේ. නිල දේශපාලනයේ සමස්ත රාමුවම පවතිනුයේ, කම්කරු පන්තිය තමන් පන්තියක් ලෙස හඳුනා ගැනීමෙන්, ස්වාධීනව සංවිධානය වීමෙන් සහ එය සූරාකන පන්තියට එරෙහිව තමන්ගේම අවශ්‍යතා සඳහා සටන් කිරීමෙන් වැළැක්වීම සඳහා ය.

මෙය වෙනස් විය යුතුයි. කම්කරු පන්තිය තමන් වෙනුවෙන් කතා කළ යුතුයි.

සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය කැඳවුම් කරන්නේ:

ICE සහ සංක්‍රමණික භීෂණයේ සමස්ත යාන්ත්‍රණයම අහෝසි කිරීම. සංක්‍රමණික සේවකයින් ඇමරිකානු කම්කරු පන්තියේ සතුරන් නොවේ. ඔවුන් ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියේ කොටසකි. සංක්‍රමණිකයින් බිල්ලට ගැනීම පාලක පන්තියේ අවි ගබඩාවේ ඇති පැරණිතම අවියයි; සූරාකන්නන්ට එරෙහිව සූරාකෑමට ලක්වන අයගේ එකමුතුකම වැළැක්වීම සඳහා වාර්ගික හා ජාතික බෙදීම් හිතාමතාම වගා කිරීම සිදු කරනු ලබයි. සියලුම සංක්‍රමණිකයින් හට පූර්ණ පුරවැසි අයිතිවාසිකම් සඳහා අපි බලකර සිටිමු.

රෙනී ගුඩ් සහ ඇලෙක්ස් ප්‍රෙට්ටිගේ ඝාතන කම්කරු පන්තියේ කමිටු විසින් ස්වාධීනව විමර්ශනය කළ යුතුය. උණ්ඩ පත්තු කළ නියෝජිතයන්ගේ සිට නියෝග ලබා දුන් නිලධාරීන් දක්වා වගකිව යුතු අය යුක්තිය හමුවට පමුණුවා ගත යුතුය.

අධිරාජ්‍යවාදී මිලිටරි මෙහෙයුම් සියල්ල වහාම අවසන් කිරීම. මැද පෙරදිගින් සෑම සොල්දාදුවෙක්ම ඉවත් කරනු. කියුබාව අවහිර කිරීම අවසන් කරනු. වෙනිසියුලාවේ වාඩි ලෑම අවසන් කරනු. ඉරානයට එරෙහි යුද්ධයට සූදානම් වීම නවත්වනු. ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයේ කොල්ලකාරී අවශ්‍යතා සඳහා එක් ඩොලරයක්වත්, එක් ජීවිතයක්වත් ලබා නොදෙනු. ඩොලර් ට්‍රිලියන ගණනක මිලිටරි අයවැය කම්කරු පන්තියේ සමාජ අවශ්‍යතා–සෞඛ්‍ය සේවා, නිවාස, අධ්‍යාපනය, යටිතල පහසුකම්–සපුරාලීම සඳහා හරවා යවනු.

කතිපයාධිකාරය අත්පත් කර ගැනීම. බිලියනපතියන් 905 දෙනෙකු අත ඩොලර් ට්‍රිලියන 7.8 ක් සංකේන්ද්‍රණය වී ඇති අතර, මිලියන සංඛ්‍යාත පිරිසකට සෞඛ්‍ය සේවා, නිවාස සහ ආහාර නොමැති වීම ධනේශ්වර ක්‍රමයේ තර්කනය ප්‍රකාශ කරයි. බැංකු, යෝධ සංගත, හෙජ් අරමුදල්, තාක්ෂණික ඒකාධිකාරයන් කම්කරු පන්තියේ පොදු අයිතිය සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනය යටතේ තැබිය යුතුය. සූරාකෑම, සමපේක්ෂනය, වංචාව සහ බහුතරයේ දරිද්‍රතාවය හරහා රැස් කරගත් කතිපයාධිකාරීත්වයේ අශෝභන ධනය අත්පත් කර ගෙන සමාජ වැඩසටහන් දැවැන්ත ලෙස ව්‍යාප්ත කිරීම සඳහා අරමුදල් සැපයීමට භාවිතා කළ යුතුය.

සමාජ වැඩසටහන් සඳහා වන සියලු කප්පාදු ආපසු හැරවීම සහ සමාජ අයිතිවාසිකම් ස්ථාපිත කිරීම. සෞඛ්‍ය සේවා (Medicaid) වලින් සොරකම් කරන ලද සෑම ඩොලරයක්ම නැවත ලබා දීම. ආහාර මුද්දර සුදුසුකම් නැවත ලබා දීම, නොමිලේ මහජන සෞඛ්‍ය සේවා, විශ්ව විද්‍යාල මට්ටම දක්වා නොමිලේ රාජ්‍ය අධ්‍යාපනය, දැරිය හැකි නිවාස සහ සෑම සේවකයෙකුටම සුරක්ෂිත විශ්‍රාම වැටුපක් සහතික කිරීම කළ යුතුය. මේවා මනෝරාජික ඉල්ලීම් නොවේ. කම්කරු පන්තියේ ශ්‍රමය විසින් නිර්මාණය කරන ලද නමුත් දැන් පාලක පන්තිය විසින් පොදි ගසාගෙන ඇති ධනය පවතී. කාර්යය වන්නේ එය ආපසු ලබා ගැනීමයි.

සෑම කර්මාන්ත ශාලාවකම, වැඩබිමකම සහ නිවහන් ප්‍රදේශයකම ක්‍රියාකාරී කමිටු ගොඩනැගීම. බොහෝ කලකට පෙර ආයතනික කළමනාකරණයේ අනුබද්ධ ආයතන බවට පරිවර්තනය වී ඇති වෘත්තීය සමිති යාන්ත්‍රණය මෙම සටනට නායකත්වය නොදෙනු ඇත. ඔවුන්ගේ ආයතනික අවශ්‍යතා කම්කරු පන්තිය විනාශ කරන පද්ධතියම ආරක්ෂා කිරීම සමඟ බැඳී ඇත. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව තේරී පත් වූ ක්‍රියාකාරී කමිටු හරහා කම්කරුවන් ස්වාධීනව සංවිධානය විය යුතු අතර, එය අන් කිසිවෙකුට නොව කම්කරුවන්ටම පමනක් වග වීමට බැඳී සිටිය යුතුය. මෙම කමිටු කර්මාන්ත හරහා, ප්‍රාන්ත රේඛා හරහා, ජාතික දේශසීමා හරහා, ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියේ අරගල ඒකාබද්ධ කිරීම සඳහා වන සංවිධානාත්මක රාමුව වන කම්කරුවන්ගේ ක්‍රියාකාරී කමිටුවල ජාත්‍යන්තර සන්ධානය (IWA-RFC කක්‍රිකජාස) හරහා සම්බන්ධ විය යුතුය.

මහා වැඩ වර්ජනයක් සඳහා කොන්දේසි සකස් කිරීම. ඇමරිකානු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අර්බුදය, එකම කතිපයාධිකාරීන් විසින් අරමුදල් සපයා ධනේශ්වර පක්ෂ දෙකක් විසින් පාලනය කරනු ලබන දූෂිත දේශපාලන පද්ධතියක පවතින ඡන්ද පෙට්ටිය හරහා විසඳිය නොහැක. කම්කරු පන්තියේ බලය පවතින්නේ එහි ශ්‍රමය තුළ ය—එනම්, නිෂ්පාදනය නැවැත්වීමට, ලාභ ප්‍රවාහය නැවැත්වීමට, සූරාකෑමේ යන්ත්‍රෝපකරණ ඇණහිටවීමට එහි ඇති සාමූහික ධාරිතාවය තුළ ය. දේශපාලන මහා වැඩ වර්ජනය කම්කරු පන්තියේ බලගතු ආයුධයක් වන අතර, එය යෙදවීම සඳහා කොන්දේසි වේගයෙන් පරිණත වෙමින් පවතී. කර්තව්‍යය වන්නේ දැන් සංවිධානාත්මක හා දේශපාලන පදනම් ගොඩනැගීමයි.

ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්ති එකමුතුව. කම්කරු පන්තිය ජාත්‍යන්තර පන්තියකි. ප්‍රාග්ධනය ගෝලීය වශයෙන් ක්‍රියාත්මක වේ; කම්කරු පන්තිය ගෝලීය වශයෙන් සංවිධානය විය යුතුය. ඩෙට්‍රොයිට් හි කම්කරුවන් සූරාකන එම සංස්ථාම, ෂෙන්සෙන් හි, මොන්ටෙරේ හි, ඩකා හි සහ බර්ලිනයේ කම්කරුවන් සූරාකයි. මැද පෙරදිග යුද්ධ කරන එම අධිරාජ්‍යවාදී ක්‍රමයම සෑම මහාද්වීපයකම කම්කරුවන් දුගීභාවයට පත් කරයි. ට්‍රම්ප්ට සහ ඇමරිකානු කතිපයාධිකාරයට එරෙහි අරගලය ලෝක ධනේශ්වර ක්‍රමයට එරෙහිව සෑම රටකම කම්කරුවන්ගේ අරගලයෙන් වෙන් කළ නොහැකිය. ජාතික බෙදීම්, වාර්ගික බෙදීම්, ජනවාර්ගික බෙදීම්, ආගමික බෙදීම් සියල්ල පාලක පන්තියේ ආයුධ වන අතර, එය අන් සියල්ලටම වඩා බිය වන එකම දෙය, එනම් සූරාකෑමට ලක්වූවන්ගේ එකමුතුව, වැළැක්වීම සඳහා යොදවා ඇත.

අවසාන විග්‍රහයේදී කම්කරු පන්තියේ අර්බුදය යනු විප්ලවවාදී නායකත්වයේ අර්බුදයකි. කම්කරු පන්තියේ බහුජන ව්‍යාපාරයක් සඳහා වෛෂයික කොන්දේසි පවතිනවා පමණක් නොව, ඒවා දිගු කලක් අපේක්ෂා කළ අය පවා මවිතයට පත් කරන වේගයකින් තීව්‍ර වෙමින් පවතී. අඩුව පවතින්නේ වැඩිවන කෝපය, පැතිරෙන ප්‍රතිරෝධය, පද්ධතියම කැඩී ඇති බවට වන වැඩෙන පිළිගැනීම සමාජයේ සමාජවාදී පරිවර්තනය සඳහා ඒකාබද්ධ ව්‍යාපාරයක් බවට පරිවර්තනය කළ හැකි සවිඥානික දේශපාලන නායකත්වයයි.

1775 දී, ටොම් පේන් (Tom Paine) ඇමරිකානු විප්ලවයට අනුප්‍රාණයක් ලබා දුන් අමරණීය පත්‍රිකාවක් වන ‘සාමාන්‍ය බුද්ධිය’ (Common Sense) හි මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය: “ලෝකය නැවත ආරම්භ කිරීම සදහා වන බලය අපට තිබේ.”

නව ලෝකය සමාජවාදී වනු ඇත. එය ගොඩනඟනු ඇති බලය වන්නේ කම්කරු පන්තියයි.

සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයට බැඳෙන්න.

ඔබේ සේවා ස්ථානයේ සහ ඔබේ නිවහන් ප්‍රදේශයේ ක්‍රියාකරී කමිටු ගොඩනඟන්න.

ක්‍රියාකාරී කමිටුවල ජාත්‍යන්තර කම්කරු සන්ධානය ගොඩනඟන්න.

ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය (WSWS. Org) දින පතා කියවන්න

අනාගතය අයිති වන්නේ කතිපයාධිකාරීන්ට සහ ඔවුන්ගේ දේශපාලන සේවකයින්ට නොව ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියට ය.

ට්‍රම්ප් කොංග්‍රසයේ දී කළ ෆැසිස්ට්වාදී කතාවට සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය (එ.ජ) පිළිතුරු දෙයි Read More »

Weekly Political Report — Week Ending 28 February 2026

class struggles, Democratic Rights, economics, english, Fascism, Imperialism, Militarism, politics, politics & economics, Trade Unions, War, War Crimes, Weekly Political Report, World War / March 3, 2026

This political report for the week of February 22–28, 2026, is compiled based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS.org).

I. Imperialism and War: The Accelerating Drive Toward Catastrophe

The week ending 28 February 2026 was dominated by the ever-sharpening US imperialist drive toward a military assault on Iran. Despite public claims of ongoing “talks,” the Trump administration has amassed a massive armada in the Middle East — carriers, aircraft, and logistical assets repositioned for what US officials described as a “sustained, weeks-long” campaign. The WSWS made clear that the diplomatic theatre serves as cover: Trump, in his State of the Union address, escalated threats against Tehran while menacing the American working class at home with authoritarian consolidation. The WSWS issued an urgent anti-war call, demanding that the international working class mobilise independently of all bourgeois parties to halt the march toward catastrophe.[1]

The week also saw Indian Prime Minister Modi in Tel Aviv, deepening the India-Israel strategic axis — intelligence, defence, and security cooperation — directly as Washington and Tel Aviv were preparing their assault on Iran. New imperial alignments are accelerating the globalisation of warmaking. Canada’s Liberal government, meanwhile, declared it would not establish diplomatic relations with Iran “unless there is a regime change,” endorsed sanctions, and promoted the exiled monarchist Reza Pahlavi — subordinating itself entirely to Washington’s and Tel Aviv’s imperialist agenda. Ottawa simultaneously released its Defence Industrial Strategy, accelerating military procurement and tying Canadian industry more tightly to the machinery of war.[2]

Japan’s newly elected far-right government moved to expand security and military measures, aligning with US strategic objectives in Asia, while New Zealand’s right-wing commentariat openly floated political union with Australia to consolidate military capacity. Globally, the ruling classes are on a war footing, converting civilian society into a war machine on the basis of capitalist austerity.

The 2026 Winter Olympics in Milan provided a vivid illustration of this contradiction: remarkable athletic achievement was poisoned by nationalist chauvinism and commercialisation. Massive protests erupted against the presence of ICE and the Trump administration at the Games; dockworkers’ strikes delayed arms shipments; athletes publicly criticised ICE from international platforms. These internationalist impulses demonstrate the real social forces that can be mobilised — but they require conscious socialist political leadership to be transformed into sustained anti-imperialist action.

II. Authoritarian Consolidation and State Repression

The Trump administration continued its drive toward authoritarian rule. Reports confirmed that Trump allies are preparing executive orders to seize administrative control over US midterm election structures — a direct attack on democratic procedures. Epstein files naming Trump as an attacker were deliberately withheld by the DOJ, demonstrating how the ruling class uses legal instruments to protect the powerful while pursuing lawfare against the working class and its fighters.

The criminalisation of dissent intensified. Two Pennsylvania high school students remained imprisoned for four days after an anti-ICE protest; the “Quakertown 5” face felony charges designed to terrorise youth into silence. In Australia, police confiscated an anti-genocide placard at a Ramadan festival in Lakemba, using expanded “hate speech” legislation to police political expression. The apparatus of state repression is being normalised, step by step, against migrant defenders, youth protesters, and any expression of anti-war, anti-genocide sentiment.

Palestinian activist Nerdeen Kiswani filed a civil rights lawsuit under the Ku Klux Klan Act against Zionist Betar USA for violent attacks and organised intimidation on US campuses. While legal action can play a tactical role, the WSWS insists that mass working-class mobilisation — not reliance on bourgeois courts — is the essential instrument for defending democratic rights and the safety of oppressed peoples.

Jay Bhattacharya, co-author of the Great Barrington Declaration, was named acting director of both NIH and CDC by the Trump administration. This centralisation of public health authority in a figure associated with deliberate mass-infection policy coincides with surging measles cases and plummeting vaccine confidence. The politicisation and evisceration of public health institutions to serve capitalist accumulation exposes the ruling class’s readiness to treat the working class as expendable.[3]

III. Austerity, Economic Warfare, and AI-Driven Job Destruction

The IMF hailed Sri Lanka’s economic programme as a “success story” even as its austerity agenda deepens poverty, unemployment, and social devastation across the island. IMF “success” means the triumph of capital over the working class: the enforcement of debt repayment to international creditors at the expense of living standards, public services, and human dignity.

Australian logistics software maker WiseTech announced the elimination of roughly 2,000 jobs, citing AI automation. This follows the broader pattern of corporate layoffs accelerating to Great Recession levels. Capitalists are deploying AI not to liberate human labour but to discipline the workforce, destroy jobs, and protect profits. Workers must organise to demand social solutions: shorter working hours with no loss of pay, public investment in socially necessary employment, and democratic oversight of technological change.[4]

Greece’s main trade union confederation, GSEE, was engulfed in a corruption scandal, reinforcing its record of collaboration with governments on austerity. Institutional union corruption is not an aberration but a structural feature of bureaucracies that have integrated themselves into the management of capitalism.

Argentina’s contested labour reform vote and the abrupt shutdown of a tire factory laid bare the betrayal by bureaucratic unions and pseudo-left formations that failed to defend jobs. In New Zealand, a union pushed through a pay cut for 12,300 health workers. The pattern is consistent across continents: union apparatuses act as industrial policemen for capital, containing militancy and delivering concessions.

IV. Class Struggle and Bureaucratic Betrayal

The most politically significant labour development of the week was the abrupt suspension of the four-week strike of 31,000 Kaiser Permanente healthcare workers in California and Hawaii. UNAC/UHCP bureaucrats shut down the strike without a contract, ordering members back to work while claiming there was “movement at the table” — a classic bureaucratic manoeuvre to demobilise a powerful working-class action at the very moment its leverage was greatest. The WSWS sharply condemned this betrayal and called for the formation of democratic rank-and-file committees to continue the fight, link up across sectors, and resist both management and union sellout.[^5]

In Los Angeles, 30,000 school support workers — custodians, bus drivers, cafeteria workers, and paraprofessionals — voted overwhelmingly to authorise a strike over pay, staffing, benefits, and safety. This vote is an expression of the eruption of working-class resistance to austerity gripping the United States. Union bureaucracies will seek to contain and negotiate away this power; the urgent task is to build rank-and-file committees and cross-sector coordination to transform it into decisive action.

UAW presidential candidate Will Lehman called for solidarity with Turkish miners who launched wildcat strikes over pay and safety, linking labour struggles across borders and demonstrating the potential for internationalist rank-and-file politics. His campaign — which continued to attract broad working-class support — was targeted by DSA-linked slanders, exposing once again the pseudo-left’s role in policing acceptable labour politics and shielding bureaucratic structures from genuine rank-and-file challenge.

The week’s workers’ struggle roundups — covering Europe, the Middle East, Africa, Asia, Australia, and the Pacific — documented rising strike militancy in healthcare, transport, education, and logistics. These struggles reflect shared material conditions under capitalism: austerity, inflation, understaffing, and management offensives. Their success depends on democratically organised, international rank-and-file coordination and a political programme that directly challenges the capitalist state.

V. Elite Criminality and Political Decay

The Epstein files affair continued to expose the systematic protection of ruling-class criminals by the state. DOJ’s suppression of documents naming Trump as an attacker is not a bureaucratic oversight but a political decision to safeguard the powerful. Simultaneously, a Drop Site investigation revealed that a sophisticated Israeli surveillance and security system was installed at an Epstein-controlled Manhattan apartment building — pointing to the intersection of intelligence operations, criminal networks, and the ruling class.

In the South Pacific, former Fijian Prime Minister Bainimarama was arrested on charges of inciting mutiny, a symptom of the political instability convulsing ruling establishments across the globe as capitalist crisis deepens. In Britain, Labour suffered a crushing wipe-out in the Gorton and Denton by-elections, with the Greens making substantial gains at Labour’s expense — reflecting mass disaffection with Labour’s pro-capitalist management, even as the Greens offer no genuine alternative.

South Australia’s Labor government ran its election campaign on support for property developers, austerity, expanded policing, and militarisation — indistinguishable in substance from its conservative rivals. Labor parties internationally have completed their transformation into straightforward managers of capitalist crisis.

VI. The Political Bankruptcy of Reformism

The week provided a sharp illustration of the foreword to the German edition of Where is America Going?, published by the WSWS: Trump is not an aberration but the political weaponisation of oligarchy and capitalist decomposition. The fight against fascism and war demands a complete break with bourgeois parties — including not only the Republicans but the Democrats, Labor, the Greens, and the entire spectrum of reformist and pseudo-left formations that channel working-class anger back into the institutions of capitalist rule.

The corruption of the GSEE in Greece, the shutdown of the Kaiser strike by UNAC/UHCP bureaucrats, the DSA’s slanders against Will Lehman, the South Australian Labor government’s developer-friendly programme, and the British Labour wipe-out in by-elections all express a single political truth: the existing leaderships of the labour movement, and all self-styled “left” alternatives within the parliamentary framework, cannot and will not defend the working class.

The IMF’s praise for Sri Lanka’s “success” while social crisis deepens is the economic counterpart to this political reality. Technocratic austerity managed by bourgeois institutions — whether right-wing or nominally social-democratic — inflicts suffering on the working class while protecting capital and imperialist creditors.

The necessary response is independent working-class political organisation on an international basis, rooted in the Trotskyist programme of the International Committee of the Fourth International: for socialist policies that prioritise human need over profit, for the expropriation of the banks and major corporations under workers’ control, for international solidarity against imperialist war, and for the construction of a revolutionary leadership capable of leading the working class to power.

Prepared by theSocialist.lk on the basis of WSWS.org coverage for the week ending 28 February 2026.

[1] WSWS, US planes flood UK bases in preparation for attack on Iran https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/22/adkd-f22.html ;

WSWS, Washington preparing military strikes against Iran https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/10/wpjo-f10.html

[2] WSWS, “Canada’s Liberal government backs imperialist regime change in Iran” — https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/23/zllb-f23.html

[3] WSWS, “Great Barrington Declaration author Jay Bhattacharya takes control of CDC as measles cases surge” — https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/23/zgqh-f23.html

[4] WSWS, Artificial Intelligence in the entertainment industry and the necessary socialist response https://www.wsws.org/en/articles/2025/08/26/bdjz-a26.html

[5] WSWS, “UNAC/UHCP bureaucrats shut down Kaiser Permanente strike without a contract” — https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/24/aidf-f24.html

Weekly Political Report — Week Ending 28 February 2026 Read More »

ජෙන්-Z නැගිටීම් සහ නායකත්වයේ අර්බුදය: ‘නායකත්වයක් නොමැති’ ව්‍යාපාර සහ ‘වාම ජනතාවාදයට’ එරෙහිව නොනවතින විප්ලවය – 3 කොටස

class struggles, Democratic Rights, economics, Global Inequality, Imperialism, lead article, Living Conditions, Perspective, politics, politics & economics, Poverty, World Economy / February 28, 2026

සංජය ජයසේකර විසිනි.

ජෙන්-Z විරෝධතාවල ගෝලීය රැල්ල, විප්ලවවාදී නායකත්වයේ ගැඹුරු වන අර්බුදය සහ ලියොන් ට්‍රොට්ස්කිගේ නොනවතින විප්ලව න්‍යායේ පදනම මත සමාජවාදී ජාත්‍යන්තරවාදයේ වැඩපිළිවෙල සඳහා සටන් කිරීමේ අවශ්‍යතාවය විමර්ශනය කරන ලිපි මාලාවක 3 වන කොටසෙහි සිංහල පරිවර්තනය අපි මෙහි පළ කරමු. 2 කොටස ඉංග්‍රීසි බසින් theSocialist.lk වෙබ් අඩවියේ 2025 නොවැම්බර් 14 දින පළ කෙරුණි. 1 කොටස 2025 නොවැම්බර් 6 වන දින ඉංග්‍රීසි බසින්ද, නොවැම්බර් 10 දින සිංහල බසින් ද පළ කරන ලදී. 3 කොටස ඉංග්‍රීසි බසින් 2026 පෙබරවාරි 27 දින පළ විය.

ජෙන්-Z කැරලිවල පෙළපත: අරාබි වසන්තය, වෝල් වීදිය වඩිලෑම සහ කහ කබා උද්ඝෝෂණ—දේශපාලනය, උපායමාර්ග, වැඩ පිළිවෙළ සහ කම්කරු පන්තිය සඳහා පාඩම්

අරාබි වසන්තය — ඓතිහාසික පූර්වගාමියා සහ දේශපාලන පාඩමක වස්තු විෂය

මැදපෙරදිග සහ උතුරු අප්‍රිකාවේ (MENA) 2010–2011 කාල වකවානුවේ සිදුවූ අරාබි වසන්තය (Arab Spring) මෙහිදී පරීක්ෂා කෙරෙන එකක් පසු එකක් ලෙස හටගත් පාර්ලිමේන්තුවෙන්-පිටත කැරලි රැල්ලට තීරණාත්මක ඓතිහාසික පූර්වගාමියා වූ අතර, එහි දේශපාලන පාඩම් සමස්ත පසුකාලීන ඉතිහාසයම විනිවිද යයි. එය තනි සමජාතීය ව්‍යාපාරයක් නොව, ලෝක ධනවාදයේ ව්‍යුහාත්මක අර්බුදය–ඉහළ යන අසමානතාවය, මහා විරැකියාව සහ බිඳ වැටෙන ජීවන තත්වයන් මගින් පිළිබිඹු වූ–මගින් මෙහෙයවන ලද මහා සමාජ නොසන්සුන්තාවයේ ගෝලීය පිපිරීමක් වූ අතර, එහි දේශපාලනය ගැඹුරින් ප්‍රතිවිරෝධී පන්ති බලවේගයන්ගේ ගැටුමින් හැඩගැසුණි: රැඩිකල් වන කම්කරු පන්තියක් සහ දුප්පතුන්, තරුණයින් සහ සුලු ධනේශ්වර ක්‍රියාකාරීන් විශාල ස්ථරයක්, දේශපාලන අවකාශයක් සහ වාසියෙන් වැඩි පංගුවක් සොයන මධ්‍යම පන්තියේ කොටස්, මිලිටරි කල්ලි සහ ඉස්ලාමීය පක්ෂ ඇතුළු ජාතික පාලක පන්තිවල තරඟකාරී කොටස් මේ පන්ති බලවේග අතර විය. ඒකාධිපති පාලන තන්ත්‍රයන්ට එරෙහි මහජන නැගිටීම් ලෙස ආරම්භ වූ දෙය වේගයෙන් විවිධ පන්ති බලවේග සහ ධනේශ්වර කන්ඩායම් තමන්ගේ අවශ්‍යතා සඳහා ප්‍රතිඵල හැඩගැස්වීමට සටන් කළ යුධ පිටියක් බවට පත්විය.

ඊජිප්තුවේ, මුස්ලිම් සහෝදරත්වය සහ මිලිටරි පිටුබලය ලත් ටැමරොඩ් (Tamarod) ව්‍යාපාරය යන දෙකම උත්සාහ කළේ මහජන කෝපය ස්වාධීන කම්කරු පන්තිය මගින් ධනේශ්වර රාජ්‍යය පෙරලා දැමීමක් වෙතට වඩා ඔවුන්ගේ අදාළ ධනේශ්වර ව්‍යාපෘතිවලට යොමු කිරීමට ය. ඊජිප්තු අත්දැකීම් පිළිබඳ WSWS විශ්ලේෂණය තහවුරු කළ පරිදි, ඊනියා ලිබරල් සහ ව්‍යාජ වාම සංවිධාන තීරණාත්මක ප්‍රතිවිප්ලවවාදී භූමිකාවක් ඉටු කළ අතර, කුමන්ත්‍රණ අණදෙන නිලධාරී ජෙනරාල් අබ්දෙල් ෆටා එල්-සිසි විසින් හමුදා අත්පත් කර ගැනීම–එය එම සංවිධාන යථාමය ලෙස සූදානම් කර තිබූ ප්‍රතිඵලයකි–නිවේදනය කරන විට ටැමරොඩ් නායකයින් ඔහුගේ පැත්තේ සිටගෙන සිටියහ.[1] වීදිවල ස්වයංසිද්ධව ඉදිරිපත් වූ දේශපාලන ඉල්ලීම්–පාන්/ආහාර, රැකියා, ගෞරවය, දූෂණයට අවසානයක්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම්–අව්‍යාජ සහ ගැඹුරු සමාජ අවශ්‍යතාවයක් ප්‍රකාශ කළ නමුත් සමාජ හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ඉල්ලීම් ස්වයංක්‍රීයව සමාජවාදී වැඩසටහනක් අන්තර්ගත කර නොගනියි. සංවිධානාත්මක විප්ලවවාදී කම්කරු පන්ති නායකත්වය නොමැති තැන, ලිබරල්, ඉස්ලාමීය සහ සුලු ධනේශ්වර ධාරාවන් රික්තය පුරවා, සෑම අවස්ථාවකම ධනේශ්වර දේපළ සබඳතා සහ අධිරාජ්‍යවාදී ආධිපත්‍යය ආරක්ෂා කරන විකල්ප වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කළහ.

අරාබි වසන්තයේ කේන්ද්‍රීය ලක්ෂණයක් වූයේ එහි ස්වයංසිද්ධතාවයයි: එය හදිසි මහජන බලමුලු ගැන්වීම්, මහා වැඩවර්ජන සහ ගෝලීය වශයෙන් පාලක පන්ති භීතියට පත් කළ සහ පවතින සංවිධානවල සීමාවන් හරහා පුපුරා ගිය වාඩිලාගැනීම් වලින් සමන්විත විය. මෙම ස්වයංසිද්ධතාවය එකවරම ශක්තියක්–ස්වාධීනව සහ දැවැන්ත බලයකින් ක්‍රියා කිරීමට ජනතාවට ඇති හැකියාව පෙන්නුම් කිරීම–සහ නැගිටීම්වල විප්ලවවාදී විභවයට මාරාන්තික බව ඔප්පු කළ ව්‍යුහාත්මක සීමාවක් විය. විප්ලවවාදී කම්කරු පන්ති පක්ෂයක් නොමැතිව සහ කම්කරු පන්ති බලයේ අවයව නොමැතිව—කර්මාන්තශාලා කමිටු, ක්‍රියාකාරී කමිටු, නිවහන් පෙදෙස් කමිටු යන සංවිධාන ආකාර–මෙම ස්වයංසිද්ධ ව්‍යාපාර, වඩා හොඳින් සංවිධානය වූ ධනේශ්වර කන්ඩායම් විසින් අවශෝෂණය කර ගැනීම, වෙහෙසට පත් කිරීම සහ මර්දනය කිරීම හරහා අත්පත් කර ගැනීම මගින් බලමුලු හරනයට ගොදුරු විය හැකිය. 2011 පෙබරවාරියේ දී ඉදිරිපත් කරන ලද ඊජිප්තු නැගිටීම පිළිබඳ ඔහුගේ සමකාලීන විශ්ලේෂණයේ දී නික් බීම්ස් තර්ක කළ පරිදි, මහජන විප්ලවවාදී ශක්තිය රාජ්‍ය බලය බවට පරිවර්තනය කළ හැකි දේශපාලන හා සංවිධානාත්මක නායකත්වයක් කම්කරු පන්තියට නොමැති තැන හමුදාවට සහ ධනේශ්වර බලවේගවලට පාලනය නැවත තහවුරු කිරීමට හැකි විය.[2] මුබාරක් බලයෙන් පහ කළ වැඩ වර්ජන රළ තුළ, ඊජිප්තුව සතුව සමාජවාදී විප්ලවයක් කිරීමට වෛෂයික සමාජ බලය පැවතිණි; එයට නොතිබුනේ ආත්මීය මෙවලම, එනම් ජනතාව තුළ නැංගුරම් ලා ගත් ජාත්‍යන්තර සමාජවාදයේ ඉදිරිදර්ශනය සඳහා සටන් කරන විප්ලවවාදී පක්ෂයකි: එය නොමැතිව එම බලය එහි අවශ්‍ය අවසානයට යොමු කළ නොහැකි විය. දශකයක පසුකාලීන අත්දැකීම් මගින් සනාථ කරන ලද ප්‍රතිඵලය වූයේ විප්ලවය විසින් පෙරලා දැමූ පාලනයට වඩා කුරිරු හමුදා ආඥාදායකත්වයක් එල්-සිසි යටතේ ඇති කිරීමයි.

අරාබි වසන්තය, අධිරාජ්‍යවාදී මධ්‍යස්ථානයේ නිශ්චිත තත්වයන් තුළ වෝල් වීදිය වාඩි ලෑම Occupy Wall Street (2011) විසින් ප්‍රතිනිෂ්පාදනය කෙරුනු දේශපාලනික අන්තරායන් හෙළිදරව් කරන අතරම, වාඩි ලෑම මත සෘජු දෘෂ්ටිවාදාත්මක හා උපායමාර්ගික (tactical) බලපෑමක් ඇති කළේය. පොදු අවකාශ මහජනයා අත්පත් කර ගැනීම් සහ තිරස් (horizontal) රැස්වීම් මගින් පුළුල් මහජන අනුකම්පාවක් උත්ගත කළ හැකි බවට වූ විචිත්‍රවත් නිරූපණය, වෝලි වීදිය වාඩි ලෑමට එහි උපායමාර්ගික ආකෘතිය සහ එහි ආරම්භක දේශපාලන විශ්වාසය ලබා දුන්නේය. නමුත් අරාබි වසන්තය, ඇස් ඇති අයට, “නායකත්වයක් නොමැති” ස්වයංසිද්ධ ව්‍යාපාර ඒවා තුළ ගැබ් කර ගත් නිශ්චිත අවදානම ද හෙළි කළේය: සමාජවාදී වැඩසටහනක් සහ ස්වාධීන කම්කරු පන්ති සංවිධානයක් නොමැතිව, මහජන කැරැල්ල ක්‍රමානුකූලව ධනේශ්වර ආයතන හෝ ප්‍රතිසංස්කරණවාදී ආවෘත අන්ත වෙත නැවත යොමු කෙරේ.

2012 ඔබාමා මැතිවරණ ව්‍යාපාරයට, වෝල් වීදිය වාඩිලෑමේ ව්‍යාපාරය අවශෝෂණය කර ගැනීමට හිටපු වාමාංශික පුද්ගලයින් සහ ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂ ක්‍රියාකාරීන් දැරූ උත්සාහයන් ලේඛනගත කරමින්, ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය මෙම අනතුර එම ව්‍යාපාරය බිහිවෙද්දීම හරියටම හඳුනා ගත්තේ, රටින් රටට අරාබි වසන්තයේ දේශපාලන ප්‍රතිඵල විකෘති කළ ධනේශ්වර නැවත අවශෝෂණය කිරීමේ (reabsorption) යාන්ත්‍රණය ලෙසයි.[3] අරාබි වසන්තය මතු කළ සහ වෝල් වීදිය වාඩි ලෑම විසඳීමට අපොහොසත් වූ මූලෝපායික ප්‍රශ්නය, 2022 සිට ජෙන්-Z ව්‍යාපාර මුහුණ දෙන ප්‍රශ්නයම විය: එනම්, මහජන විරෝධතා ධනේශ්වර දේශපාලනයේ රාමුව තුළ සංකේතාත්මක බාධා කිරීම් සහ දැනුවත්භාවය ඉහළ නැංවීම අරමුණු කර ගන්නේද, නැතහොත් ඒවා ප්‍රාග්ධනයේ ආර්ථික බලයට එරෙහිව සටන් කිරීමට සහ රාජ්‍ය බලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය මතු කිරීමට හැකියාව ඇති ස්වාධීන කම්කරු පන්ති සංවිධානයක්–මහා වැඩ වර්ජන, ක්‍රියාකාරී කමිටු, කර්මාන්ත අරගල සම්බන්ධීකරණය–ගොඩනැගීම දෙසට යොමු කර තිබේද යන්නයි. විප්ලවවාදී ජාත්‍යන්තරවාදී දෘෂ්ටි කෝණයකින්, ස්වයංසිද්ධ මහජන ශක්තිය සමාජවාදී දේශපාලන වැඩසටහනක් සහ කල් පවතින නිර්ධන පන්ති (කාර්මික) සංවිධානයක් බවට පරිවර්තනය කිරීමෙන් පමණක් පීඩිතයන්ගේ පුනරර්කරණය වන කැරලිකාරිත්වය ධනේශ්වර පාලනය පෙරලා දැමිය හැකි බලවේගයක් බවට පරිවර්තනය කළ හැකිය.

පොදු මූලයන්: ධනවාදයේ අර්බුදය සහ දේශපාලන සුජාතභාවයේ අර්බුදය

වෝල් වීදිය වාඩිලෑමේ ව්‍යාපාරය, කහ කබා ව්‍යාපාරය (Yellow Vest Movement / Gilets Jaunes, 2018–2020) සහ ජෙන්-Z නැගිටීම්, අනුප්‍රාප්තික හා ගුණාත්මකව උත්සන්න වන පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයෙන් පිටත මහජන කැරැලිවල රැළි තුනක් වේ. ඒවා සම්බන්ධයක් නැති හෝ හුදෙක් අනුක්‍රමික සංසිද්ධි ලෙස සැලකීම යනු ඒවා පොදුවේ හෙළි කරන වැදගත්ම සත්‍යය මග හැරීමකි: මේ තුනම ලෝක ධනවාදයේ යටින් පවතින සහ ගැඹුරු වන එකම ප්‍රතිවිරෝධතාවයේ–එනම්, වඩ වඩාත් ඒකාබද්ධ වූ හා ගෝලීය පරිමාණයෙන් සංවිධානය වූ සමාජ නිෂ්පාදනය සහ එය, අතිමහත් බහුතරය අනාරක්ෂිතභාවයට, දරිද්‍රතාවයට සහ අවිනිශ්චිතභාවයට හෙළා දමමින් එන්න එන්නම අඩු වන පුද්ගල සංඛ්‍යාවක් අත ධනය සංකේන්ද්‍රණය කරන පුද්ගලික අයිතියට සහ ලාභයට යටත් කිරීමේ–ප්‍රකාශනයන් වේ.

සෑම රැල්ලක්ම පැන නැගුනේ එම පොදු අර්බුදයේ නිශ්චිත සංධිස්ථානයකිනි. 2007-2009 මූල්‍ය බිඳවැටීමට සහ ඔබාමා පරිපාලනයේ බැංකු ඇපකර වැඩසටහන හරහා වෝල් වීදියේ බලය නැවත තහවුරු කිරීමට වාඩිලෑම ප්‍රතිචාර දැක්වීය. මෙම ඇප දීම හරහා මූල්‍ය විනාශයේ නිර්මාතෘවරුන්ට ට්‍රිලියන ගණන් මහජන අරමුදල් මාරු කරන ලද අතර කම්කරු පන්ති පවුල්වලට ඔවුන්ගේ නිවාස, රැකියා සහ ඔවුන්ගේ ඉතිරිකිරීම් අහිමි කෙරිණි. වාඩිලෑමේ ව්‍යාපාරය “මූලික ඓතිහාසික බලවේගය ලෙස පන්ති අරගලය නැවත මතුවන” බව ප්‍රකාශ කළ බවත්, එය “ලෝක ධනවාදයේ කේන්ද්‍රස්ථානය වන එක්සත් ජනපදයේ පන්ති අරගලයේ පුපුරන සුලු පිපිරීමක පෙරටු සේයාව” බවත් ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය එකල නිරීක්ෂණය කළේය.[4]

2018 නොවැම්බර් මාසයේදී කහ කබා විරෝධතා පුපුරා ගියේ, එමානුවෙල් මැක්‍රොන්ගේ ඉන්ධන බද්ද–බලශක්ති සංක්‍රාන්ති කිරීමේ (ෆොසිල ඉන්ධන වලින් ඉවතට) පිරිවැය සමාගම් වලින් කම්කරුවන් සහ පළාත් බද දුප්පතුන් මතට මාරු කිරීම සඳහා හිතාමතාම නිර්මාණය කරන ලද බද්දක්–පශ්චාත් දෘෂ්ටිවාදී (පන්ති දේශපාලනයේ සහ දෘෂ්ටිවාදාත්මක ගැටුමේ යුගය අවසන් වූ බව) තාක්ෂණික නවීකරණයක් ලෙස ඡන්දදායකයින්ට ඉදිරිපත් කරන ලද “En Marche” (මැක්‍රොන්ගේ මාධ්‍යමික, ලිබරල් දේශපාලන පක්ෂය) ව්‍යාපෘතියේ පන්ති ස්වභාවය නිසැකවම පෙන්නුම් කළ විටය.

නව ලිබරල් ප්‍රතිව්‍යුහගතකරණයේ වසර හතළිහක සුන්බුන්, COVID-19 හි විනාශය, යුක්රේනයේ එක්සත් ජනපද-නේටෝ ප්‍රොක්සි ගැටුමේ ආර්ථික යුද්ධය, පසුගාමී රටවල් පුරා IMF හි ණය-වහල්කමේ (debt-peonage) තන්ත්‍රය සහ ත්වරණය වන දේශගුණික අර්බුදය හේතුවෙන් බහු මහාද්වීප හරහා මිලියන සංඛ්‍යාත තරුණ තරුණියන්ට පැවැත්මම දේශපාලන ප්‍රශ්නයක් බවට එකවර පත් වූ විට, ජෙන්-Z රැල්ල පුපුරා ගියේය.

මෙම අරගලවල පොදු දේශපාලන ස්වභාවය ඒවා අතර පොදුවේ බෙදා ගැනුණු ද්‍රව්‍යමය මූලයන්ගෙන් සෘජුවම පැන නගී. නාමික “වාම” සහ දක්ෂිණාංශික යන ස්ථාපිත පක්ෂ සියල්ලක්ම සූරාකෑමට සමාන හවුල්කරුවන් ලෙස සැලකීමත්, දිගු කලක් පන්ති අරගලය කළමනාකරණය කර මැඩ පැවැත්වීම සිදුකළ වෘත්තීය සමිති නිලධරයන් සහ ආයතනික මැදිහත්කරුවන් සමඟත්, පාර්ලිමේන්තු දේශපාලනය සමඟත් මහජනයාගේ ගැඹුරු බිඳීමක් මෙම ත්‍රිත්ව විරෝධතා මගින් සටහන් කෙරුණි. වාඩිලෑමෙහි “සියයට 99ය අපි වෙමු”, මාධ්‍ය කුටිවල “පැරිසියානු ප්‍රභූන්” කෙරෙහි කහ කබාකරුවන් ගේ කැකෑරෙන පිළිකුල, ජෙන්-Z ව්‍යාපාර විසින් ස්ථාපිත දේශපාලන සංයුතීන් ප්‍රතිසංස්කරණයෙන් ඔබ්බට දූෂිත යැයි සම්පූර්ණයෙන්ම බැහැර කිරීම යන මෙම සටන් පාඨ ප්‍රකාශ කරන්නේ දේශපාලන අපරිණතභාවය නොව, කිසිදු රූපලාවන්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණයකට හෝ රජයේ නිලධාරීන්ගේ වෙනසක් මගින් විසඳිය නොහැකි ධනේශ්වර දේශපාලන සුජාතභාවයේ අව්‍යාජ හා ගැඹුරු වන අර්බුදයකි.

දේශපාලනය: සංස්ථාපිත විරෝධීවාදය, “දේශපාලනය එපා” සහ ජනතාවාදී උගුල

ඒවායේ පොදු සංස්ථාපිත විරෝධී ස්වභාවය තිබියදීත්, මෙම අරගල රැලි තුන දේශපාලන සංයුතියේ සැලකිය යුතු වෙනස්කම් පෙන්නුම් කරන අතර, ඒවා අවිභින්න (undifferentiated) “නව සමාජ ව්‍යාපාර” කාණ්ඩයකට ලඝු කිරීම නොව නිශ්චිතව විශ්ලේෂණය කළ යුතුය.

වෝල් වීදිය වාඩිලෑම: මධ්‍යම පාන්තික පෙරහුරුව

ආරම්භයේ සිටම වාඩිලෑමේ ව්‍යාපාරය ආධිපත්‍යය දැරුවේ නිව්යෝර්ක්හි සුකෝටි පාර්ක්, ඕක්ලන්ඩ්, බොස්ටන් සහ ලන්ඩනයේ සහ අනෙකුත් අධිරාජ්‍යවාදී නගරවල ඔවුන්ගේ සගයන් බඳු නාගරික මධ්‍යස්ථානවල සංකේන්ද්‍රණය වූ ප්‍රධාන වශයෙන් මධ්‍යම පාන්තික සමාජ කාණ්ඩ වලිනි. වාඩිලෑමේ ව්‍යාපාරය පැහැදිලිවම අරාබි වසන්තයෙන් ආභාෂය ලබා ගත් අතර, කැනේඩියානු ඇඩ්බස්ටර්ස් සඟරාවේ සංවිධායකයින් එය මෙසේ ප්‍රකාශ කළහ: “ඊජිප්තුවේ, ග්‍රීසියේ, ස්පාඤ්ඤයේ සහ අයිස්ලන්තයේ සිටින අපගේ සහෝදර සහෝදරියන් මෙන්, ඇමරිකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීම සඳහා විප්ලවීය අරාබි වසන්ත උපක්‍රමය භාවිතා කිරීමට අපි සැලසුම් කරමු.”[ABCNews] ව්‍යාපාරයේ රූප සංඥාව (imagery)–කයිරෝවේ තහ්රීර් චතුරශ්‍රය ප්‍රතිරාවය කරන සුකෝටි උද්‍යානය අත්පත් කර ගැනීම–සහ ඊජිප්තු විප්ලවයේ ජයග්‍රහණයෙන් මාස කිහිපයක් පසු පසින් පැමිණි එහි කාල නිශ්චය (timing) සෘජු පෙළපත් සම්බන්ධයක් (lineage) පිහිටු විය. ඒ කාලයේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය නිරීක්ෂණය කරන ලද පරිදි , “ඊජිප්තුවේ විප්ලවවාදී නැගිටීම්වල සිට ඊශ්‍රායලයේ මහජන පෙලපාලි සහ යුරෝපයේ සමාජ පිපිරීම් දක්වා, පන්ති අරගලය මූලික ඓතිහාසික බලවේගය ලෙස නැවත මතුවී තිබේ.”[5]

මෙම ව්‍යාපාරය මතු වූයේ අරාජිකවාදී සංවිධාන වලින්–විශේෂයෙන් කැනේඩියානු සඟරාවක් වන ඇඩ්බස්ටර්ස් වෙතින්–වන අතර, එය “විප්ලවවාදී අරාබි වසන්ත උපක්‍රමය” එහි සංවිධානාත්මක ආකෘතිය ලෙස පැහැදිලිවම යොදා ගත්තේ එම ආකෘතියේ පන්ති අන්තර්ගතය බැහැර කරමිණි. ජනප්‍රිය කතිපයාධිකාරී විරෝධී හැඟීම්වල ප්‍රකාශනයක් ලෙස කෙතරම් ආකර්ශනීය වුවත්, “සියයට 99” සටන් පාඨය දේශපාලනිකව නිර්මාණය කරනු ලැබුවේ, කම්කරු පන්තිය සහ වාඩිලෑමේ නායකත්වය උකහා ගත් ධනවත් ඉහළ-මැද ස්ථරය අතර මූලික පන්ති බෙදීම තියුණු කිරීමට නොව වසං කිරීමට ය. [6]

මෙම පන්ති පදනමේ දේශපාලන ප්‍රතිවිපාක, ව්‍යාජ-වාම සංවිධාන, සියල්ලටත් වඩා ජාත්‍යන්තර සමාජවාදී සංවිධානය (ISO) විසින් ඉටු කරන ලද භූමිකාව තුළ දෘශ්‍යමාන විය. එහි නාමික සමාජවාදී වාචාලකම තිබියදීත්, ISO, වාඩිලෑම AFL-CIO වෘත්තීය සමිති යන්ත්‍රණයට යටත් කිරීමට සහ එහි ශක්තිය බැරැක් ඔබාමාගේ 2012 නැවත මැතිවරණ ව්‍යාපාරයට යට කිරීමට ක්‍රමානුකූලව කටයුතු කළේය. සමකාලීන වාර්තාකරණයේ දී WSWS ලේඛනගත කළ පරිදි, ISO, “AFL-CIO සහ අනෙකුත් වෘත්තීය සමිති යාන්ත්‍රණවල පාලනය යටතට වාඩිලෑම ගෙන ඒමට උදව් කිරීමෙන් විරෝධතා ව්‍යාපාරය යටපත් කිරීමට උත්සාහ කරයි”. ඒ අතර, ඔවුහු, නොබෝ කලකට පෙර වෙරිසොන් වැඩ වර්ජනය පාවා දීමෙන් නැවුම්ව සිටි AFL-CIO සභාපති රිචඩ් ට්‍රම්කා සහ CWA හි බොබ් මාස්ටර් යන වෘත්තීය සමිති නිලධාරීන්ට ප්‍රශංසා කරමින්, කම්කරුවන් මත (හාම්පුතුන් සඳහා සහන සපයමින්) කප්පාදු පැනවීමේ ඔවුන්ගේ භූමිකාව සඟවා ගත්හ.[7]

“දේශපාලනය එපා” සහ “නායකත්වයක් එපා” යන්න ISO විසින් ප්‍රවර්ධනය කිරීම, ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය පැන පිරවීමට හදිසි වූ දේශපාලන රික්තය හරියටම නිර්මාණය කිරීමට උපකාරී විය. WSWS දුරදක්නා නිරවද්‍යතාවයකින් අනතුරු ඇඟවීය: “වෝල් වීදියේ විරෝධතාවලට සම්බන්ධ බොහෝ කණ්ඩායම් ස්පාඤ්ඤයේ සහ ග්‍රීසියේ indignados හි ‘දේශපාලනය එපා’ සහ නායකත්වයක් නොතිබිය යුතු බවට වන ස්ථාවරය ප්‍රතිරාවය කර ඇත. ‘දේශපාලනය එපා’ සඳහා වන ඉල්ලීම ධනේශ්වර දේශපාලනයට සහ ධනවාදී ද්වි-පක්ෂ ක්‍රමයට විරුද්ධ ප්‍රතිපත්තිගරුක සහ සංගත දේශපාලන විකල්පයක්–එනම්, සමාජවාදී දේශපාලනය–ප්‍රතික්ෂේප කිරීමකට සමාන වේ. එය දේශපාලන රික්තය පිරවීමට පියවර ගන්නා ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයේ වාසියට සෘජුවම ක්‍රියා කරයි.”[8] හරියටම සිදු වූයේ මෙයයි. 2011 නොවැම්බර් මාසයේදී වාඩිලෑමේ කඳවුරු විනාශ කළ සම්බන්ධීකෘත ෆෙඩරල්-ප්‍රාදේශීය පොලිස් මර්දනය–එෆ්බීඅයි, ස්වදේශ ආරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුව සහ ප්‍රාදේශීය පොලිස් බලකායන් සම්බන්ධ වූ, බහු නගර හරහා ජාතික වශයෙන් සංවිධානාත්මක කල මෙහෙයුමක් ලෙස එය ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය විසින් ලේඛනගත කරන ලදී [9]–ධනවාදී පිළිවෙලට කිසිදු තිරසාර අභියෝගයක්–එය කෙතරම් කළලමය අවස්ථාවක වූවද–නොඉවසීමට පාලක පන්තියේ ස්ථිර අධිෂ්ඨානය හෙළි කළේය. ISO පසුව විසුරුවා හැරීම සහ එහි ප්‍රමුඛ කන්ඩායම ඇමරිකානු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජවාදීන් (DSA-Democratic Socialists of America) තුළට අවශෝෂණය කර ගැනීම, ආරම්භයේ සිටම වාඩිලෑමේ ව්‍යාපාරය තුළ එය අනුගමනය කළ දේශපාලන ගමන් පථය විධිමත් කිරීමක් පමණි.

කහ කබා විරෝධතා: පුළුල් සමාජ පදනමක්, තියුණු මායිමක්, එකම දේශපාලන සීමාවක්

කහ කබා ව්‍යාපාරය වෝල් වීදිය වාඩිලෑමේ ව්‍යාපාරයට වඩා තියුණු සමාජ රැඩිකල්වාදයක් සහ සැලකිය යුතු ලෙස පුළුල් කම්කරු පන්තික සමාජ පදනමක් ප්‍රකාශ කළේය. එහි භූගෝලීය හා සමාජීය ගුරුත්ව කේන්ද්‍රය පළාත් බද (පැරිස් අගනුවරින් පිටත) ප්‍රංශයේ–මගීන්, විශ්‍රාමිකයන්, කුඩා ව්‍යාපාර හිමිකරුවන්, අස්ථිර කම්කරුවන් සහ ප්‍රවාහන වියදම් වැඩි වීමෙන්, ප්‍රාදේශීය රාජ්‍ය සේවාවන්හි පහත වැටීමෙන් සහ නව ලිබරල් ප්‍රතිව්‍යුහගතකරණය යටතේ වැටුප් ඛාදනය වේගවත් වීමෙන් පීඩාවට පත් ග්‍රාමීය හා අර්ධ නාගරික දුප්පතුන් අතර–පිහිටා තිබුණි. මැක්‍රොන්ගේ සුපිරි පුරවර සැලසුම් පිළිබඳ උද්‍යෝගී සහායකයන් විසින් සමරනු ලබන “නවීකරණයේ” පිරිවැයට වඩාත් සෘජුවම නිරාවරණය වන කම්කරු පන්තියේ සහ පහළ මධ්‍යම පන්තියේ ස්ථර තුළ මුල් බැසගත් මෙම විසරණය වූ, පළාත් සමාජ සංයුතිය, වාඩිලෑමෙහි හි පුරවරයන්හි සාන්ද්‍රණය වී තිබූ ප්‍රමාණයට වඩා, කහ කබා විරෝධතා වලට පුළුල් භූගෝලීය ප්‍රවේශයක් සහ ධනේශ්වර පාලනය සමඟ වඩාත් සෘජු ද්‍රව්‍යමය ගැටුමක් ලබා දුන්නේය.

එහි උපක්‍රම ඊට අනුරූපව වඩාත් අවහිරකාරී විය. සතිපතා රටපුරා ක්‍රියාකාරකම්, වටරවුම් සහ ගාස්තු අය කරන මාර්ග අවහිර කිරීම්, ප්‍රධාන වාණිජ මාර්ග අත්පත් කර ගැනීම සහ පැරිසියේ සහ පළාත් නගරවල කැරලි මර්දන පොලිසිය සමඟ ගැටුම්, ධනවාදී සංසරණය සඳහා සැබෑ පිරිවැයක් නිර්මාණය කළ අතර ප්‍රංශ පාලක පන්තිය, වාඩිලෑම සංකේතාත්මක චතුරශ්‍ර වාඩිලාගැනීම් මගින් අත්කර නොගත් ආකාරයේ, තිරසාර දේශපාලන පීඩනයකට ලක් කළේය. ඇතැම් අවස්ථාවන්හිදී, කහ කබා ව්‍යාපාරය ගුරුවරුන්, සෞඛ්‍ය සේවකයින්, ප්‍රවාහන සේවකයින්ගේ වැනි වැඩ වර්ජන රැළි සමඟ ඡේදනය වූ අතර, මහජන වීදි විරෝධතා සහ සංවිධානාත්මක කාර්මික ක්‍රියාමාර්ග අතර ඒකාබද්ධ වීමේ සැබෑ හැකියාව–කිසි විටෙකත් සංවිධානාත්මක යථාර්ථයක් නොවූ වද–නිර්මාණය කළේය.

මෙම හැකියාව ක්‍රමානුකූලව අවහිර කරන ලදී. කහ කබාකරුවන් සහ සංවිධානාත්මක කම්කරු ව්‍යාපාරය අතර කිසිදු ඒකාග්‍ර වීමක් වැළැක්වීම සඳහා ප්‍රංශ වෘත්තීය සමිති සම්මේලන ක්‍රමානුකූලව කටයුතු කළේය.[10] ව්‍යාපාරය තුළ සහ අවට වාම-ජනප්‍රියවාදී ප්‍රවණතා “ප්‍රභූන්ට එරෙහිව ජනතාව” යන වාග් මාලාවෙන් ඉල්ලීම් සකස් කළහ–එනම්, ජනමත විචාරණ, ධනය නැවත බෙදා හැරීම සහ ශක්තිමත් ජාතික සුභසාධන ප්‍රතිපාදන සඳහා වන ඉල්ලීම්. ඒවා හුදෙක් ක්‍රමයේ වඩාත් දෘශ්‍යමාන දූෂිත හෝ අහංකාර තනි නියෝජිතයන් නොව, පද්ධතිමය සතුරා, එනම්, ධනපති පන්තිය සහ එහි රාජ්‍යය හඳුනා ගැනීම වැලක්වනු ලැබීය.[11] මැක්‍රොන්ගේ රජය දිවි ගලවා ගත්තේය. කහ කබාකරුවන් විසිරී ගියහ. යටින් පවතින සමාජ අර්බුදය තීව්‍ර විය.

ජෙන්-Z රැල්ල: ගෝලීය පරිමාණය, විප්ලවීය තීව්‍රතාවය, එකම දේශපාලනික ඌනතාවය

ජෙන්-Z නැගිටීම් භූගෝලීය පරාසය සහ විප්ලවීය තීව්‍රතාවය යන දෙකෙහිම ගුණාත්මක උත්සන්න වීමක් නියෝජනය කරයි. පැරණි යටත් විජිත ලෝකයේ රටවල් කිහිපයක එකවර සිදු වූ ඒවායේ සටන්කාමී ශිෂ්‍ය හා තරුණ පෙරමුණු, වැඩ වර්ජන සහ කාර්මික ක්‍රියාමාර්ග හරහා සැබෑ නිර්ධන පංති මැදිහත්වීමක් සමඟ ඒකාබද්ධ විය. 2022 අප්‍රේල් 28 සහ මැයි 6 යන දිනවල ශ්‍රී ලංකාවේ පැවති මහා වැඩ වර්ජන දෙක, ජනවාර්ගික රේඛා හරහා මිලියන ගණනක් සහභාගී වූ අතර, ස්වාධීන බලවේගයක් ලෙස ක්‍රියා කරන විට කම්කරු පන්තියේ තීරණාත්මක බලය පෙන්නුම් කළේය.[12] ජෙන්-Z හි ආරම්භක විරෝධතාවලින් පසුව කෙන්යාවේ ගුරුවරුන්, සෞඛ්‍ය සේවකයින්, සිවිල් සේවකයින් සහ ප්‍රවාහන සේවකයින්ගේ අඛණ්ඩ වැඩ වර්ජන රැළි පුපුරා ගියේය.[13] දේශපාලන අවහිර කිරීමේ පරිමාණය–රාජ්‍ය නායකයින් ධුරයෙන් පලවා හැරීම, පාර්ලිමේන්තු තුලට කඩා වැදීම, ආණ්ඩු බිඳ වැටීම–වාඩිලෑම හෝ කහ කබා උද්ඝෝෂණ විසින් ඇති කරන ලද සියලු දේ අභිබවා ගියේය.

එහෙත් මෙම ව්‍යාපාර ක්‍රියාත්මක වූ දේශපාලන රාමුව, ධනේශ්වර සංවර්ධනය ප්‍රමාද වූ මෙම රටවල ප්‍රතිනිෂ්පාදනය කළේ අධිරාජ්‍යවාදී මධ්‍යස්ථානවල වාඩිලෑම සහ කහ කබාකරුවන් සිරකර පාවා දුන් එක සමාන ගතිකයන්මය. “රජය ක්‍රියාකාරීව නායකයින් සොයමින් සිටී” යන පදනම මත නායකත්වයක් නොමැතිකම සාධාරණීකරණය කරමින් කෙන්යාවේ විප්ලවවාදී සමාජවාදී සංගමය (Revolutionary Socialist League), රයිලා ඔඩින්ගා සහ වෘත්තීය සමිති නිලධරය විසින් පුරවන ලද දේශපාලන රික්තයක් නිර්මාණය කළේය.[14] මාක්ස්වාදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂය-කෙන්යාව (Communist Party Marxist-Kenya), බ්‍රිතාන්‍ය සහ එක්සත් ජනපද අරමුදල් වලින් පාලක පන්තිය විසින් කෙටුම්පත් කරන ලද 2010 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ආරක්ෂා කිරීම ප්‍රවර්ධනය කළ අතර, එමඟින් මහජන කෝපය ධනේශ්වර-ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මිත්‍යාවන් වෙතට හරවා යැවීය. පිලිපීනයේ බයාන් (BAYAN) සහ අක්බයාන් (Akbayan) ධනේශ්වර චීන-විරෝධී කන්ඩායම් සමඟ පෙලගැසී, කම්කරු පන්ති දේශපාලනය එක්සත් ජනපද අධිරාජ්‍යවාදයේ ඉන්දු-පැසිෆික් ගැටුමේ උපායමාර්ගික අත්‍යවශ්‍යතාවයන්ට යටත් කළේය.[15]

ව්‍යාජ වමේ ජාත්‍යන්තර ස්වභාවය අහඹු සිදුවීමක් නොවේ: මෙම සංවිධාන සහභාගී වන්නේ, එක්සත් ජනපදය තුළ ISO විසින් මූර්තිමත් කරන ලද, ධනවාදය ආරක්ෂා කිරීම සහ කම්කරු පන්ති අතෘප්තිය කළමනාකරණය කිරීම ඔවුන්ගේ ද්‍රව්‍යමය අවශ්‍යතාවක් වන ධනවත් මධ්‍යම පන්තික ස්ථර නියෝජනය කරන එකම ජාත්‍යන්තර දේශපාලන ධාරාවට ය. විප්ලවවාදී පක්ෂ ගොඩනැගීමෙන් වැලකී ගැනීම සඳහා ඔවුන් ස්වයංසිද්ධියට ප්‍රශංසා කරති. ඔවුන් පන්ති බෙදීම් සැඟවීමට “ජනතා බලය” සහ “දූෂණ විරෝධය” ප්‍රවර්ධනය කරති. ඔවුහු “ප්‍රගතිශීලී” විකල්ප ලෙස ඉදිරිපත් කරනු ලබන විරුද්ධ ධනේශ්වර බලවේග සමඟ පෙළ ගැසෙති. WSWS නිරන්තරයෙන් අනතුරු අඟවා ඇති පරිදි, මෙම ප්‍රවණතා වෛෂයිකව “වම” තුළ ධනේශ්වර දෘෂ්ටිවාදය සඳහා සංචිතයක් ලෙස සේවය කරයි. [16]

මතු සම්බන්ධයි….

සබැඳි ලිපි:

[1] World Socialist Web Site, ‘Revolution and counterrevolution in Egypt: The political lessons’ (7 September 2013) <https://www.wsws.org/en/articles/2013/09/07/egyr-s07.html>

[2] World Socialist Web Site (Nick Beams), ‘Notes on the Egyptian Revolution’ (25 February 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/02/nbre-f25.html>

World Socialist Web Site, ‘Third National Congress of the SEP (Sri Lanka): Greetings from the French and German sections of the world Trotskyist movement’ (19 June 2022) <https://www.wsws.org/en/articles/2022/06/20/bnmf-j20.html>

[3] World Socialist Web Site (Bill Van Auken), ‘Ex-SDS leader seeks to herd Wall Street protest behind Obama’ (12 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/gitl-o12.html>

[4] World Socialist Web Site, ‘The way forward in the fight against Wall Street’ (15 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/pers-o15.html>

[5] World Socialist Web Site, ‘Occupy Wall Street movement at a crossroads’ (26 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/pers-o26.html>

[6] The WSWS analysis identified this with precision: “The social and political outlook of those at the core of the protests—including anarchist organizations around the Canadian magazine Adbusters, which initiated the call to occupy Wall Street—was fundamentally hostile to the working class. Contained in the ‘99 percent’ slogan itself was an effort to obscure the deep social divide between the working class and the more privileged sections of the upper-middle class, for which these groups spoke.”

World Socialist Web Site, ‘The 2011 Occupy Wall Street Protests’ (editorial overview) <https://www.wsws.org/en/topics/socialIssuesCategory/wallst> , drawing on ‘The way forward in the fight against Wall Street’ (15 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/pers-o15.html>

[7] World Socialist Web Site, ‘The Nation, ISO seek to channel Wall Street protests back to the Democratic Party’ (7 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/nati-o07.html>

World Socialist Web Site, ‘The Occupy movement, identity politics and the International Socialist Organization’ (11 November 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/11/iden-n11.html>

[8] World Socialist Web Site, ‘How to fight Wall Street’ (4 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/pers-o04.html>

[9] World Socialist Web Site, ‘The shutdown of Occupy Wall Street’ (17 November 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/11/pers-n17.html> ; see also ‘Mayors conspired to close Occupy Wall Street encampments’ (17 November 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/11/occu-n17.html> and ‘Police repression escalates against Occupy protests’ (19 November 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/11/occu-n19.html>

[10] World Socialist Web Site, ‘Oppose French unions’ attempts to strangle the “yellow vest” protests!’ (26 January 2019) <https://www.wsws.org/en/articles/2019/01/26/yell-j26.html>

[11] World Socialist Web Site, ‘France’s “yellow vest” protests and the resurgence of the international class struggle’ (3 July 2019) <https://www.wsws.org/en/articles/2019/07/03/yell-j03.html>

World Socialist Web Site, ‘Recording reveals pseudo-left La France Insoumise collusion with Macron in 2016’ (14 December 2019) <https://www.wsws.org/en/articles/2019/12/14/ruff-d14.html>

[12] Socialist Equality Party (Sri Lanka), ‘For a Democratic and Socialist Congress of Workers and Rural Masses!’ (20 July 2022) <https://www.wsws.org/en/articles/2022/07/21/pers-j21.html >

[13] World Socialist Web Site, ‘Kenya’s Gen Z insurgency, the strike wave and the struggle for Permanent Revolution-Part 1’ (3 October 2024)

<https://www.wsws.org/en/articles/2024/10/03/rhnr-o03.html>

[14] World Socialist Web Site, ‘Kenya’s Gen Z insurgency, the strike wave and the struggle for Permanent Revolution — Part 3’ (6 October 2024) <https://www.wsws.org/en/articles/2024/10/06/xrfc-o06.html> ; see also ‘One year since the Gen-Z Uprising in Kenya: The need for a socialist and internationalist strategy’ (24 June 2025) <https://www.wsws.org/en/articles/2025/06/24/yvsc-j24.html>

[15] World Socialist Web Site, ‘Washington’s war drive against China fuels political conflict in the Philippines’ (8 November 2023) <https://www.wsws.org/en/articles/2023/11/08/xjyz-n08.html> ; see also ‘Philippine Maoists support US war drive against China’ (5 June 2015) <https://www.wsws.org/en/articles/2015/06/05/phil-j05.html>

[16] World Socialist Web Site, ‘The resurgence of the class struggle and the tasks of the Socialist Equality Party (UK)’ (5 December 2018) <https://www.wsws.org/en/articles/2018/12/05/con3-d05.html>

ජෙන්-Z නැගිටීම් සහ නායකත්වයේ අර්බුදය: ‘නායකත්වයක් නොමැති’ ව්‍යාපාර සහ ‘වාම ජනතාවාදයට’ එරෙහිව නොනවතින විප්ලවය – 3 කොටස Read More »

The Gen-Z Uprisings and the Crisis of Leadership: Permanent Revolution against ‘Leaderless’ movements and ‘Left Populism’ – Part 3

class struggles, Democratic Rights, economics, english, Events, Global Inequality, lead article, Living Conditions, Marxist Theory, News, Perspective, politics, politics & economics, Trade Unions / February 27, 2026

By Sanjaya Jayasekera.

We publish here Part 3 of a series examining the global wave of Gen Z protests, the deepening crisis of revolutionary leadership, and the necessity of fighting for the program of socialist internationalism on the basis of Leon Trotsky’s Theory of Permanent Revolution. Part 1 was published on November 6, 2025 here. Part 2 was published on November 14, 2025 here.

The Lineage of Gen-Z Revolts: Arab Spring, Occupy Wall Street and the Yellow Vests — Politics, Tactics, Programme and the Lessons for the Working Class

The Arab Spring — Historical Precursor and Political Object Lesson

The Arab Spring of 2010–2011 in the Middle East and North Africa (MENA) constitutes the decisive historical precursor to the successive waves of extra-parliamentary revolt examined here and its political lessons penetrate the entire subsequent history. It was not a single homogeneous movement but a global eruption of mass social unrest driven by the structural crisis of world capitalism—rising inequality, mass unemployment, and collapsing living standards—whose politics were shaped by the collision of profoundly antagonistic class forces: a radicalising working class and poor, large layers of youth and petty-bourgeois activists, sections of the middle class seeking political space and a greater share of the spoils, and competing fractions of the national ruling classes including military cliques and Islamist parties. What began as mass popular uprisings against dictatorial regimes rapidly became a battlefield where different class forces and bourgeois factions contended to shape outcomes in their own interests.

In Egypt, the Muslim Brotherhood and the military-backed Tamarod campaign each sought to channel mass anger into their respective bourgeois projects rather than into an independent working-class overthrow of the capitalist state. As the World Socialist Web Site (WSWS) analysis of the Egyptian experience established, the so-called liberal and pseudo-left organisations played a decisive counterrevolutionary role, with Tamarod leaders standing at the side of coup commander General Abdel Fattah el-Sisi as he announced the military takeover—an outcome those organisations had materially prepared.[1] The political demands advanced spontaneously in the streets—bread, jobs, dignity, an end to corruption, democratic rights—expressed genuine and profound social need, but social and democratic demands do not automatically constitute a socialist programme. Where organised revolutionary working-class leadership was absent, liberal, Islamist, and petty-bourgeois currents filled the vacuum, offering alternative programmes that in every instance preserved capitalist property relations and imperialist domination.

A central feature of the Arab Spring was its spontaneity: sudden mass mobilisations, general strikes, and occupations that burst through the limits of existing organisations and terrified ruling classes globally. This spontaneity was simultaneously a strength—demonstrating the capacity of the masses to act independently and with enormous force—and a structural limitation that proved fatal to the revolutionary potential of the uprisings. Without a revolutionary working-class party and without organs of working-class power—factory committees, rank-and-file unions, neighbourhood councils—spontaneous movements remain vulnerable to appropriation by better-organised bourgeois factions or to demobilisation through absorption, exhaustion and repression. As Nick Beams argued in his contemporaneous analysis of the Egyptian upheaval in February 2011, the army and bourgeois forces were able to reassert control precisely where the working class lacked a political and organisational leadership capable of transforming mass revolutionary energy into state power.[2] Egypt possessed, in the strike waves that brought down Mubarak, the objective social power to make a socialist revolution; what it lacked was the subjective instrument—the revolutionary party anchored in the masses and fighting for the perspective of international socialism—without which that power could not be directed to its necessary conclusion. The result, confirmed by a decade of subsequent experience, was a military dictatorship under el-Sisi more brutal than the one the revolution had overthrown.

The Arab Spring exerted a direct ideological and tactical influence on Occupy Wall Street (2011), while simultaneously exposing the political pitfalls that Occupy would reproduce in the specific conditions of the imperialist center. The vivid demonstration that mass occupations of public space and horizontal assemblies could galvanise broad popular sympathy gave Occupy its tactical model and its initial political confidence. But the Arab Spring also disclosed, for those with eyes to see, the precise vulnerability that “leaderless” spontaneous movements carry within themselves: without a socialist programme and independent working-class organisation, mass insurgency is systematically channelled back into bourgeois institutions or reformist dead-ends.

The WSWS identified this danger at the outset of Occupy’s emergence, documenting the efforts of ex-left figures and Democratic Party operatives to absorb the movement into the 2012 Obama electoral campaign—precisely the mechanism of bourgeois reabsorption that had disfigured the Arab Spring’s political outcomes in country after country.[3] The strategic question the Arab Spring posed, and which Occupy failed to resolve, was the same question that confronts the Gen-Z movements from 2022: whether mass protests aim at symbolic disruption and awareness-raising within the framework of bourgeois politics, or whether they are directed toward building independent working-class organisation—general strikes, rank-and-file committees, industrial coordination—capable of fighting the economic power of capital and posing the question of state power. From a revolutionary internationalist standpoint, only transforming spontaneous mass energy into a socialist political programme and durable proletarian (industrial) organisation—linking democratic struggles to the working class’s capacity to seize power—can convert the recurring insurgency of the oppressed into a force capable of overthrowing capitalist rule.

Common Roots: The Crisis of Capitalism and the Crisis of Political Legitimacy

Occupy Wall Street, the Yellow Vest movement (Gilets Jaunes, 2018–2020), and the Gen-Z uprisings constitute three successive and qualitatively escalating waves of mass extra-parliamentary revolt. To treat them as unrelated or merely sequential phenomena is to miss the most important truth they disclose in common: all three are expressions of the same underlying and deepening contradiction of world capitalism—the contradiction between social production organized on an ever more integrated and global scale, and its subordination to private ownership and profit that concentrates wealth in ever fewer hands while condemning the vast majority to insecurity, impoverishment, and precarity.

Each wave erupted from a specific conjuncture of that general crisis. Occupy responded to the 2007–2009 financial crash and the naked reassertion of Wall Street power through the Obama administration’s bank bailout program, which transferred trillions in public funds to the architects of financial ruin while working-class families lost their homes, their jobs, and their savings. The WSWS observed at the time that the Occupy movement expressed “the class struggle reemerging as the basic historical force,” and that it “foreshadows an explosive eruption of class struggle in the United States, the center of world capitalism.”[4]

The Yellow Vests erupted in November 2018 when Emmanuel Macron’s fuel tax—a levy deliberately designed to shift the costs of the energy transition (away from fossil fuels) from corporations onto workers and the provincial poor—rendered unmistakable the class character of the “En Marche” (the centrist, liberal party of Macron) project presented to the electorate as post-ideological (that the era of class politics and ideological conflict was over) technocratic modernization.

The Gen-Z wave erupted when the accumulated wreckage of forty years of neoliberal restructuring, the devastation of COVID-19, the economic warfare of the US-NATO proxy conflict in Ukraine, the IMF’s debt-peonage regime across the backward countries, and the accelerating climate crisis made survival itself a political question for tens of millions of young people across multiple continents simultaneously.

Their common political character follows directly from these shared material roots. All three registered a profound mass rupture with parliamentary politics, with the established parties of both nominal “left” and right perceived as equally complicit in exploitation, and with the trade union bureaucracies and institutional mediators that had long managed and dampened class struggle. The “We are the 99 percent” of Occupy, the Yellow Vests’ visceral contempt for the “Parisian elites” in their media chambers, the Gen-Z movements’ blanket dismissal of all established political formations as corrupt beyond reform—these slogans express not political immaturity but a genuine and deepening crisis of bourgeois political legitimacy that no cosmetic reform or change of government personnel can address.

Politics: Anti-Establishmentism, “No Politics,” and the Populist Trap

Despite their common anti-establishment character, the three waves exhibit significant differences in political composition that must be analyzed with precision rather than collapsed into an undifferentiated “new social movements” category.

Occupy Wall Street: The Middle-Class Rehearsal

Occupy was dominated from its inception by a predominantly middle-class social milieu concentrated in metropolitan centers—New York’s Zuccotti Park, Oakland, Boston, and their counterparts in London and other imperialist cities. The Occupy movement explicitly drew inspiration from the Arab Spring, with organizers from Canadian magazine Adbusters declaring: “Like our brothers and sisters in Egypt, Greece, Spain, and Iceland, we plan to use the revolutionary Arab Spring tactic of mass occupation to restore democracy in America.”[ABC News] The movement’s imagery—the occupation of Zuccotti Park echoing Cairo’s Tahrir Square—and its timing, coming months after the Egyptian Revolution’s triumph, established a direct lineage. As the WSWS observed at the time, “From the revolutionary upheavals in Egypt, to mass demonstrations in Israel and social eruptions in Europe, the class struggle has reemerged as the basic historical force.”[5]

The movement emerged from anarchist organizations, in particular the Adbusters, which explicitly invoked “the revolutionary Arab Spring tactic” as its organizational model while stripping that model of its class content. The “99 percent” slogan, however appealing as an expression of popular anti-oligarchic sentiment, was politically designed to obscure rather than sharpen the fundamental class division between the working class and the affluent upper-middle strata from which Occupy’s leadership was drawn.[6]

The political consequences of this class foundation became visible in the role played by pseudo-left organizations, above all the International Socialist Organization (ISO). Despite its nominally socialist rhetoric, the ISO worked systematically to subordinate Occupy to the AFL-CIO trade union apparatus and channel its energy toward Barack Obama’s 2012 re-election campaign. As the WSWS documented in contemporaneous coverage, the ISO “is attempting to stifle the protest movement by helping to bring it under the control of the AFL-CIO and the rest of the trade union apparatus,” praising corrupt union officials—among them AFL-CIO President Richard Trumka and CWA’s Bob Master, both fresh from betraying the Verizon strike—while concealing their role in imposing concessions on workers.[7]

The ISO’s promotion of “no politics” and “no leadership” served to create precisely the political vacuum the Democratic Party rushed to fill. The WSWS warned with prophetic accuracy: “Many of the groups involved in Wall Street demonstrations have echoed the position of the indignados in Spain and Greece that there should be ‘no politics’ and no leadership. The call for ‘no politics’ amounts to a rejection of a principled and coherent political alternative to bourgeois politics and the capitalist two-party system—that is, to socialist politics. It plays directly into the hands of the Democratic Party, which will move to fill the political vacuum.”[8] This is precisely what occurred. The coordinated federal-local police crackdown that destroyed Occupy’s encampments in November 2011—documented by the WSWS as a nationally organized operation involving the FBI, the Department of Homeland Security, and local police forces across multiple cities[9]—revealed the ruling class’s settled determination to tolerate no sustained challenge to capitalist order, however embryonic. The ISO’s subsequent dissolution and absorption of its dominant faction into the Democratic Socialists of America merely formalized the political trajectory it had pursued within Occupy from the outset.

The Yellow Vests: Broader Social Base, Sharper Edge, Same Political Ceiling

The Yellow Vest movement expressed a sharper social radicalism and a considerably broader working-class social base than Occupy. Its geographical and social centre of gravity lay in provincial France—among commuters, pensioners, small proprietors, precarious workers, and the rural and peri-urban poor hit by transport costs, the decline of local public services, and the accelerating erosion of wages under neoliberal restructuring. This diffuse, provincial social composition—rooted in layers of the working class and lower middle strata most directly exposed to the costs of the “modernization” celebrated by Macron’s metropolitan enthusiasts—gave the Yellow Vests a broader geographic reach and a more direct material confrontation with capitalist rule than Occupy’s metropolitan concentration had permitted.

Its tactics were correspondingly more disruptive. Weekly nationwide actions, roundabout and toll-road blockades, the occupation of commercial arteries, and confrontations with riot police in Paris and provincial cities created real costs for capitalist circulation and subjected the French ruling class to sustained political pressure of a kind Occupy’s symbolic square occupations had not achieved. At certain moments, the Yellow Vest movement intersected with strike waves—teachers, health workers, transport workers—creating the real possibility, if never the organizational reality, of a fusion between mass street protest and organized industrial action.

This possibility was systematically blocked. The French trade union confederations worked methodically to prevent any convergence between the Yellow Vests and the organized labor movement.[10] Left-populist tendencies within and around the movement framed demands in the idiom of “the people versus the elites”—calls for referenda, wealth redistribution, and stronger national welfare provisions—that avoided identifying the systemic enemy: the capitalist class and its state, not merely its more visibly corrupt or arrogant individual representatives.[11] Macron’s government survived. The Yellow Vests dissipated. The underlying social crisis intensified.

The Gen-Z Wave: Global Scale, Revolutionary Intensity, Identical Political Deficit

The Gen-Z uprisings represent a qualitative escalation in both geographic scope and revolutionary intensity. Occurring simultaneously across multiple countries of the former colonial world, they combined militant student and youth vanguards with genuine proletarian intervention through strikes and industrial action. Sri Lanka’s two general strikes of April 28 and May 6, 2022, in which millions participated across ethnic lines, demonstrated the decisive power of the working class when it acts as an independent force.[12] Kenya witnessed successive waves of strikes by teachers, healthcare workers, civil servants, and transport workers erupting in the wake of the initial Gen-Z protests.[13] The scale of political disruption—heads of state driven from office, parliaments stormed, governments collapsed—surpassed anything Occupy or the Yellow Vests had produced.

Yet the political framework within which these movements operated reproduced in these countries of belated capitalist development the identical dynamics that had contained and betrayed Occupy and the Yellow Vests in the imperialist centers. Kenya’s Revolutionary Socialist League, justifying the absence of leadership on the grounds that “the government is actively looking for leaders,” created a political vacuum filled by Raila Odinga and the trade union bureaucracy.[14] The Communist Party Marxist-Kenya promoted defense of the 2010 Constitution—drafted by the ruling class with British and US funding—thereby channeling mass anger into bourgeois-democratic illusions. BAYAN and Akbayan in the Philippines aligned with bourgeois anti-China factions, subordinating working-class politics to the strategic imperatives of US imperialism’s Indo-Pacific confrontation.[15]

The pseudo-left’s international character was not incidental: these organizations participate in the same international political current—representing affluent middle-class layers whose material interests require the preservation of capitalism while managing working-class discontent—that the ISO embodied in the United States. They celebrate spontaneity to avoid building revolutionary parties. They promote “people power” and “anti-corruption” to obscure class divisions. They align with bourgeois opposition forces presented as “progressive” alternatives. As the WSWS has consistently warned, these tendencies serve objectively as a reservoir for capitalist ideology within the “left.”[16]

To be continued….

References:

[1] World Socialist Web Site, ‘Revolution and counterrevolution in Egypt: The political lessons’ (7 September 2013) <https://www.wsws.org/en/articles/2013/09/07/egyr-s07.html>

[2] World Socialist Web Site (Nick Beams), ‘Notes on the Egyptian Revolution’ (25 February 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/02/nbre-f25.html> World Socialist Web Site, ‘Third National Congress of the SEP (Sri Lanka): Greetings from the French and German sections of the world Trotskyist movement’ (19 June 2022) <https://www.wsws.org/en/articles/2022/06/20/bnmf-j20.html>

[3] World Socialist Web Site (Bill Van Auken), ‘Ex-SDS leader seeks to herd Wall Street protest behind Obama’ (12 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/gitl-o12.html>

[4] World Socialist Web Site, ‘The way forward in the fight against Wall Street’ (15 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/pers-o15.html>

[5] World Socialist Web Site, ‘Occupy Wall Street movement at a crossroads’ (26 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/pers-o26.html>

[7] World Socialist Web Site, ‘The Nation, ISO seek to channel Wall Street protests back to the Democratic Party’ (7 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/nati-o07.html>

World Socialist Web Site, ‘The Occupy movement, identity politics and the International Socialist Organization’ (11 November 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/11/iden-n11.html>

[8] World Socialist Web Site, ‘How to fight Wall Street’ (4 October 2011) <https://www.wsws.org/en/articles/2011/10/pers-o04.html>

[10] World Socialist Web Site, ‘Oppose French unions’ attempts to strangle the “yellow vest” protests!’ (26 January 2019) <https://www.wsws.org/en/articles/2019/01/26/yell-j26.html>

World Socialist Web Site, ‘Recording reveals pseudo-left La France Insoumise collusion with Macron in 2016’ (14 December 2019) <https://www.wsws.org/en/articles/2019/12/14/ruff-d14.html>

[12] Socialist Equality Party (Sri Lanka), ‘For a Democratic and Socialist Congress of Workers and Rural Masses!’ (20 July 2022) <https://www.wsws.org/en/articles/2022/07/21/pers-j21.html >

[13] World Socialist Web Site, ‘Kenya’s Gen Z insurgency, the strike wave and the struggle for Permanent Revolution-Part 1’ (3 October 2024) <https://www.wsws.org/en/articles/2024/10/03/rhnr-o03.html>

The Gen-Z Uprisings and the Crisis of Leadership: Permanent Revolution against ‘Leaderless’ movements and ‘Left Populism’ – Part 3 Read More »

ට්‍රම්ප්ගේ ඇමරිකාවේ සැබෑ තත්වය: සමාජ කාලකන්නිභාවය, ආඥාදායකත්වය, යුද්ධය—සහ පන්ති අරගලයේ නැගීමක්

class struggles, Democratic Rights, economics, Fascism, Imperialism, Inequality, Living Conditions, Militarism, News, Oligarchy, Perspective, politics, politics & economics, War, War Crimes, World Economy, World War / February 26, 2026

WSWS කර්තෘ මණ්ඩලය

මෙහි පළවන්නේ ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවියේ (WSWS) 2026 පෙබරවාරි 23 වන දින ‘The real state of Trump’s America: Social misery, dictatorship, war—and an upsurge of class struggle’ යන හිසින් පළවූ WSWS කර්තෘ මණ්ඩලය විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද ඉදිරිදර්ශන ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යි.

ඇමරිකානු ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් කොංග්‍රසයේ ඒකාබද්ධ සැසිවාරයදී අඟහරුවාදා රාත්‍රියේ වාර්ෂික රාජ්‍ය තත්ව දේශනය පවත්වනු ඇත. අවංකව එම කතාව නම් කරනු ලැබුනේ නම්, එය “ධනවතුන්ගේ රාජ්‍යය” ලෙස හඳුන්වනු ඇත–එය ඇමරිකානු ජීවිතයේ විනාශකාරී යථාර්ථය බොරු කන්දක් යට වළලමින් ස්වයං-සුබ පැතුම් ප්‍රකාශ කිරීමේ වාචාල කතාවල අභ්‍යාසයකි.

මෙම දේශනය පවත්වනු ලබන්නේ එක්සත් ජනපද නිදහස් ප්‍රකාශනයේ 250 වන සංවත්සරය සැමරීමට නියමිත වර්ෂයේදීය. 2026 ජූලි 4 වන දින, “සියලු මිනිසුන් සමාන ලෙස නිර්මාණය කර ඇත” යනුවෙන් ප්‍රකාශ කරන ලද සහ “ජීවිතය, නිදහස සහ සතුට ලුහුබැඳීමේ” අහිමි කළ නොහැකි අයිතිවාසිකම් තහවුරු කරන ලද ලේඛනය නිකුත් කිරීම ජාතිය විසින් සමරනු ඇත. රාජ්‍යය බිහිකිරීමේ පුරෝගාමීහු III වන ජෝර්ජ් රජුට එරෙහිව විප්ලවයක් සිදු කළහ.

වසර දෙසිය පනහකට පසු, ට්‍රම්ප්ගේ ඇමරිකාව ප්‍රකාශනයේ පරමාදර්ශයන්ට තමන්ගේම පිළිතුරක් ලබා දෙයි: එය, බිලියනපතියන් විසින් සහ බිලියනපතියන් සඳහා වූ බිලියනපතියන්ගේ රජයක්, සංක්‍රමණික ප්‍රජාවන්ට එරෙහිව සන්නද්ධ වැටලීම් මෙහෙයවීම, රට පුරා පැතිරී ඇති ගාල් කිරීමේ කඳවුරු ජාලයක්, දෙමාපියන්ගෙන් උදුරා ගන්නා ලද දරුවන් සහ මිනියාපොලිස් වීදිවල ෆෙඩරල් නියෝජිතයන් විසින් නිරායුධ සිවිල් වැසියන්ට වෙඩි තැබීම, ආදී දේ වලින් යුක්තව ඇත.

රැස්වීමේ කටයුතු පුරා පැතිර ඇත්තේ ජෙෆ්රි එප්ස්ටයින්ගේ දුර්ගන්ධයයි. ළමා ලිංගික ශ්‍රම ජාවාරම්කරුවෙකු සමඟ බිලියනපතියන්, ප්‍රධාන විධායක නිලධාරීන් සහ ජ්‍යෙෂ්ඨ දේශපාලන පුද්ගලයින්ට පැවති සම්බන්ධතා හෙළිදරව් කරමින් අධිකරණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් පිටු මිලියන 3 කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් නිකුත් කිරීම මගින් සංස්ථාපිත ඇමරිකාවේ ඉහළ ස්ථර සොලවා ඇත. ලෝසවෙඅ සභාපති ඩේවිඩ් නෝර්ත් මෑතකදී සදහන් කල පරිදි, එම ලිපිගොනු , “දිරාපත්වීමේ ඉහළම තත්වයක සිටින පරිහානියට පත් පාලක පන්තියක සහ කතිපයාධිකාරී සමාජයක සමාජ දේහය හෙළි කරයි. ඔවුන්ගේ අපරාධ ඉහළම ගනණයේ ඒවාය; ඒවායින් මහත් කුණුගඳ වහනය වේ.”

මේවාට ට්‍රම්ප්ම ගැඹුරින් සම්බන්ධ වී සිටී. නීතිපති පැම් බොන්ඩි, ඩව් දර්ශකය 50,000 දක්වා ඉහළ ගොස් ඇති බවට පුරසාරම් දොඩමින්, අඛණ්ඩ කෙරෙන කරණු වසන් කිරීම පිළිබඳ ප්‍රශ්නවලට ප්‍රතිචාර දැක්වීය. 2019 දී බිලියනපති ලෙස්ලි වෙක්ස්නර් එප්ස්ටයින්ගේ සම-කුමන්ත්‍රණකරුවෙකු ලෙස හඳුනාගෙන ඇති බව FBI ලේඛනවලින් හෙළි වන නමුත්, කිසිදු චෝදනාවක් ඔහුට එරෙහිව ඉදිරිපත් කර නොමැත. එප්ස්ටයින් තමා ජාවාරම් කළ ගැහැණු ළමයින් “හිස ඉවත් කර ශරීරය තබා ගන්නා ඉස්සන්” සමඟ සංසන්දනය කර ඇති බව විද්‍යුත් තැපෑල් ලිපි පෙන්වයි. මේ ඇමරිකාව පාලනය කරන පාලක පන්තියයි.

ට්‍රම්ප්ගේ ප්‍රලාප යටින් වැළලෙන කරුණු සලකා බලන්න. ජාතික ණය ඩොලර් ට්‍රිලියන 38.4 ක් වන විට රටේ සෑම පුද්ගලයෙකුම ඩොලර් 113,000 ක ණය බරක් දරයි. එය දිනකට ඩොලර් බිලියන 8 කින් වැඩි වෙමින් පවතී. කොංග්‍රස් අයවැය කාර්යාලය (CBO) මෙම වසරේ අය වැය හිඟය ඩොලර් ට්‍රිලියන 1.9 ක් ලෙස ප්‍රක්ෂේපණය කරන අතර එය 2036 වන විට ඩොලර් ට්‍රිලියන 3.1 දක්වා වර්ධනය වේ. ණය දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට 120 දක්වා ළඟා වන අතර එය ජාතියේ ඉතිහාසයේ ඕනෑම අවස්ථාවකට වඩා ඉහළ අගයක් ගනී.

2025 දී ඩොලරය සියයට 9 කට වඩා පහත වැටුණි. එය 2017 න් පසු එහි නරකම වාර්ෂික ක්‍රියාකාරිත්වය වන අතර පසුබෑමක කලාපයේ පවතී. BRICS රටවල් දේශීය මුදල් ඒකක වලින් වෙළඳ පියවීම් සියයට 35 සිට 50 දක්වා වැඩි කර ඇත. 2020 සිට සමුච්චිත මිල ඉහළ යාම විනාශකාරී වී ඇත: ආහාර මිළ සියයට 25 ට වඩා ඉහළ යාම, නිවාස පිරිවැය තවමත් වාර්ෂිකව සියයට 3 කින් ඉහළ යාම සහ ස්වාභාවික ගෑස් සියයට 10 කින් පමණ ඉහළ යාම ආදී වශයෙනි.

සමාජ අසමානතාවයේ මට්ටම ඓතිහාසික වශයෙන් පෙර නොවූ විරූ මට්ටමක පවතී. ඉහළම කුටුම්භ 1% දැන් සියලු ධනයෙන් සියයට 31.7 ක් පාලනය කරයි. එය 1989 දී ෆෙඩරල් මහ බැංකුව එවැනි දත්ත නිරීක්ෂණය කිරීමට පටන් ගත් දා සිට ඉහළම කොටසයි. ඔවුන් සතුව ඩොලර් ට්‍රිලියන 55 ක් ඇති අතර එය ජන ගහනයෙන් පහළම සියයට 90 ට ඇති ධනයේ එකතුවට සමානය. ඇමරිකානු බිලියනපතියන් 935 දෙනෙකුගේ ඒකාබද්ධ ධනය 2025 අවසානයේ ඩොලර් ට්‍රිලියන 8.1 දක්වා ඉහළ ගියේය.

DOGE ( රජයේ කාර්යක්ෂමතා දෙපාර්තමේන්තුව) හරහා ෆෙඩරල් රජය විසුරුවා හැරීමේ ට්‍රම්ප්ගේ හවුල්කරු වන එලොන් මස්ක්, ඔහුගේ ධනය ඩොලර් බිලියන 726 දක්වා ඉහළ දමාගෙන තිබේ. S&P 500 සමාගම්වල ප්‍රධාන විධායක නිලධාරීන්ගේ වන්දි ගෙවීම් වල සාමාන්‍යයය ඩොලර් මිලියන 18.9 ක් විය–එය සාමාන්‍ය සේවකයෙකුගේ වැටුප මෙන් 285 ගුණයකි; එය 1965 දී පැවති 21 ට 1 වන අනුපාතයේ සිට ඉහළ ගොස් ඇත. 1978 සිට ප්‍රධාන විධායක නිලධාරී වැටුප සියයට 1,094 කින් ඉහළ ගොස් ඇති අතර සේවක වැටුප සියයට 26 කින් පමණක් වැඩි වී තිබේ. ටෙස්ලා සමාගම මස්ක් සඳහා ඩොලර් ට්‍රිලියන 1 ක වැටුප් පැකේජයක් යෝජනා කර ඇති අතර එය සමස්ත ෆෙඩරල් ශ්‍රම බලකායේ මුළු වාර්ෂික වන්දි මුදල ඉක්මවා යයි. කොටස් වෙළඳපොළ ජාතික සමෘද්ධිය පිළිබඳ මිනුමක් නොවේ. එය පාලක පන්තියේ පොහොසත්කම පිළිබඳ පරාමිතියකි.

නමුත් එක්සත් ජනපදයේ සැබෑ තත්වයේ වඩාත්ම භයානක මානය වන්නේ ජනගහනයට එරෙහිව සන්නද්ධ ෆෙඩරල් නියෝජිතයන් යෙදවීමයි. 2025 දෙසැම්බර් මාසයේදී පරිපාලනය විසින් ඔපරේෂන් මෙට්‍රෝ සර්ජ් (Operation Metro Surge) දියත් කරන ලද අතර, වෙස්මුහුණු පැළඳගත් ICE (එක්සත් ජනපද ආගමන සහ රේගු බලාත්මක කිරීමේ ආයතනය) සහ දේශසීමා මුර සංචාර නියෝජිතයන් 3,000 ක් මිනසෝටා හි නිවුන් නගරවලට යොදවන ලදී. DHS (එක්සත් ජනපද ස්වදේශ ආරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුව) විසින්ම එය ඇමරිකානු ඉතිහාසයේ විශාලතම සංක්‍රමණ විරෝධී මෙහෙයුම ලෙස හැඳින්විණි. ජනවාරි 7 වන දින, ICE විසින් 37 හැවිරිදි ඇමරිකානු පුරවැසියෙකු සහ දරුවන් තිදෙනෙකුගේ මවක් වන රෙනී ගුඩ් වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලදී. ජනවාරි 24 වන දින, දේශසීමා මුර සංචාර නියෝජිතයන් 37 හැවිරිදි ICU හෙද නිලධාරියෙකුවන ඇලෙක්ස් ප්‍රෙට්ටිට වෙඩි තබා ඝාතනය කළ අතර, ඔහු බිම වැතිර සිටියදී ඔහුට වට 10 ක් පමණ වෙඩි තැබීය.

පරිපාලනය රට පුරා රැඳවුම් කඳවුරු ජාලයක් ගොඩනඟා ඇති අතර, එහි පුද්ගලයින් 66,000 කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් රඳවා ඇත–එය සියයට 75 ක වැඩිවීමක් වන අතර එය ඉතිහාසයේ ඉහළම මට්ටමයි. කොංග්‍රසය තවත් එවැනි මධ්‍යස්ථාන සඳහා ඩොලර් බිලියන 45 ක් වෙන් කර ඇති අතර, එහි ධාරිතාව 135,000 ක් ලෙස ප්‍රක්ෂේපණය කර ඇත. වාර්තාගත අනුපාතයකින් දරුවන් තම දෙමාපියන්ගෙන් වෙන් කරනු ලැබේ. ටෙක්සාස් හි ෆෝර්ට් බ්ලිස් (Fort Bliss) හි කූඩාරම් කඳවුරක, දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේදී ජපන් ඇමරිකානුවන් සඳහා සිර කඳවුරක් ලෙස පාවිච්චියට ගත් භූමියේම පුද්ගලයින් 5,000 ක් රඳවා සිටී. 2025, ICE රඳවා තබා ගැනීම සඳහා වාර්තාගත මාරාන්තිකම වසර විය.

මෙහිදී ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය කිසිදු සැබෑ විරුද්ධත්වයක් ඉදිරිපත් නොකරනු ඇත. අඟහරුවාදා රාත්‍රියේ ඔවුන් කරන ඕනෑම අභිනයක් අර්ථ විරහිත ප්‍රයෝග වනු ඇත. සැබෑ භාවිතයේදී, පාලක පන්තියට වඩාත්ම වැදගත් කරුණු සම්බන්ධයෙන් ඔවුහු ට්‍රම්ප් සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කරති. ට්‍රම්ප් සමඟ ඔවුන්ගේ මතභේද පවතින තැන්වල, ඔවුන් කේන්ද්‍රගත වී ඇත්තේ අධිරාජ්‍යවාදී උපායමාර්ගයේ උපායශීලී ප්‍රශ්න මත ය–සියල්ලටත් වඩා, යුක්රේනය තුළ රුසියාවට එරෙහි එක්සත් ජනපද-නේටෝ ප්‍රොක්සි යුද්ධයට ඔහු ප්‍රමාණවත් සහයෝගයක් නොදැක්වීම පිළිබඳ අතෘප්තියි. නමුත් ඉරානය සමඟ යුද්ධය කරා යන ගමනේදී, පක්ෂ දෙක අත්‍යවශ්‍ය එකඟතාවයක සිටිති.

ට්‍රම්ප්ගේ රාජ්‍ය තත්ව දේශනයට ප්‍රතිචාරය ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය සීඅයිඒ හිටපු ප්‍රවීණයන්–පසුගිය වසරේ සෙනෙට් සභික එලිසා ස්ලොට්කින් සහ මෙම වසරේ වර්ජිනියා ආණ්ඩුකාර අබිගේල් ස්පාන්බර්ගර් – තෝරා ගැනීමම, බර්නි සැන්ඩර්ස් සහ ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියා ඔකාසියෝ-කෝර්ටෙස්ගේ “වාම” හඬක් සහිත වාචාලකම භාවිතා කරමින් පහළින් මහජන ව්‍යාපාරයක් මතුවීම අවහිර කිරීම සඳහා ඔවුන් මිලිටරි-බුද්ධි යාන්ත්‍රණය ආරක්ෂා කරන බවට පාලක පන්තියට දෙනු ලැබූ සහතිකයකි.

නිදහස් ප්‍රකාශනයේ සිට 250 වන වසර වන විට ට්‍රම්ප්ගේ ඇමරිකාවේ සැබෑ තත්වය මෙයයි: එය, ස්වර්ණමය යුගයේ (Gilded Age) සිට නොදුටු පරිමාණයකින් පන්ති ප්‍රතිවිරෝධතාවලින් ඉරිතලා ගිය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනයේ මවාපෑම පවා අත්හැර දැමූ, විදේශයන්හි යුද්ධයට සහ රට තුළ ආඥාදායකත්වයට නැඹුරු වූ අපරාධකාරී කතිපයාධිකාරීත්වයක් විසින් පාලනය කරන ලද සමාජයකි.

නමුත් සමීකරණයට තවත් පැත්තක් ඇති අතර එය තීරණාත්මක එකකි. පාලක පන්තිය ෆැසිස්ට්වාදය හා යුද්ධය කරා තල්ලු කරන එම අර්බුදයම කම්කරු පන්තිය අරගලයට තල්ලු කරයි. වර්ධනය වන වැඩ වර්ජන රැල්ලක්, ICE විරෝධී මහජන විරෝධතා, පසුගිය වසරේ “නෝ-කිංග්ස් ( රජුන් එපා!)” පාගමන්, උසස් පාසල් සිසුන්ගේ අඛණ්ඩ පාගමන්–මේවා මහා ව්‍යාපාරික පක්ෂ දෙකට පාලනය කළ නොහැකි සමාජ බලවේගයක ආරම්භක ප්‍රකාශනයන් වේ.

තීරනාත්මක ප්‍රශ්නය වන්නේ දේශපාලන වැඩපිළිවෙල, ඉදිරිදර්ශනය සහ සංවිධානය පිළිබඳ එකකි. ට්‍රම්ප් පරිපාලනයට එරෙහි විරෝධය ඔහු කරන සෑම දෙයකටම හවුල් වන ඩිමොක්‍රටිකයන්ට භාර දිය නොහැක. එය කම්කරු පන්තියේ ස්වාධීන බලමුලු ගැන්වීම මත පදනම් විය යුතුය.

කම්කරුවන් සෑම වැඩබිමකම, පාසලකම සහ අසල්වැසි ප්‍රදේශයකම ක්‍රියාකාරී කමිටු පිහිටුවා ගත යුත්තේ ප්‍රතිරෝධය සම්බන්ධීකරණය කිරීමට, ICE ත්‍රස්තවාදය අවසන් කරන ලෙස ඉල්ලා සිටීමට, සංක්‍රමණිකයන් ආරක්ෂා කිරීමට සහ රජයේ යුද, කප්පාදු සහ ආඥාදායකත්ව වැඩසටහනට එරෙහිව මහා වැඩ වර්ජනයකට සූදානම් වීමට ය. සමාජවාදී සහ ජාත්‍යන්තරවාදී වැඩසටහනක පදනම මත සංවිධානය කරන ලද එවැනි කමිටු ගොඩනැගීම ඇමරිකානු කතිපයාධිකාරීත්වයේ ෆැසිස්ට් කුමන්ත්‍රණය පරාජය කිරීම සඳහා ඇති එකම යථාර්ථවාදී උපාය මාර්ගයයි.

ට්‍රම්ප්ගේ ඇමරිකාවේ සැබෑ තත්වය: සමාජ කාලකන්නිභාවය, ආඥාදායකත්වය, යුද්ධය—සහ පන්ති අරගලයේ නැගීමක් Read More »

Weekly Political Report — Week Ending 21 February 2026

Democratic Rights, economics, english, Imperialism, Militarism, News, Oligarchy, politics, politics & economics, Trade War, War, Weekly Political Report, World Economy, World War / February 24, 2026

This political report for the week of February 15–21, 2026, is compiled based on coverage from the World Socialist Web Site (WSWS.org).

I. Imperialism and War

US War Preparations Against Iran

The most urgent development of the week is the accelerating US preparation for war against Iran. Washington drew up plans for “leadership change” and “targeting of individuals” in any Iran strike, while US forces were repositioned in the region in readiness for what military planners described as a “sustained, weeks-long” campaign.[1] The USS Abraham Lincoln carrier strike group was already operational in the Arabian Sea and the USS Gerald R. Ford — the world’s largest warship — transited the Strait of Gibraltar and entered the Mediterranean. More than 50 fighter jets, two carrier strike groups and dozens of refueling tankers were deployed.[2]

Trump and Netanyahu held a three-hour war council at the White House to coordinate strategy.[3] European imperialist powers — Britain, Germany and others — lined up behind regime-change in Tehran. This is not a bilateral US-Iran crisis but an expression of inter-imperialist competition for regional dominance, energy resources and geostrategic control. The working class internationally must oppose this war drive through mass mobilisation, linking anti-war demands to opposition to the domestic austerity imposed to finance rearmament.

Gaza: Slaughter Continues Amid Diplomatic Theatre

Israeli air strikes killed 12 Palestinians on the eve of Trump’s “Board of Peace” meeting — a cynical exercise in diplomatic theatre that masks Washington’s unconditional backing for genocide. Eyewitness testimony from Gaza published during the week, recounting the brutal killing of a Palestinian child and the systematic denial of medical care, cuts through every abstraction and exposes the class basis of imperialist violence. More than 100 international film artists condemned the Berlinale festival for censoring artists who oppose Israel’s actions, while Germany’s parliament president conducted an embedded visit to Gaza, signalling Berlin’s endorsement of the genocidal campaign. European institutions are not neutral bystanders — they are complicit partners in imperialist crime.

Militarisation of Europe

The heads of British and German armed forces called this week for “whole-of-society” mobilisation and massive increases in defence spending, demanding that Europe’s populations be made ready for war. Factories in ailing industrial regions of Berlin are being repurposed for military weapons production. This is a declaration of class war: rearmament will be paid for by workers through wage cuts, service reductions and political repression. The working class must respond with international anti-war mobilisation and rank-and-file committees to resist the austerity that militarisation demands.

II. Authoritarian Consolidation and State Repression

ICE: Spearhead for Dictatorship

ICE raids intensified across the United States during the week. Masked ICE agents conducted operations outside GM’s Factory Zero in Detroit; two Amazon Flex drivers were abducted during enforcement actions; a two-month-old infant was deported after falling gravely ill in a south Texas detention facility; and a former Cass Tech student, Alcides Caceres, was held in what lawyers described as an illegal “domestic Guantánamo.” Immigration attorney Eric Lee warned that the mass detention infrastructure being constructed by the Trump administration is the spearhead of a broader drive toward authoritarianism and domestic dictatorship.

Pennsylvania high school students who walked out in protest against ICE operations were met with violent police repression. The UAW bureaucracy remained silent as agents operated outside Factory Zero. This silence is not accidental — it reflects the union apparatus’s accommodation to state and employer power. The defence of immigrant workers is inseparable from the defence of the entire working class, and requires workplace committees prepared to shut down production in defence of coworkers.

Trump’s Assault on Democratic Rights

Trump signalled plans for an executive order restricting voting procedures ahead of midterm elections. The jailing of a former South Korean president for coup-related offences, contrasted with Trump’s continued occupation of the White House, illustrates the decomposition of bourgeois democratic forms under the weight of capitalist crisis. These are not isolated authoritarian manoeuvres — they form part of a systematic consolidation of executive power that requires mass, independent working-class political resistance, including preparedness for a general strike.

State Repression Internationally

In Hungary, German anti-fascist Maja T. was sentenced to eight years in prison in a politically orchestrated show trial. France’s mainstream politics lurched further right following the death of a prominent fascist figure. The ANC government in South Africa moved to deploy the army domestically to suppress worker unrest. Russia banned WhatsApp. The Albanese Labor government in Australia moved to bar women and children interned in Syria from returning home. France’s human rights commission documented torture, mass detentions and systematic discrimination against the Kanak people during 2024 unrest in New Caledonia. The common thread is the international capitalist class reaching for repression as its preferred instrument of social management.

III. Global Economy and Corporate Restructuring

IMF Presses China; Inter-Imperialist Economic Rivalry Sharpens

The IMF this week called on China to halve industrial subsidies from 4 to 2 percent of GDP and pivot from export-led manufacturing to domestic consumption, warning of international “spillovers” from China’s growing trade surplus and rising share of global manufacturing. Beijing rejected the framing, defending its competitiveness as innovation-driven — signalling that no major course correction will follow and that economic confrontation, above all with Washington, will intensify. The IMF’s prescriptions are not neutral technical advice but coordinated imperialist pressure to constrain China’s industrial rise. Workers in China and internationally must reject both IMF-dictated restructuring and nationalist protectionism as twin instruments of rival capitalist classes.

Wages, Jobs and Corporate Profits

The week’s economic reporting exposed the class content of the global “cost of living crisis” with precision. In Australia, new data confirmed real wages have fallen to their lowest level in 15 years — nominal growth of 3.4 percent against inflation of 3.8 percent — while major corporations simultaneously announced record profits and accelerated job cuts. Volkswagen announced plans to impose a 20 percent cost reduction across all its brands by 2028, equivalent to €60 billion annually, with entire plant closures envisaged — an escalation beyond the 35,000 job cuts and real wage reductions of up to 18 percent already certified by IG Metall in December 2024. UPS simultaneously prepared a second round of driver buyouts ahead of 30,000 planned layoffs in 2026, while the Los Angeles Unified School District moved to eliminate hundreds of positions. The US Department of Labor’s annual tally recorded 5,070 workers killed on the job in 2024 — not accidents but the structural outcome of deregulation, staffing cuts and production speedups driven by the profit motive, with union bureaucracies and weakened regulators normalising lethal conditions. In Argentina, Javier Milei’s Labour Modernisation Law — slashing protections and facilitating mass layoffs — passed despite a national general strike, as the CGT and allied bureaucracies deliberately confined action to a symbolic 24-hour stoppage. India’s BJP budget raised defence spending by approximately 15 percent while cutting the share of social expenditure and shifting rural relief costs onto cash-strapped states, combining military build-up with attacks on workers’ rights through new labour “reforms.”

Militarisation of Production and Civilian Infrastructure

The economic offensive is inseparable from the drive toward war. In Berlin, factories in declining industrial regions are being bought up and retooled for military weapons production. Walter Reed military hospital formalised an agreement with Kaiser Permanente to coordinate mass-casualty care for future wars — the subordination of civilian healthcare to military contingency planning. Veolia, the multinational water services corporation, was implicated in New Zealand’s wastewater crisis, exposing how the privatisation of essential infrastructure produces environmental disaster and social harm. Across every sector, the picture is the same: capital extracts record profits, destroys jobs, slashes wages, converts civilian production to military ends — and charges the working class for it all. The working class must reject the austerity that funds militarism, build independent rank-and-file committees to resist corporate restructuring, and link these struggles across borders and sectors into a unified international movement.

IV. Austerity and Economic Warfare

India: Guns Before Butter

The BJP government’s 2026–27 budget raised defence spending by approximately 15 percent while cutting the share of social spending and shifting rural relief costs to debt-ridden states. Corporate subsidies and infrastructure CAPEX were expanded alongside labour “reforms” that erode workers’ rights. The budget encapsulates capitalism’s response to global strategic instability: privilege military capacity and corporate accumulation while attacking living standards. The tens of millions who joined a one-day national strike against Modi’s class war assault the prior week demonstrated the scale of mass anger — but the Stalinist-led federations channelled that energy toward bourgeois electoral alternatives rather than independent working-class struggle.

Argentina: Bureaucracy Enables Historic Counterreform

In Argentina, a 24-hour general strike failed to halt the passage of Javier Milei’s Labour Modernisation Law, which slashes worker protections and facilitates mass layoffs.[4] The CGT and allied bureaucracies deliberately bottled up the struggle, enabling the ruling class to ram through anti-labour reforms that constitute the most sweeping attack on working-class rights in decades. The lesson is unambiguous: a single-day strike controlled by bureaucracies that refuse to paralyse production is not a general strike — it is a safety valve.

Volkswagen: 20 Percent Cost Reduction Across All Brands

Volkswagen announced a corporate plan to cut costs by 20 percent across all brands, threatening plant closures, job losses and intensified speed-ups. Co-management institutions and union bureaucracies will facilitate these cuts unless workers build rank-and-file committees to coordinate cross-plant resistance and international solidarity across global supply chains.

Falling Real Wages and Public Service Collapse

Real wages continued to fall in Australia. Seven Los Angeles County public health clinics announced the end of clinical services. The Los Angeles school district moved to eliminate hundreds of positions. Washington D.C. declared a public emergency after a major sewer collapse. The US Department of Labor reported 5,070 workers killed on the job in 2024 — an annual death toll that reflects not accidents but the structural outcome of capitalism’s drive for profit under conditions of deregulation and staffing cuts.

V. Class Struggle and Bureaucratic Betrayal

US Healthcare: The Central Arena of Struggle

The Kaiser Permanente strike of 31,000 healthcare workers entered its fourth week, with operating engineers from IUOE Local 501 joining the action, broadening the dispute to technical trades whose withdrawal threatens hospital functioning.[5] Nurses at NewYork-Presbyterian simultaneously defied the New York State Nurses Association’s attempt to impose a second sellout agreement through a rushed snap ratification vote. Rank-and-file nurses had overwhelmingly rejected the first tentative agreement — nearly 74 percent voted it down; the bureaucracy responded by engineering a second vote under conditions designed to maximise management-friendly outcomes and minimise membership oversight.[6]

These strikes reveal a healthcare system driven by profit, executive pay and marketisation. The decisive question is whether they remain fragmented or develop into a unified national fight. That depends on the construction of democratic rank-and-file committees across hospitals, unions and regions, capable of coordinating industrial strategy, enforcing strike discipline and expanding the struggle beyond the boundaries set by bureaucratic leaders.

Mexican Auto Parts Workers Occupy Plants

Workers at six First Brands maquiladora plants occupied factories across northern Mexico after mass shutdowns and the firing of over 4,000 employees, physically preventing the removal of machinery.[7] The occupations echo the historic sit-down strikes of the 1930s and demonstrate the willingness of workers to assert direct control over production. This struggle exposes the transnational integration of auto supply chains: UAW bureaucratic nationalism and employer collaboration must be broken by international rank-and-file coordination. UAW rank-and-file candidate Will Lehman publicly backed the occupations and linked them to his campaign for democratic restructuring of the union.[8]

San Francisco Teachers and the NYSNA Sellout

The UESF bureaucracy in San Francisco ended a four-day strike with a tentative agreement containing minimal raises, a no-strike clause, and acceptance of austerity parameters — while the district warned of imminent budget cuts and layoffs. In New York, the NYSNA forced a second snap vote on a contract for NewYork-Presbyterian nurses that fails to secure safe staffing or meaningful job protections. Both episodes exemplify the same dynamic: union bureaucracies choreograph controlled stoppages that dissipate militant momentum while accepting the fundamental terms of the employers’ austerity agenda.

BP Whiting Refinery Workers and the USW Betrayal

Workers at BP’s Whiting refinery, who voted 98 percent for strike authorisation, were left on the job under day-to-day extensions while the United Steelworkers International negotiated a national pattern deal in secret. Workers publicly denounced the union for isolating their facility. The USW’s pattern deals normalise concessions, fragment industrial power and prevent the coordinated national strike that alone can defend wages, jobs and safety.

Royal Mail: CWU as Industrial Enforcer

At Royal Mail’s Mount Pleasant Mail Centre in London, workers circulated the Postal Workers Rank-and-File Committee statement exposing the CWU leadership’s role in implementing the Optimised Delivery Model — a restructuring scheme that extends delivery spans, intensifies workloads and entrenches two-tier pay. The CWU has disappeared into closed-door talks with management and the EP Group. The breakdown of service is not the result of operational difficulties but of deliberate asset-stripping backed by the union apparatus. The only path forward is democratically controlled rank-and-file committees that restore power to workers on the shop floor.

VI. Elite Criminality and Political Decay

The Epstein Files and the Monarchy

Former Prince Andrew was arrested on suspicion of Misconduct in Public Office after documents from the Jeffrey Epstein releases linked him to the sharing of confidential information and access with Epstein’s network. Searches were conducted at royal residences.[9] Further documents forced high-profile billionaires, corporate lawyers and executives to resign. US corporate media simultaneously framed public outrage over the files as “conspiracy theories,” protecting elite networks from accountability.[10]

The arrest and the ongoing revelations do not represent justice — they represent factional damage control within a decomposing ruling class. The Epstein files expose the intimate integration of the monarchy, the state and the global financial oligarchy.[11] Newly released documents also confirmed Noam Chomsky’s extensive personal accommodation with Epstein — travel on his plane, stays at his properties, private counsel during Epstein’s 2019 media crisis — exposing the capacity of sections of the petty-bourgeois intelligentsia to be co-opted by the ruling class while posturing as moral critics.[12] The lesson: meaningful opposition to oligarchy cannot rest on celebrity dissent. It requires independent working-class organisation.

VII. The Political Bankruptcy of Reformism

Fortress Europe: Social Democracy’s Capitulation

The European Parliament approved a revised Asylum Procedure Regulation and Return Border Procedure Regulation, creating an EU-level list of “safe countries of origin” (including Egypt, Morocco, Tunisia, India, Bangladesh, Colombia and Kosovo) and expanding powers to deport migrants to external “return hubs.”[13] The measures passed with notable defections and abstentions from social-democratic deputies in Denmark, Malta, Romania and Sweden. This is not a technocratic tightening of asylum law but a political offensive — the continentalisation of “Fortress Europe.” Social-democratic parties have abandoned any substantive defence of migrants or democratic rights, aligning with conservatives and the far right to militarise borders and outsource repression. The measures serve capitalist interests: disciplining labour markets, deflecting social unrest into xenophobia and consolidating the authoritarian tools the ruling class requires for class war at home.

The Pseudo-Left as Bureaucratic Enforcer

The DSA launched personal attacks and smears against UAW rank-and-file candidate Will Lehman, whose campaign for union president — built on abolishing the Solidarity House bureaucracy and establishing rank-and-file committees — drew wide grassroots support from autoworkers in the US and Canada. The DSA’s intervention exposes the pseudo-left’s function: to police acceptable labour politics and divert militancy into safe institutional channels. In Catalonia, union bureaucracies and the regional government moved rapidly after a mass teachers’ strike to contain rank-and-file anger through negotiated settlements. New York Mayor Zohran Mamdani threatened a 9.5 percent property tax rise on workers while shelving rental voucher expansions and accommodating Governor Hochul — the DSA mayor managing capitalist budgets rather than challenging Wall Street.[14]

David North’s Lectures in Ankara

David North, chairman of the International Editorial Board of the WSWS and national chairman of the Socialist Equality Party (US), delivered lectures at Bilkent University and METU in Ankara titled “Where is America headed? The American volcano and the global tsunami.” The lectures connected the US political crisis — domestic democratic erosion, rising inequality, aggressive imperialism — to Trotsky’s analysis of the epoch and the necessity of world socialist revolution. The strategic tasks posed are clear: build political independence from bourgeois institutions, construct rank-and-file and party-building organs across borders, and prepare the working class to lead the struggle against war, austerity and dictatorship.

***

The developments of this week confirm the central thesis advanced by the International Committee of the Fourth International: capitalist crisis produces simultaneous austerity, repression and imperialist war, while union bureaucracies and reformist parties function as the enforcers of the ruling class within the workers’ movement. The necessary answer is the independent, international organisation of the working class around a Trotskyist programme — rank-and-file committees in workplaces and schools, coordinated across national boundaries, and the construction of sections of the Fourth International capable of providing revolutionary leadership.

—theSocialist.lk

References:

[1] “US draws up plans for ‘leadership change’ and ‘targeting individuals’ in Iran strike,” WSWS, 21 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/21/abbz-f21.html

[2]: “US forces in position for illegal attack on Iran,” WSWS, 20 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/20/lhql-f20.html

[3]: “Trump and Netanyahu hold Iran war conclave,” WSWS, 12 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/12/wali-f12.html

[4]: “National strike in Argentina fails to halt historic labor counterreform and mass layoffs,” WSWS, 21 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/21/bdeb-f21.html

[5]: “Expanding nurses strikes in California and New York raise need for unified struggle,” WSWS, 18 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/18/uyrg-f18.html

[6]: “New York nurses in ‘uprising’ against union boss’s attempts to sabotage strike,” WSWS, 18 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/18/rtmw-f18.html

[7]: “Auto parts workers occupy plants across northern Mexico after 4,000 jobs cut,” WSWS, 18 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/18/whph-f18.html

[8]: “Will Lehman backs plant occupations by Mexican auto parts workers against mass layoffs,” WSWS, 20 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/20/jczl-f20.html

[9]: “Former prince Andrew Mountbatten-Windsor arrested in Epstein investigation,” WSWS, 19 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/19/xxkq-f19.html

[10]: “US corporate media slanders anger over Epstein cover-up as ‘conspiracy theories’,” WSWS, 18 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/18/pbbm-f18.html

[11]: “Andrew’s arrest, the British monarchy, and the international oligarchy,” WSWS, 20 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/20/zcdn-f20.html

[12]: “Noam Chomsky’s contemptible friendship with Jeffrey Epstein,” WSWS, 15 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/15/f305-f15.html

[13] “Sections of European social democrats vote with conservatives and far-right to pass anti-migrant policies,” WSWS, 15 February 2026. https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/15/zvsc-f15.html

[14] Zohran Mamdani threatens to increase property tax on New York City workers” WSWS, 19 February 2026

https://www.wsws.org/en/articles/2026/02/19/zqky-f19.html

Weekly Political Report — Week Ending 21 February 2026 Read More »